บทที่ 1121 - 1122 ปรากฏตัว (สองตอนรวมกัน)

ทันทีที่เสียงประกาศจบลง จู่ๆ ก็มีหน้าจอเสมือนขนาดยักษ์สี่จอปรากฏขึ้น หันหน้าไปทางอัฒจันทร์ในทิศทางต่างๆ

บนหน้าจอแต่ละจอมีรายชื่อของผู้เข้าแข่งขันกว่า 400 คน พร้อมกับรูปถ่ายของพวกเขา ซึ่งจริงๆ แล้วทั้งสี่จอนี้แสดงรายชื่อเดียวกัน เพียงแค่ทำขึ้นเพื่อให้ผู้ชมทุกที่นั่งมองเห็นได้ชัดเจนเท่านั้น

เฉียวซางกวาดตามองผ่านรายชื่อบนจออย่างรวดเร็ว มีชื่อที่เคยเห็นผ่านบัญชีข่าวในเน็ต และก็มีชื่อที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

แล้วก็พบชื่อของตัวเองอยู่ที่บรรทัดรองสุดท้าย ลำดับที่สอง

"เธอเจอชื่อตัวเองรึยัง?" เย่เซียงถิงที่กำลังกวาดสายตาหาไปพร้อมกันเอ่ยถาม

"บรรทัดรองสุดท้าย ลำดับสองค่ะ" เฉียวซางตอบ

เย่เซียงถิงได้ยินดังนั้นก็รีบมองตามไป พอเห็นรูปถ่ายของลูกสาวพร้อมกับชื่อของเธอ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบควักโทรศัพท์ออกมา เปิดโหมดกล้อง ขยายภาพ แล้วเล็งไปที่จอใหญ่ กดถ่ายรูปเก็บไว้

บนเวที พิธีกรหยิบไมโครโฟนขึ้นพูดด้วยเสียงดังฟังชัด

"และนี่คือรายชื่อของผู้ฝึกสัตว์อสูร 432 คน ที่จะเข้าร่วมการแข่งขันระดับภูมิภาคในปีนี้!"

"บางคนเคยผ่านศึกมาแล้วถึงสิบครั้ง บางคนก็เพิ่งเข้าร่วมเป็นปีแรก!"

"แต่สุดท้าย... ใครกันแน่ที่จะคว้าชัยชนะในศึกสัตว์อสูรระดับสูงสุดของภูมิภาคนี้!? มาร่วมเป็นสักขีพยานไปพร้อมกันครับ!"

เสียงปรบมือกึกก้องไปทั่วสนาม

"ต่อไป พวกเราจะเข้าสู่การแบ่งกลุ่มรอบคัดเลือก!" พิธีกรประกาศต่อ "ขอเชิญกรรมการจากสำนักงานตรวจสอบแห่งวงการผู้ฝึกสัตว์อสูร!"

การแข่งขันระดับภูมิภาคในโลกของผู้ฝึกสัตว์อสูร มักจะเต็มไปด้วยกลเม็ดแพรวพราว

เคยมีกรณีที่ในภูมิภาคเหลียวซี มีผู้เข้าแข่งขันใช้สัตว์อสูรประเภทจักรกลแทรกแซงระบบเพื่อจัดให้ตัวเองได้คู่แข่งที่อ่อนแอกว่า

หลังจากเหตุการณ์นั้น การแข่งขันระดับภูมิภาคของทุกพื้นที่ในประเทศมังกร จึงต้องเชิญกรรมการจากสำนักงานตรวจสอบแห่งวงการผู้ฝึกสัตว์อสูรให้เข้ามาดูแล โดยพวกเขาจะใช้สัตว์อสูรประเภทจักรกลเข้าควบคุมระบบเพื่อทำการสุ่มจับคู่แบบเรียลไทม์ ปิดโอกาสให้ใครเล่นตุกติกได้อีก

ทันทีที่พิธีกรพูดจบ บรรยากาศในสนามก็ดูตื่นเต้นขึ้นมา ทุกคนเงียบกริบ ตั้งหน้าตั้งตารอดูการจับสลากแบ่งกลุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

จากที่นั่งด้านหน้า มีหญิงสาวในชุดสูทเดินออกมาพร้อมกับสัตว์อสูรตัวหนึ่ง ซึ่งมีร่างเป็นโลหะ รูปร่างคล้ายมนุษย์ สูงประมาณสองเมตร โครงสร้างของร่างกายดูเหมือนประกอบขึ้นจากสองลูกบอลโลหะเป็นหลัก

