ตอนที่ 51 รับศิษย์ที่หมู่บ้านโบราณ! ทดสอบพรสวรรค์!

ตอนที่ 51 รับศิษย์ที่หมู่บ้านโบราณ! ทดสอบพรสวรรค์!

“พวกเจ้าสองคนกระซิบอะไรกันอยู่ รีบมานี่”

“โอ้” ซ่างกวนโหรวและเซวี่ยหลิงเอ๋อร์สองคนสบตากัน อดไม่ได้ที่จะยิ้ม แล้วก็รีบไปทางหลินเฉิน

“ครั้งนี้พวกเราไม่เพียงแต่จะมารับศิษย์ ยังมาเป็นแขกอีกด้วย คนอื่นเขาจริงใจต่อเราเช่นนี้ พวกเจ้าสองคนอย่าได้สร้างเรื่องอะไรให้ข้า ชาวบ้านที่นี่อาศัยอยู่ในที่ห่างไกล การกินอยู่หลับนอนล้วนเรียบง่าย ใช้ชีวิตลำบากมาก” หลินเฉินเตือนอย่างจริงจัง

ชาติที่แล้ว ก่อนที่เขาจะข้ามมาอยู่ในร่างนี้ ก็เป็นลูกคนจน เข้าใจความรู้สึกของชีวิตเช่นนี้เป็นอย่างดี

วันนี้ กลับมายังสถานที่ที่คล้ายคลึงกันอีกครั้ง ในใจค่อนข้างซับซ้อน

“ทราบแล้ว” เซวี่ยหลิงเอ๋อร์สองคนตอบรับเบาๆ

ไม่นานนัก ภายใต้การนำทางของผู้ใหญ่บ้าน พวกหลินเฉินก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งที่มุงด้วยกระเบื้อง

บ้านหลังนี้เมื่อเทียบกับบ้านหลังอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมหรือเงื่อนไขอื่นๆ ก็ดีกว่ามาก

เพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้หิน ก็มีชาวบ้านมาเสิร์ฟชาให้พวกหลินเฉินด้วยชุดชาที่สะอาดเป็นพิเศษ

“ท่านเซียนทุกท่าน นี่คือชาผลไม้หวานของหมู่บ้านกั่วหลิ่ง หวานและอร่อยมาก ท่านลองชิมดู” ผู้ใหญ่บ้านวัยชรานำชาผลไม้หวานมาให้หลินเฉินสามคน ยิ้มเหอๆ แล้วพูดว่า

และชาวบ้านที่รับผิดชอบรินชาอยู่ข้างๆ ก็จ้องมองชาผลไม้หวานสองสามถ้วยนั้น กลืนน้ำลาย ดูเหมือนจะไม่เคยดื่มมาก่อน

เห็นได้ชัดว่า ชาผลไม้หวานนี้สำหรับหมู่บ้านกั่วหลิ่งแล้ว ก็ไม่ใช่ของธรรมดา

หลินเฉินเมื่อครู่เห็นชาวบ้านตอนที่ใส่ใบชาลงไป ล้วนทำอย่างระมัดระวัง เกรงว่าใบชาจะหกออกมา

หลินเฉินเพิ่งจะดื่มไปหนึ่งคำ ก็มีกลิ่นหอมหวานของผลไม้หลิงออกมา เต็มไปทั่วทั้งปาก แม้จะไหลลงคอไปแล้ว ก็ยังแผ่กลิ่นหอมของชาหลิงจางๆ ออกมา

“ไม่เลว เป็นชาที่ดีจริงๆ ขอบคุณที่ต้อนรับเป็นอย่างดี” หลินเฉินพยักหน้า พูดว่า

“เป็นเกียรติของพวกเราที่ได้รับใช้ท่านเซียน” ผู้ใหญ่บ้านรีบประสานมือเล็กน้อย คำนับอีกครั้ง ชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้น ก็พากันทำตาม

“ไม่ต้องมากพิธี จุดประสงค์ที่ข้ามาครั้งนี้ คิดว่าก็คงจะรู้ดี” หลินเฉินวางถ้วยชาลง หยุดไปเล็กน้อย ก็พูดต่อไปว่า: “ข้าคือเจ้าสำนักเทียนหลิง ครั้งนี้มาที่หมู่บ้านกั่วหลิ่ง ก็เพื่อที่จะมารับศิษย์เข้าสำนักของข้าโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าผู้ใหญ่บ้าน จะยอมให้เด็กๆ ในหมู่บ้านเข้าร่วมสำนักเทียนหลิงของข้าหรือไม่?”

