บทที่ 1169 – 1170: ลู่เป่า ปะทะ มังกรนักรบเหล็กไหล (สองตอนรวมกัน)

คลื่นพลังมังกรจู่โจมเข้ามาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว

เฉียวซางเบิกตากว้าง พอเธอตะโกนว่า “หลอม!” เสร็จแค่นั้น แสงสีขาวที่เหมือนจะทำลายได้ทุกอย่างก็พุ่งมาจนถึงตัวลู่เป่า ห่างกันแค่ประมาณสามเมตรเท่านั้นเอง…

สามเมตร สำหรับความเร็วของทักษะจากสัตว์อสูรระดับราชา มันเร็วขนาดไม่ถึง 0.1 วินาทีด้วยซ้ำอะ

ไม่ทันแล้ว… ความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัวเฉียวซางทันที

แต่แล้วเธอก็เห็นว่า ท่อนล่างของลู่เป่ากลายเป็นน้ำไปแล้ว ร่างหายไปสองในสามส่วน พริบตานั้น แสงสีขาวก็พุ่งผ่านเหนือหัวของลู่เป่าไปเลย

โจมตีพลาด

พร้อมๆกันนั้น ร่างของลู่เป่าก็ละลายกลายเป็นน้ำจนหมด หายวับไปกับตา

แล้วทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าก็มืดครึ้ม เมฆดำเคลื่อนตัวปกคลุมไปทั่ว ฝนตกโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า กระหน่ำลงในสนามประลอง

หยดฝนตกกระทบบนตัวของมังกรนักรบเหล็กไหล ทำเอามันแสดงสีหน้ารำคาญออกมาชัดเจน

โชคดีที่ลู่เป่ารู้ตัวก่อนที่เธอจะออกคำสั่งด้วยซ้ำ ไม่งั้นถ้าต้องรอให้เธอสั่งก่อน ไม่มีทางหลบทันแน่นอน เฉียวซางถอนหายใจโล่งอก

“สั่นสะเทือน” เสียงคำสั่งจากเจิงเฟยเทียนดังขึ้น

เฉียวซางอาศัยประสบการณ์การต่อสู้ในอดีต คิดขึ้นมาทันทีว่า จะใช้ทักษะสั่นพื้นบังคับให้ลู่เป่าเผยตัวออกมารึเปล่า?

เธอยังไม่ออกคำสั่งใดๆ

เพราะในสภาพอากาศที่ฝนตกแบบนี้ ลู่เป่าสามารถกระโดดไปมา หลบซ่อนในหยดฝนได้ตลอด ต่อให้อีกฝ่ายทำให้พื้นสนามสั่นสะเทือนทั้งสนาม ก็ไม่ได้หมายความว่าจะบีบให้ลู่เป่าโผล่ออกมาได้

“หลง!”

ทว่ามังกรนักรบเหล็กไหลไม่ได้ใช้ทักษะพวกสั่นพื้นตามที่คิด มันอ้าปากออก แล้วก็ส่งเสียงแหลมบาดหู ราวกับจะทะลุแก้วหู เสียงนั้นพุ่งตรงเข้าสู่สมองทันทีแบบไม่ให้ตั้งตัว

เสียงนี้มันไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่มันกลายเป็นพลังเสียงที่มีแรงสั่นสะเทือนรุนแรงปะทะใส่สนามจนพังระเนระนาด!

แถมไม่ใช่แค่ในสนาม หิมะที่กำลังร่วงลงมาในอากาศกับหยดฝนเองก็โดนแรงสั่นสะเทือนจนสั่นไหวอย่างหนักเช่นกัน

“ปิงตี้!”

