บทที่ 121 ไม่เปิดโอกาสให้

"จับฉันได้แล้วมีประโยชน์อะไรล่ะ จับฉันได้ก็เท่านั้นเอง" หลี่เหวินเจี๋ยพูดอย่างไม่รีบร้อน

"ทำไมจะเท่านั้น จับพวกนายได้ก็คือแพ้แล้ว" เหยาคุนพูดอย่างมั่นใจ

"นั่น พวกนายไปดูที่ผนังทางนั้นดีกว่า" หลี่เหวินเจี๋ยบุ้ยใบ้ไปทางร้านเช่ารองเท้าสเกต

เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวพลันเข้าใจทันทีว่าทำไมหลี่เหวินเจี๋ยถึงได้ใจเย็นขนาดนั้น

ทั้งสองคนหันไปมองที่ผนัง นาฬิกาเรือนนั้นแสดงเวลาเกินไปห้าสิบกว่าวินาที เกือบสามนาทีแล้ว นั่นหมายความว่าตอนที่พวกเขาจับหลี่เหวินเจี๋ยได้ เวลาผ่านไปสองนาทีแล้ว

ตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ใช้เวลาห้ามเกินสองนาที เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวถือว่าแพ้แล้ว

"หลี่เหวินเจี๋ย พวกเราชนะแล้วใช่ไหม ชนะแล้วใช่ไหม?" หยวนเหว่ยไถลโซเซมาจากอีกฝั่งเข้ามาใกล้ๆ แล้วถามอย่างตื่นเต้น

"พวกเราจะชนะหรือไม่ ก็ต้องดูว่าพวกเขายอมแพ้หรือเปล่า ยังไงเวลาก็เกินสองนาทีไปแล้ว" หลี่เหวินเจี๋ยเบ้ปาก พลางพูดหยอกล้อเหยาคุนกับถังเมิ่งเซียว

"นายไม่ต้องพูด พวกเราแพ้เป็น ไม่ใช่แค่หมดเวลาหรือไง พวกเรายอมแพ้ สองคะแนนในรอบนี้ถือว่าพวกเราเสียไป แต่พวกนายก็อย่าเพิ่งดีใจไป ยังมีรอบต่อไปไม่ใช่หรือยังไง รอบต่อไปถ้านายจับพวกเราสองคนไม่ได้ พวกเราก็เสมอกัน" เหยาคุนเลือดร้อน เชิดคอพูด

เหยาคุนเป็นคนรักหน้าตา ไม่ใช่แค่ต่อหน้าพวกเดียวกัน ต่อหน้าศัตรูเขาก็เป็นแบบนี้

และคนรักหน้าตาแบบนี้มีข้อดีอย่างหนึ่ง นั่นคือโดยปกติแล้วจะไม่เบี้ยว เพราะพวกเขารู้สึกว่าการเล่นตุกติกเป็นการเสียศักดิ์ศรี เป็นเรื่องที่น่าอับอาย

"รอบนี้ต่อให้พวกนายชนะ ก็เป็นการชนะที่ไม่ยุติธรรม เขา… เขาเล่นตุกติก ทำผิดกติกาชัดๆ พวกเราจับพวกนาย แต่เขากลับมาจับฉัน กอดพวกเรา แล้วทำให้พวกเราล้ม" ถังเมิ่งเซียวชี้ไปที่หยวนเหว่ยอย่างไม่ยอมรับ

"กติกาก็คือกติกา ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้บอกว่าห้ามทำแบบนี้ แล้วอีกอย่างเขาก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจ พวกนายรู้ว่าฝีมือเขาไม่ดี พวกนายสองคนพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีคุกคาม ด้วยความตื่นเต้นร้อนรนเลยจับมั่วๆ ก็เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้ ถ้ารู้สึกไม่ยุติธรรม งั้นอีกสักพักพวกนายก็เลียนแบบเขาได้นะ กอดเขากลับได้ จุดนี้พวกเราไม่คัดค้าน" หลี่เหวินเจี๋ยผายมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจ

"พวกเรากอดเขากลับเหรอ บ้าไปแล้วหรือไง กลัวแต่จะโดนเขาจับ หลบยังไม่ทันเลย แล้วจะไปกอดเขากลับได้ยังไง" ถังเมิ่งเซียวหัวเราะเยาะต่อข้อเสนอของหลี่เหวินเจี๋ย

