บทที่ 1399: ผู้ถูกเลือกแห่งสายลม

เฉียวซางตอบกลับไปทันทีแบบไม่ต้องคิดว่า

“ถ้าฉันได้แชมป์ล่ะก็ ต้องไปแน่นอนค่ะ! ของฟรีใครจะไม่เอา!”

มิเคลล่า: “……”

ฉันพูดถึงเรื่องโชคชะตา เธอกลับคิดถึงของฟรี…

“โม่โม่”

ตอนนั้นเอง ราชามังกรก็ร้องขึ้นมาหนึ่งที บอกว่า ถ้าพวกเธอไป ฉันก็จะไปด้วย

พูดจบก็มองมาทางมิเคลล่าแบบตรงๆ เหมือนรอคำตอบจากเธอ

มิเคลล่าเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดว่า

“ก็ได้”

พูดกันตามตรง เธอเองก็ไม่ได้เจอราชามังกรมาหลายปีแล้ว ในใจก็แอบคิดถึงอยู่บ้าง…

ตอนนี้ราชามังกรพยายามสุดชีวิตเพื่อให้เหล่ามังกรฝึกหัดในเผ่าได้ทำสัญญากับเฉียวซาง คิดว่าน่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยต่อหน้าแน่ๆ

ระหว่างที่ความคิดแล่นผ่านในหัว เสียงพิธีกรก็ดังขึ้นอีกครั้งเพื่อเข้าสู่ขั้นตอน สุ่มจับคู่แข่งขัน

กลางเวทีกลางสนาม ปรากฏหน้าจอเสมือนขนาดยักษ์ขึ้นมาลอยอยู่ในอากาศ

จากนั้นภาพถ่ายของผู้เข้าแข่งขันก็เริ่มแสดงสลับไปมาอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที ภาพของแต่ละคนก็เริ่มจับคู่กันแบบสุ่มแล้วหยุดนิ่งลงทีละคู่

เฉียวซางเพียงกวาดตามองก็เห็นชื่อของตัวเองกับคู่แข่งขึ้นมาทันที

[ดาชา VS เฉียวซาง]

ในที่สุด คู่ต่อสู้ก็เป็นคนบ้างแล้ว

เฉียวซางคิดในใจ

“ชิงชิง?”

ชิงเป่ามองไม่ออกว่าเขียนว่าอะไร แต่มันจำหน้าคนจากภาพถ่ายได้ จึงหันมามองเธอแล้วยิ้มหวาน พลางร้องออกมาเหมือนถามว่า จะดูคลิปการแข่งของคู่แข่งรอบก่อนๆ ก่อนไหม?

นี่แหละ… อารมณ์สงบแล้วก็ตั้งใจแข่งขึ้นมาทันทีเลย…

เฉียวซางรู้สึกทั้งประทับใจและปลื้มใจไปพร้อมกัน ก่อนจะเปิดปากตอบว่า

“งั้น…”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ เสียงพิธีกรก็ดังแทรกขึ้นมาทันที

“การจับฉลากแบ่งกลุ่มรอบ 8 คนสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว! ขอเชิญต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคู่แรกบนเวที! ผู้เข้าแข่งขัน ดาชา! และ เฉียวซางค่ะ!”

เฉียวซางเลยเปลี่ยนคำพูดทันที แล้วหัวเราะเบาๆ บอกว่า

“พวกเราแข่งคู่แรกเลยสินะครั้งนี้ งั้นก็คงไม่มีเวลาให้ดูอะไรละสิ”

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าร้องเสียงปลอบใจ บอกว่า ไม่เป็นไรหรอก มันยังจำการแข่งของคู่แข่งคนนี้ได้อยู่เลย

การที่ชิงเป่าที่ไม่มีกระแสลมปั่นป่วนรอบตัวนี่ดีจริงๆ… เฉียวซางคิดอย่างอบอุ่นในใจ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ว่า

“ไปกันเถอะ ถึงเวลาขึ้นเวทีแล้ว”

พูดจบ เธอก็โบกมือครั้งหนึ่งเก็บชิงเป่ากลับเข้าไปในตำราอสูร

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าที่อยู่ข้างๆ ไม่ต้องรอให้ใครสั่งเลย ดวงตาสว่างวาบขึ้นเป็นสีน้ำเงิน

วินาทีถัดมา เฉียวซางก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวผมสีน้ำตาลที่มีรอยกระบนใบหน้าก็ก้าวเท้าลงมาจากบนหลังของสัตว์อสูรคล้ายวิหคสีน้ำตาล “ฟิ้ว” เสียงหนึ่ง เธอก็ลอยตัวขึ้นมาบนเวทีเช่นกัน

ดาชากระโดดลงจากหลังวิหคนั้น แล้วโบกมือเก็บมันกลับเข้าไปในตำราอสูร

ฝั่งคนดูเสียงเชียร์ก็ดังขึ้นอื้ออึง บ้างก็ส่งเสียงเชียร์ บ้างก็เริ่มวิจารณ์กันสนั่น

“รอบนี้คงไม่ต้องลุ้นอะไรแล้วมั้ง ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ C ไปชนกับระดับ B ยังไงก็ไม่มีทางชนะหรอก”

“พูดถึงเรื่องนี้ พวกนายไปหาข้อมูลของภูติเร้นเมฆายัง?”