ในบรรดาหยดฝนนั้น อยู่ๆก็มีหยดหนึ่งบิดเบี้ยวแปลกๆ แล้วร่างของลู่เป่าก็ปรากฏออกมาจากในหยดนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะร่วงลงมายืนบนพื้นสนาม

ที่แท้ไม่ใช่ทักษะแนวโจมตีพื้นดิน แต่เป็นเสียงสั่นประสาทที่ส่งผลต่อจิตใจเลยเหรอ… เฉียวซางมองคู่ต่อสู้อย่างเงียบๆ ความรู้สึกในใจก็หนักขึ้นเล็กน้อย

ดูท่าว่าจะไม่ได้มีแค่เธอที่ศึกษาคู่แข่งมาดี อีกฝ่ายเองก็คงศึกษาเธอมาละเอียดไม่แพ้กัน

ลู่เป่าทำหน้าเจ็บปวด แต่ทันทีที่ลงถึงพื้น อัญมณีตรงหน้าผากก็ส่องแสงสีน้ำเงินเข้มออกมาเบาๆ

เจิงเฟยเทียนที่จำข้อมูลของพรายศีตละอำพันได้ขึ้นใจอยู่แล้ว เห็นแสงแบบนี้ก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังจะใช้ทักษะอะไร จึงรีบออกคำสั่งว่า

“คลื่นมังกร!”

แสงแห่งการรักษาของพรายศีตละอำพันมันน่ารำคาญก็จริง แต่ถ้าทำให้ไม่มีเวลาร่ายทักษะนี้ได้ มันก็ไร้ประโยชน์เหมือนกันนั่นแหละ

มังกรนักรบเหล็กไหลอ้าปากออกอีกครั้ง คราวนี้คลื่นพลังสีขาวน่าสะพรึงกลัวก่อตัวขึ้นตรงปากของมันทันที

แต่ยังไม่ทันที่คลื่นจะพุ่งออกไป เฉียวซางก็เอ่ยออกมาเบาๆ ว่า

“เขตแดน”

แสงสีน้ำเงินเข้มจากอัญมณีของลู่เป่าก็หายวับไป มันก้าวเท้าหน้าซ้ายออกไปหนึ่งก้าว แล้วทันใดนั้น พลังเย็นยะเยือกก็แผ่ออกมาจากตัวของมันให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในพริบตาเดียว ทุกอย่างกลายเป็นโลกน้ำแข็ง

พื้นดิน หิมะ หยดฝน ทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยเปลือกน้ำแข็งบางๆ ทันที

รวมถึงมังกรนักรบเหล็กไหลเองด้วย

มันยืนอยู่ในท่าอ้าปากค้าง ถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งค้างอยู่ตรงนั้นเลย

“กระแสน้ำเยือกแข็ง!” เฉียวซางไม่รอช้า รีบออกคำสั่งต่อทันที!

มังกรนักรบเหล็กไหลในฐานะสัตว์อสูรระดับราชาที่มีสองประเภทคือเหล็กกับมังกร ต้องบอกเลยว่าความถึกทนเรียกได้ว่าน่าหวั่นเกรงเป็นอย่างมาก แม้ตอนที่มันโดนแช่แข็งไปแล้ว จะเรียกหอกน้ำแข็งยักษ์เข้าโจมตีแบบต่อเนื่องก็ใช่ว่ามันจะล้มลงไปได้ง่ายๆ

แต่ถึงเกราะภายนอกมันจะแกร่งแค่ไหน ด้านในมันก็ไม่ได้แข็งไปด้วยซะหน่อย

แทนที่จะโจมตีใส่เปลือกนอกให้เหนื่อยเปล่า เธอเลยให้ลู่เป่าเล็งเข้าไปข้างในตรงๆ

ลู่เป่าอ้าปากพ่นกระแสน้ำหมุนวนพลังแรงสูงออกมาทันทีแบบไม่มีจังหวะให้ตั้งตัวเลย

ก่อนแข่งเฉียวซางก็เคยพูดถึงข้อมูลของมังกรนักรบเหล็กไหลให้ฟังซ้ำๆอยู่หลายรอบ ลู่เป่าก็เลยรู้ว่าต้องเล็งทักษะของตัวเองไปตรงไหน

ลมเย็นในอากาศเริ่มหมุนวน พลังเยือกแข็งพัดเข้ามารอบๆ น้ำที่พ่นออกมา ทำให้กระแสน้ำนั้นกลายเป็นแท่งน้ำแข็งหนาขึ้นมาทันตา

แรงหมุนที่อยู่ข้างในยังไม่หายไป น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่ปากที่อ้าของมังกรนักรบเหล็กไหลแบบเต็มๆ

เจิงเฟยเทียนยังคงนิ่งเรียบ ก่อนจะออกคำสั่งว่า

“ทะลวง!”

