บทที่ 1555: จุดหมายปลายทาง เมืองฮวาชาง

ไอสีดำที่คละคลุ้งอยู่ในร่างของมนุษย์ตรงหน้า ไม่ได้ถูกเปลวไฟสีทองเผาผลาญจนมอดไหม้ในทันทีเหมือนครั้งก่อน

หยาเป่าระลึกถึงคำพูดของผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง มันจึงทำหน้าตั้งอกตั้งใจขึ้นมา

วินาทีถัดมา เปลวไฟสีทองก็พุ่งเป้าไปยังไอสีดำนั้นโดยตรง และในไม่ช้าไอสีดำในร่างก็อ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด

หยาเป่ารักษาระดับการปล่อยเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไว้ พลางเผาผลาญไอสีดำนั้นต่อไป

เวลาผ่านไปประมาณหกวินาที ไอสีดำในร่างของอีกฝ่ายก็สลายหายไปจนหมดสิ้น

เปลวไฟสีทองพลันดับลง

ชายร่างกำยำสูงใหญ่ผู้มีเคราครึ้มปรากฏขึ้นตรงหน้า

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสบายใจ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น

“แค่กๆ”

เฉียวซางกระแอมหนึ่งครั้ง

ชายร่างกำยำได้สติกลับมา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้าวว่า “จบแล้วเหรอครับ?”

เสียงของตัวเองทำให้เขาตกใจอย่างเห็นได้ชัด

เจิ้งต้าจ้วงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างร้อนรนโดยไม่รอให้เฉียวซางตอบ

เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดังตามมาว่า

“พระเจ้า! พระเจ้า! ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว! ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!”

หลังจากชื่นชมรูปลักษณ์เดิมของตัวเองจนพอใจแล้ว เจิ้งต้าจ้วงก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่นด้วยความตื่นเต้น แล้วเอ่ยขอบคุณว่า

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่…”

เสียงของเขาก็พลันหยุดลง

เพราะในห้องนั่งเล่นนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย

…

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

เฉียวซางทำภารกิจหนึ่งเสร็จ ก็รีบให้ซุนเป่าใช้ข้ามพิกัดมิติเพื่อไปทำภารกิจต่อไปทันที

ยังไม่ทันจะมืดค่ำ ภารกิจแก้คำสาปทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง

“ตอนนี้นายสามารถมองเห็นตำแหน่งของไอสีดำในร่างกายของอีกฝ่าย แล้วก็ใช้พลังเผาผลาญเพื่อชำระล้างได้แล้วใช่ไหม?” ระหว่างทางกลับ เฉียวซางเอ่ยถาม

“ย่าห์ ย่าห์!” หยาเป่าพยักหน้า

“เมื่อกี้แก้คำสาปไปตั้งเยอะ นายว่าอันไหนยากที่สุด?” เฉียวซางถาม

“ย่าห์ ย่าห์”

หยาเป่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า มนุษย์คนนั้นที่สมองเสื่อมน่ะยากที่สุด ไอสีดำมันกระจุกตัวอยู่ที่หัวเลย

เฉียวซางคิดในใจ ดูเหมือนว่าคำสาปบางอย่างจะไม่ได้วัดความยากง่ายจากระยะเวลาที่ถูกสาป แต่วัดจากระดับความชั่วร้ายต่างหาก

ภารกิจแก้คำสาปที่ทำให้คนสมองเสื่อม เดิมทีเธอไม่คิดจะรับ แต่ในรายละเอียดบอกว่าเพิ่งจะถูกสาปมาแค่วันเดียว คิดว่าเวลาไม่นาน แถมยังอยากจะรู้ว่าตอนนี้หยาเป่าจะแก้คำสาปประเภทนี้ได้หรือยังก็เลยยอมรับมา

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคำสาปที่แก้ยากที่สุด เธอนึกว่าคำสาปที่แก้ยากที่สุดคือคำสาปสลับเพศซะอีก

เพราะคำสาปนั้นอยู่มานานถึงสามเดือน มีแต่พลังคำสาปที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่ได้นานขนาดนั้น

