บทที่ 1063: ขอแลกเปลี่ยน

หลินเจี่ยนอี้มองภาพตรงหน้าแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกปวดใจแบบบอกไม่ถูกพลันตีขึ้นมาเต็มอก

ที่แท้ก็ขี้อ้อนขนาดนี้นี่เอง… ทั้งที่ก่อนหน้านี้แค่ให้จูบยังไม่ยอมเลยแท้ๆ

"สวัสดีครับ คุณเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรของอสูรเพลิงพิศวงสินะ" หลินเจี่ยนอี้สูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้คงที่ก่อนจะก้าวไปทักทาย

เฉียวซางพยักหน้าเบาๆ รับคำ "ค่ะ"

"รอบนี้อสูรเพลิงพิศวงของคุณให้ความร่วมมือดีมากเลย" หลินเจี่ยนอี้เอ่ยขึ้น

เฉียวซางมองเขาครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัย "คืนแรกที่แข่ง คุณพูดอะไรกับมันเหรอคะ? อยู่ดีๆ มันถึงได้นอนไม่หลับตั้งสองคืนแน่ะ"

ในจอเสมือนขนาดใหญ่มีฉากที่หยาเป่าใช้พลังจิตทำให้ฝ่ายตรงข้ามหลับไป ตอนนั้นเธอมั่นใจว่าหยาเป่าเองก็ง่วง แต่หลังจากนั้น กล้องจับภาพในมุมกว้างแค่ตอนผู้ชายคนนี้ลุกขึ้นคุยอะไรบางอย่าง ไม่มีเสียง ก่อนจะตัดไปอีกที หยาเป่าก็ไม่แสดงอาการง่วงเลยแม้แต่นิดเดียว

ชัดเจนว่าคำพูดนั้นต้องมีผลอะไรบางอย่างแน่ๆ

หลินเจี่ยนอี้นิ่งไปนิดหน่อยแล้วตั้งใจนึกย้อน "ขอคิดแป๊บนะครับ..."

แม้ว่าหน้าที่หลักของเขาจะเป็นช่างอุปกรณ์ ระดับผู้ฝึกสัตว์อสูรเองก็ไม่ได้สูงนัก แต่ผ่านกระบวนการเสริมพลังจากสัญญาย้อนกลับมาบ้างแล้ว พอจะจำได้ว่าตัวเองพูดอะไรไปเมื่อสองวันก่อน

แต่ถ้าจะให้พูดตรงๆ สิ่งที่ฝังอยู่ในความทรงจำเขาชัดเจนสุดก็คือภาพที่หยาเป่าบังคับให้เขาหลับตาแล้วนอนลงไปเลย

"ผมบอกไปว่า “เราพักไม่ได้”..." หลินเจี่ยนอี้พูดทวนคำพูดเดิมของตัวเอง

เฉียวซางฟังจบก็ก้มลงมองหยาเป่าแวบหนึ่ง อยู่ดีๆ ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาในใจ

ที่แท้ต่อให้ไม่ใช่เพราะอยากแข็งแกร่งขึ้น หยาเป่าก็สามารถอดทนไม่ยอมหลับได้แล้วสินะ...

"ว่าแต่ เดี๋ยวคุณออกจากสนามแข่งทางประตูหลังจะดีกว่านะครับ" หลินเจี่ยนอี้เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก ลดเสียงลงแล้วกระซิบบอก

"ทำไมเหรอคะ?" เฉียวซางขมวดคิ้วถาม

หลินเจี่ยนอี้มีสีหน้าลำบากใจ "ผมอยู่ที่นี่มาตลอด ได้ยินคนพูดกันเยอะเลยว่าคิดว่าคุณเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรของนางฟ้าใจพิสุทธิ์ แล้วก็อยากจะมาหาคุณน่ะ"

สุดท้ายพอหยาเป่าปรากฏตัว ตัวตนของฉันก็ถูกจับได้จริงๆ... เฉียวซางไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่

เธอมองไปยังแชมป์ที่กำลังยืนรับรางวัลอยู่ตรงกลางเวทีแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ฉันมีธุระอยู่น่ะค่ะ ยังออกไปตอนนี้ไม่ได้"

ต่อให้จะไปก็ไม่ออกทางประตูหลังหรอก! ยังไงตอนนี้เธอก็เป็นระดับ B แล้ว ถ้าทำตัวเหมือนหนีออกไปทางประตูหลัง มันจะเสียฟอร์มไปหน่อยไหม? ให้ซุนเป่าข้ามพิกัดมิติโดยตรงง่ายกว่ากันเยอะ… แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดออกไป

ไม่เถียง! เธอไม่เถียงเลยสักคำว่าไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของนางฟ้าใจพิสุทธิ์… หลินเจี่ยนอี้มีข้อสันนิษฐานขึ้นมาในใจทันที ก่อนจะร้องในใจว่า โว้ยยย!!

เธอคงไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของนางฟ้าใจพิสุทธิ์จริงๆ ใช่ไหม!?

ดูยังไงก็ดูเด็กกว่าฉันแท้ๆ… แต่กลับสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรในตำนานได้เนี่ยนะ?!

หลินเจี่ยนอี้อยากถามออกไปตรงๆมาก แต่ก็รู้สึกว่ามันจะดูเสียมารยาทเกินไปหน่อย

เขามองตามสายตาของเฉียวซางไป แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พยายามหาเรื่องคุยเพื่อลดระยะห่างแล้วเอ่ยถาม

"คุณจ้องอาจารย์หวังทำไมเหรอ? สนใจอุปกรณ์ที่เขาสร้างเหรอ?"

"อาจารย์หวัง?" เฉียวซางหันมามองเขา

"หวังซาง อาจารย์หวัง" หลินเจี่ยนอี้อธิบาย "เขาเป็นอาจารย์จากคณะช่างอุปกรณ์สัตว์อสูร มหาวิทยาลัยชิงเถิงแห่งประเทศมังกร"

หวังซาง—แชมป์ของการแข่งขันสร้างอุปกรณ์ในปีนี้

มหาวิทยาลัยชิงเถิงแห่งประเทศมังกร… มหาวิทยาลัยอันดับ 6 ของประเทศ… ที่แท้ก็เป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำนี่เอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฝีมือสร้างอุปกรณ์ถึงได้สุดยอดขนาดนี้… เฉียวซางคิดในใจ

ดูเหมือนว่าเพื่อเพิ่มความยากให้ตัวเอง หวังซางเลือกใช้สัตว์อสูรเป็นลูกเป็ดเพลิง สัตว์อสูรระดับกลาง ทักษะควบคุมไฟก็แค่ระดับปกติ เวลาต้องหลอมวัสดุหรือขึ้นรูปอุปกรณ์ก็ใช้เวลานานกว่าสัตว์อสูรประเภทไฟตัวอื่นมาก

ระหว่างการแข่งขันยังมีจังหวะหนึ่งที่ลูกเป็ดเพลิงทำพลาด ถึงขนาดทำให้วัสดุชิ้นหนึ่งพังไปเลย

แต่ถึงอย่างนั้น หวังซางก็ยังสามารถสร้างอุปกรณ์ได้สำเร็จ และคว้าแชมป์มาได้อยู่ดี

หลินเจี่ยนอี้ลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วกระซิบบอกอีกว่า

"ถ้าคุณอยากให้เขาช่วยสร้างอุปกรณ์ให้ ผมช่วยแนะนำให้ได้นะครับ"

เฉียวซางได้ยินแบบนั้น ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "คุณรู้จักเขาเหรอคะ?"

"ผมเป็นลูกศิษย์เขาน่ะ" หลินเจี่ยนอี้พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจสุดๆ

"สุดยอดเลย!" เฉียวซางดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที "งั้นรบกวนช่วยแนะนำให้หน่อยนะคะ!"

"ได้เลยครับ!" หลินเจี่ยนอี้รับปากทันที

พอมีสายสัมพันธ์จากการแนะนำแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามีบางเรื่องที่น่าจะถามได้แล้วเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงเหมือนสายลับกำลังทำภารกิจลับแล้วถามเบาๆ ว่า

"คุณคือผู้ฝึกสัตว์อสูรลึกลับที่ในเน็ตพูดกันว่าเป็นคนทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ใช่ไหมครับ?"

เฉียวซางไม่ได้ปฏิเสธ "ถ้าไม่มีใครทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ในช่วงนี้อีกก็น่าจะใช่นั่นแหละค่ะ"

อ้ากก! เป็นเธอจริงๆ ด้วย! หลินเจี่ยนอี้ที่ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดถามออกไปว่า

"เดี๋ยวๆๆ! ขอผมดูนางฟ้าใจพิสุทธิ์หน่อยได้ไหมครับ!? ชีวิตนี้ผมยังไม่เคยเห็นสัตว์อสูรในตำนานตัวเป็นๆเลย!"

สายลมเย็นพัดผ่านแก้มของเขาเบาๆ

เฉียวซางมองไปตรงจุดที่ลมพัดแล้วหัวเราะ "แน่นอนสิ"

ตาของหลินเจี่ยนอี้เป็นประกายวาววับ ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รู้สึกว่านี่น่าจะเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองได้แชมป์อีก!