หญิงสาวโบกมือให้ผู้ชมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้สัตว์อสูรของเธอ

"แบ่งกลุ่ม"

เสียงกลไกดังขึ้นจากสัตว์อสูรตัวนั้น

จากนั้น ศีรษะของมันก็แยกออกจากลำตัว ลอยเข้าไปในหน้าจอเสมือน ก่อนจะหายวับไป ทิ้งให้ส่วนล่างของร่างกายยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

สัตว์อสูรตัวนี้คือ "แยกกลไก" สัตว์อสูรประเภทจักรกลระดับสูง สามารถเชื่อมต่อกับระบบและควบคุมได้โดยตรง ที่สำคัญคือถ้าระหว่างที่มันปฏิบัติงานพบไวรัสหรือมีสัตว์อสูรอื่นแอบแฝงอยู่ในระบบ สีของร่างกายมันจะเปลี่ยนจากเงินวาวเป็นสีดำสนิท

เหล่าแฟนๆ ที่ติดตามการแข่งขันสัตว์อสูรระดับสูงจากทางโทรทัศน์ ล้วนคุ้นเคยกับเจ้าแยกกลไกเป็นอย่างดี

แต่เย่เซียงถิงนั้นไม่รู้จัก

แม้ว่าในภูมิภาคเย่หัวเองก็มีสัตว์อสูรประเภทจักรกลที่ใช้ในงานลักษณะเดียวกัน แต่มันไม่ใช่ตัวนี้

เมื่อเธอเห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ

"โห สัตว์อสูรตัวนี้แปลกดีแฮะ ครึ่งตัวหายไปเฉยเลย"

เฉียวซางได้ยินก็อธิบายให้ฟัง

"นี่คือแยกกลไกค่ะ ถ้ามันเข้าไปในระบบแล้วเจอไวรัสหรือสัตว์อสูรแฝงตัวอยู่ ไม่ใช่แค่หัวนะที่เปลี่ยนเป็นสีดำ แต่ร่างกายที่อยู่นอกร่างก็จะเปลี่ยนสีไปด้วย แบบนี้ทุกคนจะได้รู้ทันทีว่าระบบมีปัญหา"

ช่วงนี้เธอศึกษาประวัติการแข่งขันระดับภูมิภาคจงคงมาไม่น้อย เลยพอเข้าใจเกี่ยวกับแยกกลไกอยู่บ้าง

เย่เซียงถิงได้ฟังแบบนั้นก็มองลูกสาวด้วยสายตาแปลกใหม่ รู้สึกว่าลูกตัวเองไม่ใช่แค่แข็งแกร่งขึ้น แต่ยังรอบรู้ขึ้นมาก

"แบบนี้ต่อไปแม่คงต้องถามลูกเวลามีอะไรไม่เข้าใจแล้วล่ะ" เธอพูดติดตลก

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ..." เฉียวซางหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับ "แต่หนูจะพยายามตอบนะคะ"

หลิวเหยาที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้

เมื่อก่อน... เฉียวซางยังแยกไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นของกินของตัวเองอะไรเป็นของกินของสัตว์อสูร แต่ตอนนี้เะอกลับรู้จักแม้กระทั่งสัตว์อสูรจากภูมิภาคอื่นๆ แถมยังกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ไปแล้ว

แล้วไอ้ "เมื่อก่อน" ที่ว่า... ก็แค่สองปีที่แล้วเอง

เวลาช่างผ่านไปไวเหลือเกิน

ระหว่างที่คุยกันอยู่ การแบ่งกลุ่มของแยกกลไกก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

รายชื่อของแต่ละกลุ่มปรากฏขึ้นบนหน้าจอเสมือน ขณะที่จอมีคลื่นแสงกระเพื่อมเป็นวงๆ ก่อนที่หัวทรงกลมของแยกกลไกจะลอยออกมาจากจอ รวมเข้ากับร่างเดิม โดยสีไม่เปลี่ยนแปลง

พิธีกรประกาศเสียงดังฟังชัด

"รายชื่อมีผลแล้วครับ! การจับคู่รอบคัดเลือกเสร็จสิ้น!"

