บทที่ 1157 - 1158: วิญญาณกวาดเงินกับกิ้งก่าดอกตูม (สองตอนรวมกัน)

“พรายศีตละอำพัน! พรายศีตละอำพัน!”

“เฉียวซาง! เฉียวซาง!”

“เฉียวซางแม่งโคตรเจ๋งอะ! สัตว์อสูรใกล้สูญพันธุ์อย่างพรายศีตละอำพันก็ยังหามาทำสัญญาด้วยได้!”

“ลืมภูติเร้นเมฆาไปแล้วรึไง?”

“ที่คนพูดในเน็ตน่ะ ฉันไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ ถ้าไม่เห็นกับตาอ่ะ วิดีโอที่วายุเพียงพิรุณวิวัฒนาการก็ไม่มีเฉียวซางอยู่ในนั้นเลย ใครจะไปรู้ว่าของจริงหรือปลอม”

“เฉียวซาง! เฉียวซาง! ลุยต่ออีกสามตัวเลย!”

“ไม่ต้องเชียร์ก็รู้ผลแล้ว! ฝั่งซือปิงที่เหลือไม่มีสัตว์อสูรระดับราชาสักตัว ยังไงพรายศีตละอำพันก็ลุยรวดเดียวจบแน่นอนแล้วล่ะ”

“ซือปิงนี่ซวยจริงๆ เลยว่ะ ดันมีสัตว์อสูรระดับราชาแค่ตัวเดียว แถมยังเป็นธาตุน้ำแข็งอีก”

“เฮ้ย อย่าลืมสิ เมื่อกี้พรายศีตละอำพันใช้ทักษะเหนือระดับนะ จะสัตว์อสูรประเภทไหนในระดับเดียวกันก็สลัดไม่หลุดหรอกเว้ย”

“เธอฝึกยังไงกันแน่? จากสามตัวที่ส่งออกไป มีตั้งสองตัวที่ใช้ทักษะเหนือระดับได้ แล้วตัวที่ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์นั่นน่ะ ยังเป็นแค่สัตว์อสูรระดับนายพลเองนะ”

“เห็นในข่าวบอกว่าทักษะดาบศักดิ์สิทธิ์ของมันเกิดจากการวิวัฒนาการแล้วตื่นขึ้นมาเองด้วยน่ะ”

“เฉียวซางนี่สุดจริงๆ ได้ยินมาว่าเหยี่ยวคมดาบเหล็กที่เธอเลี้ยงน่ะ เป็นร่างวิวัฒนาการใหม่ล่าสุดในอัลติเมทสตาร์เลยนะ เธอเป็นคนแรกที่พัฒนาออกมาได้เลยล่ะ”

“เหยดด! จริงดิ?!”

เสียงเชียร์ในอัฒจันทร์นี่คือดังสนั่นเหมือนจะแหวกหลังคาได้ การปะทะกันระหว่างสัตว์อสูรระดับราชาถือเป็นของโปรดสายวิเคราะห์อยู่แล้ว พอแข่งจบทีไรก็เถียงกันไฟแลบว่าฝ่ายไหนเจ๋งกว่าใคร ใครเก่งยังไง

แต่รอบนี้ ทุกคนแทบจะเมินอีกฝ่าย หันมาสนใจแค่เฉียวซางกับพรายศีตละอำพันเท่านั้นเลย

แดนหิมะเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากทักษะอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลของพรายศีตละอำพัน มันทรงพลังจนทำให้คนลืมไปเลยว่าเมื่อกี้อีกาเยือกน้ำแข็งก็เพิ่งใช้พายุหิมะกับหิมะถล่มไปแบบอลังการเหมือนกัน

โซนที่นั่งครอบครัวผู้เข้าแข่งขัน

เย่เซียงถิงมองไปที่ลู่เป่าในสนาม แล้วก็ลูกสาวที่ยืนอยู่อย่างนิ่งสงบ มั่นใจสุดๆ เหมือนคุมสถานการณ์ได้หมดทุกอย่าง...จนถึงกับอึ้งพูดไม่ออก ได้แต่พึมพำว่า

“เฉียวซาง...แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วเหรอ…”

เธอเคยดูการแข่งขันเขตภูมิภาคเย่หัวมาหลายปีมาก แต่ก็แทบไม่เคยมีรอบไหนที่ทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ค้างแบบนี้เลยสักคน

