บทที่ 1541: มุ่งหน้าสู่เจิงโจวอีกครั้ง

ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งดีใจ ตกตะลึง และสับสน สีหน้าของราชามังกรเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง ในที่สุดหลังจากลังเลอยู่สิบกว่าวินาที มันก็มองไปยังบัลลังก์ที่สิบ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดายแต่ก็แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น

“โม่โม่”

มันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เข้าร่วมสหพันธ์ผู้ฝึกสัตว์อสูร

มิเคลล่าเหลือบมองราชามังกรแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของมันเลยแม้แต่น้อย เพราะตั้งแต่ตอนที่บัลลังก์ที่สิบยื่นเงื่อนไขว่าต้องสละตำแหน่งหัวหน้าเผ่า เธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่าราชามังกรไม่มีทางตอบตกลง

‘กงฉิว’

กงเป่าแปลให้ในใจ

ปฏิเสธไปซะแล้ว เฉียวซางมองราชามังกรด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในทันที

หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาพักหนึ่ง เธอจึงรู้ดีว่าราชามังกรนั้นปรารถนาที่จะได้ทำงานใต้บังคับบัญชาของบัลลังก์ที่สิบมากขนาดไหน ที่ผ่านมาที่มันทำดีกับเธอก็เป็นเพราะเธอมีทั้งเบอร์ติดต่อและคำมั่นสัญญาของบัลลังก์ที่สิบอยู่ในมือ แต่เธอก็ไม่คาดคิดเลยว่าพอโอกาสมาอยู่ตรงหน้า มันกลับเลือกที่จะปฏิเสธไปซะอย่างงั้น…

บัลลังก์ที่สิบมองราชามังกรแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะกล่าวว่า

“นายเป็นหัวหน้าที่ยอดเยี่ยม จงดูแลเผ่าพันธุ์ของนายให้ดีเถิด พวกเรายังมีโอกาสได้พบกันอีกในอนาคต”

พูดจบ เขาก็พาไข่สัตว์อสูรหันหลังกลับ ก้าวเข้าไปในหลุมดำที่ลึกราวกับขุมนรก แล้วอันตรธานหายไป

มิเคลล่าเดินมาอยู่ข้างๆ ราชามังกร ตบไหล่มันเบาๆ เป็นการปลอบใจ

“โม่โม่…” ราชามังกรส่งเสียงครางแผ่วเบา อารมณ์พลันดิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้จะเป็นการตัดสินใจหลังจากที่ได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว แต่มันก็อดที่จะรู้สึกเศร้าไม่ได้อยู่ดี

นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่มันจะได้เข้าร่วมสหพันธ์ผู้ฝึกสัตว์อสูร ได้ใกล้ชิดกับบัลลังก์ที่สิบ แล้วสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง

“อย่าเสียใจไปเลย” มิเคลล่าปลอบ “บัลลังก์ที่สิบก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ายังมีโอกาสได้พบกันอีกในอนาคต”

“โม่โม่…” คราวนี้ราชามังกรไม่ได้สวนกลับมิเคลล่าเหมือนเคย มันเพียงแค่โบกอุ้งมือไปมา แล้วเอ่ยราวกับจะตำหนิว่า เธอนี่ไม่เข้าสังคมเอาซะเลยนะ ไม่รู้หรือไงว่านั่นเป็นแค่คำพูดตามมารยาทของผู้มีอำนาจเท่านั้นแหละ

มิเคลล่า: “…”

เฉียวซางกล่าวว่า “ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว งั้นพวกเราก็ออกจากที่นี่กันเถอะค่ะ”

“ย่าห์ ย่าห์!” หยาเป่ากลับมาร่าเริงสดใสอีกครั้ง มันส่งเสียงขานรับอย่างแข็งขัน ไม่ได้คัดค้านอะไร

การที่ลิยาเซสสามารถกลับไปเป็นไข่ได้อีกครั้ง ในสายตาของมันก็นับว่าเป็นตอนจบที่ดีมากแล้ว

ก็แหงล่ะ ในเมื่อกลายเป็นไข่สัตว์อสูรได้ ก็ย่อมหมายความว่าสามารถฟักออกมาใหม่ได้ เหมือนกับชาราร่านั่นเอง

มิเคลล่ามองมาแล้วถามว่า “เธอคิดไว้หรือยังว่าจะไปที่ไหนต่อ?”

เฉียวซางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอว่า “ไปเจิงโจวดีไหมคะ?”

