บทที่ 1027: เรียกแกว่า "ชิงเป่า" ดีมั้ย?

ลักษณะเฉพาะตัวกลายเป็นสายลมระดับ... สมบูรณ์สูงสุด?!

หลังจากอึ้งไปแวบหนึ่ง ดวงตาของเฉียวซางก็พลันเปล่งประกายวาววับทันที

สัตว์อสูรในตำนานนี่ไม่ใช่ว่าได้ชื่อมาเล่นๆเลยจริงๆ แค่ในระดับเริ่มต้นแต่มีลักษณะเฉพาะตัวประจำสายพันธุ์ที่มีศักยภาพถึงระดับ S แบบนี้ ก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมขีดจำกัดสายพันธุ์ถึงแตะระดับเทพได้

เฉียวซางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดความตื่นเต้นของตัวเองลง

ในคำอธิบายเกี่ยวกับ "นางฟ้าใจพิสุทธิ์" บอกไว้ชัดเจนเลยว่าชอบล่องลอยไปตามสายลม จะเป็นช่องเล็กแค่ไหน ก็สามารถลอดผ่านไปได้เหมือนลมพัดผ่าน

บางที…สัตว์อสูรนางฟ้าใจพิสุทธิ์ทุกตัวที่เพิ่งเกิดมา อาจจะมีลักษณะเฉพาะตัวนี้ในสถานะเต็มขั้นอยู่แล้วก็ได้

ก็แหงล่ะ ในเมื่อมันคือสัตว์อสูรที่ได้รับพรจากสายลมโดยตรง

ใจเย็นไว้ก่อน…นางฟ้าใจพิสุทธิ์เป็นสัตว์อสูรในตำนาน มีลักษณะเฉพาะตัวระดับ S ติดมาด้วยก็ถือว่าเหมาะสมดีแล้วล่ะ…สายตาของเฉียวซางเลื่อนลงไปดูต่อ

ลักษณะเฉพาะตัวระดับ A "เรือนร่างลุ่มหลง"…

อีกหนึ่งลักษณะเฉพาะตัวระดับสูง จำได้ว่าปกติสัตว์อสูรประเภทแฟรี่ที่มี "เรือนร่างลุ่มหลง" ส่วนใหญ่จะทำให้สัตว์อสูรเพศตรงข้ามที่ใช้ทักษะโจมตีแบบสัมผัส มีโอกาส 30% ติดสถานะหลงเสน่ห์

แต่ของนางฟ้าใจพิสุทธิ์เนี่ย…โอกาสตั้ง 70% เลย โอกาสติดถือว่าสูงมาก

ปัญหาก็คือลักษณะเฉพาะตัวนี้ต้องให้ศัตรูใช้ทักษะสัมผัสโดนตัวก่อนถึงจะทำงาน ถ้าเจอศัตรูที่โจมตีแรงๆต่อให้ติดเสน่ห์ไปแล้วก็อาจจะถูกทักษะสัมผัสนั้นซัดจนร่วงไปก่อน

คล้ายๆกับ "ร่างกายต้องสาป" หรือ "ร่างกายคาถาต้องสาป" ของซุนเป่าเลยคือต้องโดนโจมตีก่อนถึงจะออกฤทธิ์ได้

แต่สัตว์อสูรสายแฟรี่ส่วนใหญ่พลังป้องกันก็ไม่ได้สูงอะไร เพราะงั้น…พยายามอย่าให้นางฟ้าใจพิสุทธิ์โดนโจมตีจะดีกว่า…

คิดได้แบบนั้น เฉียวซางก็เลื่อนสายตาดูลงไปอีก

พอเห็นลักษณะเฉพาะตัวตัวต่อไป เธอก็ชะงักไปนิดรู้สึกเหมือนตัวเองอ่านผิดไป

ในหนังสือเขียนไว้ชัดเจนว่าสัตว์อสูรที่มีลักษณะเฉพาะตัวจิตใจจอมป่วนส่วนมากจะมีนิสัยซุกซนเป็นทุนเดิม

แต่นางฟ้าใจพิสุทธิ์ตัวนี้นิสัยเรียบร้อยขนาดนี้จะซนได้ยังไงกัน

ถ้าซุนเป่าเป็นคนได้ลักษณะเฉพาะตัวนี้นะ ก็ถือว่าเข้าเค้ามากกว่าเยอะเลย…

แต่ก็เอาเถอะ ลักษณะเฉพาะตัวพวกนี้มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป๊ะเสมอไป ห่างจากมาตรฐานบ้างก็เป็นไปได้อยู่