หลิวเหยาที่หูดีมาก ได้ยินเข้าพอดีเลยหันมายิ้มแล้วตอบว่า

“ก็แน่นอนสิครับ...เธอคือผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เลยนะ”

เย่เซียงถิงได้ยินแบบนั้นก็ใจลอยไปเลย อยู่ดีๆ ก็อยากจะขอลายเซ็นลู่เป่าขึ้นมาแบบงงๆ

จนถึงตอนนี้...พอเฉียวซางเอาชนะสัตว์อสูรระดับราชาของอีกฝ่ายได้แบบสบายๆ เธอถึงได้เริ่มรู้สึกจริงๆ สักทีว่าลูกสาวตัวเองน่ะ ได้กลายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ไปแล้วจริงๆ

ขณะเดียวกันนั้นเอง...

ทางฝั่งช่องทางการถ่ายทอดสดจากทางการก็คือ...

[นี่แหละนะ...ทักษะเหนือระดับ “อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาล” ความเร็วในการรวมพลังจากทักษะน้ำแข็งอื่นๆ คือเพิ่มขึ้นอย่างมาก แล้วหอกน้ำแข็งยักษ์แต่ละอันนั่นคือเหมือนเสกออกมาง่ายๆเหมือนแทบจะไม่ต้องใช้พลังงาน]

[เทพเฉียว! เทพเฉียว!!]

[พรายศีตละอำพัน!!! ม๊ารักหนูนะลูกกก!!!]

[ขอร้องละเฉียวซาง ออกหนังสือวิธีเรียนรู้ทักษะอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลให้พวกเราทีเถอะ จะราคาเท่าไหร่ก็ได้เลยขอแค่เขียนออกมาก็พอ!]

[พรายศีตละอำพัน! ของพวกเราชาวภูมิภาคกู่หวู่!]

[เฉียวซาง! ความภาคภูมิใจของพวกเราภูมิภาคเย่หัว!]

[อ้าว ที่แท้ก็มีชาวเย่หัวดูอยู่ด้วยนะ นึกว่าห้องไลฟ์โดนชาวกู่หวู่ยึดไปหมดแล้วซะอีก...]

ระหว่างที่ทั้งคนในสนามและคนดูทางไลฟ์พากันพูดคุยดุเดือดอยู่—

บนสนามก็มีแสงตัวเลข “10” ปรากฏขึ้นมา…

นักพากย์ข้างสนาม อย่างเถียนอี้ว่านก็เปิดปากพูดขึ้นว่า

“เฉียวซางยังไม่เรียกพรายศีตละอำพันกลับเข้าตำราอสูรเลยครับ ดูท่าจะอยากรักษาสถิติจากสองรอบก่อนหน้านี้ แล้วก็ปิดเกมด้วยการลุยรวดเดียวสามตัวอีกแล้ว”

ถังเสวี่ยหรานก็ตื่นเต้นสุดๆ รีบพูดเสริมทันทีว่า

“อย่างงี้เฉียวซางก็จะเป็นคนแรกของศึกระดับภูมิภาคปีนี้เลยสินะคะ ที่สามรอบแข่งชนะรวดทั้งสามการแข่งขัน!”

ตอนนี้สัตว์อสูรระดับราชาตัวเดียวของซือปิงแพ้ไปเรียบร้อย ส่วนเฉียวซางยังไม่ทันเรียกพรายศีตละอำพันกลับ ทุกคนก็รู้หมดแล้วว่ารอบที่เหลือเป็นชัยชนะของเธอแล้ว

…นี่คิดจะลุยรวดเดียวใส่ฉันเลยเหรอ…ซือปิงมองพรายศีตละอำพันที่อยู่ไกลออกไป ดูสง่างามสุดๆ แถมยังมีออร่าลึกลับชวนเกรงขามเต็มไปหมด สีหน้าของเขาก็เลยยิ่งดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีสัตว์อสูรระดับราชา เขาเคยมั่นใจมาตลอดนะว่า ความต่างระหว่างเขากับผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B มันแค่เรื่องโดเมนสมองเพียงเท่านั้นเอง

เขาคิดไว้ตลอดเลยว่าขอแค่เขาทะลุโดเมนสมองให้ได้ เดี๋ยวก็สอบเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ได้เหมือนกัน รอบนี้เขาก็วางเป้าไว้แล้วว่าขั้นต่ำจะต้องติดอันดับ 50 ให้ได้

