บทที่ 985: หยาเป่า ปะทะ ลู่เป่า 1
บทที่ 985: หยาเป่า ปะทะ ลู่เป่า 1
ภารกิจประเมินเสร็จแล้วเหรอ? นี่ใช้เวลายังไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ?
พนักงานถึงกับงงไปชั่วขณะ
เธอใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะย่อยข้อมูลนี้ได้ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาฝ่ายตรวจสอบ
สายถูกต่ออย่างรวดเร็ว
“ฮัลโหล ฉันเองกรรมการประเมิน ฉันขอสอบถามหน่อย วันนี้มีผู้ฝึกสัตว์อสูรที่รับภารกิจประเมินรายหนึ่งส่งพิกัดของจันทราน้อยมาให้พวกคุณหรือเปล่า…ใช่ ชื่อเฉียวซาง…โอเค เข้าใจแล้ว…”
พอวางสายเสร็จ กรรมการประเมินก็นั่งเงียบไปอีกรอบ
แล้วก็หันไปมองเฉียวซาง สีหน้าดูซับซ้อนสุดๆ ถามออกมาว่า
“เธอไปหาจันทราน้อยตัวนั้นเจอได้ยังไงเร็วขนาดนั้น?”
“คือแบบนี้ค่ะ…” เฉียวซางก็รีบเล่าเรื่องทั้งหมดแบบย่อๆ เพราะกลัวว่าถ้าพูดช้าไปเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเลิกงานซะก่อน
ไม่กี่นาทีต่อมา พนักงานก็ทำหน้ามึนเหมือนโดนฟ้าผ่า
เธอหันมามองเฉียวซางอีกครั้ง ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์เข้าไปในระบบ กดอนุมัติผ่านภารกิจทันที
ดวงดีขนาดนี้ มันออกจะน่ากลัวไปหน่อยแล้วมั้ง…
…
เฉียวซางเดินออกจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ดีสุดๆ มองฝนที่ตกไม่หยุดมาตลอดทางก็ยังรู้สึกว่ามันสวยขึ้นกว่าเดิม
ถึงภารกิจก่อนหน้านี้จะใช้เวลาตั้งครึ่งเดือน แต่ดีที่ภารกิจนี้เก็บเวลาคืนได้แบบเร็วเว่อร์ ก็ถือว่าไม่เสียเปล่า
ระหว่างที่เดินไปทางบันได เธอก็กดโทรหาอาจารย์มิเคลล่า
เสียงสัญญาณ “ตู๊ดๆ” ดังอยู่ห้าครั้ง ก่อนปลายสายจะรับ พร้อมเสียงเรียบนิ่งประจำตัวของอาจารย์
“มีอะไร?”
“อาจารย์คะ ฉันทำภารกิจเสร็จแล้วค่ะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“อาจารย์คะ ได้ยินไหมคะ?”
“ได้ยิน ภารกิจเสร็จยังไง?”
“ก็… ฉันเดินหาบนถนนตั้งนาน สุดท้ายไปเจอผีเสื้อกันฝนตัวที่บินตามลู่เป่าไปก่อนหน้านี้…” เฉียวซางเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบละเอียด โดยแอบเสริมความรู้สึกตัวเองเข้าไปด้วย
“พอมาคิดดูแล้ว ภารกิจนี้โคตรหลุมพรางเลยค่ะ ถ้าฉันไม่มีดวงดีจริง คงคิดไม่ถึงว่าจันทราน้อยตัวนี้จะโดนคนอื่นทำสัญญาไปก่อนแล้ว โชคดีที่คนๆ นั้นเคยเจอฉันในแข่ง เลยจำกันได้ ไม่งั้นฉันว่าภารกิจนี้ต่อให้ทำจนแข่งระดับภูมิภาคเริ่มก็ยังไม่รู้จะสำเร็จไหม”
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่าข้างๆ ที่ฟังอยู่ก็พยักหน้าหงึกหงัก เห็นด้วยสุดๆ
ตอนนั้นมันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอเรื่องแบบนี้
“บางที ดวงก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกันนั่นแหละ” มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้สงบที่สุด
สัตว์อสูรป่าที่โผล่ออกมาจากรอยแยกมิติลับถูกทำสัญญาไปแล้ว ถ้าไม่ได้ภาพจากกล้องวงจรปิดหรือมีคนเห็นกับตา การจะหาแบบสุ่มๆ คงไม่มีทางเจอได้เร็วขนาดนี้
แล้วผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ทำสัญญาไว้ยังเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทักเองอีก ดวงแบบนี้…
จะว่าไป ก็ต้องยอมรับแหละว่า ดวงฉันนี่มันดีจริงๆ… เฉียวซางพูดด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์ค่ะ! ในเมื่อฉันทำภารกิจเสร็จแล้ว งั้นเราออกเดินทางไปเมืองต่อไปกันเลยไหมคะ!”
