[อ่านฟรี]บทที่ 115 - บทที่ 116: ต้องป้องกันให้ได้!

💖บทนี้อ่านฟรีนะครับ เนื่องจากบทที่ 115 ของต้นฉบับไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับนิยาย

บทที่ 116: ต้องป้องกันให้ได้!

"พวกแกอยากชนะงั้นเหรอ? ไม่มีทางง่ายๆ หรอก! ฉันยอมรับว่าแกเล่นได้ดี... แต่ทุกอย่างมันจะจบลงตรงนี้! ชัยชนะยังไงก็ต้องเป็นของพวกเรา!"

ก่อนการเริ่มเขี่ยบอล "เซดอร์ฟ" ผู้เล่นมากประสบการณ์ของเอซี มิลาน เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า "ควาเรสม่า" พลางแสยะยิ้มเยาะเหมือนกำลังจะประกาศศึกกันอย่างไม่ต้องสงสัย

คำพูดของเซดอร์ฟฟังดูเหมือนเป็นการประกาศกร้าว แต่ควาเรสม่ากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปาก แสดงถึงความเย่อหยิ่งและความมั่นใจที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

ที่จริงเขาอยากจะถามเซดอร์ฟเหมือนกันว่า... "นายเป็นนักเตะระดับโลกแท้ๆ ทำไมต้องมาเล่นจิตวิทยาตื้นๆ แบบนี้ด้วย?"

เซดอร์ฟดูเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงนกหวีดของผู้ตัดสินก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทุกสายตาหันไปมองลูกบอลที่ถูกเขี่ยเริ่มเกม... และไม่ถึงเสี้ยววินาทีต่อมา เซดอร์ฟก็เห็นควาเรสม่าเลี้ยงบอลตรงมาที่เขาอย่างไม่ลังเล

ลูกบอลที่เท้าของควาเรสม่าราวกับมีชีวิต เขาสามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ การเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหว เปลี่ยนจุดถ่วงน้ำหนักไปมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่เซดอร์ฟที่เคยผ่านสนามมาอย่างโชกโชนก็ยังต้องขยับตัวตามจนแทบจะเคล็ด

ลูกเล่นต่างๆ ถูกงัดมาใช้ ทั้งการหมุนตัวแตะบอล ลากบอลหลอกล่อ และกระชากบอลแบบไม่ปราณี เซดอร์ฟถึงกับเสียหลักในจังหวะที่ควาเรสม่าแสดงท่าหลอกที่สมจริงเกินจะคาดคิด

การเลี้ยงบอลที่ราวกับเล่นกลทำให้เซดอร์ฟหน้าชาและอับอายอยู่กลางสนาม ขณะที่ควาเรสม่าทิ้งท้ายเสียงเบาๆ แต่ชัดเจน "ไม่ไหวแล้วเหรอ?"

เซดอร์ฟได้แต่มองแผ่นหลังของควาเรสม่าที่วิ่งทะยานเข้าสู่แดนของมิลานด้วยความรู้สึกเดือดดาล เขาถุยน้ำลายลงพื้นและสบถอย่างหงุดหงิด

"ไอ้เด็กนี่... รู้จักเคารพผู้ใหญ่บ้างมั้ยเนี่ย!? ฉันอายุตั้งขนาดนี้แล้ว ยังจะมาหลอกฉันซะเสียหลักอีก!"

"หรือจะให้ฉันล้มกลิ้งแล้วเรียกร้องฟาวล์ไปเลยดี?"