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าดวงจะซวยขนาดมาเจอผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ตั้งแต่รอบแรกๆ แถมยังเป็นระดับ B สุดเทพที่มีสัตว์อสูรระดับราชาที่ใช้ทักษะเหนือระดับได้อีก

แถมยัยเด็กนี่…ยังดูเหมือนจะตั้งใจจะจัดการสามตัวรวดใส่เขาต่อหน้าคนดูเป็นหมื่นอีกต่างหาก

ทันใดนั้นเอง ตัวเลขแสงบนสนามก็เริ่มนับถอยหลัง “8, 7, 6... 3, 2, 1”

พอถึง “1” แสงนับเวลาก็หายไป

ซือปิงยกมือขึ้นประกบ ท่าประสานมือเรียกสัตว์อสูรถูกปล่อยออกมา

แสงจากกลุ่มดาวสีส้มเหลืองก็สว่างขึ้นทันที

แล้วสัตว์อสูรตัวใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางสนาม เป็นสัตว์อสูรร่างคนสูงประมาณสองเมตร ตัวทั้งตัวเป็นสีทองอร่าม มือเท้าครบสี่ แถมมีตาโตๆ สีดำสองข้าง ที่ข้างตายังมีลายเส้นแนวนอนเหมือนใส่กรอบแว่นอยู่

วิญญาณกวาดเงิน เป็นสัตว์อสูรประเภทผี ระดับนายพล

มีข่าวลือว่าร่างกายของมันสร้างจากทองคำทั้งก้อน ว่ากันว่าเกิดจากความหมกมุ่นกับเงินทองจนกลายร่างวิวัฒนาการ

นิสัยก็ถือว่าสดใส ร่าเริง เป็นสัตว์อสูรประเภทผีที่หาได้ยากมากที่เป็นมิตรกับมนุษย์

แต่มันจะเป็นมิตรก็ต่อเมื่อ—อีกฝ่ายรวย

เวลาสู้มันจะยิงก้อนทองออกมาเป็นอาวุธโจมตี เลยเป็นหนึ่งในไม่กี่สัตว์อสูรประเภทผีที่มนุษย์ชอบกัน

เฉียวซางมองสัตว์อสูรสีทองอร่ามแวววับภายใต้แสงแดด ก็อดนึกถึงข้อมูลของมันในหัวไม่ได้

แอบคิดในใจเบาๆ ว่า

หน้าตาแบบนี้ ความสามารถแบบนี้ ใครจะไม่ชอบกัน…

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง วิญญาณกวาดเงินก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่

เฉียวซางไม่ได้สั่งการอะไรออกมาเลย

ยังไงก็อีกฝ่ายแค่ระดับนายพล แค่ลู่เป่าตัวเดียวก็รับมือได้สบายๆ แล้ว

ลู่เป่ามองสนามเบื้องหน้าที่ว่างเปล่าก็จำได้ทันทีว่านี่คือเจ้าตัวที่ผู้ฝึกเคยเล่าให้ฟังตอนก่อนแข่ง

เป็นสัตว์อสูรประเภทผี

ซึ่ง…กับประเภทนี้น่ะ ลู่เป่าคือเชี่ยวชาญสุดๆแล้ว!

ขามันก้าวไปข้างหน้าข้างหนึ่ง

ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างก็ปล่อยไอเย็นออกมาจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

พรึ่บ! โลกทั้งใบกลายเป็นดินแดนน้ำแข็งทันที

พื้นสนามกลายเป็นเปลือกน้ำแข็งหนาทึบ

ในอากาศเหนือกลางสนาม…

วิญญาณกวาดเงินที่เคยหายไปเมื่อกี้ ถูกแช่แข็งกลางอากาศ!

ในน้ำแข็งหนานั้น มันกำลังยกนิ้วมือเล็กๆของมันขึ้น แล้วก็มีลูกกลมๆ สีทองโผล่ขึ้นมาบนนิ้ว

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าที่อยู่ในตำราอสูรก็เบิกตากว้าง

พอมันเห็นสัตว์อสูรประเภทเดียวกับตัวเองโดนแช่แข็งแบบนั้น ก็อดนึกถึงตอนฝึกกับลู่เป่าไม่ได้

ถึงขั้นยกอุ้งมือปิดตาตัวเองเลย แต่ก็ยังแอบแง้มระหว่างนิ้วดูอยู่ดี

“โกลด์!”

