ตอนที่ 75 อารยธรรมมนุษย์ ปะทะ อารยธรรมดาวไตรสูรย์, ชัยชนะต้องเป็นของมนุษย์!(ฟรี)

ตอนที่ 75 อารยธรรมมนุษย์ ปะทะ อารยธรรมดาวไตรสูรย์, ชัยชนะต้องเป็นของมนุษย์!

【จักรวรรดิผู้กลืนกิน: @อารยธรรมผู้ขจัดภัย ผมสนับสนุนท่านกำจัดหายนะฝูงแมลง หายนะอารยธรรมยังคงอันตรายเกินไป แน่นอนว่า ยกเว้นหายนะที่กำหนดอย่างท่านผู้ยิ่งใหญ่หายนะครั้งที่สี่】

【ฝูงแมลงโซริน: โห~ มีความกล้าหาญ】

【ฝูงแมลงโซริน: แต่ว่า... แกคิดแบบนี้ก็ไม่ผิด ฉันอยากจะกินแก แกอยากจะกำจัดฉัน ความสัมพันธ์ระหว่างอารยธรรมกับอารยธรรมเดิมทีก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ ไม่รู้ว่าทำไมพวกแกถึงจะทำให้มันซับซ้อนขนาดนี้】

【อารยธรรมนักขับขาน: เพราะรูปแบบความคิดของแกเรียบง่าย เจตจำนงของฝูงแมลงรวมศูนย์อยู่ที่แมลงตัวเดียวอย่างแก แต่อารยธรรมของเราไม่ใช่เจตจำนงร่วม】

【อารยธรรมนักขับขาน: ทุกชีวิตเป็นปัจเจกบุคคลที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ปัจเจกบุคคลที่มีความคิดเป็นของตัวเองระดับร้อยล้าน, พันล้าน รูปแบบความคิดย่อมต้องรับผิดชอบมากกว่า】

【ฝูงแมลงโซริน: เป็นแบบนั้นเหรอ? ฉันไม่ค่อยเข้าใจ แต่ความคิดและยีนของฉันบอกฉันว่า เผ่าพันธุ์ของฉันก็ควรจะกินต่อไปเรื่อยๆ】

【ฝูงแมลงโซริน: ดังนั้น... ฉันจะไม่ยกเว้นอารยธรรมใดๆ เช่นเดียวกัน หากวันไหนฉันถูกพวกแกกำจัด ฉันก็จะไม่มีอะไรจะบ่น】

【โปรโตคอลชำระล้าง: ช่างเป็นรูปแบบความคิดที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาเสียจริง ก็ได้ หากแกวันหนึ่งจะเติบโตไปถึงขั้นกัดกินจักรวาลจริงๆ】

【โปรโตคอลชำระล้าง: ฉันจะปลุก "โปรโตคอลสุดท้าย" ขึ้นมาทำลายแก】

【อารยธรรมมนุษย์: ท่านผู้ยิ่งใหญ่พูดคุยกันทีไรก็เป็นเรื่องของจักรวาล จนชินชาไปหมดแล้ว】

【อารยธรรมมนุษย์: การสำรวจระนาบศูนย์นี้ ดูเหมือนจะต้องใช้เวลานานอีก ไม่ใช่ว่าจะจบในไม่กี่ปี ปิดกลุ่มแล้ว ไปสู้กับไตรสูรย์แล้ว】

【อารยธรรมมนุษย์: รอให้ชนะแล้วค่อยกลับมา】

【อารยธรรมดาวไตรสูรย์: อารยธรรมมนุษย์ รอเถอะ กองยานที่หนึ่งของฉันอีกไม่กี่ปีก็จะถึงแล้ว เตรียมอพยพไปดาวอังคารได้เลย】

【อารยธรรมเทพสวรรค์: ฉันก็จะปิดกลุ่มไปสองสามปี ระเบียบแห่งความยุติธรรมต้องขยายตัว แม้ความสามารถจะยังไม่พอ ก็ต้องกำจัดความชั่วร้ายที่อยู่ตรงหน้าให้หมดสิ้น】

【หายนะครั้งที่สี่: ฉันก็จะพักสายตาบ้าง มีอะไรสนุกๆ ก็อย่าลืมแท็กฉันนะ】

ปิดกลุ่มแชท...จิตสำนึกของซูเช่อก็ตื่นขึ้นมาจากโลก

เพื่อรับมือกับวิกฤตไตรสูรย์ ทั้งโลกก็รวมเป็นหนึ่งใจเดียวกัน

และในตอนนี้ การก่อสร้างเมืองในอุดมคติก็ใกล้จะเสร็จสิ้นไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เร็วกว่าความเร็วในการก่อสร้างที่คาดไว้มาก