“หาไม่ได้เลยอะ ไม่ว่าจะแอปไหนก็เขียนแค่ว่าเป็นสัตว์อสูรประเภทแฟรี่ระดับสูงจากบลูสตาร์แค่นั้นจบ ไม่มีอะไรเพิ่มอีกเลย”

“ฉันลองหาบนสตาร์เน็ตก็ไม่มีข้อมูลเหมือนกัน น่าจะเป็นสัตว์อสูรหายากในบลูสตาร์จริงๆ ไม่มีใครพูดถึงเท่าไหร่”

“ถึงจะไม่มีข้อมูล แต่ฉันเอาคลิปที่มันแข่งเมื่อวานไปถามพวกผู้ฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพดูนะ เขาบอกว่าความสามารถที่มันควบคุมทิศทางของลมแฟรี่ได้แบบนั้น เรียกว่าการควบคุมสายลมเป็นอะไรที่เจ๋งมากเลย”

“ควบคุมสายลม? ตามตัวอักษรเลยเหรอ?”

“ใช่ เขาว่ามันเป็นความสามารถที่มักจะโผล่มาเมื่อสัตว์อสูรมีลักษณะเฉพาะตัวของการกลายเป็นสายลมในระดับที่สูงมากๆ”

“เห้ย งี้เวลาสู้กับพวกประเภทบินก็สบายเลยดิ?”

“ก็ไม่ถึงกับโกงนะ มันไม่ได้ควบคุมทักษะลมของอีกฝ่ายได้ด้วยนี่นา”

ท่ามกลางเสียงถกเถียงกันสนุกสนานของผู้ชม สัตว์อสูรผู้ทำหน้าที่เป็นกรรมการ ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางเวทีอย่างไร้เสียง มันยกธงสีเขียวขึ้นมาแล้วโบกลงตรงกลางสนาม

เฉียวซางกับดาชาต่างก็เริ่มประสานมืออัญเชิญ

ทันใดนั้น กลุ่มดาวสีแดงฉาน และ กลุ่มดาวสีส้มอมเหลือง ก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นพร้อมกัน

ไม่นานนัก ร่างของสัตว์อสูรสองตัวซึ่งมีขนาดต่างกันก็ปรากฏตัวขึ้นในกลุ่มดาวของแต่ละฝ่าย

เค้าแมวจ้าวสนาม สัตว์อสูรประเภทบินระดับสูง

นิสัยดุร้าย ชอบอยู่อย่างสันโดษ

กล้ามเนื้อขาทรงพลัง แข็งแรงเป็นพิเศษ…

ปีกของมันแข็งแรงมาก ขนาดสามารถยกสัตว์อสูรที่ตัวใหญ่พอๆ กับตัวมันเองขึ้นบินกลางอากาศได้สบายๆ… เฉียวซางมองดูสัตว์อสูรปีกสีน้ำตาลที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งมีขนาดราว 3 เมตร ดวงตาคมกริบ ทั่วทั้งร่างมีขนสีน้ำตาล ส่วนบนหัวมีขนสีขาวเป็นกระจุก ทันใดนั้น ข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวกับมันก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เค้าแมวจ้าวสนามจ้องมองมายังคู่ต่อสู้ที่ดูเหมือนเป็นแค่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นตัวหนึ่งอย่างชิงเป่าด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

ก่อนหน้านี้ ผู้ฝึกของมันก็เปิดคลิปการแข่งขันของฝ่ายตรงข้ามให้มันดูเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นมันจึงรู้ดีว่าเจ้านี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าหันไปสบตากับอีกฝ่าย แล้วยิ้มสุภาพให้หนึ่งที

เค้าแมวจ้าวสนามถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ฟี๊ววว!

เสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้นพอดี

เค้าแมวจ้าวสนามพุ่งตัวกลายเป็นแสงสีขาว พุ่งเข้าใส่ชิงเป่าด้วยความเร็วสูง

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเข้าชน ชิงเป่าก็กลายเป็นสายลมและหายวับไปจากที่เดิม

“จาโต้!”