ซือปิงที่เห็นถึงกับร้องเสียงหลง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ตะโกนเรียกออกมาเสียงดัง

แล้วพอเสียงเขาดังขึ้น...

พรึ่บ!

หอกน้ำแข็งยักษ์ขนาดใหญ่เท่าภูเขาก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าสูงหลายสิบเมตร

โครมมมม!!!

ทิ้งตัวลงใส่วิญญาณกวาดเงินแบบไม่ปรานีเลยแม้แต่นิดเดียว!

น้ำแข็งแตกกระจาย…

ไอเย็นมลายหายไปกับอากาศ...

พอหันไปมองดูวิญญาณกวาดเงินอีกที…

เจ้าตัวตอนนี้ก็หลับปุ๋ย สลบเหมือดไปเรียบร้อยแล้ว

แค่สัตว์อสูรระดับนายพลแท้ๆ …ยังจะเล่นใหญ่ใช้ทักษะอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลใส่อีก…

ซือปิงถึงกับหมดกำลังใจในการสู้ต่อ

กรรมการจักรกลโผล่มาตรงข้างๆ วิญญาณกวาดเงิน มองดูอยู่สองสามวิ ก่อนจะชูธงสีเขียวขึ้นมาแล้วโบกไปทางฝั่งเฉียวซาง

ทันใดนั้น หน้าจอเสมือนตรงสนามก็ลอยขึ้นมา

ใต้ชื่อของซือปิง รูปของวิญญาณกวาดเงินที่เคยเป็นภาพสี ก็เปลี่ยนกลายเป็นขาวดำไปทันที

รอบที่สองจบลงเร็วมาก จนคนดูยังงงๆ ตามไม่ทัน

พอกรรมการประกาศผลเสร็จเท่านั้นแหละ เสียงในสนามก็แตกดังเปรี้ยง

“เฮ้ย แข่งไวเกิน ฉันยังไม่ได้กินน้ำเลยเว้ย…”

“สัตว์อสูรระดับราชาสู้กับระดับนายพล โดนจัดการในพริบตาก็ไม่แปลกหรอก”

“เล่นปล่อยอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลใส่สัตว์อสูรระดับนายพล พรายศีตละอำพันนี่คือไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวเลยจริงๆ”

“ถึงยังไงเจ้าวิญญาณกวาดเงินมันก็เป็นประเภทผี ถ้าไม่ใช้อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลจัดการแช่แข็งให้มันโผล่ตัวออกมา มันล่องหนลอยไปลอยมาเดี๋ยวก็คงน่าปวดหัวอยู่เหมือนกันนั่นแหละ”

“ฆ่าไก่ใช้มีดฟันวัวชัดๆ …”

“แต่เฉียวซางก็คงไม่แคร์อะไรมากหรอก พอเคลียร์ตัวนี้เสร็จ อีกฝ่ายก็เหลือแค่สัตว์อสูรระดับนายพลอีกตัวเอง จะปิดเกมก็แค่แป๊บเดียว”

“ว่าแต่…พวกนายว่าเฉียวซางจะปิดเกมรอบสามแบบเร็วปรื๊ดเหมือนรอบนี้อีกป่ะ?”

“ดูจากทรงแล้ว...เป็นไปได้มากเลย”

ทางฝั่งถ่ายทอดสดก็เดือดไม่แพ้กันเลยตอนนี้

“เฉียวซางสุดยอดดด! เฉียวซางโคตรเท่เลย! รักเฉียวซางที่สุด!”

“อ๊ากกก! พรายศีตละอำพันสวยมากกกกก!!”

“เจอสัตว์อสูรระดับนายพลตัวเดียว พรายศีตละอำพันจัดการได้แบบสบายๆเลย”

“เร็วเกินไปแล้ว!”

“ชาวภูมิภาคจงคงทั้งหลาย! รู้สึกถึงความแข็งแกร่งของพรายศีตละอำพันกันรึยัง!”

“หรือว่ามีแค่ฉันที่รู้สึกว่าเอาทักษะอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลไปใส่สัตว์อสูรระดับนายพลมันดูเว่อร์ไปหน่อย?”

