บทที่ 1021: ตัวตลกชักใย

เข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ นี่มันพุ่งตรงมาหานางฟ้าใจพิสุทธิ์ชัดๆ...

เฉียวซางรู้สึกเหมือนเส้นประสาทตึงเครียดขึ้นมาทันที แต่ภายนอกยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย

ชายผมดำในมือถือเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ มองกวาดมาก่อนจะหรี่ตาจับจ้องเด็กสาวที่อยู่ไม่ไกลนักพร้อมกับเหล่าสัตว์อสูรที่เขาไม่รู้จัก จากนั้นก้มมองเข็มทิศในมืออีกครั้ง แล้วหยุดยืนอยู่กับที่ส่งสายตาลึกล้ำจ้องมา

ชายผมสีน้ำตาลที่ยืนข้างกันก็หยุดตามเช่นกัน

ทั้งสองดูเหมือนจะอายุราวๆสามสิบปี หน้าตาภายนอกแล้ว ชายผมน้ำตาลดูเป็นมิตรและผ่อนคลายกว่าชายผมดำเยอะ เพราะมุมปากที่ยกขึ้นตามธรรมชาติ

ชายผมน้ำตาลเหลือบมองเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะหันสายตามาทางเฉียวซาง ส่งยิ้มพลางเอ่ยถาม

“น้องสาว เธอมาคนเดียวเหรอ?”

เขาพูดไปด้วย เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน

น้ำเสียงดูเป็นกันเอง แต่ถ้าสังเกตดีๆ จากสีหน้าท่าทางแล้ว จะเห็นความตื่นเต้นและคึกคักที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิด

ข้างตัวพวกเขาไม่มีสัตว์อสูรสักตัว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสัตว์อสูรไม่อยู่ แค่ยังไม่เผยตัวให้เห็นด้วยตาเปล่าเท่านั้น ถ้าจะสลัดสองคนนี้ทิ้งก็ไม่ใช่เรื่องยาก จะวาร์ปหนีเอง หรือจะส่งสองคนนี้ไปที่อื่นก็ได้หมด

แต่ตลอดยี่สิบวันที่ผ่านมา ต่อให้เจอสัตว์อสูรป่าไม่น้อย แต่ยังไม่เคยเจอวิกฤตระดับหนักหนาอะไรเลย เรียกว่าศักยภาพจริงๆ ของตัวเองยังไม่ได้ปล่อยออกมาเต็มที่ด้วยซ้ำ อีกไม่นานก็จะถึงเวลาต้องออกจากอาณาเขตลึกลับแล้ว ถ้าเวลาที่เหลือมัวแต่เล่นเกมตีมอนเล็กๆแบบนี้ต่อไป วายุแก้วเมฆาจะคิดว่าตัวเองไม่มีน้ำยา แล้วไม่ยอมให้นางฟ้าใจพิสุทธิ์ทำสัญญากับตัวเองหรือเปล่านพ...

ความคิดเฉียวซางวิ่งพล่านไปหมด สายตาก็ไล่สำรวจสองบุคคลปริศนาตรงหน้าไปด้วย

สองคนนี้มีเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์อยู่ในมือ ฝีมือคงไม่ธรรมดา ตอนที่ตัวเองเข้ามาครั้งแรก เพราะยังไม่เคยเจอนางฟ้าใจพิสุทธิ์มาก่อน เป้าหมายก็แค่ไม่อยากปล่อยให้เข็มทิศล้ำค่าชิ้นนี้เสียเปล่ากับอยากเห็นสัตว์อสูรในตำนานกับตาตัวเองเท่านั้น

แต่คนส่วนใหญ่ที่ถือเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์เข้ามาในอาณาเขตลึกลับ จุดประสงค์ก็คือจะจับหรือทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ให้ได้

ถ้าคิดจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรก ก็แปลว่าพวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดีทุกขั้นตอนแล้ว

ถ้าสมมติว่าตัวเองจะบังคับทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ สิ่งแรกที่ต้องทำหลังเจอมันก็คือบีบให้มันเผยตัวออกมา

เข็มทิศสายลมบริสุทธิ์บอกพิกัดคร่าวๆได้ แต่ไม่ชี้เป้าตำแหน่งเป๊ะๆ ถ้าจะขังนางฟ้าใจพิสุทธิ์แล้วบีบให้มันออกมา การใช้การปิดกั้นมิติของซุนเป่าก็เป็นทางเลือกที่ดี...