แต่ไม่ว่าเขาจะบ่นอะไรอยู่ข้างหลัง ควาเรสม่าก็ไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่พุ่งทะยานไปข้างหน้าเพื่อทำลายแนวรับของเอซี มิลาน

แม้ควาเรสม่าจะสามารถกระชากผ่านแนวรับได้ถึงสองคนอย่างงดงาม แต่เพราะไม่มีใครเข้ามาช่วยซัพพอร์ต ทำให้สุดท้ายเขาก็โดนสกัดและเสียบอลไป

"เกมนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ"

ควาเรสม่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะรีบถอยกลับลงไปช่วยเกมรับ ถึงแม้เขาจะไม่ได้เก่งเรื่องการป้องกันมากนัก แต่เขาก็ยังพอวิ่งตัดบอลหรือปิดช่องทางได้บ้าง

"ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ยังไงก็ยังดีกว่าเป็นแค่ไม้หลักปักเลนล่ะนะ"

เอซี มิลานเริ่มบุกหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะเปลี่ยนแผนมาใช้ 4-3-3 เต็มตัว เชฟเชนโก้และกาก้าถูกดันออกไปเล่นด้านข้างเพื่อเพิ่มมิติในการโจมตี ส่วนเครสโปก็ยืนค้ำอยู่หน้าเขตโทษ รอจังหวะสังหาร

"ปีร์โล่" ยืนกลางสนาม คอยคุมจังหวะและเปิดบอลเหมือนจอมเวทย์ที่บงการทุกอย่างได้ตามใจนึก "กัตตูโซ่" ก็ยังคงทำหน้าที่เป็นกำแพงเหล็กคอยตัดเกมและสร้างความสมดุลให้แดนกลางได้อย่างไม่มีที่ติ

ปอร์โต้ เจองานหนักอีกครั้ง การบุกทะลวงของเอซี มิลานนั้นหนักหน่วงและต่อเนื่องราวกับคลื่นซัดฝั่ง แต่ถึงกระนั้น การตั้งรับที่แน่นหนาและการอ่านเกมที่ยอดเยี่ยมก็ทำให้พวกเขาสามารถต้านทานได้

นาทีที่ 57 "เซดอร์ฟ" ได้โอกาสสับไกยิงไกลจากแถวสอง บอลพุ่งเฉียดเสาออกไปแบบหวุดหวิด

นาทีที่ 64 "ปีร์โล่" โชว์การจ่ายบอลที่สวยงาม เรียกการเคลื่อนที่ของแนวรับปอร์โต้จนเปิดช่อง แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจยิงไกล บอลพุ่งแรงและแม่นยำ แต่ "บาย่า" ผู้รักษาประตูมือเก๋าของปอร์โต้ยังคงเซฟไว้ได้อย่างสุดยอด

นาทีที่ 68 "เชฟเชนโก้" เลี้ยงบอลจากริมเส้นฝั่งซ้าย ก่อนจะบรรจงยิงลูกไซด์ก้อยเลียนแบบท่าถนัดของ "ควาเรสม่า" บอลพุ่งโค้งเข้าใส่มุมประตูอย่างสวยงาม

ลูกยิงอันทรงพลังของ "หัวรบนิวเคลียร์" นั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดได้ ลูกบอลพุ่งหมุนเป็นเกลียวพุ่งตรงไปยังประตูของปอร์โต้ เส้นโค้งที่งดงามและรุนแรงนั้นทำให้ผู้คนถึงกับกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

บาย่า นายทวารของปอร์โต้ แม้จะพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่อาจเอื้อมถึงได้ ในช่วงเวลานั้น นักเตะของปอร์โต้ต่างถูกความสิ้นหวังเข้าครอบงำ

แต่แล้ว...ในเสี้ยววินาทีต่อมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น กัปตันทีมอย่าง "คอสต้า" พุ่งเข้าสกัดบอลตรงเสาไกลได้สำเร็จ หยุดยั้งการทำประตูของเชฟเชนโก้ได้อย่างปาฏิหาริย์

บาย่าถึงกับวิ่งเข้าไปกอดคอสต้าแน่น ราวกับจะมอบจุมพิตให้เขาด้วยความดีใจ กัปตันของทีมช่างน่าเชื่อใจจริงๆ

แม้ปอร์โต้จะรอดพ้นจากการเสียประตูมาได้หลายครั้ง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะรอดได้ตลอดไป

เกมบุกของมิลานมันรุนแรงและต่อเนื่องเกินกว่าที่พวกเขาจะต้านทานไหว ถึงแม้ปอร์โต้จะถอยไปตั้งรับเต็มที่ แต่มิลานที่เต็มไปด้วยแข้งระดับโลกก็สามารถสร้างโอกาสทำประตูได้ไม่ขาดสาย

หนึ่งครั้ง พวกเขาป้องกันได้...สองครั้ง พวกเขายังยืนหยัดได้...สามครั้ง พวกเขายังไม่ยอมแพ้...

