บทที่ 9 คัมภีร์เทพเก้าหยาง

บทที่ 9 คัมภีร์เทพเก้าหยาง

“คารวะอาจารย์!”

ไม่นานหลังจากนั้น เสวียนชิงก็เดินทางกลับมายังวิหารจื่อเซียวอีกครั้ง เพื่อเข้าพบพระอาจารย์ชงซวี

“อืม เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ชอบหรือเปล่า?” ตอนนี้เสวียนชิงถือเป็นศิษย์คนสำคัญของพระอาจารย์ชงซวี จะพูดว่าท่านถึงกับทะนุถนอมเขาดั่งแก้วตาดวงใจเลยก็ไม่ผิด เพราะเสวียนชิงคือความหวังสำคัญสำหรับบู๊ตึ๊งในอนาคต

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วง” เสวียนชิงพยักหน้าตอบ

“ดีแล้ว” พระอาจารย์ชงซวีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ตามข้ามา” ว่าแล้วพระอาจารย์ชงซวีก็ผายมือเดินนำเสวียนชิงเข้าไปยังห้องหนึ่งในตำหนักด้านข้าง

“นั่งลงสิ” ท่านชี้ไปที่เสื่อฟางบนพื้น

เสวียนชิงไม่ลังเล รีบทรุดตัวนั่งขัดสมาธิ ส่วนพระอาจารย์ชงซวีก็นั่งประจันหน้ากับเขา

“ในเมื่อตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ของข้าแล้ว ก็มีบางเรื่องของสำนักบู๊ตึ๊งที่เจ้าต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ!”

พระอาจารย์ชงซวีไม่ได้รีบถ่ายทอดวิชาใดๆ แต่เล่าประวัติศาสตร์ของสำนักบู๊ตึ๊งและกฎระเบียบต่างๆ ส่วนใหญ่ก็ประวัติสำนัก ส่วนน้อยก็ข้อปฏิบัติในชีวิตประจำวัน แม้ว่าหลายอย่างเสวียนชิงจะเคยรู้มาบ้างแล้ว แต่เขาก็รับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ เวลาสองชั่วโมงผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

...

“ทีนี้ ข้าจะถ่ายทอดวิชาลับของบู๊ตึ๊งให้เจ้า” เมื่อเห็นเสวียนชิงรับฟังทุกอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ สายตาของพระอาจารย์ชงซวีก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ หลังจัดการเครื่องแต่งกายเล็กน้อย ท่านก็เอ่ยขึ้น

ทันทีที่ได้ยิน เสวียนชิงก็เผลอตั้งตัวตรงดุจสายน้ำแข็ง ใบหน้าก็มีแววตื่นเต้นอย่างช่วยไม่ได้

ต้องเข้าใจก่อนว่า ตอนนี้วิชาที่เสวียนชิงพอจะหยิบมาใช้ได้ก็มีแต่วิชากายามังกรคชสารเท่านั้น ซึ่งเป็นแนวทางพัฒนาร่างกายสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว สิ่งที่เขาขาดแคลนก็คือวิชาเน้นพลังภายในของสำนักโดยแท้จริง

“ตั้งแต่ยุคบูรพาจารย์ซานเฟิง บู๊ตึ๊งตกทอดสองสุดยอดคัมภีร์ ได้แก่คัมภีร์เทพไทเก๊ก และวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้ง!” พระอาจารย์ชงซวีเอ่ยอย่างภูมิใจ

“คัมภีร์เทพไทเก๊ก?” เสวียนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คุ้นชื่อ เพราะเขารู้จักแต่เพียงวิชามวยและกระบี่ไทเก็กเท่านั้น

“ฮ่าๆ...คัมภีร์เทพไทเก๊กนี้ บูรพาจารย์ซานเฟิงรังสรรค์ขึ้นเมื่อบั้นปลายชีวิต เป็นยอดคัมภีร์ที่ไม่มีใครเทียบได้! เสียดายเหล่าศิษย์รุ่นหลังไม่เก่งกล้า ไม่มีใครฝึกฝนสำเร็จเลยสักคน” พระอาจารย์ชงซวีถอนหายใจอย่างเสียดาย