เฉียวซางตั้งสติกลับมาอีกครั้ง

สัตว์อสูรที่มีลักษณะเฉพาะตัวจิตใจจอมป่วนจะสามารถใช้ทักษะประเภทเปลี่ยนแปลงสถานะได้ก่อนใคร แต่จะไม่มีผลกับทักษะประเภทมืด

การเปลี่ยนแปลงสถานะที่ว่าก็คือทักษะจำพวกที่ไม่ได้สร้างความเสียหายโดยตรง แต่จะเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม สถานะ หรือเงื่อนไขต่างๆ เพื่อพลิกสถานการณ์ในสนามแทน

อย่างคลื่นเสียงบำบัด เรียกฝน เรียกหิมะ ม่านแสงออโรร่า เรียกลูกเห็บของลู่เป่า หรือตัวตายตัวแทนของซุนเป่า รวมถึงการพักฟื้นปีกของกงเป่าก็ถือเป็นทักษะประเภทเปลี่ยนแปลงสถานะทั้งนั้น

โดยปกติ ความเร็วในการใช้ทักษะของสัตว์อสูรจะขึ้นอยู่กับความเร็วในการรวบรวมพลังงานของแต่ละตัวเอง

แต่ลักษณะเฉพาะตัวนี้กลับทำให้ใช้ได้ก่อนเสมอ ไม่รู้เหมือนกันว่าในทางทฤษฏีมันทำได้ยังไง

แล้วถ้าศัตรูระดับสูงกว่าสัก 3-4 ระดับ มันยังจะใช้ทักษะได้เร็วกว่าด้วยมั้ยนะ?

คิดอะไรไม่ออกก็ไม่ต้องไปเครียดกับมัน เฉียวซางตัดสินใจทันทีว่าเดี๋ยวค่อยไปถามอาจารย์มิเคลล่าเอาทีหลังน่าจะดีกว่า

มีอาจารย์กิตติมศักดิ์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรจักรวรรดิอยู่ใกล้ๆทั้งที จะไปนั่งคิดเองให้ปวดหัวทำไม

เฉียวซางเลื่อนสายตาลงมาดูในช่องทักษะ

สายลมแฟรี่ ทักษะระดับสูงของประเภทแฟรี่ เป็นการเรียกสายลมแฟรี่พัดกระหน่ำโจมตีเป้าหมาย จุดต่างจากพวกทักษะลมแรงหรือพายุคลั่งของประเภทบินก็คือ ในสายลมนี้จะอัดแน่นไปด้วยพลังงานธาตุแฟรี่ล้วนๆ

ตอนนี้อยู่แค่ขั้นต้น ข้อมูลที่แสดงก็ยังเป็น 1 อยู่ ดูเหมือนว่าเจ้านางฟ้าใจพิสุทธิ์จะยังไม่เคยใช้ทักษะนี้เลยสักครั้ง…

ทักษะต่อไปคือ…

เสน่ห์

หืม?

เสน่ห์งั้นเหรอ?!

เฉียวซางเห็นชื่อทักษะนี้แล้วตาเป็นประกายวาวทันที

พูดก็พูดเถอะ ทักษะนี้เธอแอบสนใจมานานแล้ว ไม่คิดเลยว่าสัตว์อสูรในพันธสัญญาของเธอจะมีติดตัวมาด้วยพอดีเป๊ะ

แบบนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ เพราะพวกหนังสือที่เขียนถึงสัตว์อสูรในตำนาน ส่วนมากก็เอาแต่เล่าเรื่องความยิ่งใหญ่กับตำนานที่พวกมันเคยสร้างเอาไว้ว่าแข็งแกร่งแค่ไหน เปลี่ยนแปลงโลกยังไงบ้าง

แต่ข้อมูลรายละเอียดเชิงลึกเกี่ยวกับสัตว์อสูรในตำนานจริงๆกลับมีน้อยมาก แทบไม่มีข้อมูลเรื่องการเพาะเลี้ยงหรือวิธีดูเพศด้วยซ้ำ

แต่แน่นอนว่า สัตว์อสูรในตำนานบางตัวก็พอดูเพศได้ง่ายอยู่ เพราะร่างระดับเทพของเพศผู้กับเพศเมียมันต่างกันชัดเจน