เค้าแมวจ้าวสนามไม่ได้แปลกใจอะไร มันกางปีกออกแล้วส่งเสียงร้องแหลมสูง

พร้อมกับเสียงของมัน กระแสลมหมุนวนก็พวยพุ่งขึ้นรอบตัวเป็นเกลียวคลื่นไต่ขึ้นสูงถึงเกือบ 6 เมตร

พายุหมุนเริ่มกวาดไปทั่วสนาม หมุนวนด้วยความเร็วสูงโดยไม่มีเป้าหมายชัดเจน

ทุกที่ที่มันเคลื่อนผ่าน ล้วนถูกดูดเอาฝุ่นผงเข้าไปในกระแสนั้นจนหมด

ความสามารถกลายเป็นสายลมนั้นหายากมากและรับมือยากสุดๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีรับมือ อย่างเมื่อวันก่อนเสน่ห์กลิ่นสาบ ก็ใช้กลิ่นเหม็นบีบบังคับให้ชิงเป่าเผยตัวได้

ถึงแม้เค้าแมวจ้าวสนามจะไม่มีทักษะลักษณะนั้น แต่การใช้พายุหมุนเพื่อสร้างความปั่นป่วนก็เป็นวิธีหนึ่ง ถ้าหากสามารถพัดพาชิงเป่าที่กลายเป็นสายลมเข้าไปในพายุหมุนได้ ก็ไม่เพียงแต่จะบีบให้มันเผยตัว ยังสามารถสร้างความเสียหายได้อีกด้วย…

แม้ในใจจะคิดว่ากลยุทธ์ของตัวเองดีใช้ได้ แต่สีหน้าของดาชาก็ยังคงเต็มไปด้วยความประหม่า

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องสู้กับผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B

โซนแขกรับเชิญ

พิธีกรกล่าวขึ้นว่า “เค้าแมวจ้าวสนามใช้พายุหมุน! ท่าไม้ตายนี้จะสามารถสร้างความเสียหายให้ภูติเร้นเมฆาที่กลายเป็นสายลมได้ไหมคะ?”

เลนนาร์ดพิจารณาสถานการณ์ในสนาม แล้วพูดขึ้นว่า “ถ้าพายุสามารถพัดภูติเร้นเมฆาเข้าไปในกระแสนั้นได้ก็จะได้ผลแน่นอน แต่พื้นที่ของพายุหมุนมีขีดจำกัด แถมเค้าแมวจ้าวสนามเองก็โจมตีแบบไร้เป้าหมาย ภูติเร้นเมฆาน่าจะหลบพ้นได้ไม่ยาก”

“เว่ยคู”

ผีหลอกน้ำตาเทียมพยักหน้ารับ เห็นด้วยกับคำวิเคราะห์นั้น

แต่ทันใดนั้นเอง เค้าแมวจ้าวสนาม กลางสนามก็เริ่มกางปีกออกอีกครั้ง

กระแสลมลูกแล้วลูกเล่าหมุนวนขึ้นรอบตัวมัน กลายเป็น พายุหมุนหลายลูก ที่พุ่งไปคนละทิศละทางในสนาม

แม้แต่จะดูเหมือนโจมตีมั่วซั่ว แต่ที่น่าแปลกคือ พายุกลับไม่ชนกันเลยสักลูก คล้ายผ่านการควบคุมมาอย่างดี

“แง้~”

ผีหลอกน้ำตาเทียมร้องเบาๆ อย่างชื่นชมเมื่อเห็นการโจมตีที่แม่นยำเช่นนั้น

เสียงแปลภาษาของมันดังขึ้นผ่านหูฟังของพิธีกรและเลนนาร์ดทันที

เลนนาร์ดวิเคราะห์ต่อว่า “ขนาดพายุหมุนใหญ่ขนาดนี้ แม้ว่าภูติเร้นเมฆาจะเร็วกว่า แต่สุดท้ายก็คงต้องโดนจับได้แน่ ดูท่าแล้ว—”

เสียงของเขาชะงักกลางประโยค

เลนนาร์ดเบิกตากว้าง มองดูภาพในสนามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

พิธีกรเองก็หน้าเหวอ เช่นเดียวกับผีหลอกน้ำตาเทียมที่ชะงักไปอย่างจัง

“นี่มันอะไรกัน…?”

ทุกสายตาบนสนามแข่งต่างจับจ้องไปยังภาพตรงหน้า ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เพราะพายุหมุนทั้งหมดที่หมุนวนอยู่กลางสนาม… พลันเปลี่ยนทิศทางไปในเวลาเดียวกัน! และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ พวกมันมุ่งหน้าไปยังเค้าแมวจ้าวสนามต้นกำเนิดของการโจมตีอย่างพร้อมเพรียง!

ชิงเป่าไม่ได้แค่ควบคุมลมของตัวเองเท่านั้น

มันสามารถควบคุมทักษะประเภทลมทั้งหมดที่สัตว์อสูรใช้ได้ด้วย ขอแค่พลังของทักษะเหล่านั้นไม่เกินขอบเขตพลังงานของมันมากนัก มันก็สามารถบิดเบือนหรือควบคุมได้ทั้งหมด

นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่า… บุตรแห่งสายลม

เฉียวซางมองภาพในสนามด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวชิงเป่า