ตอนที่ 70

บทที่ ๗๐ :  

เส้นใยสีทองไหลเลื้อยขึ้นไปตามแขนของคลาวน์... โดยไม่ได้รับการขัดขวางจากเลือดเนื้อแม้แต่น้อย... นั่นคือแก่นแท้แห่งวิญญาณอันบริสุทธิ์ที่ถูกดูดซับออกมา

ประกายแสงสีทองสายแล้วสายเล่ารวมตัวกันที่หว่างคิ้วของเขา... แล้วหายลับไปในตำแหน่งหนึ่ง

ในทะเลแห่งจิตสำนึก... บนฟากฟ้ามี 'ฝนโปรยปราย' ลงมา... หยาดฝนก่อตัวเป็นวังวนไหลรวมเข้าไปในนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลา

ในส่วนบนของนาฬิกาทราย... เม็ดทรายสีทองละเอียดก็ได้ก่อตัวขึ้น

พร้อมกับการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของทรายแห่งกาลเวลา... บนฐานทองเหลืองของนาฬิกาทราย... ก็ปรากฏเงาเคลื่อนไหวสีเทาขึ้นมาอย่างเลือนราง

วิญญาณร้ายที่อยู่ร่วมกับผู้ผนึกวิญญาณจะดำรงอยู่ในร่างกายของเจ้านายในอีกรูปแบบหนึ่ง... พร้อมกับการเพิ่มขึ้นของความสามารถ... คุณลักษณะของวิญญาณร้ายก็จะปรากฏออกมามากขึ้นเช่นกัน

คลาวน์คาดว่า... เมื่อก่อนทรายแห่งกาลเวลาเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ จากการสะสมของเวลา... บวกกับการที่ตนเองจินตภาพมนตราประกายทองอย่างไม่หยุดหย่อน... เจตนาร้ายเหล่านั้นยังไม่ทันจะเพิ่มขึ้นมากก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้น

ครั้งนี้เมื่อดูดซับแก่นแท้แห่งวิญญาณในเหรียญวิญญาณ... ทรายแห่งกาลเวลาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งนัก... ดังนั้นจึงได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้

เมื่อมองผ่านนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลา... เขารู้สึกได้อย่างแม่นยำว่าเวลาได้ผ่านไปแล้วสองชั่วโมง

ขณะนั้นในทะเลจิตสำนึกฝนโปรยปรายก็ได้หยุดลง... ดินแดนทรายที่ไหลที่ส่วนบนของนาฬิกาทรายได้ถูกเติมเต็มไปแล้วประมาณหนึ่งในสาม

เมื่อจิตสำนึกของเขากลับคืนสู่ร่างกายแล้ว ก็ก้มศีรษะลง... เห็นว่าเหรียญวิญญาณในฝ่ามือได้กลายเป็นผงสีเทาไปแล้ว... เขาหยิบกระดาษร่างที่พับไว้ออกมาจากกระเป๋า... คลี่ออกแล้วเทผงลงไป

เขาหยิบเหรียญวิญญาณสีทองออกมาอีกเหรียญหนึ่ง... เขาก็ดูดซับแก่นแท้แห่งวิญญาณของมันต่อไปอีก

อีกสองชั่วโมงผ่านไป... เหรียญนี้ก็กลายเป็นผงธุลี... เงาสีเทาบนนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลาก็เข้มข้นขึ้นเล็กน้อย

คลาวน์พอจะมองเห็นเค้าโครงของมันได้อย่างเลือนราง: มันเหมือนกับปลาหมึกที่วิปริต... มีหนวดมากกว่าหมึกทั่วไป... พร้อมกับการร่ายรำของหนวด... ในสัมผัสวิญญาณของเขาก็เกิดความรู้สึกหงุดหงิดและเสื่อมสลายขึ้น

จิตสำนึกของเขาถอนตัวออกจากทะเลจิตสำนึก... พลันได้ยินเสียงคนกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู... เมื่อกลั้นหายใจตั้งใจฟังอีกครั้ง... ในโถงใหญ่ก็เงียบสงัด... จนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและยาวนานของท่านบาทหลวงที่อยู่ไกลออกไป

ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มอำมหิต... เขาลุกขึ้นยืน... ขยับแขนขาที่ชาเล็กน้อยเพราะไม่ได้เคลื่อนไหวนานเกินไป

ตอนนี้คือตีสี่ครึ่ง... อักขระรูนสีเงินในสถานศักดิ์สิทธิ์ได้หมองลงไปแล้วประมาณครึ่งหนึ่ง... ม่านหมอกสีเทาข้างนอกก็บางลงมาก

คลาวน์ขยับร่างกายเสร็จก็กลับมานั่งขัดสมาธิต่อ... และเริ่มต้นจินตภาพแก่นแท้ของมนตราประกายทอง

หลังจากผ่านไปสิบสองรอบใหญ่... เขาหยุดการจินตภาพแล้วจมจิตสำนึกเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกอีกครั้ง

บนฐานทองเหลืองของนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลาในขณะนี้ส่องประกายแสงสีทองจางๆ... ไหนเลยจะยังมีเงาสีเทาอยู่ครึ่งส่วน?

