บทที่ 1552: ภารกิจแก้คำสาป
บทที่ 1552: ภารกิจแก้คำสาป
พนักงานที่ได้ยินก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก “???”
“เอ่อ... ภารกิจที่ง่ายกว่านี้เหรอคะ?”
พนักงานสาวถึงกับอึ้งไป เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าคนระดับสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะขอภารกิจง่ายๆ ทั้งที่เธออุตส่าห์คัดสรรภารกิจระดับดาวสูงๆ มาให้เป็นพิเศษแล้วแท้ๆ
แต่เธอก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “กรุณารอสักครู่ค่ะ”
พูดจบก็รีบก้มหน้าลงจัดการทันที
เพียงไม่นาน รายการภารกิจตรงหน้าเฉียวซางก็เปลี่ยนไปเป็นชุดใหม่
[ภารกิจ: ต้องการผู้ฝึกสัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรที่สามารถชำระล้างคำสาปได้ ถูกสาปให้เจอแต่เรื่องโชคร้ายทุกวัน แม้จะอยู่แต่ในบ้านก็ยังเจอ ไม่ได้ออกจากบ้านมาหลายวันแล้ว]
[ภารกิจ: ต้องการผู้ฝึกสัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรที่สามารถชำระล้างคำสาปได้ด่วน! ถูกสาปให้นอนไม่หลับทุกวัน เรียกสัตว์อสูรที่สะกดจิตได้มาก็ไม่มีประโยชน์ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!]
...
[ภารกิจ: ต้องการผู้ฝึกสัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรที่สามารถชำระล้างคำสาปได้ กราบงามๆ เลยค่ะ ถูกสาปให้ร่างกายกลายเป็นเพศตรงข้าม ขอแค่แก้ได้ จะให้ทำอะไรก็ยอม]
เฉียวซางกวาดตามองคร่าวๆ ก็พบว่าภารกิจประเภทคำสาปชุดนี้ดูง่ายกว่าชุดที่แล้วมากจริงๆ
ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามว่า “ฉันสามารถรับภารกิจหลายๆ อันพร้อมกันได้ไหมคะ?”
“สำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปจะทำไม่ได้ แต่คุณเป็นถึงผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แน่นอนว่าย่อมทำได้ค่ะ” พนักงานสาวกล่าว “แต่ทุกภารกิจจะต้องทำให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดนะคะ มิฉะนั้นในอนาคตอาจจะมีข้อจำกัดในการรับภารกิจได้ค่ะ”
คนระดับสูงอย่างผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B คงจะไม่สนใจข้อจำกัดพรรค์นี้อยู่แล้ว แต่การแจ้งเตือนก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของเธอ เธอจึงจำเป็นต้องเอ่ยปากเตือน
หวังว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่คงไม่หาว่าเธอพูดมากหรอกนะ... พนักงานได้แต่คิดในใจ
ในอนาคตอาจจะมีข้อจำกัดในการรับภารกิจ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะรับภารกิจเยอะเกินไปไม่ได้สินะ... เฉียวซางคลิกเลือกภารกิจที่เธอคิดว่าไม่ยากและน่าสนใจสองสามอัน กดปุ่มยืนยัน แล้วจึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า
“เอาแค่นี้แหละค่ะ”
“ได้ค่ะ” พนักงานยังคงรักษาท่าทีเคารพนบนอบ แล้วกล่าวว่า “รายละเอียดของภารกิจเหล่านี้จะถูกส่งไปยังมือถือของคุณในภายหลัง กรุณาเปิดเครื่องรอไว้นะคะ บางทีผู้ที่โพสต์ภารกิจอาจจะติดต่อคุณไปโดยตรงค่ะ”
พูดพลางยื่นบัตรประจำตัวกับเหรียญตราผู้ฝึกสัตว์อสูรคืนให้ด้วยสองมือ
“ทราบแล้วค่ะ” เฉียวซางรับของมา แล้วหันหลังเดินจากไป
ไหนดูซิว่าภารกิจแต่ละอันมีเวลากำหนดเท่าไหร่
พอเดินออกจากศูนย์ผู้ฝึกสัตว์อสูร เธอก็หยิบมือถือออกมาเพื่อตรวจสอบภารกิจที่เพิ่งรับมา
ซุนเป่ารีบลอยเข้ามาใกล้ๆ มันมองดูรายการภารกิจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแสดงท่าทีสนใจเป็นพิเศษ มันชี้ไปที่ภารกิจหนึ่งแล้วส่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้น
“ซุนซุน~”
หรือว่าพวกเราจะไปทำภารกิจนี้ก่อนดี~
“ชิงชิง…”
ชิงเป่าปรากฏกายออกมา มันมองตามที่ซุนเป่าชี้แล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสลายร่างกลับเป็นสายลมอีกครั้ง
ก็มันอ่านไม่ออกนี่นา...