“ขอถามท่านเซียน สำนักเทียนหลิงนี้คือสำนักยุทธ์ที่สร้างขึ้นนอกภูเขาใหญ่หรือ?” ผู้ใหญ่บ้านในใจค่อนข้างตึงเครียด ถามอย่างระมัดระวังและเคารพ

“ใช่แล้ว สำนักเทียนหลิงอยู่ในแคว้นชิงโจว สามารถส่งคนออกไปสำรวจดูได้”

“ขอให้ท่านเซียนโปรดอภัย ผู้น้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่หมู่บ้านกั่วหลิ่งตั้งอยู่ในที่ห่างไกล ประกอบกับพวกเราไม่ค่อยได้ติดต่อกับโลกภายนอก สำนักยุทธ์เหล่านั้นของโลกภายนอก ก็เคยได้ยินมาบ้างเท่านั้น ตอนนี้ท่านเซียนมาถึงที่นี่ด้วยตนเองเพื่อรับศิษย์ สามารถเข้าร่วมสำนักของท่านเซียนได้ ถือเป็นเกียรติของพวกเขา”

พูดพลาง ผู้ใหญ่บ้านก็มองไปที่ชายร่างกำยำคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ สั่งว่า: “อาต้า เจ้าไปเรียกคนในหมู่บ้านมาทั้งหมด บอกว่าท่านเซียนมีเรื่องจะประกาศ ห้ามชักช้า และห้ามผิดพลาด!”

“ขอรับ” ชายร่างกำยำหันหลังกลับและรีบวิ่งไป ตะโกนเสียงดังในหมู่บ้าน

“ขอให้ท่านเซียนโปรดรอสักครู่ ชาวบ้านจะมาถึงในไม่ช้า”

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ค่อยๆ ทำไป” หลินเฉินไม่ได้รีบร้อน เพราะหลังจากคนมาถึงแล้ว เขายังต้องค่อยๆ คัดเลือกอีก

ไม่นานนัก ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้น และเสียงพูดคุยของทุกคนที่มารวมตัวกัน

ไม่นานนัก ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านกั่วหลิ่งก็มารวมตัวกันที่นี่ แม้แต่ชายร่างกำยำที่กำลังล่าสัตว์อยู่ข้างนอกก็ถูกเรียกกลับมากลางคัน

สาเหตุไม่มีอะไรอื่น ก็เพราะเซียนในตำนานที่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้มาถึงที่นี่ มีเรื่องจะประกาศ

ในตอนนี้ ใครจะกล้าเกียจคร้าน?

หลังจากคนมาครบแล้ว พวกหลินเฉินก็เดินออกจากบ้าน มาอยู่ตรงหน้าชาวบ้าน ทุกคนก็รู้ว่าท่านเซียนจะพูดแล้ว

พวกเขาก็เงียบลงในทันที ไม่มีเสียงใดๆ

แม้แต่เด็กเล็กที่กำลังหัดพูด ก็ถูกปิดปาก เกรงว่าจะส่งเสียงออกมาสักนิด รบกวนท่านเซียน

“ข้ามาที่นี่ เชื่อว่าทุกคนรู้ดีว่าต่อไปจะทำอะไร” หลินเฉินสะบัดแขนเสื้อ แสงสีเงินก็สาดส่องลงมาทันที ปกคลุมทุกคนไว้ในนั้น

วินาทีต่อมา จิตใจของทุกคนก็สะท้านขึ้นมาทันที รู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปทันที กลายเป็นภาพของสำนักเทียนหลิง

