บทที่ 1482—1483: พัสดุ (สองตอนรวมกัน)

เฉียวซางทวนคำ “ห้องอัสนี?”

“มันคือห้องที่ดาวนภาเพลิงใช้ฝึกสัตว์อสูรประเภทไฟฟ้าโดยเฉพาะน่ะ” มิเคลล่าอธิบาย “ห้องนี้จะปล่อยสายฟ้าออกมาตลอดเวลาและเต็มไปด้วยพลังงานไฟฟ้า สัตว์อสูรสามารถเลือกห้องที่เหมาะสมกับระดับของตัวเองได้ นอกจากจะช่วยให้การฝึกทักษะไฟฟ้ามีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าแล้ว ยังช่วยเพิ่มพลังงานและเสริมความแข็งแกร่งของพลังป้องกันได้อีกด้วย”

เฉียวซางได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ที่เกาโจวก็มีเหรอคะ”

“มีสิ” มิเคลล่าพยักหน้า “นี่เป็นห้องฝึกที่ได้รับความนิยมมากในดาวนภาเพลิง แทบทุกประเทศและทุกเมืองมีหมดนั่นแหละ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “สถานที่ที่มีห้องฝึกแบบนี้เรียกรวมกันว่า”โรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอม“แค่ค้นหาก็เจอแล้ว”

เฉียวซางอดหัวเราะไม่ได้ “โรงฝึกสัตว์อสูรเปล่าประโยชน์” เหรอคะ ทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะ แบบนี้เข้าไปก็ไม่ได้อะไรสิ”

มิเคลล่าเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ “โรงฝึกสัตว์อสูรร้อย—หลอม หมายถึงการฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแข็งแกร่ง”

“อ๋อ ฉันฟังผิดไปเองค่ะ” เฉียวซางรีบยอมรับผิด

หรือว่าการออกเสียงของฉันมีปัญหากันนะ มิเคลล่าสงสัยในตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมสติแล้วกำชับว่า “มังกรน้อยอสนีตอนนี้ยังอยู่แค่ระดับเริ่มต้น ควรจะไปห้องอัสนีสำหรับระดับเริ่มต้นเท่านั้น และเวลาที่ดีที่สุดคืออย่าให้เกินหนึ่งชั่วโมง เพราะสายฟ้าข้างใน—”

พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็นึกขึ้นได้ว่ามังกรน้อยอสนีมีคุณสมบัติพิเศษสายล่อฟ้าระดับ S จึงเปลี่ยนเรื่องทันที “สายฟ้าข้างในน่าจะไม่มีผลกระทบต่อสัตว์อสูรที่มีคุณสมบัติพิเศษสายล่อฟ้า แต่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นดูดซับพลังงานได้จำกัด อย่าอยู่ในนั้นนานเกินไป เพราะอาจส่งผลเสียต่อร่างกายได้”

“เข้าใจแล้วค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า

สัตว์อสูรไม่ใช่ว่าจะสามารถดูดซับพลังงานได้ไม่จำกัด ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเจ้าของบ้านพักของเกาะหมื่นเหมันต์คงไม่เพียงแค่ห้อยผลึกฟ้าระดับ SS ไว้ที่คอของกบเลือดเย็นตลอดเวลา

หลังจากส่งมิเคลล่าขึ้นไปชั้นสอง เฉียวซางก็ไปยังลานฝึกกลางแจ้งแล้วร้องเรียก “ถิงเป่า!”