ทันทีที่พูดจบ ทุกสายตาก็หันไปมองที่จอเสมือนขนาดยักษ์

เฉียวซางกวาดตามองไปตามรายชื่อแต่ละคู่ จนกระทั่งพบชื่อของตัวเอง

[ถังเชา VS หวังอี้เข่อ]

[เซิ่งเทาเจ๋อ VS เนี่ยนติงติง]

…

[ลวี่เฟิงป้า VS เฉียวซาง]

ลวี่เฟิงป้า อายุ 36 ปี เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ C เคยเข้าร่วมการแข่งขันระดับภูมิภาคมาแล้วสองครั้ง ครั้งแรกจบแค่รอบคัดเลือก ส่วนครั้งที่สองทะลุเข้าไปติดท็อป 100 ได้สำเร็จ...

เฉียวซางมองชายหนุ่มในรูปผิวเข้ม คิ้วหนา ตาโต ข้อมูลของเขาผุดขึ้นมาในหัวทันที

เคยเห็นผ่านๆ จากบัญชีข่าวเม้าท์บันเทิงในเน็ต จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เขาเข้าร่วมการแข่งขันก็เมื่อสองปีก่อน… ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะพัฒนาขึ้นมาก ข้อมูลเก่าๆ คงใช้เป็นตัววัดอะไรไม่ได้

ขณะเดียวกัน ที่นั่งด้านหลังห่างไปห้าแถว ลวี่เฟิงป้าก็กำลังจ้องรายชื่อของตัวเองอยู่เหมือนกัน

พอเห็นชื่อคู่แข่งแล้ว เขาชะงักไปนิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา

เฉียวซาง? ไม่เคยได้ยินชื่อเลย... น่าจะเป็นปีแรกที่ลงแข่ง

ดูจากรูปแล้วก็ยังเด็กมากๆ … หรือไม่ก็เป็นพวกอัจฉริยะที่ได้รับพลังสะท้อนกลับจากสัตว์อสูรตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้ร่างกายดูเด็กกว่าความเป็นจริง

แต่ก็นั่นแหละ ถ้าหน้าเด็กขนาดนี้จริงๆ ก็น่าจะยังอายุน้อยมากอยู่ดี

แบบนี้... คงไม่น่ามีปัญหาอะไร

พิธีกรประกาศเสียงดังต่อ

"ต่อไปจะเป็นการชี้แจงกติกาการแข่งขัน!"

"ผู้เข้าแข่งขันสามารถใช้ได้เฉพาะสัตว์อสูรที่ลงทะเบียนไว้เท่านั้น! ห้ามใช้ยาเสริม ไอเทม หรือสลักลาย หากฝ่าฝืนจะถูกตัดสิทธิ์ทันที!"

"หากมีสัตว์อสูรวิวัฒนาการระหว่างการต่อสู้ ห้ามขัดจังหวะ การแข่งขันจะเป็นแบบ 3V3 โดยที่แต่ละคนสามารถเลือกใช้สัตว์อสูรได้ 3 ตัว!"

"หลังจบแต่ละรอบ ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกได้ว่าจะเรียกสัตว์อสูรกลับเข้าสู่ตำราอสูรหรือไม่!"

"ผู้เข้าแข่งขันที่สัตว์อสูรทั้งสามตัวพ่ายแพ้ก่อน จะถือว่าแพ้และถูกคัดออกจากการแข่งขัน!"

"และคืนนี้! การแข่งขันรอบคัดเลือกจะเปิดฉากขึ้น โดยเริ่มจาก 10 คู่แรกของรายการครับ!"

การแข่งขันระดับภูมิภาคมักจะจัดขึ้นตอนกลางคืนเป็นปกติ

เดิมทีการแข่งขันจะเริ่มในวันถัดไปหลังจากพิธีเปิดจบลง แต่พอมีคนบ่นเยอะว่าอยากดูการแข่งขันตั้งแต่วันแรก ทางฝ่ายจัดงานเลยเปลี่ยนกฎใหม่ ให้คู่แรกๆ ในรายชื่อได้แข่งขันทันทีหลังพิธีเปิด

แบบนี้ก็ช่วยให้คนที่รอชมไม่ต้องอดหลับอดนอน และยังสร้างกระแสความตื่นเต้นได้ตั้งแต่ต้นเกม

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ก็อยากให้ตัวเองได้อยู่ใน 10 คู่แรกกันทั้งนั้น