“ฝึกไม่ได้งั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?” เสวียนชิงถามอย่างสงสัยใคร่รู้

“เพราะคัมภีร์เทพไทเก๊กนี้ ต้องเข้าใจปรัชญาหยินหยางระดับสูง หรืออย่างน้อยต้องบรรลุถึงขั้นสวรรค์จึงจะฝึกได้! แต่ข้าเชื่อว่า ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หากพยายามจริงๆ คงมีหวังทำให้คัมภีร์เทพไทเก๊กกลับมาโด่งดังอีกครั้ง!” พระอาจารย์ชงซวีพูดด้วยความคาดหวัง

“ครับ อาจารย์ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!” เสวียนชิงตอบหนักแน่น

“ดี งั้นคัมภีร์เทพไทเก๊กเก็บไว้ก่อน ข้าจะสอนเจ้าวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้งก่อน เพราะคัมภีร์เทพไทเก๊กนั้นได้พัฒนาขึ้นมาจากพื้นฐานของวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้งอีกที” พระอาจารย์ชงซวีอธิบาย

“ครับ!” สีหน้าของเสวียนชิงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ต่อไปข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้งให้ เจ้าต้องตั้งใจจดจำให้ดี” พระอาจารย์ชงซวีเตือน วิชาลับประจำสำนักเช่นนี้ส่วนใหญ่จะถ่ายทอดด้วยคำพูด ไม่ได้มีบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร

เรื่องนี้มีข้อดีคือป้องกันคัมภีร์รั่วไหล แต่ข้อเสียก็เห็นได้ชัด เพราะวิชานี้ตกทอดมาเพียงร้อยกว่าปี กลับขาดตกบกพร่องไปหลายส่วนแล้ว

ทันใดนั้น พระอาจารย์ชงซวีก็เริ่มขับขานเคล็ดวิชา ซึ่งฟังดูซับซ้อนยากแท้หยั่งถึง

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้สืบทอดที่ได้รับเคล็ดวิชาระดับกึ่งสวรรค์วิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้ง(ไม่สมบูรณ์)!”

เมื่อฟังจบ เสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้นในหัวของเสวียนชิงทันที

“เป็นไงเสวียนชิง เจ้าจำได้มากน้อยแค่ไหน?” พระอาจารย์ชงซวีมองเขาอย่างคาดหวัง

“อาจารย์ ข้าจำไว้ได้ทั้งหมดแล้วครับ” เสวียนชิงตอบ แท้จริงแล้วมีระบบช่วยบันทึกในหัวอยู่แล้ว เขาจึงเหมือนมีความสามารถความจำเป็นเลิศโดยธรรมชาติ

“ทั้งหมดเลยจริงรึ? เสวียนชิง เรื่องนี้สำคัญมากนะ อย่าประมาทเด็ดขาด!” พระอาจารย์ชงซวีทวนถามอย่างหนักแน่น

“ข้าจำได้ทั้งหมดจริงๆ ครับ” ว่าแล้วเสวียนชิงก็ท่องเคล็ดวิชานั้นออกมาได้แบบเป๊ะทุกถ้อยคำ ไม่ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย

“นี่มัน...นี่เจ้าคือคนที่จำได้หมดทุกคำจริงๆ สินะ? ดี! ดีมาก! เจ้านี่แหละคือพรสวรรค์ฟ้าประทานสำหรับบู๊ตึ๊ง!” พระอาจารย์ชงซวีถึงกับมีสีหน้าปลื้มใจสุดๆ

เมื่อแน่ใจแล้วว่าศิษย์คนนี้เหนือธรรมดาจริง พระอาจารย์ชงซวีก็ถ่ายทอดเคล็ดลับ ข้อควรระวัง พร้อมด้วยประสบการณ์และความเห็นต่างๆ ทั้งหมดแบบไม่มีกั๊ก ใจจริงเขาตั้งใจจะสอนทีละขั้น แต่เมื่อเห็นความสามารถนี้แล้วก็เปลี่ยนใจ

...

