บทที่ 21 พวกเจ้าสองคนรุมข้าเข้ามาเลย

บทที่ 21 พวกเจ้าสองคนรุมข้าเข้ามาเลย

"อย่างนั้นรึ! ข้าสู้เจ้าไม่ได้? ฮ่าฮ่า ตลกสิ้นดี! ข้าว่าเจ้าต่างหากที่หยิ่งยโส!" เหยียนหัวเราะอย่างโอหัง กำหมัดแน่น

"ฉู่เย่ รับหมัดนี้ไปซะ!!"

เปลวไฟลุกโชนขึ้นที่หมัดของเหยียน ราวกับหมัดของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชั้นผิวหนังอันแข็งแกร่ง เขาวิ่งพลางปล่อยหมัดออกไป

ฉู่เย่ยกดาบเทพมารขึ้นและพุ่งเข้าใส่

เมื่อเห็นว่าฉู่เย่กล้าปะทะกับเขาซึ่งหน้า เหยียนก็เหยียดหยามอย่างมาก: "เหอะ วิญญาณยุทธ์สัตว์มีการเสริมพลังกายภาพโดยตรง ดังนั้นในช่วงแรก พลังของพวกมันจึงเหนือกว่าวิญญาณยุทธ์สายอาวุธ ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้ากับข้าห่างกันแค่วงแหวนเดียว"

"เจ้ากล้ามาปะทะตรงๆ กับข้า? ไม่เจียมตัว!"

"อยากสู้ก็สู้สิ พูดไร้สาระมากความจริง!" ฉู่เย่กล่าวอย่างระอา

ทั้งสองวิ่งเข้าหากันราวกับเส้นขนานที่กำลังจะบรรจบ ฉู่เย่ไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยและฟาดดาบออกไป

เปรี้ยง!

ดาบของฉู่เย่และหมัดของเหยียนปะทะกันตรงๆ พลังวิญญาณของทั้งสองชนกันอย่างดุเดือด

"เป็นไปได้ยังไง? ข้าไม่ไดเปรียบเลยสักนิด!" เหยียนตกตะลึง แต่ก็ยังไม่เสียกระบวนท่าและปล่อยหมัดฮุคซ้ายสวนไป

ฉู่เย่รีบตีลังกากลับหลังเพื่อทิ้งระยะห่าง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

แต่แล้วเหยียนก็ใช้คุณลักษณะของวิญญาณยุทธ์ของเขาทันทีเพื่อควบแน่นหินหลายก้อน ถล่มลงมา

ฉู่เย่กวัดแกว่งดาบเทพมาร ทำลายหินที่อยู่ตรงหน้าเขาทีละก้อน

ฉวยโอกาสนี้ เหยียนก็พุ่งเข้าใส่ฉู่เย่อีกครั้ง และทั้งสองก็เข้าต่อสู้ระยะประชิดอย่างดุเดือด

ปัง! ปัง!

เพลงดาบและการเคลื่อนไหวของฉู่เย่ล้วนรวดเร็วและเด็ดขาด ปราศจากการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าแม้แต่น้อย ดาบเทพมารในมือของเขาดูคล่องแคล่วว่องไว ทั้งรุกและรับ

นี่คือหนึ่งในประโยชน์อันยิ่งใหญ่ของการบรรลุเจตจำนงดาบ: มันช่วยให้ใช้ดาบได้อย่างอิสระและไร้ข้อจำกัดมากยิ่งขึ้น

"ทักษะการต่อสู้ของเจ้านี่ดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นไปอีก" อวี้หู่ประหลาดใจไม่น้อย หากเขาต้องสู้กับฉู่เย่ตอนนี้ เขาคงเทียบไม่ติดเลย

บนเวที ทั้งสองต่อสู้อย่างดุเดือดชั่วขณะหนึ่ง

กลิ่นอายอันคมกริบพลันผุดขึ้นจากร่างของฉู่เย่ และความเร็วของดาบก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ทำให้เหยียนตอบสนองไม่ทันชั่วขณะ

ฉึก!

“อ๊ากกกก~!!”

ฉู่เย่แทงดาบเข้าที่หน้าท้องของเหยียน และแรงกระแทกจากพลังวิญญาณที่ตามมาก็ส่งร่างเหยียนกระเด็นออกไป

"เหยียน!!"