"ฮ่าๆ งั้นก็โทษคนอื่นไม่ได้แล้วสิ" หลี่เหวินเจี๋ยยักไหล่พลางหัวเราะเบาๆ

"พอแล้ว หยุดพูดไร้สาระ รีบเริ่มรอบที่สองดีกว่า นายจะวางมาดก็ต้องรอให้พวกนายมีความสามารถจับพวกเราสองคนได้ ชนะรอบที่สองแล้วค่อยพูด" เหยาคุนเห็นหลี่เหวินเจี๋ยเดี๋ยวผายมือเดี๋ยวก็ยักไหล่ หากให้ทำเป็นวางท่าเท่ๆ เขาก็รู้สึกไม่ชอบใจ

"ฉันไม่ว่าอะไร ก็เหมือนเมื่อกี้ ให้พวกนายหนีก่อนสิบห้าวินาที ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลา 37 นาที 36 วินาที พวกนายหนีไปก่อนได้เลย พวกเราจะเริ่มจับตอน 38 นาทีตรงเวลาเป๊ะ หมดเวลาตอนสี่สิบนาที" หลี่เหวินเจี๋ยกล่าว

เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวมองดูนาฬิกาอีกครั้ง ก็เป็นอย่างที่หลี่เหวินเจี๋ยพูดจริงๆ

ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วไถลตัวออกไป

"หลี่เหวินเจี๋ย ฉันไม่ไหวหรอก ฉันจับไม่ได้สักคน รอบนี้ก็แล้วแต่นายแล้วล่ะ ฉันฝากความหวังไว้ที่นายทั้งหมด" หยวนเหว่ยผู้รู้ตัวเองดีเดินมาอยู่ข้างๆ หลี่เหวินเจี๋ย เริ่มคิดจะถอย

"ใครบอกว่านายไม่ไหว เมื่อกี้นายก็เก่งมากแล้ว คนเดียวจัดการได้ตั้งสองคน ฉันกลายเป็นคนเก็บส้มหล่นไปเลย ลูกผู้ชายห้ามพูดว่าตัวเองไม่ไหว นี่เป็นข้อห้ามร้ายแรง"

"โธ่เอ๊ย ฉันก็ไม่อยากพูดหรอก แต่ฉันฝีมือไม่ดีจริงๆ เมื่อกี้เป็นพวกเขามาจับฉัน ฉันถึงพอโต้กลับได้ แล้วนั่นก็นายไม่ใช่เหรอที่ให้ฉันลากใครสักคนมาเป็นตัวตายตัวแทน ฉันถึงได้ทำแบบนั้น แต่ตอนนี้เป็นพวกเราไปจับ พวกเขาจะมายืนโง่ๆ ให้ฉันจับได้ยังไง" หยวนเหว่ยเกาหัว

"นั่นก็ไม่แน่ เมื่อกี้พวกเขาก็สองคนรุมหนึ่ง พวกเราก็ใช้กลยุทธ์นี้ได้เหมือนกัน เอาล่ะ ไม่มีเวลาแล้ว ลุยเลย นายไปหาที่ยืนดีๆ ทางขวามือ ฉันจะไล่คนไปทางนาย พอเห็นแล้วนายแค่กอดไว้ก็พอ" พอพูดถึงตอนท้าย ความเร็วในการพูดของหลี่เหวินเจี๋ยก็เร็วขึ้นมาก เพราะนาฬิกาแสดงเวลาใกล้จะถึงสามสิบแปดนาทีแล้ว

พูดจบ หลี่เหวินเจี๋ยทิ้งหยวนเหว่ยไว้ แล้วพุ่งออกไปก่อนเป็นคนแรก

ตอนที่หลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยกำลังคุยเรื่องกลยุทธ์ เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวก็กำลังปรึกษากันอยู่เช่นกัน

"อีกสักพักพวกเราจะเป็นฝ่ายรับไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายรุก" เหยาคุนกล่าว

"เป็นฝ่ายรุกเหรอ รุกยังไง หรือว่าจะเลียนแบบเจ้าเด็กนั่นไปกอดเขาเหมือนกัน นั่นมันส่งตัวเองไปตายชัดๆ" ถังเมิ่งเซียวถามอย่างสงสัย