แต่กรณีของนางฟ้าใจพิสุทธิ์…ไม่ว่าจะเพศไหน ร่างระดับเทพก็เหมือนกันเป๊ะ

ไหนๆในหนังสือก็ไม่ได้บอกไว้ งั้นใช้ทักษะเสน่ห์ตรวจสอบเพศเอาก็แล้วกัน

พอคิดแบบนั้น เฉียวซางก็ยิ้มแป้น อารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ ก่อนจะเลื่อนสายตาดูทักษะต่อไป

ม่านหมอกพรางตา ทักษะระดับสูงของประเภทแฟรี่ ทักษะนี้พอใช้แล้ว จะสร้างม่านหมอกจางๆ ปกคลุมสนามชั่วระยะเวลาหนึ่ง สัตว์อสูรที่อยู่ในพื้นที่นี้จะต้านทานสถานะผิดปกติได้หมด แถมยังลดความเสียหายจากทักษะประเภทมังกรลงครึ่งหนึ่งอีกด้วย

ทักษะนี้เหมาะกับการสู้แบบทีมแบบสุดๆ! เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วหยุดคิดไปพักหนึ่ง

ม่านหมอกพรางตาเองก็เป็นทักษะประเภทเปลี่ยนแปลงสถานะเหมือนกัน ถ้ากลับไปถึงศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรเมื่อไหร่ ต้องลองให้นางฟ้าใจพิสุทธิ์ซ้อมกับลู่เป่า ซุนเป่า หรือกงเป่าดูสักรอบว่ามันจะใช้ทักษะนี้นำหน้าได้จริงมั้ย…

คิดไปก็เลื่อนสายตาดูทักษะสุดท้ายต่อ

ลมหนุนส่ง ทักษะระดับสูงของประเภทบิน พอใช้แล้วจะก่อกระแสลมกรรโชกรุนแรง ช่วยเพิ่มความเร็วของสัตว์อสูรฝ่ายเดียวกันทุกตัวในสนามชั่วระยะเวลาหนึ่ง

ทั้งม่านหมอกพรางตา ทั้งลมหนุนส่ง ไหนจะลักษณะเฉพาะตัวจิตใจจอมป่วนอีก นางฟ้าใจพิสุทธิ์นี่มันเกิดมาเพื่อซัพพอร์ตในทีมชัดๆ ถ้าส่งลงแข่งแบบเดี่ยวจะไม่ดูเกินตัวไปหน่อยเหรอ…?

พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉียวซางก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบาๆ สะบัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านเมื่อครู่ทิ้งไป

คิดอะไรเนี่ย นี่มันสัตว์อสูรในตำนานเชียวนะ! อนาคตข้างหน้าสามารถวิวัฒนาการเป็นสัตว์อสูรระดับเทพ เป็นถึงเทพเจ้าแห่งหายนะได้เลยนะ ตอนนี้เพิ่งอยู่แค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้นเอง แต่ก็มีทั้งลักษณะเฉพาะตัวระดับ S สองลักษณะเฉพาะตัวระดับ A แถมยังมีทักษะระดับสูงอีกตั้งสามทักษะ ต่อให้ตอนนี้ทักษะเหมาะกับการต่อสู้แบบทีมมากกว่าก็ไม่ได้แปลว่าไม่เหมาะกับการสู้เดี่ยวซะหน่อย แค่ยังไม่เติบโตเต็มที่แค่นั้นเอง

ดูอย่างลู่เป่าเอาก็ได้ แม้ช่วงแรกมันจะเน้นไปที่ทักษะรักษา แต่สุดท้ายมันกลับเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอในตอนนี้

เฉียวซางตั้งสติ เก็บความคิดฟุ้งซ่านกลับเข้าที่ แล้วดึงสติกลับสู่โลกความจริง

พอลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นก็คือ นางฟ้าใจพิสุทธิ์ถือกล่องนมในมือ จิบไปพลาง มองดูเมืองที่เต็มไปด้วยแสงนีออนด้านล่างไปพลาง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ

ใจเฉียวซางอ่อนยวบเป็นขี้ผึ้งโดนไฟทันที เธอเผลอลดเสียงให้เบาลงโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดกับมันว่า

“ต่อไปเรียกแกว่าชิงเป่าได้ไหม?”