เสียเย่ว์รีบเข้าไปรับร่างเหยียนไว้ ป้องกันไม่ให้เขาล้มลงกับพื้น

เหยียนซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเสียเย่ว์ จ้องมองหน้าท้องที่ถูกแทงอย่างไม่อยากเชื่อ เลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมา สีหน้าของเขางุนงง: "เขาทำลายการป้องกันของข้าได้!"

"เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

วิญญาณยุทธ์สัตว์สามารถเพิ่มพูนความแข็งแกร่งทางกายภาพได้ คุณลักษณะของวิญญาณยุทธ์จ้าวแห่งเปลวเพลิงคือไฟและหินแข็ง ดังนั้นมันจึงสามารถสร้างการป้องกันคล้ายหินบนผิวหนังผ่านพลังวิญญาณได้ นอกจากนี้ มันยังสามารถใช้พลังวิญญาณปกป้องร่างกาย ลดความเสียหายได้อีก

ในระดับเดียวกัน แทบไม่มีใครทำลายการป้องกันของเหยียนได้ แต่ฉู่เย่กลับแทงทะลุร่างเขาอย่างง่ายดาย

"ข้าบอกแล้วว่าลำพังเจ้าสู้ข้าไม่ได้ แต่เจ้าก็ไม่ฟัง ตอนนี้ได้ลิ้มรสผลลัพธ์แล้วสินะ? เห็นรึยังว่าเจ้าคิดผิด?"

"บัดซบ! เอาอีก!" เหยียนผลักเสียเย่ว์ออกไปและกำลังจะโจมตีอีกครั้ง เขาเสียความเยือกเย็นไปแล้ว

ฉู่เย่ส่ายหน้า: "พวกเจ้าสองคนรุมข้าเข้ามาเลย"

พวกอัจฉริยะที่เรียกตัวเองว่าอยู่ระดับสูงกว่าคนอื่น มักจะหยิ่งยโสและอวดดีในตอนแรก แต่เมื่อพวกเขาพบว่าความจริงแตกต่างจากที่คิดไว้มาก พวกเขาก็รับไม่ได้และสูญเสียความเยือกเย็น

นั่นจะทำให้เขาอ่อนแอลง และในสถานการณ์นั้น ฉู่เย่ก็สามารถเอาชนะเหยียนได้อย่างง่ายดาย

แต่เขาไม่ต้องการเอาชนะเหยียนและเสียเย่ว์ด้วยวิธีนี้ เขาต้องการเอาชนะพวกเขาทั้งคู่อย่างยุติธรรม ในรูปแบบ 1 ต่อ 2!

"เจตจำนงดาบเทพมาร!"

ในขณะนี้ กลิ่นอายอันคมกริบอย่างยิ่งแผ่ออกมาจากฉู่เย่ ขณะที่เขาค่อยๆ ยกดาบเทพมารขึ้น ท่วงท่าของเขาช่างน่าเกรงขาม

"นั่นมัน... เจตจำนงดาบ!"

"เจ้าเด็กนี่ อายุยังน้อย แต่กลับเชี่ยวชาญเจตจำนงดาบขั้นพื้นฐานแล้ว หรือว่า..." พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำมองไปที่เฉียนเต้าหลิว ซึ่งกำลังชมการต่อสู้อยู่เช่นกัน และดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้

การแสดงเจตจำนงดาบของฉู่เย่ทำให้ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ประหลาดใจเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ฝึกฝนเพลงดาบ แต่ก็ยังมองออก

สถานการณ์ไม่ดีแล้ว!

เสียเย่ว์คว้าตัวเหยียนไว้และกล่าวด้วยความหวั่นเกรง "เหยียน อย่าบุ่มบ่ามอีก ฉู่เย่ต่างจากเมื่อสามเดือนก่อน พวกเราต้องร่วมมือกัน ไม่อย่างนั้นพวกเราอาจจะแพ้จริงๆ!"

"ชิ" เหยียนยังไม่ยอมรับนัก แต่หลังจากเห็นกลิ่นอายในปัจจุบันของฉู่เย่ เขาก็ยอมอ่อนข้อแล้ว

"ลุย!"

ในที่สุดเสียเย่ว์และเหยียนก็โจมตีพร้อมกัน

"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง จันทร์เสี้ยวสะบั้น!"

ฟุ่บ!