คิดได้แบบนั้น เฉียวซางก็ตาไววาวขึ้นมาทันที ไม่ทันจะได้แกล้งเล่นละครต่อ ก็สั่งเสียงดังทันที

“ขึ้นข้างบน!”

ดวงตาซุนเป่าทอประกายแสงสีฟ้าทันที

เสี้ยววินาทีถัดมา เฉียวซางกับหยาเป่าและพรรคพวกก็วาร์ปขึ้นไปโผล่กลางอากาศสูงลิบหลายร้อยเมตร

ในเวลาเดียวกัน ที่บริเวณที่พวกเขายืนเมื่อครู่ ซึ่งกำลังจะถูกปิดผนึกด้วยเขตแดนครอบคลุมรัศมี 100 เมตรก็หยุดชะงัก ก่อนจะสลายหายไป

ชายผมดำเหลือบมองเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองเฉียวซางที่อยู่บนฟ้า แล้วพูดเสียงเรียบ

“นางฟ้าใจพิสุทธิ์อยู่กับเด็กนั่น”

“ฉันรู้” ชายผมน้ำตาลตอบรับ ก่อนจะเงยหน้าตะโกนขึ้นไปด้วยท่าทางตื่นเต้น “ปฏิกิริยาไวใช้ได้เลยนะ!”

ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่พัฒนาโดเมนสมองถึง 50% จะมีประสาทการได้ยินไวเป็นพิเศษ เวลาตั้งใจฟังเสียงจากจุดใดจุดหนึ่ง ต่อให้ไกลเป็นพันเมตร ก็ยังได้ยินชัดเจนโดยไม่ต้องให้ใครตะโกน

ถ้าสู้ไหวก็ถือโอกาสโชว์ของให้วายุแก้วเมฆาดู ถ้าไม่ไหวก็เผ่นก่อน เอาความปลอดภัยเป็นหลัก...

เฉียวซางก้มมองสองคนนั้นจากมุมสูง ไม่ได้ตอบอะไร แต่ยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้วดัง “เป๊าะ”

“ย่าห์!”

หยาเป่าที่ได้ยินเสียงเรียกอันแสนคิดถึง ก็เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นก่อนอ้าปาก

ลูกบอลพลังสีแดงเข้มที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้าง ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในปากของมัน

เกือบจะพร้อมกันกับที่ลูกบอลพลังของหยาเป่าก่อตัวเสร็จ สัตว์อสูรขนาดประมาณสองเมตรร่างกายส่วนใหญ่เป็นสีฟ้า ลำตัวคล้ายมนุษย์ แต่ใบหน้าราวกับสวมหน้ากากเต้นรำก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวหยาเป่าราวห้าเมตร

มันยกอุ้งมือขึ้น แล้วสร้างลูกบอลพลังสีขาวที่แฝงกลิ่นอายทำลายล้างเหมือนกัน เตรียมยิงลงไปข้างล่าง

ดวงตาของเฉียวซางหดเกร็งลงทันที สัญชาตญาณสั่งการออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ย้ายมัน!”

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าหันไปมองสัตว์อสูรที่มีใบหน้าเหมือนสวมหน้ากากเต้นรำ ดวงตาของมันส่องประกายแสงสีฟ้า

สัตว์อสูรที่มีหน้ากากเต้นรำหายวับไปจากตรงนั้นทันที

ลูกบอลพลังสีแดงเข้มถูกยิงขึ้นไปด้านบนได้สำเร็จ

เปลวเพลิงสว่างจ้าเสียดแทงสายตาพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะระเบิดกลางอากาศสูงขึ้นไปอีก

ชายผมน้ำตาลเห็นดังนั้นก็จิ๊ปากเบาๆ จากนั้นยกมือประสานเพื่อทำการอัญเชิญ

กลุ่มดาวสีแดงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนพื้นดิน

สัตว์อสูรที่มีหน้ากากเต้นรำ ซึ่งหายไปเมื่อครู่ กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งภายในกลุ่มดาวนั้น

สายฝนเพลิงตกลงมา

เปลวไฟหนาแน่นร่วงหล่นลงมาดั่งดวงดาวตกลงสู่พื้นดิน สวยงามแต่แฝงด้วยกลิ่นอายทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

อุณหภูมิรอบข้างพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าด้านบนเหมือนถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน แม้แต่พื้นน้ำแข็งด้านล่างก็สะท้อนแสงสีแดงเรืองรอง

สีหน้าของชายผมน้ำตาลที่ดูสนุกสนานมาตลอด ในที่สุดก็เริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ว่าแต่...นางฟ้าใจพิสุทธิ์จะไม่ถูกเธอทำสัญญาไปแล้วใช่ไหม?”

