บทที่ 1099 – 1100: การต่อสู้หมู่กับมังกรเกราะหลอม (สองตอนรวมกัน)
บทที่ 1099 – 1100: การต่อสู้หมู่กับมังกรเกราะหลอม (สองตอนรวมกัน)
เวรเอ้ย! มังกรเกราะหลอมงั้นเหรอ?!
อะดรีนาลีนของเฉียวซางพุ่งทะยานขึ้นสูงในพริบตา
กัวรุ่ยฉีหน้าซีดเผือด แม้ว่าเขาจะรู้มาก่อนแล้วว่ามีมังกรเกราะหลอมอยู่ที่นี่ แต่พอได้เห็นกับตาจริงๆ มันก็อดตื่นตระหนกไม่ได้ ถึงอย่างนั้นด้วยความเชื่อมั่นในตัวเฉียวซาง เขายังพอมีสติ ไม่ถึงขั้นร้องลั่นออกมา
ส่วนมิคาเอล่านั้นสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด สำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ S แล้ว สัตว์อสูรระดับราชา แม้ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ระดับราชาขั้นสมบูรณ์ของประเภทมังกร ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ตัวเอง เธอจึงเปลี่ยนจากสีหน้าสงบนิ่งเป็นเคร่งขรึมแทน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่คิดจะลงมือทันที
ในสายตาของเธอ ตอนนี้พลังของสัตว์อสูรของเฉียวซางกลับมาเต็มที่แล้ว น่าจะสามารถรับมือกับมังกรเกราะหลอมได้
ขณะที่มิคาเอลากำลังคิดจะทำตัวเป็นผู้ชมเฉยๆ อยู่ด้านหลัง เฉียวซางกลับตะโกนขึ้นมาว่า
“ซวี่เก่อหง บุกเลย!”
มิคาเอลา: "......"
“หลง!”
ทันทีที่เสียงคำรามดังก้อง มังกรเกราะหลอมเงยหน้าขึ้น ก่อนจะคำรามออกมาเสียงดังลั่นจนทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ มันเป็นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยพลังข่มขวัญ
เฉียวซางรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจนหายใจแทบไม่ออก
กัวรุ่ยฉีหน้าซีดเผือด ยกมือกุมหน้าอก หายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนหยาเป่าที่อยู่ใกล้พลังมหาศาลนี้ที่สุด หางแข็งทื่อขนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดชูชันขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณบอกให้มันอยากถอยหนี
แต่ทันใดนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของมัน มันจะปล่อยให้ตัวเองกลัวไปตั้งแต่ยังไม่ได้สู้ได้ยังไง?! ความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นก่อนหน้านี้หายไปในชั่วพริบตา
“ย่าห์!”
แววตาของหยาเป่าคมขึ้นทันที มันร้องคำรามสุดเสียง ก่อนจะกระพือปีกพุ่งตัวถอยหลังไปอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นระยะห่างจากมังกรเกราะหลอม
ทันใดนั้นเอง มันอ้าปากกว้าง พลังงานสีแดงอมทองเริ่มก่อตัวขึ้นภายในปากก่อนจะเปลี่ยนเป็นลำแสงลูกไฟพุ่งตรงไปที่มังกรเกราะหลอม!
แต่มังกรเกราะหลอมแค่ปรายตามองมาเย็นชา โดยไม่มีท่าทีจะหลบเลยสักนิด
ตอนที่ลูกไฟพุ่งเข้าไปใกล้มันราวๆห้าเมตร จู่ๆหางยาวที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำแดงก็พุ่งทะลวงออกมาจากลาวา!
ทันทีที่มันโผล่ออกมา เปลวไฟร้อนระอุก็ลุกโชนไปทั่วทั้งหาง
และเมื่อหางของมันสะบัดผ่าน ลาวาทั้งหมดรอบๆ ก็พุ่งขึ้นเป็นคลื่นไฟมหึมา ราวกับเป็นลาวาที่มีชีวิต! มันเหวี่ยงหางที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟร้อนแรงเข้าใส่ลำแสงสีแดงทองของหยาเป่าอย่างรุนแรง!