“ถิงถิง?” ถิงเป่าที่เพิ่งคลานมาถึงลานฝึกและกำลังจะเริ่มฝึกซ้อม ก็หยุดชะงักแล้วหันมาร้องถามว่ามีอะไร

“อย่าเพิ่งฝึก เราออกไปข้างนอกกัน” เฉียวซางบอก

“ถิงถิง” ถิงเป่านิ่งไปครู่หนึ่ง มันรู้สึกว่าความคิดของผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันช่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วยิ่งนัก ไม่กี่วันก่อนบอกให้มันไปต่อสู้ วันนี้บอกให้เน้นฝึกปล่อยสายฟ้า พอจะเริ่มฝึกก็ชวนออกไปข้างนอกอีกแล้ว

แต่มันก็นึกถึงความยากลำบากกว่าจะได้ทำสัญญากับผู้ฝึกสัตว์อสูรคนนี้มา สุดท้ายจึงไม่ได้คัดค้านอะไร ได้แต่ขยับตัวคลานไปหาเธอแต่โดยดี

“ย่าห์ ย่าห์!” ในขณะเดียวกัน หยาเป่าก็เคลื่อนย้ายมาอยู่ข้างๆ ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันแล้วร้องขึ้น แสดงว่ามันก็จะออกไปด้วย

“ได้สิ” เฉียวซางตอบ เธอชินเสียแล้วกับการที่ตัวเองไปไหนแล้วหยาเป่าจะตามไปด้วยเสมอ แม้จะกำลังฝึกอยู่ มันก็จะให้ร่างจริงตามไปด้วยแล้วทิ้งร่างแยกไว้ฝึกแทน เมื่อเทียบกับตัวอื่นๆ แล้ว หยาเป่าถือว่าติดเธอที่สุดแล้ว

“ถิงถิง?” ถิงเป่าคลานมาถึง มันมองหยาเป่าแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองทางที่ลู่เป่าอยู่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะร้องถามว่าลู่เป่าไม่ไปเหรอ

“มันต้องฝึกน่ะ” เฉียวซางตอบ

“ถิงถิง” ถิงเป่าทำหน้าเหมือนจะบอกว่า งั้นก็ได้ แล้วร้องขึ้นเสียงหนึ่ง ขณะพูดมันก็ค่อยๆ ขยับตัวห่างจากหยาเป่าเล็กน้อย

เฉียวซางเปิดระบบนำทาง ค้นหาโรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอมที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากบ้านพักไปสองกิโลเมตร

เมื่อออกจากบ้านพัก เฉียวซางอุ้มถิงเป่าแล้วพลิกตัวขึ้นไปบนหลังของหยาเป่าที่ขยายร่างใหญ่ขึ้น หยาเป่ากระพือปีกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ไม่กี่นาทีต่อมา

“ที่นี่แหละ” เฉียวซางดูแผนที่ในมือถือแล้วพูดขึ้น

“ย่าห์ ย่าห์!” หยาเป่าร้องรับแล้วดิ่งลงสู่เบื้องล่าง

ร่างของสัตว์อสูรระดับราชามีขนาดใหญ่ถึงสิบกว่าเมตร เพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนผู้คนบนพื้นดิน เมื่ออยู่สูงจากพื้นประมาณสิบเมตร เฉียวซางก็อุ้มถิงเป่ากระโดดลงมาจากหลังของหยาเป่า

ตอนนี้เธอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B และมีโดเมนสมองเทียบเท่าระดับ A แล้ว การกระโดดลงจากความสูงสิบกว่าเมตรจึงเป็นเรื่องง่ายดาย ขณะเดียวกัน หยาเป่าก็ค่อยๆ ย่อขนาดลงแล้วร่อนลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล

ท่ามกลางสายตาของผู้คนและสัตว์อสูรโดยรอบ เฉียวซางเดินเข้าไปในโรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอม

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีนัดไว้หรือเปล่าครับ” พนักงานต้อนรับชายในชุดทำงานเอ่ยถาม ข้างๆ เขามีสัตว์อสูรที่สวมชุดทำงานแบบเดียวกันยืนอยู่ ดูเหมือนว่าที่ดาวนภาเพลิง สถานที่ใหญ่ๆ มักจะมีพนักงานต้อนรับสองคน คือคนและสัตว์อสูร เพื่อต้อนรับลูกค้าแต่ละประเภท