แต่ทันใดนั้นเอง ยังไม่ทันที่คำสั่งจะจบดี แท่งน้ำแข็งก็พุ่งเข้ามาจนห่างจากปากมังกรนักรบเหล็กไหลแค่สิบเซนติเมตร

อยู่ๆ น้ำแข็งที่ปิดอยู่ตรงปากมันก็ละลายหายไป

แล้วแท่งน้ำแข็งนั่นก็พุ่งเข้าใส่ปากของมันอย่างจัง!

ในเวลาเดียวกัน มังกรนักรบเหล็กไหลก็เพิ่งจะเร่งพลังปล่อยคลื่นมังกรออกมาเต็มแรง

“ปัง!!” เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่น พลังจากสองฝ่ายปะทะกันตรงปากของมังกรนักรบเหล็กไหล แรงระเบิดมหาศาลนั้นแทบจะทำให้หัวสั่นตามไปด้วย

เปลือกน้ำแข็งรอบๆ ปากมันระเบิดกระจาย แรงปะทะรุนแรงจนสัตว์อสูรขนาดยักษ์สิบสามเมตรที่ได้ฉายาว่า “หอคอยเหล็กกล้า” ถึงกับร้องลั่นล้มตึงลงไป

สีหน้าของเจิงเฟยเทียนถึงกับเปลี่ยนเล็กน้อย

พอมังกรนักรบเหล็กไหลล้มลง ทั้งสนามก็แตกตื่นเสียงดังระงมทันที

เพราะมังกรนักรบเหล็กไหล มันเป็นสัตว์อสูรประเภทมังกรประจำภูมิภาคจงคง ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามันมีฐานรากและความแข็งแกร่งมากแค่ไหน

ตอนแรกยังคิดอยู่ว่า มันน่าจะได้เปรียบกว่าเพราะความถึกทนและพละกำลังอันรุนแรง แต่กลายเป็นว่ากลับตาลปัตร

แล้วก็คือไม่คิดเลยจริงๆ ว่าแค่ช่วงเวลาสั้นๆแบบนี้ มังกรนักรบเหล็กไหลจะโดนโจมตีจนรับไม่ไหวและต้องล้มก่อนแบบนี้!

“ไม่ว่าจะดูอีกกี่รอบก็รู้สึกว่าอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลมันโหดจริงๆ…”

“ที่แท้อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลมันเลือกจุดละลายได้ด้วยเหรอ…”

“ก็เรียกว่าอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลนี่ ทุกอย่างในเขตแดนน้ำแข็งนั้นจะเป็นน้ำแข็งหรือไม่ ขึ้นอยู่กับใจของพรายศีตละอำพันทั้งนั้นแหละ”

“เฉียวซางน่าจะเล็งจังหวะ ให้พรายศีตละอำพันใช้อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลตอนที่มังกรนักรบเหล็กไหลอ้าปากพอดี แล้วพอโจมตีต่อด้วยกระแสน้ำแข็งก็เล็งเข้าปากมันตรงๆไปเลย”

“ยังต้องให้บอกอีกเหรอ พอเห็นว่าตรงปากมันจู่ๆน้ำแข็งหายไป ฉันก็รู้ทันทีเลยว่าเธอจงใจละลายตรงจุดนั้น”

“ถ้าแค่กระแสน้ำแข็งธรรมดาคงไม่รุนแรงขนาดนี้หรอก แต่เพราะมังกรนักรบเหล็กไหลกำลังปล่อยคลื่นมังกรออกมาพอดีนั่นแหละ มันเลยระเบิดแรงขึ้นอีกเท่าตัว”

“จังหวะในการปล่อยทักษะถือว่าแม่นยำมากจริงๆ!”