“ชิงชิง~”

นางฟ้าใจพิสุทธิ์หันมาแล้วยิ้มหวานให้

ดูท่าจะชอบชื่อนี้จริงๆ

“ชอบก็ดีแล้ว” เฉียวซางยิ้มตอบ

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าที่ได้ยินเสียงผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองแล้วก็ลอยมาอยู่ข้างๆ นางฟ้าใจพิสุทธิ์ ส่งเสียงทักทายอย่างร่าเริง

ต่อไปนี้เรียกมันว่าซุนเป่าก็ได้ ไม่สิเรียกมันว่าพี่ใหญ่แทนดีกว่า!

ยังไม่ทันที่นางฟ้าใจพิสุทธิ์จะตอบอะไร ซุนเป่าก็รู้สึกได้ถึงสองสายตาอำมหิตจ้องมาแต่ไกล

ตัวมันแข็งทื่อแทบจะทันที

มัวแต่ดีใจไปหน่อย ดันลืมไปว่ายังมีพี่ใหญ่หยาเป่ากับลู่เป่าอยู่ด้วย…

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าหัวเราะแห้งๆ มือเล็กๆ เกาหลังหัว แกล้งทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เรียกมันว่าซุนเป่าเหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้ว

“ชิงชิง~”

นางฟ้าใจพิสุทธิ์พยักหน้าน้อยๆ

ซุนเป่าถอนหายใจเฮือก

ดูท่าการจะหาน้องเล็กเพิ่มอีกสักตัว คงไม่ง่ายอย่างที่คิด…

ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร

เฉียวซางเปิดห้องพักไว้ห้องหนึ่ง หลังจากให้ซุนเป่าต่อสายชาร์จมือถือให้ ก็เหลือบดูเวลา ตอนนั้นเพิ่งจะสองทุ่มกว่าๆ เท่านั้นเอง จากนั้นเธอก็เดินไปที่หน้าห้องของอาจารย์มิเคลล่า แล้วเคาะประตูเบาๆ

ไม่มีเสียงตอบกลับ

“ชิงชิง?”

นางฟ้าใจพิสุทธิ์ที่กลายร่างเป็นสายลมอยู่ข้างๆ พอเห็นการกระทำของเธอก็ยังไม่ได้เผยตัวออกมา

สายลมอ่อนๆพัดผ่าน พร้อมกับเสียงใสๆของมันดังตามมา

จะไปหา…มนุษย์คนอื่นเหรอ?

เฉียวซางพยักหน้าเบาๆ “อืม คนที่พักห้องนี้เป็นอาจารย์ของฉันเอง ตอนนี้ฉันเดินทางฝึกฝนอยู่กับเธอพอดี ฉันเลยอยากแนะนำเธอให้รู้จักกับแกด้วย”

“ชิงชิง~”

นางฟ้าใจพิสุทธิ์พอได้ยินก็โผล่ตัวออกมา ค่อยๆปัดๆก้อนเมฆเล็กๆใต้ตัวเองให้เรียบร้อย จัดท่านั่งให้ดูเรียบร้อยสุดๆ

น่ารักจริงๆ…เฉียวซางแอบคิดในใจ ก่อนจะลองเคาะประตูอีกครั้ง แต่ก็ยังเงียบ ไม่มีใครตอบเหมือนเดิม

เธอหันมาพูดว่า

“ดูเหมือนว่าไม่อยู่ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยโทรหาเอาก็ได้”

“ชิงชิง~”

นางฟ้าใจพิสุทธิ์พยักหน้ารับ แล้วกลับกลายเป็นสายลมหายตัวไปอีกครั้ง

เฉียวซางกลับเข้าห้อง หยิบมือถือของซุนเป่าขึ้นมา กดหมายเลขที่จำได้จากความทรงจำลงไปทีละตัว

แต่ก่อนจะกดโทรออก จู่ๆเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

มือถือของซุนเป่ามันไม่มีซิมการ์ดนี่นา…

เฉียวซางวางมือถือไว้ที่เดิมแบบเงียบๆ

เวลานี้ศูนย์บริการก็ปิดไปแล้ว ถ้าจะไปขอซิมใหม่ก็คงต้องรอถึงพรุ่งนี้

ถึงจะเป็นโลกของผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้ว แต่การไม่มีมือถือใช้มันก็ยังลำบากอยู่ดีนั่นแหละ…