“จะใช้ทักษะอะไร มันเรื่องของพรายศีตละอำพันปะ! ถ้ามีปัญหา นายก็ไปฝึกให้สัตว์อสูรของนายใช้ทักษะนี้ให้ได้ก่อนเหอะ”

“ผ่านมาแถวนี้จากภูมิภาคเหลียนโป เพิ่งเปิดไลฟ์เข้ามา อยากถามหน่อยว่า เฉียวซางสู้กับใครอยู่เหรอ? ทำไมสัตว์อสูรอีกฝ่ายดูเหมือนทำมาจากทองทั้งตัวเลยล่ะ?”

ยังไม่ทันที่ชาวเน็ตในไลฟ์จะตอบ

เสียงพากย์จากสนามก็ดังแทรกขึ้นมาโดยเถียนอี้ว่าน

“วิญญาณกวาดเงินล้มลงแล้ว! ขอแสดงความยินดีกับเฉียวซางที่คว้าชัยชนะรอบที่สองไปแบบรวดเร็วครับ!”

ถังเสวี่ยหรานก็พูดด้วยน้ำเสียงประทับใจว่า

“อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลพ่วงด้วยหอกน้ำแข็งยักษ์ เป็นการผสานทักษะที่มีประสิทธิภาพมากทีเดียวค่ะ”

เถียนอี้ว่านก็พูดเสริมตาม

“เป็นรอบที่เร็วที่สุดของการแข่งขันระดับภูมิภาคปีนี้เลยครับ เฉียวซางดูเหมือนว่า—”

พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็เงียบไปครู่นึง แล้วจ้องไปที่สนามอย่างตื่นตะลึง

“เฉียวซางเรียกพรายศีตละอำพันกลับไปแล้ว! แบบนี้เธอกำลังจะเปลี่ยนสัตว์อสูรสำหรับรอบสามเหรอครับเนี่ย!”

ถังเสวี่ยหรานก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ห๊ะ?! ทั้งที่สถานการณ์ได้เปรียบสุดๆแบบนี้ เฉียวซางยังเก็บพรายศีตละอำพันกลับไปเฉยเลย เธอจะไม่จัดการรวดเดียวสามตัวงั้นเหรอคะเนี่ย?”

เถียนอี้ว่านก็เริ่มคิดตาม แล้วพูดเสียงเชิงวิเคราะห์ว่า

“หรือว่าเธอจะคิดว่าการใช้พรายศีตละอำพันสู้กับสัตว์อสูรระดับนายพล มันฟุ่มเฟือยเกินไป?”

ถังเสวี่ยหรานพยักหน้ารัวๆ

“ใช่เลยค่ะ! ในเมื่อมั่นใจอยู่แล้วว่าจะชนะ เฉียวซางอาจจะอยากให้การแข่งขันสุดท้ายมันสูสีตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย”

คนดูในสนามพากันแตกฮือ เสียงซุบซิบดังระงม ทุกคนก็รู้สึกว่าที่พากย์พูดมาก็มีเหตุผลอยู่

ส่วนทางฝั่งการถ่ายทอดสด ตอนนี้เสียงคร่ำครวญกำลังร้องระงมผ่านทางข้อความกันเต็มไปหมด

[ไม่เอาน้าาาาา! พรายศีตละอำพันของฉันนน!!]

[ไม่ใช่แล้ว! คือฉันแกล้งป่วยลาป่วยมาก็เพื่อจะมาดูพรายศีตละอำพันแข่งเลยนะ! เพิ่งแข่งไปแค่สองรอบเอง แล้วการแข่งขันที่สองนี่คือยังไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ! อยู่ๆ ก็เรียกพรายศีตละอำพันกลับเฉยเลยเหรอ?!]

[เฉียวซาง! การแข่งขันที่สามก็ขอเห็นพรายศีตละอำพันอีกทีเถอะนะ!]

[อ๊ากกก! แล้วเธอเอาพรายศีตละอำพันเก็บเข้าตำราอสูรทำไมเนี่ยยย!]

[ก็เฉียวซางไม่ได้มีแค่พรายศีตละอำพันตัวเดียวนี่นา อยากส่งตัวไหนก็เรื่องของเธอป่ะ]

[โอ้มายก็อดด! แม่งงง พรายศีตละอำพันของฉันนน ขอเถอะ ขอเห็นหน้าอีกแว้บก็ยังดี!]

[ใครจะเข้าใจหัวใจฉันบ้างวะ เมื่อกี้ยังอินจัดเหมือนไฟลุกพรึ่บอยู่เลย อยู่ดีๆก็ ปั้ง! พังไม่เป็นท่า…]

[พี่ชายคนนี้เข้าใจนายมากเลยเว้ย!]