“มังกรนักรบเหล็กไหลล้มแล้วครับ!!” เสียงประกาศจากโต๊ะผู้บรรยายก็ดังขึ้นทันทีอย่างตื่นเต้น “ก่อนอื่นคืออาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาล แล้วตามด้วยการพ่นกระแสน้ำกลายเป็นน้ำแข็งออกมาพุ่งเข้าใส่ปากมังกรนักรบเหล็กไหลแบบตรงจุด แล้วละลายน้ำแข็งตรงปากมันเพื่อให้โดนเต็มๆ! สุดท้ายพลังของทั้งสองฝ่ายชนกันและระเบิดในปากของมังกรนักรบหลับไหล! เป็นการต่อการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยมมากครับ”

ทางด้านถังเสวี่ยหรานก็มองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า

“มังกรนักรบเหล็กไหลยังลุกขึ้นมาได้อีกนะคะ ไม่เสียแรงที่ได้ฉายาหอคอยเหล็กกล้าจริงๆ ถ้าเป็นสัตว์อสูรตัวอื่น โดนแบบนี้เข้าไป รับรองว่าไม่มีฟื้นแน่นอน”

เถียนอี้ว่านก็พูดต่อแบบทันควันว่า

“พรายศีตละอำพันก็ไม่รอช้า รีบใช้บุปผาเยือกแข็งตามมาอีกระลอกหนึ่งแล้วครับ! ไม่รู้เหมือนกันว่ามังกรนักรบเหล็กไหลจะรับมือยังไงดี!”

ในสนามตอนนี้ น้ำแข็งที่เคยแช่ไว้เริ่มละลาย หิมะก็หยุดตกแล้ว เหลือแค่ฝนที่ยังร่วงลงมาเรื่อยๆ

แต่ทันทีที่ลู่เป่าเงยหน้าร้องออกมาเบาๆ อุณหภูมิรอบๆ ก็ลดฮวบลงทันที หิมะเริ่มตกลงมาอีกครั้ง

มังกรนักรบเหล็กไหลค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล หายใจหอบหนัก ก่อนจะจ้องไปยังลู่เป่าที่อยู่อีกฝั่ง สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแบบสุดๆ

เฉียวซางสังเกตดูมังกรนักรบเหล็กไหลอย่างละเอียด

จะเห็นว่าผิวโลหะของมันก็แค่เปื้อนดินเปื้อนทรายกับน้ำตอนล้มลงไปเท่านั้นเอง ไม่มีอาการขึ้นสนิมให้เห็นเลยซักนิด!

ในข้อมูลที่เคยอ่านมา เห็นเขาว่าฝนจะทำให้ผิวโลหะของมังกรนักรบเหล็กไหลเป็นสนิมได้... แต่ดูท่าว่ามันจะไม่ใช่เร็วขนาดนั้น เหมือนต้องโดนฝนแบบต่อเนื่องยาวๆ ถึงจะเริ่มมีผล… เฉียวซางแอบรู้สึกผิดหวังนิดๆในใจ

แค่ระยะเวลาการแข่งขันรอบหนึ่ง มันคงไม่พอให้มังกรนักรบเหล็กไหลขึ้นสนิมหรอก

แต่ถ้าคิดอีกมุม อย่างน้อยฝนก็ทำให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลงได้บ้าง แถมทำให้ลู่เป่าเคลื่อนที่ไวขึ้นจากลักษณะเฉพาะตัวว่่ายน้ำเร็วนับว่าไม่เสียแรงเปล่าซะทีเดียว