แต่คำถามคือ...พวกเขาจะยืนหยัดได้ตลอดไปหรือไม่?

สถานการณ์ตอนนี้เริ่มย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

"ควาเรสม่า" ที่ปกติเป็นตัวทำเกมรุก ตอนนี้กลับต้องวิ่งไล่บอลอย่างเอาเป็นเอาตาย ช่วงครึ่งหลังที่ผ่านมายังไม่ถึงสิบนาที เขาก็วิ่งไล่บอลมากกว่าตอนที่บุกทั้งครึ่งแรกเสียอีก เหงื่อไหลท่วมตัว หายใจหอบเหนื่อย แต่เขาก็ยังไม่หยุด

“ไม่ไหวก็ต้องไหว!” ควาเรสม่าได้แต่กัดฟันคิด ทุกคนในทีมกำลังทุ่มสุดตัวเพื่อป้องกันประตู แล้วเขาจะยอมอยู่เฉยได้อย่างไร?

ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน...ต่อให้ขาหมดแรงแค่ไหน...เขาก็ต้องวิ่ง ต้องไล่ ต้องบีบ ต้องป้องกัน จะให้วิ่งจนล้มลงไปตรงนั้น เขาก็ยอม

"เปเป้" พุ่งเอาตัวขวางลูกยิงของปีร์โล่ แม้บอลจะพุ่งชนเข้าที่อกเต็มๆ จนเขาล้มลงไปนอนกุมอกกับพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อไม่เห็นกรรมการเป่านกหวีด เปเป้ก็ฝืนตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง วิ่งกลับเข้าสู่เกมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คอสต้า" ที่เพิ่งจะสกัดประตูได้จากเส้นประตูไปสองครั้ง แม้จะต้องปะทะกับเสาประตูจนขาถลอก แต่เขาก็ยังกัดฟันยืนหยัดต่อไป

"เมย์เรเลส" แม้จะวิ่งจนขาขวาเริ่มตะคริวจับ แต่เขาก็ยังพุ่งตัวเข้าสกัดลูกยิงสุดแรงของ "เซดอร์ฟ" โดยไม่สนว่าจะเจ็บหนักแค่ไหน ทุกคนเหมือนพร้อมจะสละชีวิตเพื่อป้องกันประตูนี้

เพื่อนร่วมทีมทุกคนสู้ยิบตา แล้วควาเรสม่าจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

แม้จะวิ่งไม่ไหว แต่เขาก็ยังถอยกลับไปยืนที่เสาประตู เอาตัวเองเป็นด่านสุดท้ายให้กับทีม ยอมแม้กระทั่งเป็นเสาประตูมนุษย์

ช่วงเวลานั้นเอง มันเหมือนกับว่าจิตวิญญาณของผู้เล่นปอร์โต้ทั้งหมดรวมกันเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นกำแพงเหล็กที่ไม่อาจทะลุผ่านได้

เกมเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่นักเตะมิลานก็เริ่มเหนื่อยล้า ในช่วงนาทีสุดท้ายของการแข่งขัน เวลามันเหมือนจะเดินช้าลง ทุกวินาทีช่างยาวนานเหลือเกิน

"ควาเรสม่า" หายใจหอบเหนื่อย ร่างกายราวกับไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ขาของเขาแทบจะไม่ขยับตามที่ใจสั่งแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามไล่ตาม "กาก้า" ที่กำลังพาบอลบุกขึ้นทางขวา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยังมีแรงเหลืออีกแค่ไหน แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว...

“ต้องหยุดเขาให้ได้!”

หัวใจของเขาอธิษฐานในใจ..."พระเจ้า...ได้ยินคำขอของผมไหม?"

(โปรดติดตามตอนต่อไป!)