เขาลืมตาขึ้นแล้วยิ้มอย่างเงียบๆ... เมื่อมองไปยังผนังทั้งสี่ของสถานศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง... ก็พบว่าทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม... อักขระรูนกลับคืนเป็นสีเทาเหมือนเดิม

ขณะนี้คือหกโมงเช้า... ดวงอาทิตย์ใกล้จะขึ้นแล้ว

คลาวน์หันไปมองท่านบาทหลวง... เขาอยากจะออกจากสถานศักดิ์สิทธิ์เพื่ออาบไล้แสงอรุณรุ่งเพื่อจินตภาพ... แต่ก็กลัวว่าจะไปรบกวนการบำเพ็ญของอีกฝ่าย

ขณะที่เขากำลังลังเล... นิคราวกับจะรับรู้ได้ก็หันกลับมา... สองสายตาสบกัน

บาทหลวงยิ้มกล่าว "สภาพจิตใจของเจ้าดีมากนี่! ค่ำคืนที่ใช้เวลาอยู่ที่นี่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง... น่าจะมีการเก็บเกี่ยวที่พิเศษอยู่บ้างใช่ไหม?"

"เก็บเกี่ยวไปไม่น้อยเลยขอรับ" มุมปากของคลาวน์ประดับรอยยิ้ม "เช้าแล้ว... ข้าอยากจะกลับขึ้นไปข้างบน... ไปด้วยกันไหมขอรับ?"

"ไป" นิคมือหนึ่งยันแผ่นหินลุกขึ้นยืน... ทั้งสองคนก็จากไปพร้อมกัน

...

เวลากลับย้อนไปเมื่อเย็นวาน... ก่อนที่จันทราสีเลือดจะปรากฏ

เกรอลท์กำลังจัดของของตนเองอยู่ในห้อง... อลันมองเขาด้วยแววตาี่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"อาจารย์... ข้าขอไปกับท่านด้วยเถอะ... อาการป่วยของท่านตอนนี้กำเริบขึ้นมาหากต้องการจะควบคุมก็ยิ่งสิ้นเปลืองพลังใจมากขึ้น... ข้ากลัวว่าจะมีสัตว์ป่าอสูรกายประเภทไหนบุกเข้าไปตอนที่ท่านอ่อนแอที่สุด... ข้าเป็นห่วงท่าน..."

นักล่าอสูรยิ้มขัดคำพูดของนักเรียน "ตอนนี้ข้างนอกมีม่านหมอกสีเทาแผ่ขยาย... เจ้าออกไปก็อันตรายเกินไป... ส่วนข้าเป็นผู้เหนือธรรมชาติอยู่แล้ว... อยู่ในม่านหมอกสักคืนไม่มีปัญหาใหญ่หรอก"

"ก็เพราะข้างนอกยิ่งอันตราย... ข้ายิ่งเป็นห่วงท่าน" ใบหน้าของเด็กหนุ่มเศร้า

ดวงตาสีอำพันของเกรอลท์ลุ่มลึก... เขาวางสองมือลงบนไหล่ของนักเรียน "ครั้งนี้ข้ามีของดีบางอย่าง... คลาวน์ได้สร้างอักขระยันต์ไว้สองสามแผ่น... จะต้องช่วยข้าได้อย่างแน่นอน... ในการควบคุมความคิดชั่วร้ายที่คลุ้มคลั่งในใจของข้า"

"หากของที่พี่ชายสร้างขึ้นสามารถใช้ประโยชน์ได้... ข้ายิ่งควรจะไปกับท่าน..."

เด็กหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ... ก็เห็นนักล่าอสูรเคลื่อนไหวไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างคล่องแคล่ว... และยกมือขึ้นแล้วฟาดลงไปที่ต้นคอของเขา

อลันสูญเสียสติไป

เกรอลท์อุ้มนักเรียนของตนไปวางไว้บนเตียง... เกรอลท์ทอดถอนใจ... ในดวงตาฉายแววเศร้าสร้อยอย่างสุดซึ้ง

ขณะนี้ยังเหลือเวลาอีกระยะหนึ่งกว่าที่จันทราสีเลือดจะขึ้น... เขารู้สึกได้ว่าในใจได้เกิดความรู้สึกคลุ้มคลั่งขึ้นแล้ว... นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ในอดีต... จะมีเพียงหลังจากที่จันทราสีเลือดขึ้นแล้วเขาถึงจะมีความรู้สึกเช่นนี้... ดังนั้นเขาจึงไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะทนผ่านคืนวันเพ็ญครั้งนี้ไปได้หรือไม่

เขาทิ้งอาวุธของตนไว้บนโต๊ะ... หยิบยันต์ชำระจิตหนึ่งแผ่นและยันต์ประกายทองหนึ่งแผ่นออกมาจุดไฟตามลำดับ... ใส่ลงในชามน้ำสะอาดสองใบ