"ไอ้โง่ ใครบอกว่าจะไปกอดกันล่ะ ความหมายของฉันคือ พวกเราจัดการไอ้งั่งนั่นก่อน ฝีมือของมันไม่ดีไม่ใช่เหรอ งั้นพวกเราก็ไม่ต้องเข้าทางหน้า แต่ผลักจากข้างหลังให้ล้มได้ ขอแค่เจ้าหมอนั่นล้มลง พื้นที่ให้เราหลบหลีกก็เยอะขึ้นแล้ว อยากจะจับพวกเราสองคน ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก" เหยาคุนตอบ

ถังเมิ่งเซียวเข้าใจลูกไม้ของเหยาคุน จึงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์

เมื่อกี้นายไม่ได้ทำให้พวกเราล้มเหรอ ตอนนี้ถึงตาพวกฉันแก้แค้นแล้ว ผลักไอ้ลูกเต่านี่ให้ล้มก่อนแล้วค่อยว่ากัน

แต่ว่า ความฝันสวยหรู ความจริงมักโหดร้าย

พวกเขาอยากจะผลักหยวนเหว่ยให้ล้มระหว่างเคลื่อนไหว แต่หยวนเหว่ยฟังคำสั่งของหลี่เหวินเจี๋ยแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เลยแม้แต่น้อย

รอบที่แล้ว เป็นหลี่เหวินเจี๋ยที่หาที่ยืนดีๆ ยืนดูเหตุการณ์นิ่งๆ ไม่ขยับ

รอบนี้กลับกัน กลายเป็นหยวนเหว่ยที่หาที่ยืนได้แล้วไม่ยอมขยับ

หยวนเหว่ยไม่มาจับพวกเขา เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวก็ทำได้เพียงมึนงงและจนปัญญา

ฝีมือการเล่นโรลเลอร์สเกตของหลี่เหวินเจี๋ยในลานสเกตแห่งนี้ถือว่าดีมากจริงๆ ทั้งเลี้ยว เร่งความเร็ว เบรก รวมถึงการไถลถอยหลัง การไถลด้านข้าง เขาทำได้หมด สามารถใช้และเปลี่ยนท่าได้อย่างคล่องแคล่ว

เหยาคุนกับถังเมิ่งเซียวที่แยกกันไปคนละทาง พอเห็นหลี่เหวินเจี๋ยไถลเข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็เริ่มหาเส้นทางหลบหลีก

ในตอนนี้ ที่ลานสเกตมีคนเยอะมาก และคนเหล่านี้ สำหรับฝ่ายที่หนีถือเป็นกำลังเสริมในการพรางตัวที่ดีเยี่ยม

หลี่เหวินเจี๋ยพุ่งเข้าหาถังเมิ่งเซียวก่อนโดยกางแขนออก

พอเห็นหลี่เหวินเจี๋ยพุ่งเป้ามาที่ตัวเองก่อน ถังเมิ่งเซียวก็เตรียมพร้อมที่จะหนี

ดังนั้น ตอนที่หลี่เหวินเจี๋ยยังอยู่ห่างออกไปห้าหกเมตร ถังเมิ่งเซียวก็เริ่มเคลื่อนไหว

หลี่เหวินเจี๋ยทำท่าเหมือนจะลงมือจากทางซ้าย ถังเมิ่งเซียวก็รีบพุ่งออกจากข้างๆ คู่รักคู่หนึ่งไปทางขวาของหลี่เหวินเจี๋ย

ถึงแม้ว่าหยวนเหว่ยจะยืนอยู่ตรงกลางค่อนไปทางขวาติดราว แต่ถังเมิ่งเซียวคิดว่าขอแค่หลบหลี่เหวินเจี๋ยพ้น ทางหยวนเหว่ยเขาสามารถเลี้ยวหลบไปได้อย่างสบายๆ

ใครจะไปรู้ว่าเมื่อครู่หลี่เหวินเจี๋ยแค่ทำท่าหลอก เขาไม่ได้จะลงมือจากทางซ้ายจริงๆ

พอเห็นถังเมิ่งเซียวมาทางขวา หลี่เหวินเจี๋ยก็รีบเบรกกะทันหัน จากนั้นจึงหันตัวยื่นมือออกไป