ถ้าอย่างนั้น ต่อไปก็คงจะรับภารกิจแก้คำสาปที่ยากขึ้นมาหน่อยให้หยาเป่าทำได้แล้วสินะ… เฉียวซางคิดไปพลาง เดินเข้าโรงแรม ขึ้นลิฟต์ แล้วเปิดประตูห้องสวีท

“วันนี้ภารกิจเป็นยังไงบ้าง?” มิเคลล่านั่งอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็หันมาถามทันที

“รับมาทั้งหมดเจ็ดภารกิจค่ะ เสร็จเรียบร้อยดีทุกอย่าง” เฉียวซางกล่าว “ที่แก้ยากที่สุดคือคำสาปที่ทำให้คนสมองเสื่อมค่ะ แต่ก็โชคดีที่แค่ใช้เวลาเพิ่มขึ้นมาหน่อย”

มิเคลล่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“คำสาปที่เธอพูดถึงน่าจะเป็นคำสาปที่ชื่อว่าคำสาปเสียสติ เป็นคำสาปที่ค่อนข้างชั่วร้าย ถ้าสัตว์อสูรประเภทผีที่ใช้คำสาปนี้มีความชำนาญสูงพอ ในช่วงแรกจะทำให้เป้าหมายเสียสติ ปัญญาก็ค่อยๆ ลดลงจนเหมือนเด็กสามขวบ พอถึงช่วงหลังก็จะทำให้เป้าหมายเสียสติจนไม่สามารถสื่อสารอะไรได้อีก”

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เฉียวซางเอ่ยอย่างประหลาดใจ

คนที่เธอเห็นวันนี้แค่ความรู้พื้นฐานบางอย่างไม่ค่อยชัดเจนเท่านั้น

“คำสาปนี้ยิ่งปล่อยไว้นานก็จะยิ่งร้ายแรงขึ้น” มิเคลล่าให้ความรู้ “สัตว์อสูรที่แก้คำสาปได้ทั่วไป อาจจะแก้คำสาปเสียสติในช่วงแรกได้ แต่แก้คำสาปเสียสติในช่วงหลังไม่ได้ ความยากในการแก้มันคนละระดับกันเลย”

เฉียวซางใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา

“โชคดีที่คนคนนั้นเพิ่งจะถูกสาปมาแค่วันเดียวก็เจอฉันกับหยาเป่าแล้ว”

ถ้าถูกสาปนานกว่านี้ เธอก็ไม่แน่ใจว่าหยาเป่าจะแก้ได้หรือเปล่า

มิเคลล่ายิ้มแล้วกล่าวว่า “คืนนี้เก็บของซะ พรุ่งนี้พวกเราจะมุ่งหน้าไปเมืองฮวาชางกัน”

เฉียวซางชะงักไปเล็กน้อย “เมืองฮวาชางเหรอคะ?”

มิเคลล่ายิ้มแล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว เมืองนี้เป็นเมืองที่มีดอกไม้เยอะที่สุดในประเทศมังกร แล้วก็เป็นเมืองที่อบอุ่นที่สุดด้วย เหมาะที่จะไปเที่ยวมาก”

พูดจบเธอก็มองไปยังชาราร่าด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“เซี่ยเซี่ย”

ชาราร่าส่งเสียงเรียกเธออย่างมีความสุข

หลังจากที่อยู่ด้วยกันมานาน มันก็รู้ว่ามนุษย์ตรงหน้าเลือกสถานที่นี้เพื่อมันโดยเฉพาะ

มิเคลล่าเห็นดังนั้น ในใจก็พลันไหววูบ พยายามเก็บรอยยิ้มที่กำลังจะผุดขึ้นมาแทบไม่ทัน อยากจะออกเดินทางคืนนี้เลยด้วยซ้ำ

เฉียวซาง: “…”

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ ฉันเพิ่งจะทำภารกิจไปแค่วันเดียวเอง” เฉียวซางกล่าว

“ก็ไหนบอกว่าภารกิจที่รับมาทำเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ” มิเคลล่าอารมณ์ดี ยิ้มแล้วกล่าวว่า “รอให้พวกเราไปถึงเมืองฮวาชางแล้ว เธอก็ไปที่ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรรับภารกิจแก้คำสาปอีกก็ได้เหมือนกัน”