[คือก็เข้าใจแหละว่าพรายศีตละอำพันมันออกจะดูเหมือนรังแกกันเกินไปหน่อยถ้าใช้กับสัตว์อสูรระดับนายพล แต่ว่าฉันก็อยากเห็นมันอีก ขออีกนิดก็ยังดี]

ภายในสนามแข่ง

ซือปิงเห็นเฉียวซางเก็บพรายศีตละอำพันกลับไปก็แบบชะงักไปเล็กน้อย แต่พอรู้ตัวอีกที รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

ท่าทางอีกฝ่ายจะเตรียมส่งสัตว์อสูรระดับนายพลมาแทนแล้วล่ะ!

ดีเหมือนกันจะให้เขาไปสู้กับสัตว์อสูรระดับราชาที่ใช้ทักษะเหนือระดับได้ก็คงเกินไปหน่อย

แต่กับสัตว์อสูรระดับเดียวกัน เขาน่าจะพอแสดงฝีมืออย่างสมน้ำสมเนื้อขึ้นมาได้แล้ว!

เขาจำได้ว่าเฉียวซางมีสัตว์อสูรระดับนายพลอยู่สองตัวได้แก่ เหยี่ยวคมดาบเหล็กกับราชาผีวงแหวน สองตัวนี้ก็ไม่ได้ธรรมดาเลยสักนิด ทั้งคู่เป็นพวกที่รับมือยากสุดๆ ในหมู่สัตว์อสูรระดับนายพลเลยด้วยซ้ำ

แต่ยังไง๊ยังไง…ก็ยังดีกว่าต้องเจอพรายศีตละอำพันอยู่ดีนั่นแหะ

คิดแล้วซือปิงก็เริ่มมีความหวัง สีหน้ากลับมามั่นใจอีกครั้ง

ตัวเลขแสง "10" ปรากฏขึ้นกลางสนาม

เสียงนับถอยหลังพร้อมเสียงกลไกดังขึ้น

“9, 8, 7… 3, 2, 1”

เฉียวซางกับซือปิงทำท่าประสานมือเรียกสัตว์อสูรออกมาพร้อมกัน

กลุ่มดาวสีแดงสดกับสีส้มเหลืองสว่างวาบขึ้นมาบนพื้นสนาม

จากนั้น—

สัตว์อสูรสองตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน!

“เป็นเหยี่ยวคมดาบเหล็กกับกิ้งก่าดอกตูมครับ!”

เสียงพากย์จากเถียนอี้ว่านตะโกนออกมาทันที “ดูท่ารอบนี้จะเป็นศึกดุเดือดแน่นอนครับ!”

เฉียงซางมองดูกงเป่าในสนามด้วยสายตาคาดหวัง

ลู่เป่าเป็นสัตว์อสูรระดับราชา ไม่ว่าทักษะไหนก็จัดการอีกฝ่ายได้หมด ผลคือบางทีคู่ต่อสู้ก็โดนจัดการทันทีในพริบตาหรือไม่ก็เจ็บหนักจนชิงเป่าไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือ

ตอนแรกเธอตั้งใจจะส่งซุนเป่าลงสนามเพื่อรีดพลังงานของคู่ต่อสู้

แต่เจ้าหมอนั่นคือปฏิเสธทันทีเลย บอกว่าไม่มีทางจะออกไปหน้าแตกกลางสนามแบบนั้นเด็ดขาด!

โชคดีที่กงเป่าเสนอตัวช่วยออกมาสู้แทน

เฉียวซางนึกถึงตอนนั้นแล้วยังขำ

“แกชนะรวดในรอบแรกมาแล้วนะ ถ้าการแข่งขันนี้แพ้ขึ้นมา ไม่เสียดายแย่เหรอ?” เธอเคยถามไปแบบนั้น

แต่กงเป่าก็แค่ตอบสั้นๆว่า

“กงเจี่ยน”

คนที่ดูการแข่งยังไงก็คงดูออกว่ามันจงใจแพ้ ไม่ได้น่าเสียหน้าเลยสักนิดเดียว

“วางกับดัก!”

ฝั่งซือปิงเริ่มออกคำสั่งก่อน

“เล่ย์!”