เมื่ออักขระยันต์ถูกเผาไหม้จนหมด... สีของน้ำสะอาดในชามหนึ่งก็เปลี่ยนเป็นสีขาวนวลราวกับแสงจันทร์... ส่วนน้ำในอีกชามหนึ่งก็ส่องประกายแสงสีทองไหลเวียน

เขายกน้ำยันต์สีเงินขึ้น... จิบเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ครู่ต่อมา... เขาก็รู้สึกถึงความเย็นสบายสายหนึ่งแผ่ซ่านในใจ... ความรู้สึกคลุ้มคลั่งนั้นลดลงไปเล็กน้อย

เขายกน้ำยันต์สีทองขึ้นอีก... ดื่มเข้าไปเล็กน้อย... กระแสธารอันอบอุ่นสายหนึ่งพลั่งพรูขึ้นจากท้องน้อย... แต่กลับไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีก

'มีประโยชน์อยู่บ้าง... แต่ผลไม่แรงพอ' นักล่าอสูรยิ้มอย่างเศร้าสร้อย... แอบเยาะเย้ยตนเองว่าไม่ควรจะไปคาดหวังอะไรมาก

เขาทิ้งดาบทั้งสองเล่มของตนไว้บนโต๊ะ... สะพายดาบเหล็กของอลันเล่มหนึ่ง

เกรอลท์หยิบจดหมายที่เขียนไว้แล้วฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อและวางไว้ใต้ดาบ... แล้วจึงดื่มน้ำยันต์ในชามทั้งสองจนหมด

เขามองนักเรียนของตนอย่างล้ำลึก... หยิบคบเพลิงพิเศษที่เติมน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว... ออกจากห้อง... และเดินออกจากโบสถ์... ข้ามกำแพงไป...

เมื่อนักล่าอสูรมาถึงเหมืองแร่ที่อยู่นอกเมือง... จันทราสีเลือดก็ขึ้นแล้วสาดแสงสีเลือดลงบนปฐพี

เขาล่ามตนเองเข้ากับโซ่เหล็กอย่างรวดเร็ว... เพิ่งจะทำทั้งหมดนี้เสร็จ... ปากของเขาก็ยืดยาว... สองหูเปลี่ยนเป็นแหลมตั้งตรง... ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนสูงกว่าสองเมตรครึ่ง... ขนสีขาวราวกับเข็มเหล็กเส้นแล้วเส้นเล่าก็งอกออกมาจากร่างกาย

"โฮก"

เสียงคำรามโหยหวนอันป่าเถื่อนสั่นสะเทือนไปทั่วทิศ... ความกระจ่างใสในดวงตาของเกรอลท์ค่อยๆ เลือนหาย... ดวงตาสีอำพันกลายเป็นสีแดงฉาน

กรงเล็บแหลมคมของเขาตบไปบนผนังหินอย่างแรง... หินแตกกระจาย... เศษหินร่วงหล่นลงมา

"จบสิ้นแล้ว... จันทราสีเลือดเพิ่งจะขึ้นก็กดสัญชาตญาณป่าเถื่อนบ้าคลั่งของตนเองไว้ไม่อยู่... นักล่าอสูรกลายเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด... ช่างน่าขันสิ้นดี... ที่พวกเขาขับไล่ข้าบางทีอาจจะถูกต้องแล้ว... ความมืดมิดเช่นนี้ไม่อาจเอาชนะได้"

"โฮกกก" หมาป่ายักษ์สีขาวย่อสองขาลง... สองกรงเล็บกำแน่น... คำรามลั่นใส่ปากถ้ำ... ดวงตาของมันกลายเป็นสีแดงเลือดโดยสมบูรณ์

จากนั้น... กรงเล็บแหลมคมของเขาก็จับโซ่เหล็ก... ดึงอย่างแรง... หมุดเหล็กที่ตอกเข้าไปในผนังหินกลับมีแนวโน้มที่จะถูกดึงออกมา!

ดวงตาของมนุษย์หมาป่าพลันส่องประกายแสงสีเงินวาบหนึ่ง... ดุจแสงจันทร์อันเย็นเยียบ

ความหนาวเย็นระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้ามา... สีแดงในดวงตาของหมาป่าสีขาวจางลงไปครึ่งหนึ่ง... สีของลูกตาบริเวณใกล้ๆ ม่านตากลับคืนเป็นสีอำพัน

เกรอลท์รู้สึกเพียงว่ามีไอเย็นที่แทรกซึมถึงจิตวิญญาณระเบิดออกมา... ความคลุ้มคลั่งในใจก็ถูกกดลงไปมากในทันที

"ของเจ้าหนุ่มนั่นได้ผลจริงๆ รึ?" มนุษย์หมาป่ายกแขนขึ้น... มองดูอุ้งเล็บที่ใหญ่โตของตนอย่างตะลึงงัน... ปากหมาป่าอ้าออก... ลิ้นสีแดงฉานยื่นออกมาเลียจมูกของตนเอง