เธออยากจะไปดูพื้นที่รกร้างที่เมื่อร้อยปีก่อนเคยเป็นสายแร่วิญญาณอัคคี

“ถิงถิง…” ถิงเป่าที่อยู่ข้างๆ ลู่เป่าอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงค้านเบาๆ เหมือนจะบอกว่าเปลี่ยนที่อื่นได้ไหม

มันยังไม่ลืมเลยว่าเจิงโจวนั้นร้อนแค่ไหน

เฉียวซางมองมาทางมัน

พอถิงเป่านึกถึงคำพูดที่ราชามังกรเคยพูดกับตัวเอง ร่างกายก็พลันแข็งทื่อไป ก่อนจะรีบแก้ตัวว่า

“ถิงถิง”

มันไม่ได้ทนร้อนไม่ไหวหรอกนะ

ปากแข็งจริงนะนาย… เฉียวซางพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

“งั้นก็ไปเจิงโจว” มิเคลล่ากล่าว

ถิงเป่า: “…”

“แต่ก่อนจะไปเจิงโจว เราไปเช็คเอาท์กันก่อน” มิเคลล่าพูดต่อ

…

โรงแรม

เคาน์เตอร์

“คุณลูกค้าคะ พวกคุณเห็นหมายเลขสามบ้างไหมคะ?” พนักงานเอ่ยถาม “มันคือแมงกะพรุนน้ำแข็งบรรพกาลที่คอยให้บริการในห้องสวีทน่ะค่ะ พวกเราติดต่อมันไม่ได้ แล้วก็หามันไม่เจอด้วยค่ะ”

มิเคลล่าเหลือบมองไอพ่นเบิกฟ้าแวบหนึ่ง

ไอพ่นเบิกฟ้าไม่พูดพร่ำทำเพลง ดวงตาของมันพลันส่องประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า

แววตาของพนักงานพลันว่างเปล่าขึ้นมาทันที

“ไม่เคยมีแมงกะพรุนน้ำแข็งบรรพกาลอะไรทั้งนั้น พวกเราก็ไม่รู้จักหมายเลขสามด้วย” มิเคลล่ากล่าวอย่างสงบ

สีหน้าของพนักงานกลับมาเป็นปกติ เผยรอยยิ้มอย่างสุภาพแล้วกล่าวว่า

“เข้าใจแล้วค่ะคุณลูกค้า หวังว่าการเข้าพักครั้งนี้จะมอบประสบการณ์ที่ดีให้กับพวกคุณนะคะ”

…

บนฟ้าสูง

ระหว่างทางไปเจิงโจว

“ซุนซุน~”

ซุนเป่ารี่เข้าไปหาไอพ่นเบิกฟ้าอย่างนอบน้อมเพื่อขอความรู้ มันยังจำได้ดีว่าอีกฝ่ายเคยรับปากว่าจะสอนวิธีสะกดจิตให้หลังจากเสร็จธุระแล้ว

ก่อนหน้านี้ การสะกดจิตของมันทำได้มากสุดแค่ทำให้คนอื่นฝันในสิ่งที่มันอยากให้ฝัน หรือไม่ก็ทำให้พูดความจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับไม่สามารถควบคุมการกระทำและความคิดของอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์เหมือนที่ไอพ่นเบิกฟ้าทำ

“เป่ยเป่ย”

ไอพ่นเบิกฟ้าไม่ได้บ่ายเบี่ยง และเริ่มถ่ายทอดทักษะให้ในทันที

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าตั้งอกตั้งใจฟังเป็นอย่างดี แล้วพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ มันจึงรีบถอดห่วงวงแหวนออก แล้วหยิบมดที่เพิ่งจับมาสดๆ ร้อนๆ ออกมา เริ่มลงมือทดลองทันที

“ตอนนี้หน้าตำราสัตว์อสูรของเฉียวซางก็เต็มแล้ว บัลลังก์ที่สิบก็ได้เจอแล้ว เธอยังจะตามฉันไปอีกเหรอ?” มิเคลล่ามองราชามังกรแล้วถาม

เธอนั้นรู้เหตุผลมาตลอดว่าทำไมราชามังกรถึงได้ติดตามเธอมา

“โม่โม่”

ราชามังกรเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขณะบินไปข้างหน้าว่า เธอก็เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรของฉันนี่นา ถ้าไม่ตามเธอแล้วจะให้ฉันไปตามใครล่ะ

มิเคลล่าได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่ได้เห็นราชามังกรพูดจาดีๆ กับเธอแบบนี้มานานมากแล้ว