โรงฝึกแห่งนี้คงมีขนาดไม่เลวทีเดียว เฉียวซางคิดพลางเหลือบมองสัตว์อสูรตัวนั้นแวบหนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่มีค่ะ ฉันต้องการห้องอัสนีหนึ่งห้อง”

“ไม่ทราบว่าสัตว์อสูรไฟฟ้าของคุณอยู่ระดับไหนครับ” พนักงานชายถามต่อ

“ระดับเริ่มต้นค่ะ” เฉียวซางตอบ

“สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นสามารถเข้าได้เฉพาะห้องอัสนีระดับเริ่มต้นเท่านั้นครับ” พนักงานชายพูดพลางตรวจสอบสถานะห้องว่างในคอมพิวเตอร์ สามวินาทีต่อมาเขาก็เงยหน้าขึ้น “ตอนนี้มีห้องว่างพอดี ไม่ทราบว่าต้องการกี่ชั่วโมงครับ”

พูดจบเขาก็เสริมว่า “ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับเริ่มต้น ผมแนะนำให้ลองใช้หนึ่งชั่วโมงก่อนครับ”

“งั้นก็หนึ่งชั่วโมงค่ะ” เฉียวซางตัดสินใจ เธอยังไม่รู้ว่าผลการฝึกของถิงเป่าในห้องอัสนีจะเป็นอย่างไร หนึ่งชั่วโมงก็เหมาะที่จะสังเกตการณ์ หากผลลัพธ์ไม่เป็นที่น่าพอใจ ก็กลับไปฝึกตามปกติจะดีกว่า

“ได้ครับ หนึ่งชั่วโมงราคา 2,999 เหรียญพันธมิตร ถ้าคุณทำบัตรสมาชิก ครั้งต่อไปจะได้รับส่วนลด 12% เราเป็นสาขาทั่วโลก สามารถใช้ส่วนลดได้ที่โรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอมทุกแห่ง แค่เติมเงินหนึ่งแสนก็สามารถเป็นสมาชิกของเราได้แล้วครับ”

เฉียวซางกล่าวอย่างใจเย็น “ขอฉันลองดูก่อนแล้วกันค่ะ”

“ได้ครับ ไม่ทราบว่าจะสแกนจ่ายหรือรูดบัตรครับ”

“สแกนจ่ายค่ะ”

หลังจากชำระเงินเรียบร้อย พนักงานก็นำทางเธอพร้อมกับหยาเป่าและถิงเป่ามายังห้องที่มืดสลัวห้องหนึ่ง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ข้างในกลับว่างเปล่า

พนักงานแนะนำว่า “คุณให้สัตว์อสูรไฟฟ้าของคุณอยู่ในนี้ได้เลยครับ ไม่ว่าจะฝึกทักษะ ดูดซับพลังงาน หรือฝึกฝนร่างกาย ก็จะได้รับประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า คุณสามารถรอที่ห้องพักผ่อนด้านนอกได้ เรามีบริการนวด ดูหนัง และอาหารฟรีครับ”

เฉียวซางถาม “ฉันเข้าไปอยู่ด้วยไม่ได้เหรอคะ”

พนักงานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายิ้มอย่างเป็นมืออาชีพแล้วอธิบายว่า “ห้องอัสนีของเราจะปล่อยสายฟ้าออกมาทุกทิศทาง หากคุณอยู่ในนั้นก็จะโดนไปด้วย ถ้าไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีพลังป้องกันแข็งแกร่งเป็นพิเศษ หรือได้รับการเสริมพลังจากสัตว์อสูรระดับนายพล ผมไม่แนะนำให้อยู่ในห้องอัสนีระดับเริ่มต้นครับ”

เฉียวซางวางถิงเป่าลงบนพื้น “งั้นฉันก็จะอยู่ในนี้ด้วย พลังป้องกันของฉันแข็งแกร่งพอค่ะ”

