บทที่ 20 ดาวมหา'ลัยบุกมาถึงหอพัก

บทที่ 20 ดาวมหา'ลัยบุกมาถึงหอพัก

◉◉◉◉◉

ในฐานะที่เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวที่ร่ำรวย ตั้งแต่เล็กจนโตก็ขาดความรักจากพี่น้อง

ตอนนี้หลี่เฟิงจิ่นก็ยังต้องมาขาดความรักจากพ่อไปชั่วคราวอีก

ในสายตาของหลี่เฟิงจิ่นในตอนนี้ คนที่จะคอยดุด่า คอยให้กำลังใจตัวเอง มันก็ไม่ต่างอะไรกับพี่ชายหรือพ่อหรอกเหรอ? ดังนั้นในด้านอารมณ์ เธอจึงเผลอไผลเทใจไปทางเย่จือชิวอย่างไม่รู้ตัว

แถมเย่จือชิวก็อายุไล่เลี่ยกับเธอ ดังนั้นในจิตใต้สำนึก หลี่เฟิงจิ่นจึงได้ยกให้เขาเป็นพี่ชายไปแล้ว

แต่อาจจะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันได้ตระหนักถึงความคิดที่อยู่ลึกที่สุดในใจของตัวเอง

“เอาล่ะ วันนี้พวกเธอก็เหนื่อยกันพอแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”

“พรุ่งนี้เที่ยง อย่าลืมมาทำงานให้ตรงเวลาล่ะ มาสายหักเงินเดือนนะ”

เมื่อได้ยินคำว่า 'หักเงินเดือน' สามคำ ไหล่ของหลี่เฟิงจิ่นก็สั่นสะท้านเล็กน้อย

หลังจากที่สามสาวเดินจากไป เย่จือชิวก็เก็บกวาดร้านอยู่ครู่หนึ่ง เตรียมจะปิดประตูร้านและกลับ

ในสมองของเขากลับมีเสียงของระบบดังขึ้นมา

ติ๊ง——

【คำนวณผลประกอบการร้านชานมกวางน้อยเหม่อเสร็จสิ้น】

รายได้วันนี้: 3,256 หยวน กำไรสุทธิ: 1,057 หยวน

【ยินดีด้วยโฮสต์ เส้นทางสายธุรกิจเริ่มต้นได้สำเร็จ】

รางวัล: การ์ดผลตอบแทนร้อยเท่า

ยอดเงินเข้าบัญชี: 325,600

เย่จือชิวมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าซึ่งมีเพียงเขาที่มองเห็น แล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย

สมแล้วที่เป็นสูตรชานมที่ระบบค้นหาลู่ทางธุรกิจแนะนำมา

วันเดียวกำไรเป็นพันกว่า นี่ขนาดยังเป็นกำไรช่วงลดครึ่งราคานะ

เขาลองนึกย้อนดูดีๆ มันก็น่าจะประมาณนี้แหละ

ตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนถึงตอนนี้ก็มีคนมาซื้อตลอด แถมกำไรขั้นต้นของร้านชานมก็สูงอยู่แล้ว ก็น่าจะได้ประมาณนี้

ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งสั่งซื้อวัตถุดิบไปจำนวนมาก เดิมทีในมือเหลือเงินอยู่แค่แสนกว่า

ตอนนี้ระบบโอนเงินเข้ามาให้สามแสนกว่า ทำให้เงินทุนกลับมาจวนเจียนจะห้าแสนอีกครั้ง

การ์ดผลตอบแทนร้อยเท่า ก็น่าสนใจดีนี่

ด้วยเงินทุนที่เขามีในตอนนี้ อีกไม่นานก็คงเปิดสาขาเพิ่มได้แล้ว

มหา'ลัยเจียง อีกด้านหนึ่ง

ในตอนนี้ หลินซินเยว่กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงในหอพัก ไถดูหน้าฟีด เมื่อเห็นโพสต์ที่แชร์ต่อๆ กันมาของร้านชานมกวางน้อยเหม่อในสเปซ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

ดาวมหา'ลัยหลินผู้ประหลาดใจ หันไปมองเพื่อนร่วมห้องทั้งสามของเธอ

“พวกเธอรู้จักร้านชานมกวางน้อยเหม่อไหม?”

“ฉันๆๆ!” เจ้าแม่ข่าวสารประจำหอพักอย่างหลี่ตงฉิงรีบชิงตอบ “ร้านนี้เพิ่งเปิดวันนี้ที่ถนนสายของกินเขตซีเหย่วน สามวันแรกครึ่งราคา ในสเปซกับหน้าฟีดนี่ฮอตมากเลยล่ะ”

“เพิ่งเปิดวันนี้เหรอ?”