ตาของกิ้งก่าดอกตูมเปล่งแสงสีเขียวออกมา

จากพื้นสนามรอบๆ รากไม้จำนวนมหาศาลก็พุ่งทะลุขึ้นมา พันกันไปมาจนกลายเป็นตาข่ายยักษ์กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งลงมาครอบเหยี่ยวคมดาบเหล็กทันที

แต่กงเป่าแค่ยกปีกซ้ายขึ้น ปีกที่คมเหมือนมีดก็สะบัดฟันขึ้นไปทีเดียว

ฉัวะ!!

ตาข่ายรากไม้นั่นโดนฟันขาดกลาง!

เหยี่ยวคมดาบเหล็กบินพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้าด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางเสียงคนดูที่เริ่มกรี๊ดกร๊าดอีกรอบ…

กิ้งก่าดอกตูม สัตว์อสูรประเภทพืชระดับนายพล ว่ากันว่ามันสามารถปล่อยกลิ่นที่ช่วย ลดความอยากสู้ ของฝ่ายตรงข้ามได้

เวลาเข้าสู้ มันจะปล่อยกลิ่นหอมออกมาคลุ้งสนามเพื่อลดแรงฮึดของศัตรู

แถมลมหายใจของมันยังมีพลังพิเศษที่สามารถฟื้นฟูต้นไม้ใบหญ้าที่เหี่ยวเฉาให้กลับมาสดชื่นได้อีกด้วย…

เฉียวซางมองเจ้าตัวที่อยู่ไกลลิบๆ สูงเกือบหกเมตร บนหัวมีหนวดแหลมๆ ที่ปลายดอกบานเป็นดอกไม้สีแดงสดสองดอก ข้อมูลของมันก็ผุดขึ้นมาในหัวของเฉียวซางแบบอัตโนมัติ

“พ่นผง!”

ความคิดยังไม่ทันจบดี ซือปิงก็ออกคำสั่งต่อทันที

“เล่ย์!”

กิ้งก่าดอกตูมส่งเสียงร้องสั้นๆ

สองดอกไม้ที่อยู่บนหนวดมันสั่นนิดหน่อย แล้วทันใดนั้น

ละอองสีเหลืองก็ปลิวออกมาจากดอกไม้ กระจายเต็มอากาศทั่วสนาม!

แต่กงเป่ากระพือปีกทันที

แรงลมกรรโชกขึ้นมาเหมือนพายุ ละอองสีเหลืองที่ลอยอยู่กลางอากาศก็โดนพัดกระจายหายวับไปกับสายลมทันที

หนวดของกิ้งก่าดอกตูมก็ยืดยาวออก แทงทะลุลงพื้นเพื่อยึดตัวมันให้มั่นคงไม่ปลิวไปตามแรงลม

ทันใดนั้น กงเป่าก็สั่นตัวเบาๆ

ขนนกสีม่วงเรืองแสงนับร้อยเส้นค่อยๆ หลุดออกจากร่างแล้วเปลี่ยนร่างเป็นใบมีดแหลม พุ่งทะลุสายลมเข้าใส่กิ้งก่าดอกตูมแบบไม่มีอะไรขวางได้เลย

“ป้องกันไว้!”

ซือปิงสั่งเสียงดังทันที

กิ้งก่าดอกตูมตาสว่างวาบเป็นสีเขียว

แล้วเกราะพลังงานสีเขียวที่ประกอบจากหกเหลี่ยมคล้ายรวงผึ้งก็ห่อหุ้มรอบตัวมันไว้ทันที

ขนนกเรียวแหลมดั่งดาบเป็นร้อยเส้นกระแทกใส่เกราะป้องกันดัง ตึงๆๆ ถึงแม้เกราะจะกันไว้ได้เกือบหมด แต่ก็มีบางส่วนที่ทะลุเข้ามาได้

บางเล่มกรีดเกราะจนขาด แล้วพุ่งใส่ตัวกิ้งก่าดอกตูมจนมันกรีดร้อง

“เล่ย์!”

“ทนเอาไว้!” ซือปิงเรียกเสียงดังอีกครั้ง

เจ้ากิ้งก่าดอกตูมพยายามอดทนต่อความเจ็บ แล้วก็รีบซ่อมเกราะที่แตกร้าวทันที

กงเป่าไม่ได้โจมตีซ้ำต่อ

แต่กลับควบคุมให้ขนนกสีม่วงนั่นลอยกลับขึ้นไปเสียบคืนเข้าร่างอย่างเรียบร้อย

“พายุใบไม้!” ซือปิงสั่งการอย่างต่อเนื่อง

“เล่ย์!”