เสียงระเบิดดังสนั่น "ตูม!!" เปลวไฟและคลื่นความร้อนปะทะกันจนลาวาด้านล่างสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง
ลาวาบางส่วนกระเด็นกระจายออกมา แต่ยังดีที่มีกำแพงพลังโปร่งแสงกั้นเอาไว้ตรงหน้ากงเป่า ทำให้พวกเฉียวซางที่อยู่ข้างบนไม่ถูกลาวาสาดใส่
เฉียวซางรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นฝีมือของผู้พิทักษ์ล่องหนที่ช่วยออกตัวให้
เปลวไฟและความร้อนบดบังร่างของมังกรเกราะหลอมไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น มังกรเกราะหลอมก็อ้าปากพ่นลำแสงไฟขนาดใหญ่ที่หนาถึงสองเมตรพุ่งตรงไปยังหยาเป่า!
หยาเป่าตอบสนองรวดเร็ว เทเลพอร์ตออกจากตำแหน่งเดิมในทันที และไปปรากฏตัวที่ด้านหลังของมังกรเกราะหลอม
พร้อมกันนั้นเอง หัวขนาดใหญ่ของอสูรเพลิงพิศวงที่ก่อตัวขึ้นจากเปลวไฟก็ปรากฏขึ้นก่อนจะกัดลงไปที่ท้ายทอยของมังกรเกราะหลอมอย่างรุนแรง!
แต่เสียงกรีดร้องเหมือนคู่ต่อสู้ก่อนๆ กลับไม่มีให้ได้ยินเลย
มังกรเกราะหลอมไม่มีแม้แต่เสียงครางออกมา
หยาเป่าที่กำลังจะงับซ้ำรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ทว่าก่อนที่มันจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงของผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันก็ดังขึ้นมาในหัว
“หนี!”
แต่... มันไม่ทันแล้ว!
หางของมังกรเกราะหลอมสะบัดไปด้านหลังด้วยท่าทีดุดัน และตอนนี้ระยะห่างระหว่างมันกับหยาเป่าเหลือแค่สิบเซนติเมตร!
ด้วยระยะขนาดนี้ ต่อให้ใช้เทเลพอร์ตก็คงหนีไม่ทันแล้ว...
เฉียวซางรีบคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนสุดเสียงว่า
“แช่แข็ง!”
“ปิงตี้!”
ลู่เป่าที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า ร่างกายของมันแผ่ไอเย็นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ทันใดนั้น ทุกอย่างก็ถูกแช่แข็งในพริบตา!
มังกรเกราะหลอมที่กำลังฟาดหางเข้าใส่หยาเป่า ถูกน้ำแข็งปกคลุมไปทั้งตัว
รวมถึงลาวาภายในระยะสายตาทั้งหมด
หากตั้งใจฟังดีๆ จะได้ยินเสียงฟองลาวาที่ถูกกักอยู่ในน้ำแข็งยังคงดัง "ปลุด ปลุด" อยู่ภายใน
หยาเป่าใช้โอกาสนี้เทเลพอร์ตออกจากระยะโจมตีของหางมังกรทันที
“ไปกันเถอะ!” เฉียวซางสั่งโดยไม่ลังเล
แต่ที่บอกว่าไป หมายถึงถอยออกจากพื้นที่นี้ ไม่ใช่หนีออกจากใต้ดิน
ตอนนี้พวกเขาได้คริสตัลเพลิงหลอมแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องปะทะกับมังกรเกราะหลอมต่อ
หยาเป่าจ้องมองมังกรเกราะหลอมที่ถูกแช่แข็ง มันอยากจะสู้กับเจ้าตัวนี้มาก แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่ใช่คู่มือของมัน
ซุนเป่าที่เข้าใจความต้องการของผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง ดวงตาเปล่งแสงสีฟ้าเตรียมเทเลพอร์ตออกจากพื้นที่นี้
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของมังกรเกราะหลอมก็ลุกโชติช่วงขึ้นมา
น้ำแข็งที่ห่อหุ้มมันอยู่แตกกระจายออกทั้งหมด!
เฉียวซางสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รู้สึกได้ถึงลางร้ายในใจ
แค่กี่วินาทีก็สามารถทำลายอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลได้แล้วงั้นเหรอ...?!
“หลง!!”
เสียงคำรามกึกก้องของมังกรเกราะหลอมดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ
พร้อมกันนั้น น้ำแข็งที่ปกคลุมลาวาทั้งหมดก็แตกกระจาย!