ปลายสายเงียบไปอีกรอบ
ผ่านไปประมาณสองสามวินาที เสียงของมิเคลล่าก็ดังขึ้นว่า
“พักที่นี่ก่อนสักคืน เธอครั้งที่แล้วที่เมืองผานเทียนก็ไม่ได้พักดีๆเลยใช่ไหมล่ะ?”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เฉียวซางรีบพูด “ลู่เป่ามีแสงแห่งการรักษา ฉันให้มันรักษาให้ก็ได้ค่ะ”
เธอไม่ต้องพักผ่อนก็จริง แต่ฉันต้องพักผ่อนนะ… มิเคลล่าแอบบ่นในใจ ก่อนจะพูดว่า “เธอยังเด็กอยู่ ยังไงก็ควรนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ฉันจะไม่ขอพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว ไปพักผ่อนซะ”
พูดจบก็ “ตึ๊ด” วางสายทันที
เฉียวซาง: “…”
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่าเห็นผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองวางสายแล้วก็รีบร้องเสียงดัง บอกว่าก่อนจะไปพัก มันขอประลองกับลู่เป่าก่อน
ลู่เป่า? เจ้าเทพธิดาของมันน่ะเหรอ? ผีเสื้อกันฝนที่ชื่อว่าอยากได้แดด เมื่อได้ยินถึงกับหรี่ตามองหยาเป่าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรทันที
พี่ใหญ่หยาเป่าจะประลองกับลู่เป่าเหรอ? ซุนเป่าที่อยู่ข้างๆ หูกระดิกขึ้นมาทันที ดูตื่นเต้นสุดๆ
“แน่ใจเหรอ? ตอนนี้ฝนยังตกอยู่เลยนะ” เฉียวซางพยายามจะถ่วงเวลา
ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรก็มีสนามประลองในร่มอยู่หรอก แต่สำหรับสัตว์อสูรระดับราชาแล้ว สนามในร่มเล็กเกินไป ไม่เหมาะกับการต่อสู้จริงจัง
แล้วนี่ฝนก็ตกแบบนี้ แถมหยาเป่าโดนกดทางธาตุแบบนี้ โอกาสแพ้สูงแน่นอน
“ย่าห์!”
หยาเป่าพยักหน้าแบบจริงจัง สายตามุ่งมั่นไม่สั่นคลอน
เฉียวซางมองตาคู่เล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความตั้งใจของมันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยอมแพ้
“โอเค เข้าใจแล้ว”
พูดจบก็เปลี่ยนทิศ เดินไปทางสนามฝึกกลางแจ้ง
เมืองฉางอวี่นี่ฝนตกแทบทั้งปี คนที่มาฝึกกลางแจ้งเลยมีไม่เยอะ ตอนนี้ก็ใกล้ช่วงเวลาอาหารเย็น คนเลยยิ่งบางตาเข้าไปอีก
เฉียวซางกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะเลือกพื้นที่โล่งๆ จุดหนึ่ง
เธอยกมือขึ้น ประสานเป็นสัญลักษณ์เพื่ออัญเชิญ
กลุ่มดาวสีส้มเหลืองสองวงสว่างขึ้นพร้อมกัน
แล้วลู่เป่ากับกงเป่าก็ปรากฏตัวขึ้นจากวงแหวน
“ไป๋อวี่!”
พอผีเสื้อกันฝนเห็นลู่เป่า ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นรูปหัวใจทันที ปีกกระพือพาร่างพุ่งเข้าไปกลางสายฝน ขวางฝนไม่ให้โดนลู่เป่าอย่างขยันขันแข็ง
เฉียวซาง: “…”
ไอ้เจ้าหมอนี่ไม่ไหวจริงๆ ดีแค่ไหนที่เจ้าเกลียดฝนยังเกาะอยู่บนไหล่ของเธอ…
“ไป๋อวี่…”
เจ้าเกลียดฝนที่เกาะอยู่บนไหล่เฉียวซางหันไปมองอยากได้แดดด้วยสายตาเหมือนแม่ที่ผิดหวังในตัวลูกของตัวเอง
“กงจั้น?”