ลมที่พัดอยู่เงียบลงแล้ว

กิ้งก่าดอกตูมดึงหนวดกลับ เก็บเกราะพลังงาน แล้วสะบัดหัวแรงๆ หนึ่งที

พรึ่บ!

ลมหมุนพัดกระจายไปทั่วสนาม ใบไม้สีเขียวจำนวนมากก็ปรากฏออกมา หมุนเป็นพายุสีเขียวหมุนวน พุ่งขึ้นไปใส่กงเป่าที่อยู่กลางอากาศ

พายุใบไม้เป็นทักษะระดับสูงของประเภทพืช

ใช้ใบไม้สร้างพายุแล้วพุ่งใส่ศัตรู แต่ก็มีข้อเสียตรงที่หลังใช้แล้วจะทำให้ค่าพลังโจมตีพิเศษของตัวเองลดฮวบ แถมยังเปลืองพลังงานใช้ได้เลยทีเดียว

กงเป่าที่ตอนแรกตั้งใจจะรับก็เปลี่ยนใจทันที ปีกสะบัดแล้วก็เริ่มบินหลบ พยายามหักหลบพายุใบไม้

แต่เจ้ากิ้งก่าดอกตูมก็ไม่ยอมแพ้ ตาสีเขียวส่องประกายแล้วควบคุมพายุใบไม้ให้ไล่ตามไม่เลิก!

กงเป่าบินหลบแบบเร็วจี๋ เปลี่ยนระดับและเส้นทางกลางอากาศตลอดเวลา ส่วนพายุใบไม้ก็ตามติดแบบไม่ให้พัก

ไล่กันแบบนี้อยู่นานเกือบครึ่งนาที คนดูก็เริ่มคุยกันเสียงดัง

“เฮ้ย ยังไงวะ? ทำไมเหยี่ยวคมดาบเหล็กไม่สวนกลับเลยล่ะ?”

“จริง ถ้าเมื่อกี้มันใช้ทักษะคมมีดปีกเหล็กแบบตอนรอบคัดเลือกที่ทิ้งไว้แค่ขนเดียวล่ะก็…กิ้งก่าดอกตูมคงโดนยำเละไปแล้ว”

“พูดตรงๆนะ ต่อให้โดนใบไม้พายุนั่นเข้าไปตรงๆ ก็ไม่น่าจะเป็นไรหรอกมั้ง กงเป่าของเฉียวซางน่ะถึกจะตายไป”

“แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเหยี่ยวคมดาบเหล็กกำลังเล่นสนุกอยู่เลย? ตอนที่พายุใบไม้เกือบตามทัน มันก็เร่งหนีเฉย บางทีเหมือนจงใจชะลอให้โดนไล่ด้วยซ้ำ”

“นี่มันถ่วงเวลาเพื่อให้กิ้งก่าดอกตูมพลังงานหมดเหรอ?”

“ดูแล้วก็เป็นไปได้นะ…”

นี่มันถ่วงพลังงานของกิ้งก่าดอกตูมชัดๆ …ซือปิงมองสถานการณ์ในสนามแล้วก็เริ่มจับทางออก รีบสั่งต่อทันทีว่า

“ปล่อยผงเหน็บชา!”

พายุใบไม้ยังไล่ตามไม่เลิก

ส่วนกิ้งก่าดอกตูมก็กระตุกหนวดบนหัวนิดๆ แล้วจากดอกไม้ที่ปลายหนวดนั่นก็ฟุ้งออกมาด้วยผงสีขาวละอองละเอียดทันที

ผงเหน็บชาเป็นทักษะประเภทพืชระดับกลาง

มีผลทำให้ศัตรูติดสถานะชา มึนๆ เคลื่อนไหวลำบาก…

เฉียวซางมองภาพนั้นแล้วก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอสะบัดมือเบาๆ แล้วก็เรียกกงเป่ากลับเข้าตำราอสูรตรงกลางอากาศเฉยเลย!

ซือปิง: “ห๊ะ?????”

กิ้งก่าดอกตูม: “ห๊ะ?????”

ทั้งสนาม: “ห๊ะ?????”

ทุกคนล้วนพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ส่วนฝั่งถ่ายทอดสดก็คือทั้งจอกลายเป็นเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

เพราะถ้าเรียกสัตว์อสูรกลับระหว่างการต่อสู้แบบนี้ = แพ้ทันที!