“อื้ม วันนี้”

หลินซินเยว่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ความคิดพิลึกพิลั่นอย่างหนึ่งก็เริ่มก่อตัวขึ้น

ร้านนี้คงไม่ได้มีคนที่ตามจีบเธอเป็นคนเปิดหรอกนะ?

แต่คนที่ตามจีบเธอในมหา'ลัยไม่น่าจะรู้ชื่อเล่นคิวคิวเก่าของเธอไม่ใช่เหรอ? ชื่อเล่นคิวคิวที่เธอใช้ตอนมัธยมปลายคือ 'กวางน้อยเหม่อ' พอเข้ามหา'ลัยก็ใช้ชื่อใหม่ว่า 'ใจเฝ้าปองเธอ'

คงไม่บังเอิญเป็นเจ้าบื้อเย่จือชิวเปิดหรอกนะ?

ปกติเวลาคุยกันเขาก็ไม่เคยพูดอะไรที่เกี่ยวข้องเลย ไม่น่าจะใช่

น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญล่ะมั้ง? คงไม่มีใครจะทำอะไรพิลึกพิลั่นขนาดนี้หรอกมั้ง? “เป็นอะไรไปซินเยว่ เธออยากดื่มชานมร้านนี้เหรอ? ฉันเห็นในหน้าฟีดรีวิวว่ารสชาติก็ไม่เลวนะ”

“เปล่าหรอก ก็แค่รู้สึกว่ามันดังจังเลย”

หลินซินเยว่หาเหตุผลมั่วๆ มาตอบ

“ร้านชานมร้านนั้นแถวยาวเหยียดเลยนะ ไว้ผ่านไปสักสองสามวันค่อยไปซื้อเถอะ” หวังลู่ที่กำลังดูซีรีส์อยู่เสริมขึ้นมา

เมื่อเห็นหน้าฟีดที่เต็มไปด้วยชานม ได้ยินเพื่อนร่วมห้องพูดถึงเรื่องชานม

หลินซินเยว่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ลุกจากเตียงเตรียมไปคั้นน้ำผลไม้ —— คืนวันอาทิตย์

หอพัก 502 ตึก 15 เขตซีเหย่วน

“ตีมัน ตีมันดิ”

“เชี่ย ท่าใหญ่นี่ใช้ได้เลย รวมกลุ่มบวกๆ”

“ตัวฮีลอยู่ไหน! ฮีลเร็วเข้าสิ จะรอให้พวกเราตายก่อนรึไงค่อยฮีล?”

“สามสังหาร! พี่ชิวเจ๋งเป้ง! พี่ชิวลุยเลย!”

“ลุย! จบเกมเลย!”

“ห้าสังหาร!!! เจ๋งโครต!”

พร้อมกับการระเบิดของคริสตัล (ฐานทัพ) คำว่า “Victory” ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนในหอพัก 502 ดีใจราวกับเด็กร้อยกิโลฯ ปลื้มปีติกับห้าสังหารที่เพิ่งทำได้เมื่อครู่

เย่จือชิวแกล้งทำท่าเหมือนมีบุหรี่ในมือ สูดเข้าไปอึกหนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าผ่านโลกมาเยอะ: “ความตายดุจสายลม เคียงข้างกายข้าเสมอ”

ไอ้บ้าอีกสามคนพร้อมใจกันส่งสายตาดูถูกมาให้ “เก่งเกิ๊นพ่อคุณ เอ้า เท้าสะเอวโชว์หน่อยเร็ว”

จากนั้นเย่จือชิวก็ทำท่าเท้าสะเอวตามคำขออย่างว่าง่าย คลิกเมาส์กลับไปหน้าหลักแล้วพูดว่า: “ต่อเลย มาดิ มาสนุกกันต่อ”

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังจะเริ่มเกมใหม่ ประตูหอพักก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน

คนที่เปิดประตูก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นผู้ชายจากหอพักอื่นในคลาสเดียวกัน

พอเขาเข้ามาก็ตะโกนลั่นหอ: “เจ๋งว่ะพี่ชิว พี่แม่งโครตเจ๋งเลยว่ะ”

หอพัก 502 งงกันทั้งห้อง ไม่เข้าใจว่าหมอนี่มันตะโกนอะไร

ส่วนคนนั้นก็วิ่งเข้ามาตรงหน้าเย่จือชิวอย่างตื่นเต้น ตะโกนว่า: “พี่ชิว ดาวมหา'ลัยหลินบุกมาหาพี่ถึงหอพักเลยว่ะ พี่แม่งโครตเจ๋ง”

ในหอพักพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ จางจวิ้น, ถังลี่กั๋ว, หลินเฟิง ต่างนิ่งอึ้งไปทันที ราวกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

“แกพูดว่าอะไรนะ? ดาวมหา'ลัยหลินบุกมาถึงหอพักชายเนี่ยนะ?”