ลาวาทั้งหมดพุ่งทะลุผ่านน้ำแข็งออกมา เดือดพล่านราวกับอสูรร้ายคลุ้มคลั่ง ก่อนจะไหลทะลักไปตามสองข้างทาง
อุณหภูมิที่สูงอยู่แล้วกลับร้อนระอุขึ้นไปอีก อากาศบิดเบี้ยวจากความร้อน พลุ่งพล่านเป็นระลอกคลื่น พลังงานความร้อนแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศ
กงเป่ากระพือปีกถอยไปยังจุดที่ไม่ถูกลาวาสาดกระเซ็น
“ซุนซุน!”
ซุนเป่ากำลังจดจ่ออยู่กับการกำหนดตำแหน่งสำหรับเทเลพอร์ต แต่ทันใดนั้นหยดลาวาเล็กๆกระเด็นมาถูกตัวมัน!
มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีฟ้าที่กำลังเรืองแสงพลันดับลงโดยอัตโนมัติ การกำหนดพิกัดถูกขัดจังหวะทันที
ถ้าฟ้ายังไม่ให้ไป ก็มีแต่ต้องสู้เท่านั้น…
แววตาของเฉียวซางแน่วแน่ขึ้นมาในเสี้ยววินาที ตัดสินใจเด็ดขาดในทันที
ต่อให้มังกรเกราะหลอมตัวนี้มีพลังงานเหนือกว่าลู่เป่าไปมากแล้วยังไงล่ะ? นี่มันไม่ใช่การดวลตัวต่อตัว แต่มันคือการสู้เป็นทีม!
“ลุยต่อ!!”
เธอตะโกนสั่งเสียงดัง
“ปิงตี้!!”
ลู่เป่าเร่งพลังของมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิรอบข้างลดลงฮวบฮาบ
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่แข็งอีกครั้ง เปลือกน้ำแข็งหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ
“ลำแสงทำลายล้าง! หอกน้ำแข็งยักษ์! ชาโดว์บอล! ดาบศักดิ์สิทธิ์! ซวี่เก่อหงลงมือด้วย!”
เฉียวซางตะโกนออกคำสั่งฉับไว
ถึงแม้ว่าท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของหยาเป่าจะเป็นทักษะประเภทไฟ แต่การที่มังกรเกราะหลอมสามารถอาศัยอยู่ในลาวาได้ หมายความว่ามันมีภูมิคุ้มกันต่อพลังไฟในระดับหนึ่ง ถ้าไม่ใช่ทักษะไฟที่พลังเหนือขีดจำกัดของมันก็แทบไม่มีผลใดๆ
ตัวอย่างชัดๆก็คือเขี้ยวเพลิงเมื่อครู่นี้ต่อให้เป็นระดับไร้ที่ติก็ยังทะลวงผ่านเกราะป้องกันของมันไม่ได้เลย
เพราะงั้นถ้าจะโจมตีให้แรงสุดๆก็ต้องใช้ลำแสงทำลายล้างเท่านั้น!
มิคาเอลานิ่งไปแค่ 0.01 วินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“นกหลับไว”
นกหลับไว: "……"
เหนือหัวของมังกรเกราะหลอม จู่ๆแท่งน้ำแข็งขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นมา
หยาเป่าอ้าปากแสงสีขาวอันแฝงไว้ด้วยพลังแห่งการทำลายล้างเริ่มรวมตัวกันที่ลำคอของมัน
ซุนเป่าก็ขยับตัวเล็กน้อย กรงเล็บทั้งสองข้างเรืองแสงสีดำ ลูกบอลเงาสองลูกก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และกำลังถูกอัดพลังให้หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนกงเป่านั้น ร่างกายของมันส่องประกายสีเงิน ก่อนที่ดาบแสงสีเงินขนาดมหึมาจะปรากฏขึ้นตรงหน้า มันเป็นดาบที่ให้ความรู้สึกถึงพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึง!
ขณะเดียวกัน นกหลับไวก็กระพือปีกครั้งแรก พายุรุนแรงก็อุบัติขึ้นในทันที
มันกระพืออีกครั้ง
คราวนี้มีใบมีดลมกว่าสิบเล่มที่รวมตัวขึ้นและพุ่งเข้าไปยังศูนย์กลางของพายุ
แทนที่พายุและใบมีดลมจะชนกัน มันกลับหลอมรวมกันจนกลายเป็นพายุใบมีดที่หมุนวนอย่างรุนแรง
ภูเขาน้ำแข็งขนาดมหึมา ลำแสงแห่งการทำลายล้าง ลูกบอลเงาที่ถูกบีบอัดจนมีพลังสูงสุด ดาบแสงขนาดยักษ์ และพายุใบมีดอันบ้าคลั่ง
ทุกท่าไม้ตายมุ่งตรงเข้าใส่มังกรเกราะหลอมในเวลาเดียวกัน!