เพราะว่าการแข่งขันรอบแรกที่จัดขึ้นทันทีหลังพิธีเปิดจะมีคนดูเยอะที่สุด เป็นที่สนใจของทั้งภูมิภาคจงคง ต่อให้เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรหน้าใหม่ไร้ชื่อเสียง แต่ถ้าถูกจับให้แข่งในรอบนี้ก็จะกลายเป็นที่พูดถึงได้ในชั่วข้ามคืน

เพราะในรายชื่อการแข่งขันรอบต่อๆ ไปจะถูกจัดเรียงตามวันที่ เวลาเช้า บ่าย หรือกลางคืน แล้วคนดูก็คงเลือกนั่งรอชมการแข่งขันของผู้เข้าแข่งขันที่ตัวเองสนใจได้แบบตรงเวลา ทำให้คนน้อยกว่าตอนการแข่งหลังพิธีเปิดมาก

เฉียวซางกวาดตามองไปที่หน้าจอแล้วนับดูคร่าวๆ เธออยู่ในคู่ที่ห้า นั่นหมายความว่า... คืนนี้เธอได้แข่งแน่นอน

แทบจะพร้อมกันกับที่เธอนับเสร็จ รายชื่อของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดบนจอขนาดยักษ์ก็ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงแค่รายชื่อของสิบคู่แรกเท่านั้น พร้อมกับรูปถ่ายของพวกเขา

ทั้งสนามส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ต่างคนต่างตะโกนชื่อของผู้เข้าแข่งขันที่ตัวเองเชียร์กันสุดเสียง

…แต่ไม่มีใครตะโกนชื่อของเฉียวซางเลยสักคน

เฉียวซางเงี่ยหูฟังสักพัก ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแบบไม่แปลกใจสักนิด

เย่เซียงถิงอ่านรายชื่อเสร็จแล้วก็หันมามองลูกสาวด้วยสายตาเป็นประกาย มีแววกังวลปนตื่นเต้นอยู่นิดๆ

"การแข่งขันระดับภูมิภาค..."

ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวมีพรสวรรค์ด้านการฝึกสัตว์อสูรสูงมาก และการเข้าร่วมแข่งขันระดับนี้ก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว ในเมื่อทั้งประเทศประเทศมังกรยังไม่มีใครก้าวขึ้นมาเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ C ได้ตั้งแต่อายุเท่านี้

แต่พอคิดว่าตัวเองกำลังจะได้เห็นลูกสาวลงแข่งกับตาตัวเองจริงๆ เธอกลับรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่เรื่องจริง...

การแข่งขันระดับภูมิภาค… การแข่งที่รวบรวมเหล่าผู้ฝึกสัตว์อสูรรุ่นใหม่ที่เก่งที่สุดของแต่ละพื้นที่… แล้วลูกสาวของเธอเด็กที่เคยสอบตกในวิชาต่างๆแถมเกรดยังอยู่ท้ายห้องมาตลอด กำลังจะได้ลงแข่งกับเหล่าอัจฉริยะพวกนี้เนี่ยนะ…?

เย่เซียงถิงสูดหายใจลึก พยายามจะพูดอะไรที่ฟังดูให้กำลังใจ เช่น "ตั้งใจแข่งนะลูก" หรือ "สู้ๆ นะ"

แต่สิ่งที่หลุดออกจากปากเธอกลับเป็น…

"อย่าตื่นเต้นนะลูก..."

แม่ค่ะ ดูเหมือนคนที่ตื่นเต้นจะเป็นแม่นะ ไม่ใช่หนู…

เฉียวซางมองแม่ที่ดูออกจะตื่นเต้นเกินไป เลยยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดปลอบ

"หนูไม่ตื่นเต้นหรอกค่ะ"

เธอพูดออกมาจากใจจริง จริงๆแล้วตอนนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างก็จริง แต่เป็นความตื่นเต้นในแง่ดี ไม่ใช่ความกดดันหรือตื่นสนามแต่อย่างใด

แถมคู่แข่งของเธอครั้งนี้ยังอ่อนกว่าตัวเธอไปตั้งหนึ่งระดับเต็มๆ… แล้วเธอจะมีอะไรให้ต้องกังวลล่ะ?