เคร้ง! เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

เสียเย่ว์เคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ปล่อยการฟันใส่อย่างต่อเนื่องใส่ฉู่เย่จากหลายมุม

ฉู่เย่เพ่งสมาธิถึงขีดสุด ใช้ดาบของเขาป้องกันการโจมตีของเสียเย่ว์ทีละครั้ง แม้ว่าเขาจะสกัดกั้นการโจมตีได้ทั้งหมด แต่เขาก็ไม่ทันสังเกตว่าเหยียนกำลังอ้อมมาทางด้านหลัง

ฉู่เย่หันกลับไปตามสัญชาตญาณและเหวี่ยงดาบ แต่เป้าหมายของเหยียนคือการปัดดาบเทพมารของฉู่เย่ให้กระเด็น

เปรี้ยง!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

ดาบเทพมารหลุดออกจากมือของฉู่เย่ได้สำเร็จ และถูกหมัดซัดกระเด็นขึ้นไปบนฟ้า หมุนคว้างอย่างรวดเร็วกลางอากาศ

"ดาบของเขาหลุดมือแล้ว เสียเย่ว์ เร็วเข้า!"

นี่เป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมสำหรับทั้งสอง และผู้ชมทุกคนต่างกลั้นหายใจ เฝ้าดูอย่างตึงเครียด เพราะโอกาสนี้อาจเป็นครั้งแรกที่ฉู่เย่ต้องเผชิญกับความยากลำบาก

ถึงกระนั้น ฉู่เย่ก็ยังคงสงบนิ่งอย่างน่าทึ่ง ไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

"หึ"

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา จากนั้น เขาก็กระโดดขึ้นเตะเหยียน ใช้แรงส่งจากการเตะนั้นดีดตัวเองลอยขึ้นไปในอากาศ มุ่งหน้าไปยังดาบเทพมาร

เสียเย่ว์ก็กระโดดสูงขึ้นไปในอากาศเช่นกัน ตั้งใจจะฟันด้วยดาบคู่ของเขา

แต่ในขณะนี้ ฉู่เย่ได้คว้าด้ามดาบเทพมารอีกครั้ง ตะโกนเสียงดัง และฟาดดาบลงมาจากท้องฟ้า!

เปรี้ยง!!!

"อ๊าก"

เสียเย่ว์ถูกดาบของฉู่เย่ฟันร่วงลงสู่พื้นขณะอยู่กลางอากาศ

"สุดยอด!" ศิษย์หลายคนตกตะลึง แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับวิญญาณจารย์ก็ยังประทับใจอย่างสุดซึ้ง

"น่าเจ็บใจ!"

ด้วยความช่วยเหลือของเหยียน เสียเย่ว์รีบลุกขึ้นยืน และทั้งสองก็เลือกที่จะทิ้งระยะห่างทันที พลางคิดหาทาง

"เหยียน! พวกเราต้องร่วมมือกัน!" เสียเย่ว์เป็นคนที่ใช้สมองในการต่อสู้ ตอนนี้เขาเสียใจที่ไม่ได้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้แบบสองคนกับเหยียน และไม่ได้คิดเกี่ยวกับกลยุทธ์การต่อสู้แบบสองคน

อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดแผนการออกได้อย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่คำ เหยียนก็เข้าใจแผนที่เสียเย่ว์คิดขึ้น

"ทักษะวิญญาณที่สอง กงล้อจันทรา!!"

เสียเย่ว์เป็นฝ่ายลงมือก่อน วิญญาณยุทธ์ของเขาเชื่อมต่อกันเป็นกงล้อจันทราทรงกลม

กงล้อจันทราพุ่งเข้าหาฉู่เย่ พร้อมคุณสมบัติล็อกเป้าติดตาม ไม่ว่าฉู่เย่จะหลบหลีกอย่างไร กงล้อจันทราก็จะพุ่งเข้าหาเขา

ฉู่เย่หลบหลีกอย่างรวดเร็ว โดยมีกงล้อจันทราไล่ตามติด แต่สายตาของเขาก็คอยชำเลืองมองไปทางเหยียนเป็นครั้งคราว

ฉู่เย่สัมผัสได้ว่าเหยียนกำลังรอจังหวะที่เหมาะสม เตรียมที่จะปลดปล่อยทักษะวิญญาณของเขา

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง"

ฉู่เย่มองแผนการของเสียเย่ว์ออก เขาแสร้งเล่นตามน้ำ หยุดฝีเท้า หยุดหลบหลีก และหันกลับไปใช้กำลังทั้งหมดฟาดฟันกงล้อจันทราด้วยดาบเดียว

เคร้ง!

กงล้อจันทราหมุนอย่างต่อเนื่อง และดาบเทพมารก็เสียดสีจนเกิดเสียง

"ตอนนี้แหละ! เหยียน! ลงมือ!"