สัตว์อสูรตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเคลื่อนที่ช้า แค่เจาะทะลุป้องกันได้แล้วโจมตีเข้าไปจุดสำคัญก็มีโอกาสพลิกชนะได้เหมือนกัน… คิดมาถึงตรงนี้ เฉียวซางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่ปากของมังกรนักรบเหล็กไหลอีกรอบ

มังกรนักรบเหล็กไหลรู้สึกหนาววาบขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุแล้วก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ กับร่างกายของตัวเอง

มันก้มมอง แล้วก็เห็นว่าตามตัวเริ่มมีดอกน้ำแข็งผุดขึ้นมาทีละดอกๆ

ตอนนั้นเอง เสียงของผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันก็ดังขึ้นมา

“ล็อคทั้งตัวไว้!”

มังกรนักรบเหล็กไหลคอเจ็บเกินกว่าจะร้องได้ ทำได้แค่ลงมือเงียบๆ

มันรีบเอาขาขวาที่น้ำแข็งยังขึ้นไม่เต็ม ตะบึงกระแทกพื้นแรงๆ หนึ่งที

พื้นสนามสั่นสะเทือน แล้วอยู่ๆ บริเวณรอบๆ ก็ปริแตกออกมา

จากพื้นแยกนั้น มีก้อนหินขนาดยักษ์สูงเกือบยี่สิบเมตรพุ่งขึ้นมารายล้อมตัวมังกรนักรบเหล็กไหล ปิดทางทั้งด้านบนและรอบตัว เหลือไว้แค่ด้านหน้าให้มันมองเห็นได้

หิมะโปรยตกลงมาบนก้อนหินเหล่านั้น

ภายใต้การปิดล้อม มังกรนักรบเหล็กไหลสั่นไปทั้งตัว ก่อนที่พลังไร้รูปร่างจะระเบิดออกมาจากภายใน ร่างของมันสั่นสะเทือนอย่างแรง น้ำแข็งที่เคยเกาะอยู่ตามตัวพังทลายเป็นผงในชั่วพริบตา

พอเห็นแบบนั้น ผู้ชมหลายคนก็เริ่มพูดคุยกันเสียงอื้ออึง

“หินผุดรอบตัวแบบนี้ หรือว่าจะเป็นทักษะประเภทดินระดับสูงที่ปกติเขาใช้ปิดทางศัตรูนี่หว่า ไม่คิดเลยว่าจะเอามาใช้ตั้งรับแทนแบบนี้ได้ด้วย”

“นี่มังกรนักรบเหล็กไหลมีทักษะประเภทดินด้วยเหรอเนี่ย เจ๋งไม่เบาเลยนะเนี่ย”

“ใช้มาป้องกันแบบนี้ก็ดูใช้ได้อยู่นะ ดูปลอดภัยใช้ได้”

แต่ยังพูดกันไม่ทันจบ ทุกคนก็หยุดชะงัก หันมาจ้องสนามกันตาไม่กระพริบ

เพราะในสนาม มีเรื่องน่าสนใจโผล่ออกมาให้เห็นอีกแล้ว

หอกน้ำแข็งยักษ์ที่เปรียบเหมือนภูเขาขนาดย่อม จู่ๆ ก็ผุดขึ้นเหนือหัวมังกรนักรบเหล็กไหล!

“สั่นสะเทือน!” เจิงเฟยเทียนสั่งเสียงแข็ง

“หลง!”

มังกรนักรบเหล็กไหลแม้จะเจ็บจนเหมือนโดนฉีกเป็นชิ้นๆ แต่มันก็ฝืนตัวเองสุดแรงแล้วเปล่งเสียงร้องแหลมออกมา

ตอนแรกเฉียวซางยังคิดว่า มันจะใช้เสียงนี่แหละทำลายหอกน้ำแข็งยักษ์นั่น

แต่ไม่ใช่เลย—

เสียงนั่นกลายเป็นคลื่นพลังทำลายที่แล่นไปตามพื้นสนาม พุ่งตรงเข้าใส่ลู่เป่าแบบไม่ทันให้ตั้งตัว!

