บทที่ 1409: สายจากรองผู้อำนวยการ

“โม่โม่”

ราชามังกรพยักหน้าเบาๆ

เจ้าลิงสัตว์อสูรสีเขียวในชุดยูนิฟอร์มรีบเดินนำขึ้นบันไดที่พันรอบต้นไม้

เฉียวซาง มิเคลล่า และพวกหยาเป่าก็เดินตามไปติดๆ

สัตว์อสูรลิงตัวนี้ดูจะใจดีและเป็นมิตรมากกว่าพนักงานโรงแรมที่พวกเธอเคยเจอมา มันร้องทักพวกหยาเป่าอย่างร่าเริงว่า “ฮวนฮวน! ฮวนฮวน!”

หยาเป่ากับพวกก็ตอบโต้กลับไปอย่างสนุกสนาน

ไม่รู้ไปคุยอะไรกัน ซุนเป่าอยู่ดีๆ ก็ชี้ไปที่ชิงเป่า

“ฮวนฮวน!” เจ้าลิงสัตว์อสูรหันไปมองชิงเป่าทันทีด้วยแววตาชื่นชมอย่างมาก

“ชิงชิง…” ชิงเป่าทำหน้าขวยเขินนิดๆ

ไม่นาน กลุ่มของเฉียวซางก็เดินเข้ามาถึงล็อบบี้ของโรงแรม

มองไปรอบๆ เกือบจะไม่มีมนุษย์เลย มีแต่สัตว์อสูรเดินไปมา แม้แต่พนักงานต้อนรับก็ยังเป็นสัตว์อสูร มีมนุษย์โผล่มาเดินผ่านแค่สองสามคนเท่านั้น

มิเคลล่ากับราชามังกรและมังกรรากฐานดูไม่แปลกใจอะไรเลย

แต่เฉียวซางกับพวกหยาเป่ากลับพากันมองรอบๆ ด้วยความสนใจสุดๆ

“ฮวนฮวน!”

เจ้าลิงสัตว์อสูรในชุดยูนิฟอร์มรีบเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วส่งเสียงเรียก

ข้างหลังเคาน์เตอร์มีสัตว์อสูรอีกตัวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มันก็ใส่ชุดยูนิฟอร์มเหมือนกัน กำลังดูซีรีส์อยู่ มือมีสี่มือ แต่ยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ตอบเสียงเรียบๆ

“ลี่ลี่~”

เจ้าลิงสีเขียวหน้าตาไม่พอใจทันที

แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร เสียง “ปัง!” ก็ดังขึ้น

สัตว์อสูรอีกตัวในชุดยูนิฟอร์มที่รูปร่างเหมือนมนุษย์ กล้ามแน่นทั้งสี่แขน เตะเจ้าสัตว์อสูรสี่มือตัวนั้นกระเด็นไปทันที จากนั้นหันมายิ้มแบบมืออาชีพแล้วพูดว่า

“เจี้ยน เจี้ยน?”

โรงแรมที่พนักงานเป็นสัตว์อสูรล้วนแบบนี้ ให้ความรู้สึก ‘มีชีวิตชีวา’ ดีแฮะ… เฉียวซางคิดในใจ

“โม่โม่”

ราชามังกรพยักหน้าให้เจ้าสัตว์อสูรรูปร่างมนุษย์ แล้วหันมามองเฉียวซาง

เฉียวซางไม่รู้ทำไมถึงเข้าใจความหมายของมัน เธอจึงเดินขึ้นหน้าไปคุยกับสัตว์อสูรพนักงานต้อนรับ

ด้วยความช่วยเหลือในการแปลของหยาเป่า เธอก็ได้คีย์การ์ดเข้าห้องมาอย่างรวดเร็ว

“ฮวนฮวน?”

ในขณะที่มิเคลล่ากำลังจัดการเรื่องการเช็คอินอยู่ เจ้าลิงสัตว์อสูรสีเขียวหันมามอง เฉียวซางแล้วร้องถาม

“ย่าห์ ย่าห์~”

หยาเป่าช่วยแปลว่า มันถามว่าเธอคือแชมป์คนนั้นใช่ไหม

“ใช่แล้วล่ะ” เฉียวซางพยักหน้าตอบ

เจ้าลิงสัตว์อสูรแสดงสีหน้า สุดยอดไปเลย! ออกมาอย่างชัดเจน แล้วจู่ๆ ก็ตะโกนเสียงดังอย่างตื่นเต้น

“ฮวนฮวน!”

ทันทีที่พูดจบนั้น ถิงเป่ากับราชามังกรก็หันขวับมามองเจ้าลิงสัตว์อสูรด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ถิงถิง~!”