เด็กคนนี้ไม่มีความรู้พื้นฐานเลยหรือไงนะ พูดชัดขนาดนี้แล้ว สัตว์อสูรสองตัวนี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ดูท่าจะเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเขาคงรับผิดชอบไม่ไหว พนักงานชายยังคงยิ้มอย่างมืออาชีพ “ถ้าคุณไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ C ขึ้นไป และไม่เคยได้รับการเสริมพลังจากสัตว์อสูรประเภทต่อสู้ หิน หรือเหล็ก ผมแนะนำว่าอย่าเสี่ยงเลยครับ แม้ว่านี่จะเป็นแค่ห้องอัสนีระดับเริ่มต้น”

เสียงของเขาขาดหายไปกลางคัน เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปยังเข็มกลัดผู้ฝึกสัตว์อสูรสีแดงเพลิงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างตกตะลึง

“ฉันเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B แบบนี้พอหรือยังคะ” เฉียวซางถือเข็มกลัดของตัวเองพลางถาม

“พ-พอแล้วครับ พอแล้ว” พนักงานชายพูดเสียงตะกุกตะกัก

ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B! ผู้หญิงที่ดูอายุไม่ถึง 20 ปีคนนี้เป็นถึงผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B!

ให้ตายสิ! เขาเพิ่งจะพูดอะไรกับผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ไปเนี่ย!

เฉียวซางเก็บเข็มกลัดกลับเข้าที่ พนักงานชายจึงรีบแจ้งข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบออกจากห้องแล้วปิดประตูให้อย่างลนลาน

ไม่นานทั้งห้องก็สว่างวาบขึ้นเป็นสีเหลืองอำพัน ประกายไฟฟ้าสว่างไสวทีละสายฟาดลงมาจากเพดาน

เฉียวซางอุ้มหยาเป่านั่งขัดสมาธิอยู่ที่มุมห้อง หยาเป่าตอนนี้เป็นสัตว์อสูรระดับราชาแล้ว สำหรับประกายไฟฟ้าระดับนี้มันรู้สึกเหมือนของเด็กเล่น มันถึงกับยื่นกรงเล็บไปสัมผัสสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ถิงถิง?” ถิงเป่าที่อยู่กลางห้องมองมายังผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองอย่างงุนงง มันไม่รู้ว่าต้องทำอะไร

“นายก็ฝึกปล่อยสายฟ้าเหมือนปกติเลย” เฉียวซางบอก

“ถิงถิง” ถิงเป่าพยักหน้ารับ จากนั้นร่างกายของมันก็ปรากฏประกายไฟฟ้าสีเหลืองฟาดไปยังด้านข้าง ห้องที่สว่างไสวและสายฟ้าที่ฟาดลงบนร่าง ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ กับมันเลย

ถิงเป่าเริ่มปล่อยสายฟ้าออกมาอย่างต่อเนื่องเหมือนตอนฝึกที่ลานกลางแจ้ง

ขณะเดียวกัน เฉียวซางก็หลับตาลง ส่งจิตเข้าสู่ตำราอสูรแล้วพลิกไปยังหน้าของถิงเป่า

[ปล่อยสายฟ้า (ขั้นกลาง 702/2000)+]

[ปล่อยสายฟ้า (ขั้นกลาง 703/2000)+]

...

[ปล่อยสายฟ้า (ขั้นกลาง 706/2000)+]

ทุกๆ สองสามวินาที ตัวเลขความชำนาญจะเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด

เฉียวซางขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันไม่ต่างอะไรกับการฝึกที่ลานกลางแจ้งเลยนี่นา ก็คือใช้ทักษะหนึ่งครั้ง ตัวเลขก็เพิ่มขึ้นหนึ่งจุด