ถ้าจะมีใครต้องตื่นเต้นจริงๆ ล่ะก็ น่าจะเป็นคู่แข่งของเธอมากกว่า

เย่เซียงถิงฟังแล้วยิ่งไม่เชื่อ… นี่มันการแข่งขันระดับภูมิภาคเลยนะ จะไม่ตื่นเต้นได้ไง!?

ขณะที่เธอทำท่าจะพูดอะไรต่อ หลิวเหยาที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

"คุณแม่ของเฉียวซาง ไม่ต้องกังวลครับ เฉียวซางชนะได้แน่นอน"

รอบคัดเลือกของการแข่งขันระดับนี้ แทบไม่มีทางที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B จะต้องไปเจอกับคู่แข่งที่อยู่ระดับเดียวกัน… โอกาสเข้ารอบต่อไปแทบจะการันตีแล้ว

เย่เซียงถิงนิ่งไปเล็กน้อย

…เดี๋ยวนะ นี่เธอดูกังวลขนาดนั้นเลยเหรอ?

เธอสูดหายใจลึกอีกครั้ง พยายามจะโต้แย้งรองผู้อำนวยการของลูกสาว

ถึงหยาเป่าจะเพิ่งวิวัฒนาการเป็นระดับราชาได้ไม่นาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะชนะได้แน่นอนซะหน่อย...

การพูดว่า "ชนะชัวร์ๆ" แบบนี้… มันจะไปกดดันลูกสาวเกินไปไหมนะ?

ในสายตาของเธอ แค่ลูกสาวสามารถลงแข่งระดับนี้ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ก็ไม่สำคัญขนาดนั้น...

เธอกำลังจะเลือกคำพูดใหม่เพื่อบอกให้ลูกสาวไม่ต้องกดดันมากเกินไป แต่จังหวะนั้นเอง มีเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาหาพวกเธอ

"เชิญผู้เข้าแข่งขันในสิบคู่แรกไปเตรียมตัวที่ด้านหลังเวทีด้วยครับ"

ทันทีที่พูดจบ ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดที่มีรายชื่อในสิบกลุ่มแรกก็ลุกขึ้นยืน

เฉียวซางเองก็ลุกขึ้น แล้วหันไปพูดกับแม่กับรองผู้อำนวยการว่า

"แม่คะ, รองผู้อำนวยการ งั้นหนูไปก่อนนะ"

ทันใดนั้น คนที่นั่งอยู่รอบๆ ซึ่งเป็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ กับครอบครัวของพวกเขาก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว

ก่อนหน้านี้ทุกคนมัวแต่สนใจเรื่องของตัวเองเลยไม่ได้สังเกตกัน แต่พอได้ยินเสียงเด็กสาวพูดขึ้นมา… พวกเขาถึงเพิ่งรู้ว่า…

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันปีนี้ มีเด็กที่ดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะมาร่วมแข่งด้วย!?

ชายผมสั้นที่เคยเห็นเฉียวซางในช่องทางผู้เข้าแข่งขันก่อนหน้านี้ก็หันไปมองเธออีกครั้ง…

ในหัวมีเพียงแค่ความคิดเดียวผุดขึ้นมา...

ในบรรดาสามคนนั้น… เวรเอ๊ย นี่เด็กคนนี้เป็นคนที่ลงแข่งจริงๆ เหรอ!?

"ไปเถอะ" หลิวเหยาพยักหน้าให้

ส่วนเย่เซียงถิง แม้ว่าจะมีคำพูดมากมายอยากจะพูด แต่สุดท้ายก็สรุปออกมาได้เพียงสองคำว่า…

"สู้ๆ นะ!"

"อื้ม!" เฉียวซางพยักหน้าแรงๆ รับคำ ก่อนจะหันหลังเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังทางเดินสู่หลังเวที

ด้านหลังเวทีสำหรับผู้เข้าแข่งขันกว้างขวางมาก แถมยังเก็บเสียงได้ดีจนแทบไม่ได้ยินเสียงจากด้านนอกเลย

ตรงกำแพงด้านหนึ่งมีจอเสมือนขนาดยักษ์กินพื้นที่ไปเกือบทั้งผนัง กำลังถ่ายทอดสดภาพบรรยากาศด้านนอกสนาม

บางคนกำลังพูดคุยกับเพื่อนร่วมแข่ง ขณะที่บางคนก็นั่งเงียบๆ คนเดียวด้วยสีหน้าที่ชัดเจนว่า “อย่ามายุ่งกับฉัน”