กงเป่ามองไปรอบๆสนาม ก่อนจะร้องเสียงต่ำแล้วถามว่า ภารกิจเสร็จแล้วใช่ไหม?
เฉียวซางพยักหน้ารับ “อืม แต่ก่อนพวกเราจะไปเมืองต่อไป หยาเป่าอยากประลองกับลู่เป่าสักหน่อยน่ะ”
“ปิงตี้”
ลู่เป่าหันไปมองหยาเป่า สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจแบบสุดๆ
ลู่เป่าเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าหยาเป่าจะกล้าขอประลองกับมันหลังจากที่มันวิวัฒนาการแล้ว แถมยังเลือกจะสู้กลางสายฝนแบบนี้อีก
“ย่าห์!”
หยาเป่าจ้องลู่เป่าด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ร้องประกาศกร้าวเสียงดัง
“ปิ๊งตี้”
ลู่เป่ามองหยาเป่าด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น ก่อนจะพยักหน้ารับ ถือว่าเป็นการตอบตกลง
“โอเค งั้นการแข่งขันนี้ฉันเป็นกรรมการให้เอง พวกแกสู้กันตามสบายเลย” เฉียวซางพูดพลางถอยไปยืนข้างสนาม
แต่พอคิดอะไรขึ้นมาได้ก็เริ่มไม่ไว้ใจเลยถอยห่างออกไปอีกหลายก้าว
หยาเป่ากับลู่เป่าเดินแยกไปประจำตำแหน่งคนละฝั่ง
สายฝนพรำลงมาไม่ขาดสาย
ลู่เป่าโฟกัสสายตาทั้งหมดไปที่หยาเป่า ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ทันสังเกตเลยว่ารอบตัวมันไม่มีฝนตกลงมาเลยแม้แต่น้อย
“ไป๋อวี่”
ผีเสื้อกันฝนที่ยืนอยู่ข้างสนาม จ้องลู่เป่าตาไม่กะพริบ
ขณะนั้นเอง ร่างของลู่เป่าและหยาเป่าก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นพร้อมกัน
เงามืดมหึมาค่อยๆ แผ่ขยายออก
เงาขนาดมหึมานั้นค่อยๆ ปกคลุมลงมา ในสายตาของผีเสื้อกันฝน เงานั้นเหมือนจะบดบังท้องฟ้าทั้งผืน
“ไป๋อวี่…!”
ผีเสื้อกันฝนสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่พุ่งเข้ามาเต็มๆ จนปากค่อยๆ อ้ากว้าง ก่อนจะตั้งสติได้แล้วเบิกตากว้างสุดขีด รีบกระพือปีกหนีไปทางที่เจ้าเกลียดฝนอยู่
พอเงาดำขนาดยักษ์พ้นออกจากเหนือหัว มันก็หันกลับไปมองร่างใหญ่ที่เพิ่งเห็นชัดเต็มตา แววตาสั่นระริกด้วยความตกตะลึง
หัวใจดวงน้อยๆ “เป๊าะ” แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
“ไป๋อวี่…”
ผีเสื้อกันฝนรู้ทันทีว่าตัวเองไม่มีวันเอื้อมถึงเทพธิดาในดวงใจอีกต่อไปแล้ว…
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าที่ลอยอยู่ขอบสนาม เห็นหยาเป่ากับลู่เป่ากำลังจะเริ่มสู้กัน มันก็ลอยวนรอบตัวเองด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรออก มันล้วงเอาแท่งเชียร์สีแดงออกมาจากวงแหวนของตัวเอง แล้วโบกสะบัดอย่างเมามัน
“ซุนซุน!”
“ซุนซุน!”
พี่หยาเป่าสู้ๆ!
พี่หยาเป่าสู้ๆ!
ลู่เป่าหันไปมองทางซุนเป่าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาเหมือนไม่แยแสอะไรทั้งนั้น
ซุนเป่าตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ก็ยังพยายามสะบัดแท่งเชียร์ต่อไป
“ซุนซุน!”
ลู่เป่าสู้ๆ
กงเป่า: “……”
ลู่เป่าถึงค่อยละสายตากลับมา
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ส่งนกหวีดมาให้ฉันหน่อย” เฉียวซางพูดขึ้น
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าควานหานกหวีดจากในวงแหวน ก่อนจะรีบส่งให้ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมัน
เฉียวซางเอานกหวีดใส่ปาก
เสียงหวีดดังขึ้นก้องสนาม