นั่นก็จริง… แต่ว่าพวกเราจะอยู่ที่นั่นนานไหมคะ?” เฉียวซางเอ่ยถาม

“ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็คงจะเดือนหนึ่ง” มิเคลล่าพูดจบก็กล่าวเสริมว่า “เมืองนั้นกำลังจัดการแข่งขันอิสระเก็บคะแนนสัตว์อสูรอยู่พอดี อีกหนึ่งเดือนจะจบการแข่งขัน สัตว์อสูรที่ได้แชมป์จะได้รับสิทธิ์เข้าสระพลังงานฟรีหนึ่งครั้ง”

เฉียวซางตกตะลึง “สระพลังงานเหรอคะ?”

ตั้งแต่ที่เธอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรมา ผ่านการแข่งขันและเรื่องราวแปลกๆ มามากมาย ก็เพิ่งจะได้โอกาสไปแช่สระพลังงานแค่สองครั้ง

ครั้งหนึ่งคือตอนที่อยู่บนดาวอัลติเมทสตาร์ เข้าร่วมการแข่งขันดาราผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้วได้แชมป์มา อีกครั้งคือสิทธิ์ที่คณบดีเทเรซาให้มาฟรีๆ โอกาสแช่สระพลังงานสองครั้งนั้นช่วยให้ลู่เป่ากับกงเป่าลดระยะเวลาในการสะสมพลังงานไปได้มากโข เธอจึงรู้ดีว่าโอกาสแช่สระพลังงานนี้มันหายากขนาดไหน

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะมีโอกาสเจออีกครั้ง!

เฉียวซางยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ความคิดแรกคือมองไปที่หยาเป่า

ตอนนี้มีแค่หยาเป่าที่เป็นระดับจักรพรรดิ ถ้าในบรรดาสัตว์อสูรทั้งหมดจะดูดซับพลังงานจากสระพลังงานได้มากที่สุดก็คงจะเป็นหยาเป่าอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าเองก็คึกคักขึ้นมาทันที มันแกว่งหางไปมาพลางมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองอย่างตื่นเต้น

มันไม่ได้สนใจเรื่องสระพลังงานอะไรทั้งนั้น แค่ได้ยินคำว่า ‘แข่งขัน’ เลือดนักสู้ในกายมันก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!

ขณะที่เฉียวซางกับหยาเป่ากำลังสบตากันอย่างตื่นเต้น มิเคลล่าก็เอ่ยขึ้นมาเรียบๆ ว่า

“จำกัดเฉพาะสัตว์อสูรระดับกลางเท่านั้นที่จะเข้าร่วมได้”

เฉียวซาง: “…”

หยาเป่า: “…”

“คนที่จัดการแข่งขันนี้คือสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิที่มีอาณาเขตของตัวเองชื่อท้าวพร้าวคุณา แล้วก็เป็นมันเองที่เสนอให้จำกัดเฉพาะสัตว์อสูรระดับกลางเท่านั้นที่จะเข้าร่วมได้” มิเคลล่ากล่าว “แล้วก็อนุญาตให้แค่สัตว์อสูรเข้าร่วมเท่านั้น ต่อให้สัตว์อสูรที่ลงทะเบียนจะมีพันธสัญญาแล้ว ตอนแข่งก็ห้ามผู้ฝึกสัตว์อสูรคอยสั่งการอยู่ข้างๆ”

สัตว์อสูรระดับกลางเหรอ… ก็ดีเหมือนกัน ถิงเป่าก็เป็นสัตว์อสูรระดับกลางพอดีนี่นา สัตว์อสูรประเภทมังกรเติบโตช้า ถ้ามันได้สิทธิ์แช่สระพลังงานนี้ก็ถือว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่ง… เฉียวซางตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า

“ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับกลาง ถิงเป่าก็เข้าร่วมได้พอดีเลยค่ะ”

มิเคลล่ามองมา แล้วก็เอ่ยเสริมอย่างใจเย็นว่า “ตอนนี้เธอไปก็ลงทะเบียนได้พอดี แต่ว่าการแข่งขันนี้ใช้เวลาครึ่งปี ตอนนี้จัดมาห้าเดือนแล้ว เหลืออีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น”

เฉียวซาง: “???”