ขณะที่กำลังคิด ตัวเลขความชำนาญก็กระโดดพรวดขึ้นทันที จาก 706 กลายเป็น 709

ดวงตาของเฉียวซางสว่างวาบขึ้นทันที เธอถอนจิตกลับสู่โลกปัจจุบัน

ก็เห็นเพียงถิงเป่ากำลังปล่อยสายฟ้า ดูไม่ต่างอะไรจากก่อนหน้านี้ แต่ด้วยสายตาอันเฉียบคมและพลังจิตที่ถูกปลุกขึ้นแล้วของเฉียวซาง เธอเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้มีละอองแสงดาวสีเหลืองเล็กๆ ล้อมรอบตัวถิงเป่าอยู่

นี่น่าจะเป็นพลังงานไฟฟ้า

เฉียวซางคิดพลางส่งจิตเข้าสู่ตำราอสูรอีกครั้ง

[ปล่อยสายฟ้า (ขั้นกลาง 715/2000)+]

เมื่อครู่ถิงเป่าใช้ทักษะไปแค่สองครั้ง แต่ตัวเลขกลับเพิ่มขึ้นถึงหกจุด! อาจารย์มิเคลล่าพูดถูกจริงๆ ในห้องอัสนีแห่งนี้ การฝึกทักษะไฟฟ้าสามารถเพิ่มความชำนาญได้อย่างรวดเร็วมหาศาล เฉียวซางดีใจอย่างยิ่ง จิตใจของเธอกลับสู่โลกปัจจุบัน

หลังจากมองถิงเป่าฝึกอยู่หนึ่งนาที เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหลับตาแล้วเริ่มทำสมาธิ ไหนๆ ก็อยู่ในนี้แล้ว จะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไปทำไม

“ย่าห์ ย่าห์” หยาเป่าหันมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาทำสมาธิตาม

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สายฟ้าในห้องก็หยุดลง

“ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่พนักงานจะเปิดประตูเข้ามา “สวัสดีครับ ครบหนึ่งชั่วโมงแล้วครับ”

เฉียวซางลืมตาขึ้น “ต่ออีกหนึ่งชั่วโมงค่ะ”

“ได้ครับ จะเพิ่มเวลาให้หนึ่งชั่วโมงนะครับ” พนักงานรับคำแล้วออกจากห้องไป ปิดประตูลง สายฟ้าบนเพดานก็เริ่มฟาดลงมาอีกครั้ง

“ถิงถิง” ถิงเป่าหอบหายใจ มันร้องขึ้นอย่างอ่อนแรงเพื่อบอกว่าพลังงานของมันหมดแล้ว

เฉียวซาง: “...”

เกือบลืมไปเลยว่าซุนเป่าไม่ได้อยู่ด้วย เลยไม่สามารถหยิบยาฟื้นฟูพลังงานออกมาได้ตลอดเวลา ดูเหมือนว่าต่อไปถ้าพาถิงเป่ามาเอง ต้องเตรียมยามาเผื่อไว้สักสองสามขวด เฉียวซางคิดพลางส่งจิตเข้าสู่ตำราอสูร เพิ่มคะแนนสองร้อยแต้มไปที่ระดับของถิงเป่า จากนั้นจึงถอนจิตออกมาแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “พลังงานบางอย่างต้องรอให้หมดลงก่อนถึงจะถูกกระตุ้นออกมาจากศักยภาพที่ซ่อนเร้นได้ นายลองอีกทีสิ”

“ถิงถิง” ถิงเป่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วเริ่มรวบรวมพลังงานอีกครั้ง

ไม่นาน ประกายไฟฟ้าสีเหลืองก็ปรากฏขึ้นรอบตัวมัน

“ถิงถิง!” ถิงเป่าแสดงสีหน้าดีใจสุดขีด มันมองไปยังผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองแล้วร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น

มันไม่ได้เลือกผู้ฝึกสัตว์อสูรผิดคนจริงๆ! ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันช่างฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน!

“ฝึกต่อเถอะ” เฉียวซางยิ้มให้กำลังใจ

“ถิงถิง” ถิงเป่าแสดงสีหน้ามุ่งมั่นแล้วเริ่มปล่อยสายฟ้าต่อ

แม้ถิงเป่าจะไม่ขยันเท่าหยาเป่า แต่โชคดีที่หลอกง่ายเหมือนกัน เฉียวซางคิดในใจ

...