“ไม่น่าจะใช่” ชายผมดำเงยหน้ามองสายฝนเพลิงด้านบน ดวงตาในวินาทีนั้นดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงตามเปลวไฟ “คนที่มีสมองนิดหน่อย ถ้าทำสัญญากับนางฟ้าใจพิสุทธิ์ในอาณาเขตลึกลับนี้จะรู้ดีว่าควรเก็บมันเข้าตำราอสูรทันที ไม่ใช่รอให้พวกเราที่ถือเข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ตามหาเจอแบบนี้”

“เธอน่าจะใช้วิธีบางอย่างควบคุมการเคลื่อนไหวของนางฟ้าใจพิสุทธิ์ไว้เฉยๆ”

สีหน้าชายผมน้ำตาลผ่อนคลายลงหน่อย “แบบนี้ก็ค่อยโล่งใจหน่อย”

อาณาเขตลึกลับหมายเลข 16 เปิดทุกๆ 30 ปี นางฟ้าใจพิสุทธิ์รู้ดีว่ามนุษย์ที่เข้ามาล้วนมาตามล่ามัน มันคงไม่มีทางเป็นฝ่ายเข้าใกล้มนุษย์เองอยู่แล้ว

เข็มทิศสายลมบริสุทธิ์ชี้เป้ามาที่เด็กสาวคนนี้ ถึงหน้าตาจะดูเด็ก แต่ถ้าอายุน้อยขนาดนั้นจริง คงไม่มีปัญญาเข้ามาอาณาเขตลึกลับนี้แน่ แถมยังมาคนเดียวอีก

หลักฐานทุกอย่างชัดเจนว่านางฟ้าใจพิสุทธิ์อยู่ในมือเด็กคนนี้ นี่คือเหตุผลที่เขาตัดสินใจลงมือทันทีตั้งแต่แรก

เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะระแวงตัวขนาดนี้

แต่ยิ่งระแวง ยิ่งยืนยันได้ว่านางฟ้าใจพิสุทธิ์อยู่กับเธอจริงๆ

สายฝนเพลิงร่วงลงมา หยุดอยู่เหนือศีรษะของชายผมน้ำตาลและชายผมดำเพียงห้าเมตร ตอนนั้นเอง ชายผมดำก็เอ่ยขึ้นมา

“สลับตำแหน่ง”

เสียงยังไม่ทันจาง สัตว์อสูรขนาดราวสี่เมตรปรากฏตัวขึ้นข้างๆเขา ร่างของมันดูเหมือนตัวตลก มีไพ่จำนวนมากห้อยเต็มศีรษะ

สัตว์อสูรตัวนั้นเงยหน้ามองสายฝนเพลิงที่ตกลงมา ไพ่ใบหนึ่งบนศีรษะของมันเปล่งแสงออกมาเล็กน้อย

ทันใดนั้นเอง ตำแหน่งของชายสองคนนั้นก็สลับกับตำแหน่งของเฉียวซางกับหยาเป่าและพวกทันที!

เชี่ยเอ้ย! เฉียวซางสะดุ้งโหยง หัวใจแทบหยุดเต้น เกือบจะกรี๊ดออกมาแล้ว

“ชิง—”

เสียงเล็กๆของนางฟ้าใจพิสุทธิ์ที่ตกใจร้องออกมา แต่ยังไม่ทันร้องจบ ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างปิดปากเอาไว้ เสียงเงียบหายไปทันที

แค่ครึ่งเสียงนี้เอง ก็ทำเอาสีหน้าของเฉียวซางกระตุกไปวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้ากลับมาเป็นสายเย็นชาหน้าตายแบบเดิม

ห้ามร้องนะ! วายุแก้วเมฆายังอยู่แถวนี้!

ใจเย็นๆ นี่แค่ภาพลวงตาน่ากลัวหน่อย หยาเป่าอยู่ข้างๆไฟตกใส่ไม่ถึงตัวหรอก…

ภายนอกดูนิ่งสงบ แต่ในมือของเฉียวซางเหงื่อเปียกชุ่มกำขนหลังของหยาเป่าแน่น