ยอดเขาหลักของเจ้าสำนักที่สูงตระหง่าน ประตูสำนักเทียนหลิงที่ยิ่งใหญ่ บ่อน้ำพุวิญญาณแห่งการรู้แจ้งที่ส่องประกายเรืองรอง... และอื่นๆ ล้วนเป็นภาพที่ชาวบ้านหมู่บ้านกั่วหลิ่งทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน

วินาทีต่อมา ภาพตรงหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลับมาเป็นเหมือนเดิม

“ภาพที่พวกเจ้าเห็นเมื่อครู่ คือสำนักเทียนหลิง ขอเพียงเป็นคนที่ข้าคัดเลือก พวกเจ้าทุกคนก็สามารถไปกับข้าที่สำนักเทียนหลิง บ่มเพาะ กลายเป็นเซียนในตำนานได้ เมื่อระดับบ่มเพาะถึงระดับหนึ่งแล้ว การเหาะเหินเดินอากาศก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย”

ชาวบ้านที่อยู่เบื้องล่างก่อนอื่นก็เงียบไปเล็กน้อย วินาทีต่อมาก็เดือดดาลขึ้น

“นั่นคือที่ที่ท่านเซียนอาศัยอยู่หรือ? เหมือนกับแดนสวรรค์เลย!”

“ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบหรือรูปลักษณ์ ล้วนเป็นอาคารที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สวยงามมาก!”

“ข้าจะไปเรียนวิชาเซียนแล้ว ท่านพ่อ ข้าจะไปเรียนวิชาเซียนกับท่านเซียน!”

“...”

เมื่อเห็นด้านล่างที่คึกคักวุ่นวาย หลินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

“เงียบ!”

ผู้ใหญ่บ้านชรารีบใช้ไม้เท้าเก่าๆ ที่ดำสนิททุบพื้นอย่างแรง เตือนอย่างจริงจัง: “ท่านเซียนยังไม่พูดจบเลย พวกเจ้าจะมาเสียงดังเช่นนี้ จะเป็นอย่างไรกัน?”

ทุกคนก็เงียบลงทันที ไม่มีใครส่งเสียงอีก แต่สายตาที่มองหลินเฉินก็เต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชมที่เข้มข้นยิ่งขึ้น

“เอาล่ะ ตอนนี้ ชาวบ้านที่อายุต่ำกว่าห้าขวบ และอายุเกินยี่สิบสามปี พวกเจ้าออกไปก่อน กระดูกของชาวบ้านที่อายุเกินยี่สิบสามปีได้ถึงวัยหนึ่งแล้ว ไม่เหมาะกับการบ่มเพาะอีกต่อไป และเด็กที่อายุต่ำกว่าห้าขวบ กระดูกยังไม่เปิดออกโดยสิ้นเชิง ก็ไม่เหมาะกับการบ่มเพาะเช่นกัน”

เสียงเพิ่งจะจบ ฝูงชนก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ไม่นานนัก กลุ่มคนที่ไม่เหมาะกับการบ่มเพาะก็ถูกแยกออกมา เหลือกลุ่มคนที่เหมาะกับการบ่มเพาะไว้

เพื่อความไม่ประมาท หลินเฉินยังได้ใช้เนตรโลหิตอสูรบรรพกาลสำรวจดูอีกครั้ง ผลคือไม่มีความผิดพลาดใดๆ

ความเคารพของชาวบ้านที่มีต่อเซียน เหนือกว่าที่หลินเฉินคาดการณ์ไว้มาก ขอเพียงเป็นเรื่องที่เขาสั่ง ชาวบ้านก็จะทำตามอย่างเชื่อฟัง ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย

“ดี ต่อไป พวกเจ้าเข้าแถวให้เรียบร้อย ทุกคนเรียงตามลำดับมาอยู่ตรงหน้าข้า ข้าจะตรวจสอบพรสวรรค์ในการบ่มเพาะให้พวกเจ้า ผู้ที่ผ่านการคัดเลือก ก็จะสามารถเข้าร่วมสำนักเทียนหลิงของข้าได้”

[จบแล้ว]