“ปิงตี้!!”

ลู่เป่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เหมือนโดนอะไรแหลมๆ จิ้มเข้าไปในหัวแบบรุนแรง จนร่างกระตุกสั่นในทันที

แล้วทันใดนั้น

“โครม!!” เสียงดังสนั่นดังขึ้นทั่วสนาม หอกน้ำแข็งยักษ์ที่เหมือนภูเขาถล่มลงกระแทกใส่หินรอบๆ มังกรนักรบเหล็กไหลแบบเต็มๆ

เศษน้ำแข็งกับเศษหินแตกกระจายหล่นใส่ตัวมังกรนักรบเหล็กไหล

แต่มันยืนนิ่ง ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ปล่อยให้ทุกอย่างร่วงลงมาใส่เหมือนปราศจากความรู้สึก

แต่ดูจากสีหน้าก็บอกได้ว่ามันกำลังเจ็บหนักพอสมควร เพราะเสียงเมื่อกี้ที่มันเปล่งออกมา ทำให้มันเกิดอาการเจ็บคอจนแทบจะทนไม่ไหว

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังนึกถึงแผนที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองเคยวางไว้ก่อนแข่ง ทำให้ไม่กล้าชะลอเวลาหรือหยุดพักเลย

มันรวบรวมแรงเฮือกใหญ่ ร่างสว่างวาบขึ้นมาทันที แสงสีขาวจ้าจากตัวมันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นด้านหน้า จนกลายเป็นลำแสงหนาเกือบห้าเมตร พุ่งทะลุสนามตรงเข้าหาลู่เป่าแบบไม่ให้ตั้งตัว!

โดนลำแสงแบบนี้เข้าไปล่ะก็…

อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลก็หยุดมันไม่ได้แน่

จะหลอมละลายรวมกับสายน้ำก็ไม่ทันแล้ว…

เฉียวซางใจเต้นรัว สมองทำงานเร็วจี๋ ก่อนจะตะโกนสุดเสียงว่า

“เกราะน้ำแข็ง!!”

ทันใดนั้นเอง ลำแสงมหากาฬก็พุ่งเข้ากระแทกใส่ลู่เป่าเต็มๆ แบบไม่ทันให้หลบเลยสักนิด!

ปั๊งงงงงงงงงงง

เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมแรงกระแทกระดับทำลายล้าง ลู่เป่ากระเด็นปลิวไปกลางอากาศ

วินาทีนั้นทั้งสนามเงียบกริบ ผู้ชมหลายคนถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงตามไปด้วย

แชทสดในไลฟ์สตรีมของทางการคือแตกกระจาย ดาหน้ากันมารัวๆ แบบวิญญาณหลุด

“พรายศีตละอำพันโดนเข้าแล้วครับ!!!”

บนโต๊ะผู้บรรยาย เถียนอี้ว่านรีบพูดสรุปสถานการณ์ทันที

“เมื่อกี้มังกรนักรบเหล็กไหลโจมตีสองจังหวะซ้อน! เริ่มจากใช้คลื่นเสียงทำลายจิตใจแล้วตามด้วยปืนใหญ่พลังแสงยิงใส่พรายศีตละอำพันไปแบบเต็มๆ!”

ถังเสวี่ยหรานก็รีบเสริมทันที

“ปืนใหญ่พลังแสงถือเป็นหนึ่งในทักษะโจมตีที่รุนแรงที่สุดของประเภทเหล็กเลยนะคะ ถึงจะไม่ใช่ทักษะที่หายากอะไร แต่พลังทำลายล้างนับว่าสุดยอดไปเลยค่ะ! แล้วอย่างที่ทุกท่านได้เห็นกันพรายศีตละอำพันไม่ได้ถึึกทนเหมือนกับมังกรนักรบเหล็กไหลไม่รู้ว่าจะสู้ต่อไหวหรือเปล่า…”