ไม่นานนัก มีผู้เข้าแข่งขันสองคนลุกขึ้นเดินตามเจ้าหน้าที่ออกไปในทิศทางที่แตกต่างกัน

ขณะเดียวกัน ในจอถ่ายทอดสดมีสองคนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะบรรยาย

ชายหนุ่มในชุดสูท ดูหล่อเนี้ยบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับทุกคน ผมเถียนอี้ว่านจะมาทำหน้าที่พากย์การแข่งขันในปีนี้ครับ"

หญิงสาวที่นั่งข้างๆ มีผมยาวสีน้ำตาลดูปราดเปรียวเสริมต่อทันที

"ส่วนฉันถังเสวี่ยหรานจะรับหน้าที่พากย์ไปพร้อมกันค่ะ!"

"การแข่งขันระดับภูมิภาคปีนี้จะอยู่ในความดูแลของพวกเราแล้วครับ ต้องขอฝากตัวกับทุกท่านด้วย!" เถียนอี้ว่านพูดพร้อมมองรายชื่อก่อนจะกล่าวต่อ "คู่แรกของค่ำคืนนี้ก็คือ ถังเชา ปะทะ หวังอี้เข่อ! ถังเชาถือเป็นผู้เข้าแข่งขันที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี เพราะนี่เป็นปีที่สามที่เขาลงแข่ง ครั้งที่แล้วเขาไปได้ถึงรอบที่สอง"

ถังเสวี่ยหรานพยักหน้า "ใช่เลย! ปีนี้เขาจะก้าวไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ?"

เถียนอี้ว่านเสริมต่อ "ส่วนหวังอี้เข่อ เป็นชื่อที่ค่อนข้างใหม่ ปีนี้เป็นปีแรกที่เขาเข้าร่วมการแข่งขันระดับภูมิภาค และอายุยังน้อย แค่ 27 ปีเท่านั้น!"

ถังเสวี่ยหรานยิ้ม "สำหรับผู้เข้าแข่งขันหน้าใหม่ ฉันก็ตั้งตารอดูอยู่เสมอ หวังว่าจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์ให้พวกเราได้ตื่นเต้นกัน!"

จังหวะนั้นเอง กล้องขยายภาพออก เผยให้เห็นสนามแข่งขัน

ทันใดนั้น พื้นบริเวณสองข้างสนามก็แยกออกเป็นช่องกว้างราวๆ สองเมตร

เถียนอี้ว่านหันไปมองสนามก่อนจะเอ่ยขึ้น "พวกเขามาแล้วครับ!"

สิ้นเสียงพูด สัตว์อสูรนกสีฟ้าตัวใหญ่สองตัวที่ดูเหมือนกันเป๊ะ พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน บินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ระดับความสูงประมาณสิบกว่าเมตร

บนหลังของพวกมัน มีเงาร่างของสองคนยืนอยู่

ถังเชา และ หวังอี้เข่อ!

…

อืม... การแข่งขันระดับภูมิภาคของจงคงนี่มีเอกลักษณ์ของตัวเองจริงๆ แฮะ แม้แต่การเปิดตัวก็ยังต้องใช้สัตว์อสูรประเภทบิน...

แต่ก็ถือว่าเป็นไอเดียที่ดี เพราะสัตว์อสูรพวกนี้ตัวใหญ่ พอขึ้นไปอยู่บนที่สูงแบบนี้ ก็จะสามารถมองเห็นภาพรวมของสนามได้ชัดเจน

เฉียวซางมองภาพการเปิดตัวบนจอเสมือนแล้วคิดอะไรไปเรื่อย จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านข้าง

"สวัสดี ฉันลวี่เฟิงป้า"

เฉียวซางหันไปมอง พบว่าคนที่พูดก็คือคู่แข่งของเธอในคืนนี้

"สวัสดีค่ะ ฉันเฉียวซางค่ะ" เธอทักกลับ

ลวี่เฟิงป้าหัวเราะเล็กน้อย "ฉันรู้" ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยความสงสัย "พวกเราจะได้แข่งกันอีกเดี๋ยวนี้แล้วว่าแต่... เธอดูเด็กมากเลยนะ ขอถามหน่อยได้ไหมว่าอายุเท่าไหร่?"