นี่เป็นผลมาจากเทคโนโลยีการก่อสร้างของประเทศฮั่นเซี่ย

ภายใต้การนำของยักษ์ใหญ่แห่งการก่อสร้าง ประสิทธิภาพการก่อสร้างของทั้งโลกก็เพิ่มขึ้นมาก

ประเทศฮั่นเซี่ย, เมืองเจียงหนาน

ซูเช่อนั่งอยู่ในร้านกาแฟ ดื่มกาแฟ มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงบ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า...อารยธรรมมนุษย์ในตอนนี้อ่อนแอมาก อ่อนแอจนแทบไม่มีความสำคัญ

แต่เมื่อได้เห็นคนทั้งชาติร่วมใจกันสร้างเมืองในอุดมคติ...ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำให้เขาหวนนึกถึงอดีต

นึกถึงตอนที่เขาอยู่ในโลกเฟส...ในช่วงเริ่มต้นที่ยากลำบากที่สุด อารยธรรมก็พัฒนาไปในลักษณะนี้

ถึงแม้ความแข็งแกร่งจะอ่อนแอ, กำลังการผลิตจะต่ำ, กำลังทหารจะอ่อนแอ

แต่พื้นที่ในการพัฒนามหาศาล

สักวันหนึ่ง...เขาจะปั้นอารยธรรมมนุษย์ให้เป็นอารยธรรมที่แข็งแกร่ง

"รุ่นพี่ ผมชวนพี่มาดื่มกาแฟ ไม่ใช่ให้มานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างนะ"

"พี่ยังไม่ได้อธิบายเรื่องคราวที่แล้วให้ผมฟังเลยนะ"

"พี่เคลื่อนย้ายจากยานรบผานกู่มายังโลกได้อย่างไร?"

ตรงข้ามกับซูเช่อ สาวน้อยที่สวยงามและสดใสกระพริบตาถามเขา

เธอชื่อ อิง เป็นรองผู้บัญชาการยานรบผานกู่ กองยานอวกาศของมนุษย์

และยังเป็นรองผู้บัญชาการของซูเช่ออีกด้วย

"เอ่อ... ฉันไม่ได้อธิบายไปแล้วเหรอ?"

"เป็นเทคโนโลยีการเคลื่อนย้ายมิติ"

"เหมือนกับประตูวิเศษของโดราเอมอนนั่นแหละ ตราบใดที่กำหนดพิกัดไว้ ก็สามารถทำการเคลื่อนย้ายมิติได้"

"เข้าใจรึยัง?"

คำตอบของซูเช่อทำให้สาวน้อยมีสีหน้าดูถูก

เทคโนโลยีการเคลื่อนย้ายมิติมีอยู่จริงอย่างแน่นอน

แต่ในปัจจุบันอารยธรรมมนุษย์ยังไม่มีอย่างแน่นอน

หากสามารถเคลื่อนย้ายคนจากอวกาศโดยตรง มายังโลกโดยใช้เทคโนโลยีการเคลื่อนย้ายมิติได้

แล้วอารยธรรมมนุษย์จะอยู่ในระดับเพียง 1.1 ได้อย่างไร?

"รุ่นพี่ พี่ก็โกหกคนอื่นเกินไปแล้ว"

"เราก็รู้จักกันมานานแล้วนะ"

สาวน้อยอิงถอนหายใจ จากนั้นก็มองไปรอบๆ...เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามา:

"รุ่นพี่แอบบอกฉันหน่อย รับรองว่าจะไม่ไปบอกใคร"

"พี่เป็นมนุษย์ต่างดาวรึเปล่า แบบที่มาสำรวจโลกน่ะ?"

พูดจบ ดวงตาของสาวน้อยอิงก็เป็นประกาย...คาดหวังอย่างยิ่ง

"เธอพูดถูก ฉันคือหายนะครั้งที่สี่ในตำนาน มาช่วยพัฒนาวิวัฒนาการของโลก"

"โม้! รุ่นพี่จะโม้ก็โม้ไป แต่อย่าโม้จนฟ้าถล่มสิ หายนะครั้งที่สี่นั่นมันระดับไหน? นั่นคือระดับที่แค่หายใจออกมาก็สามารถทำลายล้างอารยธรรมมนุษย์ได้เป็นล้านล้านครั้งแล้ว"

"ไม่เชื่อแล้วจะถามทำไม?"