[ภารกิจ: ต้องการผู้ฝึกสัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรที่สามารถชำระล้างคำสาปได้ กราบงามๆ เลยค่ะ ถูกสาปให้ร่างกายกลายเป็นเพศตรงข้าม ขอแค่แก้ได้ จะให้ทำอะไรก็ยอม]
เฉียวซางมองภารกิจที่ซุนเป่าชี้แล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังแล้วกล่าวว่า
“พวกเราต้องไปทำภารกิจที่เวลากำหนดสั้นที่สุดก่อน”
ในเมื่อทุกภารกิจมีเดดไลน์ ก็ต้องเริ่มจากอันที่เวลาน้อยที่สุดก่อนเป็นธรรมดา
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าทำหน้าจ๋อย แสดงสีหน้าว่า “ก็ได้” อย่างผิดหวัง
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ถ้าพวกเราทำภารกิจเร็วพอ วันนี้อาจจะได้ไปทำภารกิจนี้ก็ได้” เฉียวซางเอ่ยปลอบ
การแก้คำสาปก็แค่ใช้เพลิงศักดิ์สิทธิ์ครั้งเดียว ขอแค่เป้าหมายอยู่ในเจิงโจว ซุนเป่าก็สามารถเคลื่อนย้ายมิติไปถึงได้ในพริบตา ถ้าทำได้เร็วพอ การเคลียร์ภารกิจทั้งหมดให้เสร็จภายในวันเดียวก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ถึงแม้ภารกิจที่เธอรับมาครั้งนี้จะดูค่อนข้างง่ายในสายตาเธอ แต่ระหว่างภารกิจก็ยังมีความยากง่ายที่แตกต่างกันอยู่บ้าง ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ทดสอบว่าตอนนี้หยาเป่าสามารถแก้คำสาปได้ถึงระดับไหน
“ซุนซุน~”
พอได้ฟังเช่นนั้น ซุนเป่าก็กลับมาร่าเริงสดใสอีกครั้ง
“ปิงตี้”
ในตอนนั้นเอง ลู่เป่าก็โผล่หน้าออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วส่งเสียงเรียก
มันบอกว่าจะไม่ขอตามไปทำภารกิจด้วย เพราะอยากจะกลับไปฝึกฝน
ดูเหมือนว่าการวิวัฒนาการของหยาเป่าจะกลายเป็นแรงกระตุ้นให้ลู่เป่าได้ไม่น้อย เฉียวซางคิดในใจ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก
“ถิงถิง”
ถิงเป่าที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ส่งเสียงขึ้นมาบ้าง แสดงเจตจำนงว่ามันเองก็อยากจะกลับไปฝึกฝนกับเขาด้วย
ฉันว่านายคงอยากจะไปอยู่ข้างๆ ลู่เป่าเพื่อรับไอเย็นมากกว่าล่ะมั้ง เฉียวซางไม่ได้ตอบในทันที แต่พลันนึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงหันไปมองซุนเป่า กงเป่า และทิศทางที่ชิงเป่าสลายร่างเป็นสายลม แล้วเอ่ยถามว่า
“แล้วพวกนายล่ะ จะกลับไปด้วยไหม?”
“ซุนซุน!”
ซุนเป่าส่ายหัวรัวๆ
มันจะตามไปทำภารกิจด้วย!
“ชิงชิง~”
ชิงเป่าปรากฏกายออกมาอีกครั้ง มันทำท่าเขินอายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแผ่วเบา ซึ่งความหมายก็คือ เธออยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่น
“กงฉิว”
กงเป่าเอ่ยขึ้นเรียบๆ แสดงความจำนงว่ามันไม่จำเป็นต้องกลับไป เพราะร่างแยกของมันกำลังฝึกฝนอยู่แล้ว
เฉียวซางได้ยินดังนั้น ตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ซุนเป่า ชิงเป่า ถ้าพวกนายอยากจะตามไปด้วยก็ให้ตัวตายตัวแทนกับร่างแยกกลับไปฝึกซะสิ”
ซุนเป่า: “!!!”