“ใช่แล้ว!”

“เธอมาหาอาชิว?”

“เออดิ ระบุชื่อเลยว่ามาหาเย่จือชิว”

“แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อพวกฉันเล่น?”

“ฉันจะล้อพวกแกเล่นทำห่าอะไร ดาวมหา'ลัยหลินตอนนี้อยู่ที่ใต้ตึกหอชายเนี่ย ข้างล่างคนมุงเพียบเลย พี่ชิวรีบลงไปเร็ว”

สามเกลอสุดบ๊องเห็นได้ชัดว่ายังไม่อยากจะเชื่อกับสถานการณ์นี้เท่าไหร่ ต่างพากันนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

หลินซินเยว่บุกมาหาเย่จือชิวถึงหอพักชาย? นี่มันล้อกันเล่นหรือเปล่า? ถึงแม้ว่าหลินซินเยว่กับเย่จือชิวอาจจะเป็นญาติกัน แต่นั่นมันดาวมหา'ลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาตั้งแต่เข้าเรียนเลยนะ! บุกมาหาผู้ชายถึงหอพัก แถมยังอยู่ท่ามกลางสายตาคนมุงดูมากมาย ทำอย่างกับว่าดาวมหา'ลัยกำลังตามจีบเย่จือชิวอย่างนั้นแหละ

เทียบกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขายอมเชื่อว่าเพื่อนร่วมคลาสผู้หญิงอายุยี่สิบกว่าไปคบกับลุงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่ายังจะง่ายกว่าอีก

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนกำลังมึนงง แต่เย่จือชิวไม่ได้มึนงง เขาแค่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่จนปัญญาออกมา

หน้าหอพักชาย เกิดปรากฏการณ์ที่ปกติยากจะได้เห็น

ดาวมหา'ลัยหลินซินเยว่ยืนอยู่ที่ใต้ตึกหอพักชาย ราวกับเป็นทิวทัศน์ที่งดงาม ส่องสว่างจนผู้คนไม่อาจละสายตา

และรอบตัวเธอก็มีเหล่าไทยมุงรวมถึงบรรดาผู้ตามจีบดาวมหา'ลัยมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย

ดาวมหา'ลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชากล้าบุกมาหาคนถึงหอพักชาย เรื่องแบบนี้พูดออกไปใครจะเชื่อ?

ในที่สุด ท่ามกลางเสียงซุบซิบจอแจ ตัวเอกก็ปรากฏตัวออกมาอย่างล่าช้า

เย่จือชิวที่เดินออกมาจากตึกหอพักก็เห็นหลินซินเยว่ในทันที

เธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกระโปรงสั้นสีดำ ภายใต้แสงจันทร์ในยามค่ำคืนยิ่งขับเน้นให้เธองดงามเป็นพิเศษ

“รุ่นพี่ น้ำผลไม้คั้นสดๆ ของฉันค่ะ” หลินซินเยว่ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

เธอชอบเย่จือชิวมาตั้งนานแล้ว

แต่หลังจากที่ได้รู้เรื่องราวของเย่จือชิวที่สนามกีฬาในวันนั้น เธอก็ยิ่งชอบเย่จือชิวมากขึ้นไปอีก

แค่ได้เห็นหน้าเขาเธอก็มีความสุขแล้ว มุมปากก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“เธอเพิ่งเลิกจากคาบเรียนทบทวนภาคค่ำเหรอ?” เย่จือชิวไม่ได้รีบรับแก้วน้ำผลไม้นั้นในทันที แต่เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ค่ะ พอเลิกเรียนปุ๊บฉันก็รีบมาเลย” ใบหน้างามของหลินซินเยว่แดงระเรื่อ

วันอาทิตย์ของมหา'ลัยเจียงจะมีคาบเรียนทบทวนภาคค่ำ ปีหนึ่งบังคับเข้าร่วม ปีสองไม่เข้มงวดมาก ส่วนปีสามปีสี่ไม่มีเรียน

เพราะเป็นช่วงเวลาเลิกเรียนทบทวนภาคค่ำกลับหอพักพอดี ใต้ตึกหอพักถึงได้มีคนเยอะขนาดนี้

แน่นอนว่าการมาถึงของดาวมหา'ลัยก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งด้วย

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]