“หลง!!”
เปลวไฟทั่วร่างของมังกรเกราะหลอมพลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เปลือกน้ำแข็งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
และในเสี้ยววินาทีที่น้ำแข็งแตกกระจาย ท่าโจมตีทั้งหมดก็ซัดเข้าใส่มันอย่างจัง!!
ตูมมมมมม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
“หลงงงงงงงงง!!!”
เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังขึ้นท่ามกลางพายุพลังงานอันรุนแรง
ระลอกคลื่นพลังปะทุออกมาจากจุดปะทะ เศษหินและลาวากระจัดกระจายไปทั่ว โชคดีที่มีกำแพงพลังโปร่งแสงผุดขึ้นมาต่อหน้ากงเป่า ป้องกันแรงกระแทกที่รุนแรงเอาไว้ได้
ภายใต้การโจมตีระดับสุดยอดขนาดนี้ มังกรเกราะหลอมคงไม่รอดแล้วสินะ...?
เฉียวซางจ้องไปที่ตำแหน่งของแรงระเบิดตาไม่กะพริบ เธออยากจะเห็นผลลัพธ์ให้แน่ชัด
ในพายุพลังที่ยังคงกระเพื่อมอยู่ มังกรเกราะหลอมเต็มไปด้วยบาดแผล ร่างกายโซซัดโซเซ ดวงตาบวมเป่งคล้ายจะปิดแต่ก็ยังไม่ปิดสนิท
“หละ…หลง…”
เหมือนมันกำลังจะล้มลง...
แต่ทันใดนั้นเอง แววตามันเปลี่ยนไปเป็นดุดันสุดขีด หางของมันเงื้อขึ้นสูงแล้วฟาดไปที่หยาเป่าที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ!
ในจังหวะที่หางสะบัดไปนั้น มันเปล่งแสงสีขาวออกมาเป็นประกายวาววับ
เร็วมาก!
เฉียวซางเบิกตากว้าง รู้ตัวอีกทีหยาเป่าก็ถูกโจมตีเข้าใส่เต็มๆ ก่อนที่เธอจะทันได้ออกคำสั่ง
“ย่าห์!!!”
เสียงร้องโหยหวนของหยาเป่าดังกึกก้อง
ร่างของมันถูกกระแทกปลิวเข้าไปกระแทกกับหน้าผา หินแตกกระจายเป็นผุยผง
ในขณะที่มันร่วงลงมา คริสตัลเพลิงหลอมที่มันถือไว้ก็ร่วงลงกระทบพื้น
เฉียวซางเห็นแบบนั้นใจเธอหดเกร็งทันที
ไม่น่าเชื่อเลยว่าขนาดโดนทักษะไม้ตายระดับนี้ซัดใส่มันเต็มที่แล้ว มังกรเกราะหลอมยังไม่ล้มลงในทันที!
นี่มันคือพลังของสัตว์อสูรประเภทมังกรระดับราชางั้นเหรอ…?!
ถ้ารู้แต่แรก เธอจะไม่ให้หยาเป่าใช้ลำแสงทำลายล้างเร็วขนาดนี้แน่!
“หละ…หลง…”
มังกรเกราะหลอมจ้องมองไปที่คริสตัลเพลิงหลอมที่หล่นอยู่กับพื้น ก่อนจะปรายตากลับไปมองหยาเป่าพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
สายตาของมันเหมือนจะบอกว่า—
ถึงพวกแกจะรุมมัน มันก็ยังอัดแกได้เหมือนอัดไก่อ่อนนั่นแหละ
หยาเป่าค่อยๆยันตัวลุกขึ้น แม้จะเจ็บจนตัวสั่น แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้
แต่มังกรเกราะหลอมก็เริ่มโซเซหนักขึ้นเรื่อยๆ
และก่อนที่เฉียวซางจะทันได้สั่งให้โจมตีซ้ำ มังกรเกราะหลอมก็ปิดตาลงช้าๆ แล้วร่างของมันก็ล้มลงไปในลาวา…
...ในที่สุด!
เฉียวซางถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
ปลุด ปลุด…
แต่ไม่ทันให้พวกเฉียวซางได้โล่งใจ ลาวาที่เดือดพล่านพลันระเบิดขึ้นมาอย่างรุนแรง!
และในชั่วพริบตา สัตว์อสูรอีกตัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดงเข้มก็พุ่งทะลุออกจากลาวา ก่อนจะใช้ร่างของมันรับมังกรเกราะหลอมที่กำลังจะล้มลง!
"ส-สองตัว… มังกรเกราะหลอมมีสองตัวเหรอ…?"
กัวรุ่ยฉีหน้าซีดเผือด พูดแทบไม่เป็นประโยค
สองตัว…?!
มิคาเอลาขมวดคิ้ว นี่ไม่ใช่แค่การแสดงออกตามบุคลิกของเธอ แต่มันเป็นปฏิกิริยาตามจริง
เฉียวซางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง หัวใจเต้นรัว
มังกรเกราะหลอม… มีอีกตัวงั้นเหรอ?!
ไม่แปลกใจเลย!
ไม่แปลกใจว่าทำไมตอนเทเลพอร์ตมาถึงที่นี่แล้วจู่ๆก็เห็นมังกรเกราะหลอมโผล่ไปไกลตั้งสามกิโลเมตร!
ที่แท้ไม่ใช่มันใช้เทเลพอร์ต!
แต่เป็นเพราะที่เห็นตอนนั้น…ไม่ใช่ตัวเดียวกัน!!
มันมีมังกรเกราะหลอมอีกตัวอยู่ที่นี่!
มังกรเกราะหลอมตัวที่สองจ้องมองมาทางพวกเฉียวซางด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ก่อนที่ดวงตามันจะเปล่งแสงสีแดง
ทันใดนั้นเอง ลาวาที่เดือดพล่านก็พุ่งขึ้นเป็นเสาไฟนับสิบเอ็ดต้น มันบิดเกลียวราวกับมังกรเพลิงที่คลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าโจมตีพวกเธอจากทุกทิศทาง!
เฉียวซางไม่มีเวลาคิดให้มากกว่านี้ สัญชาตญาณสั่งให้เธอตะโกนลั่น
“แช่แข็ง!!”
“ปิงตี้!!”
ลู่เป่าคำรามเสียงต่ำ ก่อนที่ร่างของมันจะปลดปล่อยไอเย็นออกมาจากทั่วทั้งตัว
คลื่นความเย็นแพร่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง
และทันทีที่เสาไฟพวกนั้นเข้าใกล้กงเป่า พวกมันก็เปลี่ยนเป็นแท่งน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร่วงลงพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
"หลง!"
มังกรเกราะหลอมส่งเสียงเรียกออกมาอีกครั้ง
ลาวาเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง และคราวนี้ เสาไฟที่พุ่งขึ้นมามีมากกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า!
เสาไฟลุกโชติช่วงขึ้นมานับร้อยต้น!
ไม่มีทางสู้ไหว…
เฉียวซางขนลุกไปทั้งตัว หัวใจเต้นโครมคราม
เธอรีบตะโกนออกไปสุดเสียง
“ถอย!!”
ดวงตาของซุนเป่าเปล่งประกายสีฟ้า แต่จู่ๆ มันก็หยุดชะงักไป
มันไม่สามารถล็อคพิกัดของหยาเป่าได้…?!
ในเสี้ยววินาทีที่สงสัย มันก็เห็นหยาเป่าปรากฏตัวขึ้นใกล้ๆ กับมังกรเกราะหลอม
อ๋อ! ถึงว่าเทเลพอร์ตไม่ได้…
ซุนเป่าคิดในใจ
“ลู่เป่า!”
เสาไฟจากลาวากำลังจะพุ่งเข้ามาทับซ้อนกัน! ซุนเป่ายังไม่สามารถพาคนออกจากที่นี่ได้! เฉียวซางรีบร้องเรียกลู่เป่า
“ปิงตี้!!”
ลู่เป่าคำรามออกมาอีกครั้ง พลังเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกไปทั่ว
แต่คราวนี้จำนวนเสาไฟมันมากเกินไป! พลังงานที่อัดแน่นอยู่ในพวกมันก็รุนแรงกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด!