เวลาหกโมงเย็น

เฉียวซางพาหยาเป่ากับถิงเป่ากลับถึงบ้านพัก หยาเป่ารีบตรงไปยังลานฝึกกลางแจ้งทันที

“ถิงถิง” ถิงเป่าขยับตัวอย่างเชื่องช้า คลานขึ้นไปบนโซฟาแล้วนอนแผ่หมดแรง ท่าทางของมันดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

การฝึกที่ผ่านมามียาฟื้นฟูพลังงานให้เติมได้ไม่อั้น แถมยังมีแสงแห่งการรักษาของลู่เป่าคอยช่วย แต่ครั้งนี้ไม่มีอะไรเลย ถิงเป่ารู้สึกเหนื่อยจนสมองมึนตึ้บไปหมด

เฉียวซางเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน

“เซี่ยเซี่ย” ตอนนั้นเอง ชาราร่าในร่างหญ้าสดเบิกบานก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“เป็นอะไรไป” เฉียวซางเห็นดังนั้นจึงถามขึ้น

“เซี่ยเซี่ย” ชาราร่าร้องพลางทำหน้าเศร้า

เฉียวซางหันไปมองถิงเป่าแล้วตะโกนว่า “เร็วเข้า แปลให้หน่อย!”

“ถิงถิง” ถิงเป่าร้องตอบอย่างอ่อนแรง มันบอกว่า เธอออกไปข้างนอกตั้งนาน ทำไมไม่พามันไปด้วย

หา? เฉียวซางชะงักไป เธอไม่คิดเลยว่าชาราร่าจะพูดเรื่องนี้

“ฉันพาถิงเป่าไปฝึกน่ะ” เฉียวซางอธิบาย “ที่นั่นน่าเบื่อมาก ฉันว่าเธออยู่บ้านน่าจะดีกว่า”

“เซี่ยเซี่ย” ชาราร่าเงยหน้าขึ้นมอง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าแล้วร้องออกมา แต่มันอยากตามไปด้วย ต่อไปเวลาออกไปข้างนอก อย่าลืมมันได้ไหม

ไม่มีใครปฏิเสธคำขอของชาราร่าได้ เฉียวซางก็เช่นกัน เธอจึงตอบทันทีว่า “แน่นอน ต่อไปจะพาเธอไปด้วยตลอด”

“เซี่ยเซี่ย” ดวงตาของชาราร่าโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว มันแสดงสีหน้าดีใจอย่างปิดไม่มิด

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

อีกสิบกว่าวันต่อมา ซุนเป่ากับชิงเป่าก็ยังคงออกไปหาคู่ต่อสู้ทุกวัน

เฉียวซางก็พาหยาเป่า ชาราร่า และถิงเป่าไปยังโรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอมเพื่อฝึกฝนทุกวันเช่นกัน

ความชำนาญของทักษะปล่อยสายฟ้าเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เย็นวันนั้น เฉียวซางพาถิงเป่าที่เหนื่อยอ่อนกลับถึงบ้านพัก

ยังไม่ทันได้ถอดรองเท้า โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมา

เฉียวซางหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

เมื่อกดรับสาย เสียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังออกมาจากปลายสาย

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณอยู่ที่บ้านหรือเปล่าครับ พอดีคุณมีพัสดุชิ้นหนึ่ง ส่งมาจากบลูสตาร์ครับ”

...

อธิบายมุก “โรงฝึกสัตว์อสูรร้อยหลอม” กับ “โรงฝึกสัตว์อสูรเปล่าประโยชน์” ครับ มุกนี้เป็นมุกคำพ้องเสียง

百炼 (bǎi liàn) = ร้อยหลอม

白练 (bái liàn) = ฝึกเปล่าประโยชน์

เป็นการพ้องเสียงกันเฉยๆ ครับ