“เธอไม่กลับไปที่เผ่าเหรอ?” มิเคลล่าถาม

“โม่โม่”

ราชามังกรตอบกลับ ไม่รีบหรอก พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน รอให้เธอออกจากดาวนภาเพลิงแล้วฉันค่อยกลับไปก็ยังไม่สาย

มิเคลล่าถึงกับชะงักไป

เธอรู้สึกได้ว่าที่ราชามังกรพูดตอนนี้ไม่ใช่ข้ออ้าง แต่เป็นความจริงใจ

บทสนทนาทั้งหมดนี้ กงเป่าก็ช่วยแปลให้ในใจตลอด

เฉียวซางขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบว่า “อาจารย์คะ รู้สึกว่าตอนนี้ราชามังกรพูดกับอาจารย์อ่อนโยนขึ้นเยอะเลยนะคะ”

ที่แท้เธอก็รู้มาตลอดสินะว่าเมื่อก่อนมันร้ายกาจกับฉันขนาดไหน… มิเคลล่าได้แต่ถอนหายใจในใจ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

“เรื่องผลึกสุริยัน ตอนนี้เธอมีความคิดอะไรบ้างไหม?”

เฉียวซางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “คงได้แต่รอข่าวจากรุ่นพี่คังหยานค่ะ ถ้าหาผลึกสุริยันไม่ได้จริงๆ ฉันก็จะลองไปเข้าร่วมศึกชิงมาสเตอร์ในอนาคตดูค่ะ”

วัตถุดิบวิวัฒนาการขั้นต่อไปของหยาเป่าตอนนี้ขาดเพียงแค่ผลึกสุริยันเท่านั้น และก่อนที่จะรวบรวมได้ครบ เธอก็ไม่มีทางออกจากดาวนภาเพลิงเด็ดขาด

หากเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน เธอก็คงจะทำได้แค่สืบข่าวไปเรื่อยๆ

แต่ตอนนี้ โดเมนสมองของเธอทะลุ 60% แล้ว หยาเป่าเองก็วิวัฒนาการเป็นระดับจักรพรรดิแล้ว ขอแค่มีสัตว์อสูรอีกตัวหนึ่งวิวัฒนาการ เธอก็จะสามารถเข้าร่วมการทดสอบผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ A ได้

ถึงตอนนั้น พอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ A แล้ว เธอก็จะมีสิทธิ์ลงทะเบียนเข้าร่วมศึกชิงมาสเตอร์

ถึงแม้ความหวังที่จะคว้าแชมป์จะริบหรี่ แต่ในเมื่อมีหนทางที่จะได้ผลึกสุริยัน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลอง

มิเคลล่ายิ้มแล้วกล่าวว่า

“สมกับที่เป็นนักเรียนของฉัน มีความทะเยอทะยานดี”

เฉียวซางแสร้งทำเป็นเขินอายแล้วกล่าวว่า “ก็เพราะฉันไม่รู้หนทางอื่นที่จะได้ผลึกสุริยันแล้วนี่คะ”

มิเคลล่าเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า

“มีเรื่องหนึ่งที่เธอไปถึงเจิงโจวแล้วอย่าลืมทำล่ะ”

“อะไรเหรอคะ?” เฉียวซางถาม

“อัปเดตข้อมูลของเจ้าผู้พิทักษ์อัคคีเจิดจรัสไงล่ะ” มิเคลล่ายิ้มแล้วกล่าวต่อ “ไม่สิ ตอนนี้ไม่ควรจะเรียกมันว่าผู้พิทักษ์อัคคีเจิดจรัสแล้ว”

พูดจบ เธอก็เอ่ยถามต่อว่า “แล้วเธอคิดชื่อเผ่าพันธุ์ใหม่ของมันไว้หรือยังล่ะ?”

หยาเป่าบินไปพลาง เงี่ยหูฟังไปพลาง

ฉันยังไม่ได้ดูตำราอสูรเลย… เฉียวซางแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ”

“ไม่รีบหรอก” มิเคลล่ากล่าว “พวกเรายังต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่งกว่าจะถึงเจิงโจว เธอค่อยๆ คิดไปก็ได้”

เฉียวซางพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็แสร้งทำเป็นนั่งขัดสมาธิทำสมาธิ แต่แท้จริงแล้ว จิตของเธอได้ดำดิ่งเข้าไปในตำราอสูรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

...

ขออภัยด้วยครับ พอดีตั้งลงล่วงหน้าเอาไว้เลยไม่ได้มาเช็ค พึ่งเห็นว่าไม่ได้ลงมาสองวันแล้ว