แม้ว่าลู่เป่าจะสามารถแช่แข็งเสาไฟที่อยู่ตรงหน้าได้ แต่จากทุกทิศทุกทางก็ยังคงมีเสาไฟอีกนับสิบที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว!
จังหวะนั้นเอง ซุนเป่าเปล่งแสงสีฟ้าออกมาอีกครั้ง และในพริบตาพวกเขาทั้งหมดก็ถูกเคลื่อนย้ายจากริมแม่น้ำลาวาไปอีกฝั่งหนึ่ง!
พวกเขาหลบการโจมตีมาได้หวุดหวิด!
แต่ขณะเดียวกัน หยาเป่าที่กระจายร่างแยกออกไปล้อมรอบมังกรเกราะหลอมกลับถูกมันใช้หางกวาดไปจนร่างแยกทั้งหมดสลายไป!
และตัวจริงของหยาเป่าก็ถูกซัดเข้าไปกระแทกกับหน้าผาอีกครั้ง!
“เกราะหลอม!!”
มังกรเกราะหลอมไม่สนใจหยาเป่า มันหันเป้าหมายไปที่ลู่เป่าแทน
มันอ้าปาก ก่อนจะพ่นคลื่นพลังสีเงินขาวออกไป!
ลมหายใจมังกร…!!
เฉียวซางรีบสั่งการทันที
“ย้าย!”
แต่ไม่ทันที่ซุนเป่าจะปล่อยพลังออกมา พลังบางอย่างก็ระเบิดออกมาจากตัวมังกรเกราะหลอม
ความกดดันมหาศาลถาโถมลงมาอย่างฉับพลัน!
ร่างของกงเป่าและนกหลับไวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ลู่เป่าก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวเล็กๆในใจ
แต่ถึงอย่างนั้น ซุนเป่าก็ยังไม่หวั่นไหว มันปลดปล่อยแสงสีฟ้าออกมาอีกครั้ง และเคลื่อนย้ายทุกคนไปอีกฝั่ง
ลมหายใจมังกรพุ่งเข้าใส่อากาศเปล่า!
เสียงระเบิดดังสนั่น
คลื่นพลังมหาศาลซัดเข้าไปที่หน้าผา ทำให้หินร่วงหล่นลงมาไม่หยุด!
มังกรเกราะหลอมจ้องมองมาทางซุนเป่า ดวงตามันมีแววประหลาดใจ
"ซุนซุน?"
ซุนเป่ากระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังเช็กว่ามันโดนมองจริงๆ หรือเปล่า
และเมื่อแน่ใจว่ามังกรเกราะหลอมกำลังจ้องมองมันจริงๆ
มันก็แสดงสีหน้าตกใจสุดขีด
มองมันทำไมล่ะ?!
มันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!
ขณะเดียวกัน หยาเป่าที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวของมังกรเกราะหลอมอีกครั้ง
เฉียวซางเห็นจังหวะพอดี รีบสั่งทันที
“ควบคุม!!”
ซุนเป่าเปล่งแสงสีฟ้าออกมาอีกครั้ง
พลังจิตที่มองไม่เห็นเข้าควบคุมร่างของมังกรเกราะหลอม!
“โจมตีที่ตา!!” เฉียวซางตะโกนลั่น
ดวงตาคือจุดอ่อนของสัตว์อสูรทุกตัว มังกรเกราะหลอมก็ไม่มีข้อยกเว้น!
“ย่าห์!!”
หยาเป่าชูกรงเล็บขึ้น เปลวไฟโหมลุกทั่วทั้งกรงเล็บของมัน
มันเงื้อมือขึ้นสูง ก่อนจะฟาดลงไปเต็มแรง!
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง…
เสี้ยววินาทีนั้น มีบางอย่างพุ่งทะลวงขึ้นมาจากลาวา!
กรงเล็บยักษ์สีเงินขาวที่เปล่งพลังมหาศาล พุ่งเข้าหาหยาเป่าด้วยความเร็วสูง!
“ย่าห์!!!”
หยาเป่าร้องโหยหวน ร่างของมันถูกซัดปลิวกระแทกออกไปอย่างแรง!
เฉียวซางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
พลังจิตของซุนเป่าที่ถึงระดับไร้ที่ติ… กลับควบคุมมังกรเกราะหลอมได้ไม่ถึงหนึ่งวินาทีเลยงั้นเหรอ…?!