ใครจะไปคิดว่าจริงๆ เขาแค่อยากจับคู่กับจิ้งจอกเพลิง แต่ดันได้สัตวอสูรที่มีเพียงตัวเดียวในโลกอย่างอสูรเพลิงพิศวงของภูมิภาคเย่หัวมาแทน

แถมยังได้รับความร่วมมือระดับที่กระบวนการสร้างอุปกรณ์ไม่มีผิดพลาดเลยสักนิด แล้วยังได้รู้จักกับผู้ฝึกสัตว์อสูรของนางฟ้าใจพิสุทธิ์อีก!

"ว่าแต่… คุณไปทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ได้ยังไงกันครับ? คนเขาว่ากันว่านางฟ้าใจพิสุทธิ์สามารถกลายเป็นสายลมได้ ต่อให้ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยังมองไม่เห็นเลยนะ" หลินเจี่ยนอี้ถามด้วยความสนใจสุดๆ

นายเข้าใจถูกแล้วล่ะ มันวนผ่านหน้านายตั้งหลายรอบแล้ว แต่นายก็ไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นมันเลยสักนิด...เฉียวซางยิ้มพลางตอบคำถามของหลินเจี่ยนอี้

ระหว่างที่คุยกันไปเรื่อยเปื่อยแบบไม่จริงจัง พิธีมอบรางวัลกับจับฉลากของผู้โชคดีก็จบลงพอดี

เฉียวซางไม่ได้ถูกจับชื่อให้เป็นผู้โชคดี

หลินเจี่ยนอี้เห็นแบบนั้นก็พูดออกมาอย่างใจกว้างว่า

"ไม่เป็นไร ต่อให้คุณไม่ได้รับการรับเลือกจากการจับฉลาก ผมก็มีอุปกรณ์อันนี้ให้คุณ"

พูดจบก็หยิบหมวกกันน็อกหน้าตาแปลกๆ ออกมาจากกระเป๋า

อุปกรณ์ชิ้นนี้เคยถูกทดสอบในสนามแล้ว ใช้ช่วยให้สัตว์อสูรที่ถูกสะกดจิตหรือโดนเสน่ห์ สามารถกลับมามีสติได้ภายในเวลาสั้นๆ

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" เฉียวซางปฏิเสธทันที

การแข่งขันที่เธอจะลงแข่งต่อไปมีกฎห้ามใช้อุปกรณ์หรือไอเท็มเสริม อุปกรณ์นี้จึงไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

หลินเจี่ยนอี้กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ เขารีบเก็บอุปกรณ์กลับเข้าไปทันที เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังแล้วกล่าวเสียงหนักแน่น

"อาจารย์"

เฉียวซางหันไปมองตาม แล้วก็เห็นหวังซางกำลังเดินเข้ามาพอดี

"สวัสดีค่ะ อาจารย์หวัง" เธอเอ่ยทัก

หวังซางเหลือบมองหยาเป่าที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรแล้วถามว่า

"เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

เฉียวซางตอบกลับอย่างหน้าตาเฉย "แน่นอนค่ะ คุณเป็นถึงอาจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงเถิงแห่งประเทศมังกร แถมเพิ่งได้แชมป์มาเมื่อกี้ จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะค่ะ"

หวังซางยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ดูจะอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

พูดตรงๆ ในฐานะอาจารย์ของมหาวิทยาลัยอันดับหกของประเทศ เขาก็โดนชมมาไม่น้อยอยู่แล้ว แต่พอได้รับคำชมจากเด็กสาวที่มีอสูรเพลิงพิศวงแถมอาจจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรของนางฟ้าใจพิสุทธิ์แบบนี้ มันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ

หลินเจี่ยนอี้รีบทำตามที่รับปากไว้ "อาจารย์ครับ เธออยากให้ช่วยสร้างอุปกรณ์ให้หน่อย"

"หืม?" หวังซางยิ้มถาม "เธออยากสร้างอุปกรณ์แบบไหน?"

"ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้จะสร้างอุปกรณ์" เฉียวซางตอบ "ฉันอยากมาแลกเปลี่ยนผลเพลิงหลอมค่ะ"

รอยยิ้มบนหน้าหวังซางหายไปทันที

หลินเจี่ยนอี้มองเธอด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

แลกผลเพลิงหลอม!?

เพื่อน! ทำไมเธอไม่บอกกันก่อน! ฉันไม่ทันตั้งตัวเลยนะ!

หวังซางมองไปรอบๆ เห็นสายตาของคนที่เริ่มหันมามองเขามากขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่กลับพูดว่า

"ไปหาที่เงียบๆ คุยกันก่อนดีกว่า"