"ฉันแค่สงสัยอย่างมีเหตุผล แต่พูดก็พูดเถอะ โชคดีจริงๆ นะ ถ้าไม่มีเหตุการณ์ครั้งนี้ อารยธรรมมนุษย์ของเราก็ยังอยู่ในความหยิ่งผยอง ด้วยทัศนคติแบบนี้ไปสู้กับอารยธรรมดาวไตรสูรย์ ผลลัพธ์คงจะน่ากลัวมาก"

สาวน้อยอิงจินตนาการดู ก็รู้สึกหวาดกลัว

ก่อนหน้านี้...กองทัพอวกาศของมนุษย์มียานรบอวกาศสองพันลำ

เพื่อแสดงความแข็งแกร่ง...จึงตั้งชื่อว่า———ยานรบอวกาศระดับดาวฤกษ์

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นระดับดาวฤกษ์ แต่จริงๆ แล้วก็มีพลังแค่ล้างบางพื้นผิวเท่านั้น

แม้จะรวบรวมยานรบอวกาศกว่าสองพันลำมาโจมตีพร้อมกัน...ก็ยากที่จะทำลายดาวเคราะห์ดวงหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์

เดิมที...พลังการยิงของยานอวกาศลำเดียวที่สามารถล้างบางพื้นผิวได้ ก็ทำให้อารยธรรมมนุษย์ภูมิใจอย่างยิ่งแล้ว

ทว่า...นี่เป็นเพียงเหตุผลที่มุมมองแคบเกินไป

อารยธรรมระดับดาวเคราะห์ที่สูงขึ้นมาหน่อย...ก็สามารถทำลายดาวเคราะห์ได้ทันที

อารยธรรมระดับดาวฤกษ์ยิ่งกว่านั้น สามารถทำลายดาวฤกษ์ที่ใหญ่กว่าโลกเป็นล้านเท่าได้โดยตรง

ส่วนพวกระดับดาราจักร, ระดับกระจุกดาวก็ไม่ต้องพูดถึง

เมื่อเปรียบเทียบดู...ก็ทำให้อารยธรรมมนุษย์ตระหนักถึงความเล็กน้อยของตัวเองทันที

ถึงแม้อารยธรรมดาวไตรสูรย์จะเป็นอารยธรรมระดับดาวเคราะห์...แต่ระดับอารยธรรมกลับสูงกว่าอารยธรรมโลกไม่น้อย

วิทยาศาสตร์เทคโนโลยี, กำลังทหารก็สูงกว่ามาก

หากอารยธรรมมนุษย์ใช้กองยานอวกาศในปัจจุบันไปสู้กับพวกเขาโดยตรง...เกรงว่าจะเป็นเพียงแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ไม่คู่ควรเลย

"เมื่อก่อนเธอไม่ใช่ 'ผู้เชื่อมั่นในชัยชนะของมนุษย์' อย่างเด็ดเดี่ยวเหรอ?"

"ตอนนี้ละ?"

ซูเช่อดื่มกาแฟไปอึกหนึ่ง มองสาวน้อยอิงด้วยรอยยิ้ม

สาวน้อยอิงก็ดื่มกาแฟไปอึกหนึ่ง เกาหัว แล้วแสดงสีหน้าน่ารัก

ตอบว่า:

"ตอนนั้นฉันไม่ได้หยิ่งผยองเกินไปเหรอ แต่ก็โทษฉันไม่ได้นะ ทั้งมนุษยชาติก็หยิ่งผยอง"

"คนที่มีสติอย่างรุ่นพี่มีน้อยเกินไป"

"ที่ฉันนึกออก... ก็มีเพียงผู้บัญชาการยานอวกาศบลูสเปซ, วอลล์เฟซคนสุดท้าย และคนอีกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่คล้ายกับรุ่นพี่"

ซูเช่อยักไหล่ ดื่มกาแฟในถ้วยจนหมด

ก็จริง...การจะทำให้มนุษย์มีเหตุผลตลอดไปเป็นเรื่องที่ยากมาก

ความหยิ่งผยอง, ความโอ้อวด, ความบ้าคลั่ง และอารมณ์ด้านลบอื่นๆ จะปรากฏขึ้นมาพร้อมกับความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น

นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ว่า...คนส่วนใหญ่สามารถชี้นำไปในทางที่ถูกต้องได้

เพียงแต่พวกเขาไม่มีความสามารถในการแยกแยะ

ง่ายที่จะถูกยุคสมัยและสถานการณ์หลอกลวงเท่านั้นเอง

"ออกไปเดินเล่นกันเถอะ การก่อสร้างเมืองในอุดมคติของเจียงหนานใกล้จะเสร็จแล้ว"

"ทะเล ภูเขาถูกถมหมดแล้ว"

"เมืองใต้ดินก็สร้างเสร็จแล้ว"

"ฉันจะพาเธอไปดู"