ชิงเป่า: “???”
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าเหลือบมองกงเป่าอย่างเคืองๆ ก่อนจะทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ชีวิตฉันช่างขมขื่น แล้วก็สร้างร่างตัวตายตัวแทนของตัวเองออกมา
“ซุนซุน…”
ร่างตัวตายตัวแทนสบตากับร่างจริงของมัน ทั้งคู่ต่างก็มีสีหน้าชีวิตช่างขมขื่นเสียนี่กระไรเหมือนกันไม่มีผิด
“ชิงชิง?”
ส่วนชิงเป่ากลับทำหน้าเป็นกังวลแล้วเอ่ยถามขึ้น
ร่างแยกของตัวเองเพิ่งจะเรียนรู้ได้ไม่นาน จะสามารถควบคุมจากระยะไกลได้ดีหรือเปล่านะ?
“การควบคุมร่างแยกก็ต้องค่อยๆ ฝึกไปนั่นแหละ” เฉียวซางพูดอย่างอ่อนโยน “เธอจะลองดูก่อนก็ได้”
“ชิงชิง”
ชิงเป่าพยักหน้ารับคำ
จากนั้น ชิงเป่าอีกสองร่างที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
พูดตามตรง มันก็ค่อนข้างสนใจเรื่องการควบคุมร่างแยกจากระยะไกลเพื่อฝึกฝนอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
“ซุนเป่า นายให้ร่างตัวตายตัวแทนพาลู่เป่ากับพวกที่เหลือกลับไปแล้วกัน” เฉียวซางพูดพลางมองไปที่ลู่เป่ากับถิงเป่า “พวกเธอฝึกให้ดีๆ นะ พวกเราจะกลับไปตอนประมาณมื้อเย็น”
“ปิงตี้”
“ถิงถิง”
ลู่เป่ากับถิงเป่าขานรับพร้อมกัน
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าหันไปมองร่างตัวตายตัวแทนของมัน
ร่างตัวตายตัวแทนพยักหน้า ก่อนที่ดวงตาจะส่องประกายแสงสีฟ้า
วินาทีถัดมา ลู่เป่า ถิงเป่า ร่างตัวตายตัวแทนของซุนเป่า และร่างแยกสองร่างของชิงเป่าก็หายวับไปจากที่เดิม
คราวนี้ชิงเป่าไม่ได้กลับร่างเป็นสายลมอีก แต่มันกลับทำหน้าจริงจัง พยายามตั้งสมาธิเพื่อสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของเหล่าร่างแยก
เฉียวซางหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อดูเดดไลน์ของแต่ละภารกิจต่อไป
ทันใดนั้น มือถือก็สั่นขึ้นมา เป็นสัญญาณว่ามีสายเรียกเข้า
เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
เฉียวซางกดรับสาย แล้วเอามาแนบหู
ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปาก เสียงที่อ่อนแรงราวกับจะสิ้นใจในวินาทีถัดไปก็ดังขึ้นจากปลายสาย
“ใช่...ใช่คุณหรือเปล่าที่รับภารกิจของผมไป รีบ...รีบมาช่วยผมที...”
เฉียวซางถึงกับชะงักไป เธอคิดในใจอย่างอดไม่ได้ ภารกิจที่ฉันรับมามันมีคำสาปที่รุนแรงขนาดนี้ด้วยเหรอ? นี่มันใกล้จะตายแล้วไม่ใช่หรือไง?
“คุณคือภารกิจไหนคะ?” เธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย
“แก้...แก้คำสาปไงครับ คุณเพิ่งจะรับภารกิจของผมไป ผม...ผมไม่ได้นอนมาห้าวันเต็มๆ แล้ว รีบ...รีบมาช่วยผมที...” เสียงจากลำโพงกล่าวอย่างอ่อนระโหยโรยแรง
เฉียวซาง: “…”
อ๋อ ที่แท้ก็ภารกิจนี้นี่เอง