กล้องซูมเข้าไปที่กลางสนาม

ตอนนี้สายตาทุกคู่ในสนามก็ต่างจับจ้องไปที่ร่างของลู่เป่า

มันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เปลือกน้ำแข็งที่เคยห่อหุ้มร่างแตกกระจายไปเกือบหมด ดูแล้วเหมือนแค่โดนแตะนิดเดียวก็พร้อมจะร่วงเป็นเศษๆแล้ว

และในขณะที่ทุกคนเริ่มคิดว่า การแข่งขันนี้น่าจะจบลงตรงนี้แล้วแน่ๆ…

จู่ๆ แสงสีฟ้าน้ำเงินเย็นๆก็เปล่งออกมาจากร่างลู่เป่า!

เกราะน้ำแข็งเมื่อกี้กันได้งั้นเหรอ!?

เจิงเฟยเทียนหน้าถอดสีไปทันที รีบสั่งการทันที

“คลื่นมังกร!”

แค่โจมตีเข้าไปก่อนที่อีกฝ่ายจะร่ายทักษะรักษาได้แค่นั้นพอ! แค่นั้นพรายศีตละอำพันก็ไม่จบเห่แล้ว!

มังกรนักรบเหล็กไหลอ้าปากออกทันที เตรียมปล่อยการโจมตีออกมาอีกครั้ง

แต่…ความเจ็บตรงลำคอมันเล่นงานจนพลังรวมตัวไม่ได้! มันอ้าปากแล้วนิ่งไป พลังงานไม่รวมตัวกัน!

นี่มันคือข้อผิดพลาดอันใหญ่หลวง

“ปิงตี้!”

แสงสีฟ้าน้ำเงินจากร่างลู่เป่าจางหายไป เปลือกน้ำแข็งหลุดร่วงกระจัดกระจายลงบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง มันยืนขึ้นอีกครั้ง เหมือนไม่มีเคยได้รับอาการบาดเจ็บอะไรทั้งนั้น!

แถมไอเย็นก็เริ่มแผ่ออกมาอีกรอบ เปลือกน้ำแข็งหนาๆ ชั้นใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวลู่เป่าอีกรอบ!

ทั้งสนามเงียบกริบ เหมือนคนดูยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง

แล้วถัดจากนั้น เสียงฮือฮาก็ดังสนั่น!

“เฮ้ยๆๆ อะไรกันเนี่ย!? แค่ทักษะรักษาเฉยๆ ทำไมดูเหมือนคืนชีพเลย!?”

“ฉันไปหาข้อมูลตั้งแต่ตอนพรายศีตละอำพันลงสนามครั้งแรกแล้ว! รู้ไหมว่าทำไมมันถึงเป็นสัตว์อสูรยอดนิยมอันดับหนึ่งในบรรดาพวกสัตว์หายากของภูมิภาคกู่หวู่? นั่นก็เพราะนอกจากจะหายากแล้ว มันดันเกิดมาพร้อมกับทักษะอย่างแสงแห่งการรักษาน่ะสิ!!”

“แสงแห่งการรักษา? ทักษะฟื้นฟูแบบไหนอะ?”

“ถ้ายังไม่ตายสนิท ขอแค่มีลมหายใจอยู่ล่ะก็ ใช้ทักษะนี้ทีเดียวคือฟื้นคืนชีพได้เลย!”

“โกงไปแล้ว!!!”

ทางด้านถ่ายทอดสดในช่องทางหลัก ความคิดเห็นก็ไหลมาแบบถล่มทลาย

[พรายศีตละอำพัน! พรายศีตละอำพัน!]

[ไปเลยลูก! ลุยให้สุด! แกคือที่สุดของใจพวกเราแล้ว!]

[แสงแห่งการรักษา สั่นสะเทือนวงการ จัดให้ชาวจงคงได้ตะลึงตาค้างกันไปเลย!!]