ถิงเป่ายังพอรับไหว แต่สายตาของราชามังกรนั่นแหละที่ทำเอาเจ้าลิงสัตว์อสูรสะดุ้งสุดตัว รีบโบกมือตัวเองแล้วร้องว่า “ฮวนฮวน!” เหมือนจะบอกว่า ล้อเล่นน่า ล้อเล่นนนน!

‘เมื่อกี้มันพูดว่าอะไรน่ะ?’ เฉียวซางถามผ่านจิตสื่อสารในหัว

‘กงฉิว’

กงเป่าตอบกลับในหัวของเธอทันที

มันบอกว่ามีเพื่อนหลายตัวที่อยากทำพันธสัญญากับผู้ฝึกสัตว์อสูร ถ้าเธอสนใจ มันจะเรียกพวกนั้นมาให้

ทันทีที่เฉียวซางได้ยิน ประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ

เสน่ห์ฉันมันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย…

ตามมาด้วยความคิดที่สองว่า

ไม่แปลกที่ถิงเป่ากับราชามังกรจะทำหน้างี้

เฉียวซางสลัดความคิดออกจากหัว แล้วยิ้มบางๆ พูดกับเจ้าลิงสีเขียวว่า

“ขอโทษนะ ฉันยังไม่ได้เปิดหน้าใหม่ในตำราอสูรเลย”

“ฮวนฮวน~!”

เจ้าลิงรีบโบกมืออีกรอบ บอกว่าตัวเองแค่พูดเล่นๆ เท่านั้นเอง แล้วก็โดนสายตากดดันระดับดับเบิ้ลจากถิงเป่าและราชามังกร มันถึงกับแสดงสีหน้าทำนองว่า โอ๊ะ มั1นเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ! แล้วรีบหมุนตัวเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

มิเคลล่าจัดการเรื่องห้องพักเสร็จพอดี

ระหว่างทางเดินไปยังห้องพัก เฉียวซางก็ถามขึ้นว่า

“แล้วเรามีแผนจะทำอะไรต่อจากนี้เหรอคะ?”

มิเคลล่าหันมามองก่อนจะตอบว่า “รางวัลแชมป์น่ะ เธอได้มาเพื่อพักผ่อน ไม่ต้องจัดอะไรให้แน่นไปหมดหรอกนะ ช่วงนี้เธอเพิ่งแข่งติดกันสองรายการ ทั้งยังเป็นประเภทที่ต่างกันหมดด้วย อยู่ที่โรงแรมพักให้เต็มที่สักวันเถอะ ไม่ต้องไปไหนเลยก็ได้”

เธอหยุดนิดหนึ่ง แล้วเสริมว่า

“แถวๆ โรงแรมนี้ก็มีหลายที่น่าเดินนะ ถ้าอยากเดินเล่นก็ลองออกไปดูก็ได้”

“โม่โม่”

ราชามังกรร้องขึ้น บอกว่ามันกับมังกรรากฐานสามารถพาไปเดินเที่ยวได้

พูดจบก็ยกมือตบหัวมังกรรากฐานเบาๆ หนึ่งที

“โม่โม่” มังกรรากฐานเข้าใจทันที พยักหน้าแล้วร้องรับคำ

แต่มิเคลล่ากลับไม่แปลให้ฟัง เธอบอกเฉียวซางตรงๆ แทนว่า “ไม่ต้องให้เจ้าราชามังกรไปด้วยหรอก ฉันมีเรื่องจะคุยกับมันหน่อย”

ราชามังกรทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างอยู่แล้ว แต่พอมิเคลล่ามองหน้ามันนิ่งๆ ก็ยอมสงบลง

เธอพูดต่อว่าฃ

“ให้มังกรรากฐานไปเป็นเพื่อนก็พอแล้ว”

“โม่โม่”

พอได้ยินอย่างนั้น ราชามังกรก็รู้สึกดีใจอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับทำเป็นฝืนใจยอมรับ พยักหน้าแล้วร้องเบาๆ ราวกับจะบอกว่า ไหนๆ เธอก็พูดแบบนี้ งั้นก็เอาตามนี้ก็แล้วกัน

รอดไป… เกือบเสียฟอร์มในฐานะอาจารย์แล้วเชียว… มิเคลล่าแอบโล่งใจในใจ ก่อนจะหันมาบอกว่า “ถ้าเธอจะออกไปเที่ยวล่ะก็ ให้มังกรรากฐานไปด้วยนะ”

“ได้ค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า “อาจารย์ไม่ไปด้วยกันเหรอคะ?”