การแข่งขันระดับนี้ พอรู้ตัวว่าต้องเจอกับใคร หลายคนก็มักจะหาทางขุดข้อมูลของคู่แข่งอยู่แล้ว

เฉียวซางคิดนิดนึง ก่อนจะตอบไปตรงๆ เพราะเรื่องอายุไม่น่าจะเป็นข้อมูลสำคัญอะไร

"17 ปีค่ะ"

ลวี่เฟิงป้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆ เธอนี่ตลกดีนะ!"

…หืม? ฉันพูดอะไรตลกตรงไหน?

เฉียวซางได้แต่กระพริบตาปริบๆ งงไปหมด

แต่ลวี่เฟิงป้ากลับคิดว่าเธอไม่อยากบอกอายุจริงๆ เลยหมดสนุก ไม่คิดจะถามต่อ เขายิ้มให้แบบเป็นมารยาทก่อนพูดว่า "งั้นเจอกันในสนามนะ"

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

เฉียวซางไม่ได้สนใจอะไรอีก หันกลับไปดูการแข่งขันที่กำลังดำเนินอยู่ต่อ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ การแข่งขันดำเนินไปอย่างเข้มข้น จนกระทั่งผู้เข้าแข่งขันกลุ่มที่สี่จบการต่อสู้

เถียนอี้ว่านเอ่ยขึ้นเสียงดัง "และต่อไป คู่ต่อสู้ที่กำลังจะลงสนามก็คือ… ลวี่เฟิงป้า ปะทะ เฉียวซาง!"

น้ำเสียงของเขาดูตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย

"ลวี่เฟิงป้าเป็นผู้เข้าแข่งขันที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี นี่เป็นปีที่สามของเขา ครั้งแรกตกรอบคัดเลือก ส่วนครั้งที่สองทะลุไปติดท็อป 100 ได้ ปีนี้ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะพัฒนาไปไกลกว่าเดิมแน่นอนครับ!"

"ส่วนผู้เข้าแข่งขันอีกคน... เฉียวซาง! นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลงแข่งระดับภูมิภาค เธอไม่ใช่คนของภูมิภาคจงคง แต่กลับเลือกลงสมัครที่นี่"

สำหรับผู้บรรยายที่ต้องพากย์การแข่งขันระดับนี้ พวกเขาจะได้รับข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันล่วงหน้าจากพวกทีมงานอยู่แล้ว ดังนั้นต่อให้ไม่ต้องเปิดเอกสารดู ข้อมูลไหลออกมาจากปากได้แบบไม่มีสะดุด

ถังเสวี่ยหรานเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ต้องบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าเฉียวซางเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ฉันจับตามองมากที่สุดในปีนี้เลย!"

"ไม่สิ อันที่จริงต้องบอกว่าเธอเป็นผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของจงคง… ตอนนี้พึ่งอายุแค่ 17 ปีเท่านั้นเองค่ะ!"

"อะไรนะ!?"

ทั้งสนามแข่งเต็มไปด้วยเสียงอุทาน สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจ

"17 ปี?"

"17 ปีแต่ลงแข่งระดับภูมิภาคแล้ว!?"

แบบนี้ก็แปลว่า... เธอต้องเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ C ตั้งแต่อายุ 17 สินะ!?

เย่เซียงถิงได้ยินคำบรรยายพวกนี้แล้วก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"แต่ยังไม่หมดแค่นั้น..." เถียนอี้ว่านสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะประกาศออกมาชัดถ้อยชัดคำ

"เด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนนี้เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ครับ!!"

สนามแข่งเงียบสนิทในพริบตา

แม้จะเป็นสนามขนาดใหญ่ที่จุผู้ชมได้ถึง 172,000 คน แต่ในตอนนี้กลับเงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

"!!!???"

เย่เซียงถิง: "...ห้ะ!?"

B ระดับ B เหรอ!?!?

เธอหันขวับไปมองลูกสาวด้วยความตกตะลึง

มีเพียงแค่หลิวเหยาที่ยังคงมีสีหน้าปกติเพราะเขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว

ขณะที่ผู้คนยังคงตกตะลึง เสียงของถังเสวี่ยหรานก็ดังขึ้น

"พวกเขากำลังจะออกมาแล้วค่ะ!"

พร้อมกันนั้น สัตว์อสูรนกสีฟ้าสองตัวก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินอีกครั้ง