กลับมาที่สนามแข่ง

ผู้บรรยายอย่างเถียนอี้ว่านกับถังเสวี่ยหรานต่างก็เบิกตากว้างกันทั้งคู่

ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าพรายศีตละอำพันมีทักษะรักษาที่โกงแบบนี้อยู่ด้วย แต่การได้เห็นกับตาว่าเมื่อกี้มันเจ็บหนักจนแทบจะลุกไม่ไหว แล้วพริบตาเดียวก็กลับมาฟื้นพลังเต็มร้อยได้ มันก็ยังทำให้รู้สึกตกตะลึงแบบสุดๆอยู่ดี

ถังเสวี่ยหรานรีบพูดด้วยเสียงตื่นเต้นว่า

“แสงแห่งการรักษา ทักษะรักษาเหนือระดับ ต้องบอกเลยว่าของจริงสุดๆ! พรายศีตละอำพันฟื้นพลังเต็มที่กลับมาได้แบบนี้เจิงเฟยเทียนคงต้องปวดหัวแล้วล่ะค่ะ!”

“เมื่อกี้พรายศีตละอำพันก็ใช้เกราะน้ำแข็งได้พอดีจังหวะเลยครับ” เถียนอี้ว่านเสริมต่อ

“ถ้าไม่ใช่เพราะเกราะน้ำแข็งที่สร้างขึ้นมาทันเวลาพอดีล่ะก็คงป้องกันการโจมตีของมังกรนักรบเหล็กไหลไม่ได้แน่ แล้วก็คงไม่มีแรงพอจะใช้แสงแห่งการรักษาอีกด้วย”

แต่ถึงตอนนี้ ฝนก็ยังคงตกลงมาไม่หยุด...ฝนยังคงตกโปรยปรายลงมาเรื่อยๆ บนสนามแข่งขันที่กำลังเดือดพล่านแบบสุดๆ…

“หนึ่งเดียวกับสายน้ำ!” เฉียวซางพูดขึ้นขณะมองไปที่คู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้าม

ลู่เป่าไม่พูดอะไรให้เสียเวลา ร่างของมันละลายกลายเป็นน้ำแล้วหายวับไปจากที่เดิมในพริบตา

“สั่นสะเทือน!” เจิงเฟยเทียนที่ตั้งสติได้แล้วก็รีบออกคำสั่งสวนกลับทันที

ก็จริงอย่างที่คิด… ถ้าจะหาตำแหน่งของลู่เป่าตอนใช้หนึ่งเดียวกับสายน้ำได้ ทางเดียวที่อีกฝ่ายจะทำได้ก็คือต้องใช้ทักษะประเภทเสียงเท่านั้น

และการจะใช้ทักษะเสียงน่ะ มันต้อง “อ้าปาก” ก่อนเสมอ… เฉียวซางหรี่ตามองมังกรนักรบเหล็กไหลที่กำลังอ้าปากเตรียมโจมตี แล้วก็เอ่ยเบาๆ

“แช่แข็ง!”

“ปิงตี้!”

ทันใดนั้น หยดฝนหนึ่งที่กำลังตกลงจากฟ้าอยู่ๆ ก็เกิดบิดเบี้ยว แล้วกลายเป็นศีรษะของลู่เป่าที่โผล่ออกมาจากในหยดน้ำ ร้องเสียงดังออกมา

พอเสียงจบ หัวของมันก็ปล่อยไอเย็นออกมารอบตัวให้เห็นชัดๆ ด้วยตาเปล่า

แค่พริบตาเดียว อุณหภูมิทั่วทั้งสนามก็ลดฮวบลงอีกครั้ง ทุกอย่างถูกแช่แข็งกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดราวกับทั้งสนามกลายเป็นโลกแห่งน้ำแข็ง

มีเพียงแค่ลู่เป่าเท่านั้น ที่กระโดดออกมาจากหยดน้ำเพียงหยดเดียวที่ไม่ถูกแช่แข็ง

แล้วลงพื้นอย่างมั่นคงและสง่างาม