ซูเช่อยืนขึ้น เดินออกไปนอกร้าน...สาวน้อยอิงดื่มกาแฟจนหมดในอึกเดียว แล้วก็ตามไป

การก่อสร้างเมืองในอุดมคตินั้นยิ่งใหญ่มโหฬาร

ในสายตาของมนุษย์ในปัจจุบัน แทบจะเป็นปาฏิหาริย์ในปาฏิหาริย์

เมื่อมาถึงถนนในเมืองเจียงหนาน...ตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้าสูงหลายพันเมตร

ลิฟต์อวกาศที่ประสิทธิภาพสูงและเรียบง่ายเหมือนกับลิฟต์ธรรมดาวางอยู่รอบตึกแต่ละหลัง

สภาพแวดล้อมที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์ทำให้ผู้อยู่อาศัยทุกคนรู้สึกสบาย

ผู้อยู่อาศัยที่อยู่บนความสูงหลายพันเมตร...จะได้รับกล้องโทรทรรศน์อวกาศที่มีความคมชัดสูงฟรี

ทุกอย่างในระบบสุริยะก็รู้แจ้ง

นอกจากนี้...ยังมีเมืองใต้ดินที่สร้างอยู่ใต้ดิน

ดวงอาทิตย์เทียม, ฝนเทียม, การจำลองสภาพแวดล้อมสี่ฤดู

แค่เมืองเจียงหนานที่มีพื้นที่ไม่ถึง 500,000 ตารางกิโลเมตร...ในปัจจุบันก็สามารถรองรับประชากรได้ครึ่งโลกแล้ว

หากไม่พิจารณาถึงความสะดวกสบาย...ต่อให้จะให้ประชากรทั้งโลกมาอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

นี่คือขนาดที่ยิ่งใหญ่ของเมืองในอุดมคติ...สูงกว่าเมืองธรรมดาเป็นร้อยเท่า

"ยิ่งใหญ่จริงๆ!"

"ในตอนนี้ รัฐบาลทั่วโลกได้ยกเลิกนโยบายการคุมกำเนิดแล้ว"

"เด็กแรกเกิดไม่เพียงแต่ได้รับการเลี้ยงดูและการศึกษาชั้นยอดจากรัฐบาลอย่างเต็มที่ แต่คู่สมรสที่เลี้ยงลูกยังได้รับการดูแลอย่างครบวงจรและเงินรางวัลสูง"

"คาดการณ์ได้ว่า...ในร้อยปีข้างหน้า...อารยธรรมมนุษย์จะเข้าสู่ยุคแห่งการพัฒนาอย่างรวดเร็ว"

"แต่ว่า...อนาคตที่สวยงามเช่นนี้กลับมีเงื่อนไขที่จำเป็นประการหนึ่ง!"

"นั่นคือการเอาชนะอารยธรรมดาวไตรสูรย์!"

มองดูอิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ซูเช่ออดไม่ได้ที่จะตบหัวเธอ

สงครามระหว่างอารยธรรมมนุษย์กับอารยธรรมดาวไตรสูรย์

หากเขาแทรกแซง...อารยธรรมมนุษย์ย่อมสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย

แต่เขาจะไม่ทำเช่นนั้น...อารยธรรมต้องเติบโต และต้องฝึกฝน

อารยธรรมดาวไตรสูรย์คือสงครามครั้งแรกของอารยธรรมมนุษย์หลังจากก้าวเข้าสู่อวกาศ

การต่อสู้ครั้งนี้ต้องชนะ...หากไม่สามารถเอาชนะได้...ก็แสดงให้เห็นว่า...อารยธรรมมนุษย์ก็แค่นี้เอง

ตามการเปรียบเทียบความแข็งแกร่งระหว่างอารยธรรมในปัจจุบัน...สงครามครั้งนี้ใครจะชนะใครจะแพ้ ยังไม่แน่นอน

ให้เขารอดูแล้วกัน!

"รุ่นพี่ ถ้าวันไหนพี่เกษียณแล้ว ให้ฉันเป็นผู้บัญชาการคนต่อไปได้ไหม?"

"ได้! ไม่มีปัญหา ยานรบผานกู่เดิมทีก็เป็นเธอที่ออกแบบ ฉันแค่ได้เป็นผู้บัญชาการเพราะโชคดีในการคัดเลือกเท่านั้นเอง"

สาวน้อยอิงยิ้มอย่างสดใส:

"ขอบคุณรุ่นพี่!"

"รุ่นพี่ ต่อให้จะบอกว่าฉันหยิ่งผยอง ฉันก็ต้องพูดความในใจออกมา"

"จริงๆ แล้วแม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ยังเป็น 'ผู้เชื่อมั่นในชัยชนะของมนุษย์'"

"อารยธรรมมนุษย์จะต้องชนะ!"

"จะต้องชนะ!"

***