มิเคลล่าตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ”

พอราชามังกรเห็นสีหน้าของผู้ฝึก มันก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงมีธุระสำคัญจริงๆ จึงเงียบลงโดยไม่พูดอะไรอีก

เฉียวซางได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

หลังจากกล่าวลาอาจารย์มิเคลล่า เธอก็พาพวกหยาเป่าเข้าไปในห้องพัก

ทั่วทั้งห้องตกแต่งด้วยดอกไม้และต้นไม้เขียวขจี กลิ่นหอมสดชื่นของธรรมชาติอบอวลอยู่ในอากาศ มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ก็เห็นสัตว์อสูรต่างๆ เดินเล่นอยู่ตามต้นไม้

เฉียวซางทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม แล้วมองเพดาน สูดกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้า ไม่ทันไรก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอด จนในที่สุดเธอก็หลับไปอย่างสงบ

“ย่าห์…”

หยาเป่าที่กำลังจะวิ่งเล่นรอบห้อง เห็นผู้ฝึกของมันหลับสนิทเข้า มันก็หยุดนิ่งอย่างกะทันหัน

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าใช้นิ้วเล็กๆ ชี้ไปทางหน้าต่าง แล้วกระซิบเสียงเบาเหมือนถามว่า จะออกไปเล่นข้างนอกกันไหม? ยังไงถ้าเธอตื่นก็คงรู้ได้อยู่ดี

“ย่าห์ ย่าห์…”

หยาเป่าฟังแล้วทำท่าทางเหมือนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอเห็นเฉียวซางหลับสนิทจริงๆ มันก็ยังไม่วางใจนัก สุดท้ายเลยส่ายหัว

ไม่ดีกว่า มันจะอยู่เฝ้าเธอ

ลู่เป่ากระโดดขึ้นไปบนโซฟา แล้วนอนหมอบลงอย่างสงบ หลับตาแสดงให้เห็นว่ามันก็ไม่ไปเหมือนกัน

“ถิงถิง~”

ถิงเป่าก็ส่ายหัว แล้วค่อยๆ เลื้อยขึ้นโซฟาไปนอนแนบข้างลู่เป่า

ซุนเป่าหันไปมองกงเป่า

“กงฉิว…”

กงเป่าก็ส่งเสียงเบาๆ ตอบกลับมาว่า

“มันไม่ไปเหมือนกัน”

“ซุนซุน……”

ซุนเป่าทำหน้าเสียดายเล็กน้อย

ไม่มีใครไปเล่นด้วยเลยเหรอเนี่ย…

“ชิงชิง~”

จู่ๆ ชิงเป่าที่อยู่ริมหน้าต่างก็ร้องเบาๆ ขึ้นมาหนึ่งเสียง เหมือนจะบอกว่า จะไปก็รีบไปเลย

พูดจบ มันก็กลายร่างเป็นสายลม ลอดผ่านช่องหน้าต่างออกไป ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านนอก

“ซุนซุน~!”

ซุนเป่าพอเห็นแบบนั้นก็ดีใจสุดๆ รีบลอยตัวตามออกไปทันที

ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อยๆ ลาลับ เฉียวซางค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ยืดแขนบิดขี้เกียจพลางคว้ามือถือขึ้นมาดูเวลา

18:01 น.

ฉันหลับนานขนาดนี้เลยเหรอ… เฉียวซางแปลกใจอยู่ไม่น้อย

เธอไม่ได้งีบกลางวันนานขนาดนี้มานานมากแล้ว

จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอกวาดตามองไปรอบห้อง แล้วถามว่า

“ซุนเป่ากับชิงเป่าล่ะ?”

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าร้องตอบทันที บอกว่าพวกมันออกไปเล่นข้างนอก

เฉียวซางลองใช้พลังสัมผัสตรวจดูตำแหน่งของซุนเป่ากับชิงเป่า ก็พบว่าทั้งคู่ยังอยู่ในละแวกใกล้ๆ เลยไม่ได้เรียกกลับมาทันที

ชิงเป่าแข่งติดต่อกันมาตลอด ช่วงนี้ก็ควรจะได้พักผ่อนบ้างล่ะนะ… ส่วนซุนเป่าก็อยู่ด้วยกัน เธอก็สบายใจขึ้นหน่อย…

เธอกำลังคิดเพลินๆ มือถือในมือก็สั่นขึ้นมา

เฉียวซางก้มดูหน้าจอ

สายเรียกเข้า: รองผู้อำนวยการ

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสายแล้วแนบไว้ที่ข้างหู

ยังไม่ทันจะพูดอะไร เสียงของรองผู้อำนวยการก็ตะโกนลั่นออกมาจากลำโพงด้วยความตื่นเต้น

“สุนัขเพลิงพร่างพราย! พวกเราค้นพบเส้นทางวิวัฒนาการของสุนัขเพลิงพร่างพรายแล้ว!”