“วันนี้เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน เสวียนชิง ก่อนกลับอย่าลืม ตั้งใจฝึก ห้ามใจร้อน อย่าให้หลงผิดจนเกิดอันตราย!” ท้ายที่สุดพระอาจารย์ชงซวีเตือนอย่างหวังดี

“ข้าจะจำไว้ ท่านอาจารย์!” เสวียนชิงพยักหน้ารับ จากนั้นก็ลาพระอาจารย์แล้วกลับไปยังเรือนพักของตน

ตลอดทั้งบ่ายเขาเตรียมข้าวของทุกอย่างครบถ้วน ห้องพักใหม่ทั้งถูกสุขลักษณะและสะดวกสบาย ต่างกับที่พักเก่าอย่างฟ้ากับเหว

หลังตรวจตราจัดระเบียบเสร็จ เขาก็อดใจไม่ไหว รีบลงมือฝึกวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้งที่เพิ่งได้มา

...

“ติ๊ง! ตรวจพบเคล็ดวิชากึ่งสวรรค์ วิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้ง(ไม่สมบูรณ์) ใช้ 500 คะแนนโชคชะตา สามารถพัฒนาเป็นวิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้งระดับสวรรค์(สมบูรณ์) หรือใช้ 1,000 คะแนนโชคชะตา อัปเกรดเป็นสุดยอดคัมภีร์คัมภีร์เทพเก้าหยาง! กรุณายืนยันว่าต้องการดำเนินการหรือไม่!”

ขณะที่เสวียนชิงกำลังจะเริ่มฝึก เสียงระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง

‘วิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้ง’... ‘คัมภีร์เทพเก้าหยาง’...

เมื่อได้ยินดังนั้นเสวียนชิงก็หยุดคิดประเมินอย่างรวดเร็ว

“พัฒนาเป็นคัมภีร์เทพเก้าหยางเลย!” ไม่นานเสวียนชิงก็ตัดสินใจเด็ดขาด

คัมภีร์เทพเก้าหยางถือเป็นวิชาหลักในผลงานของกิมย้ง มีประสิทธิภาพสูง เป็นวิชาที่พระเอกทั้งหลายต่างครอบครอง มีสรรพคุณทั้งเสริมพลัง ป้องกัน กระแทกกลับ รักษาโรค ขจัดความเย็นชืด และเสริมภูมิต้านทานต่อพิษ เรียกได้ว่าเป็นของจำเป็นสำหรับผู้กล้าข้ามโลก

“หัก 1,000 คะแนนโชคชะตา อัปเกรด ‘วิชาเก้าหยางแห่งบู๊ตึ้ง’ (ไม่สมบูรณ์) เป็นสุดยอดวิชาคัมภีร์เทพเก้าหยางระดับสวรรค์!!!”

“ขอแสดงความยินดีกับผู้สืบทอดที่ได้รับคัมภีร์เทพเก้าหยาง!”

เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นติดๆ กัน

ชื่อ: หยางเสวียนชิง

อายุ: 8

ร่างกาย: ร่างเต๋าโดยกำเนิด

ระดับพลัง: ระดับต่ำ

สถานะ: ศิษย์จิปาถะของบู๊ตึ๊ง

เคล็ดวิชา: คัมภีร์เทพเก้าหยาง [ระดับสวรรค์/สุดยอด]

ลักษณะเฉพาะ: วิชากายามังกรคชสาร [ระดับสวรรค์/ชั้นที่หนึ่ง สมบูรณ์แบบ]

วิชาต่อสู้: หมัดยาวบู๊ตึ๊ง [ไร้ระดับ, ระดับต้น]

อุปกรณ์: เสื้อคลุมสมปรารถนาฟ้าดิน

คะแนนโชคชะตา: 100

โอกาสจับสลาก: 1