บทที่ 979: ผลของความสำเร็จ

ผ่านมานานขนาดนี้แล้วเหรอ?

ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด... เฉียวซางชะงักไปนิด ก่อนจะรีบจัดการสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วพูดว่า

“งั้นช่วยเปิดห้องใหม่ให้ฉันหน่อยค่ะ”

“ได้เลยค่ะ” พนักงานตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มดำเนินการให้

สิบกว่านาทีต่อมา บริเวณโซนที่พัก ห้องหมายเลข 2009

เฉียวซางเดินเข้าไปในห้อง ปิดประตู และสิ่งแรกที่ทำคือเสียบสายชาร์จโทรศัพท์ให้เรียบร้อย

พอเปิดเครื่อง เธอก็ลองดูวันที่ในโทรศัพท์ แล้วก็พบว่ามันเป็นเวลาครึ่งเดือนให้หลังจริงๆ

เฉียวซางเงียบคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรหามิเคลล่าอาจารย์ของเธอ

“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…”

เสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าปิดเครื่อง

หรือว่าเห็นว่าเราหายไปนานขนาดนี้แล้วเลยเข้าไปตามหาเราข้างในนั่นเหรอ... ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวเฉียวซาง

“ปิงตี้”

ตอนนั้นเอง ลู่เป่าก็ร้องเรียกขึ้นมา

เฉียวซางหลุดจากภวังค์ หันไปมองมัน

เห็นลู่เป่าวิ่งไปอยู่ตรงมุมห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใช้สองอุ้งเท้าปิดจมูกตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ มองเธอ หยาเป่า ซุนเป่า แล้วก็กงเป่า ด้วยสายตาเหม็นเบื่อสุดๆ

เฮ้ย เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอกไม่ได้ทำหน้าแบบนี้เลยนี่นา... เฉียวซางอดบ่นในใจไม่ได้ ก่อนจะพูดว่า

“โอเคๆ ฉันไปอาบน้ำก่อนละกัน”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าเองก็ถอดวงแหวนออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบชุดออกมาให้เจ้านายเลือกหลายชุด

เฉียวซางหยิบมาแบบสุ่มๆ ได้หนึ่งชุด แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

...

ในเวลาเดียวกัน

อีกฝั่งหนึ่ง

ที่ศูนย์แลกเปลี่ยนสัตว์อสูร

“ตอนแรกบอกว่าจะเช่ากบสยบคลื่นสัปดาห์เดียว แต่ตอนนี้กบสยบคลื่นหายไปกับแกตั้งครึ่งเดือน ระหว่างนั้นฉันก็สัมผัสถึงมันไม่ได้เลยสักนิด เกือบจะแจ้งความแล้วรู้ไหม นอกจากค่าเช่าเพิ่มอีกแปดวัน แกยังต้องจ่ายค่าชดเชยทางจิตใจให้ฉันด้วย!”

ชายร่างใหญ่ ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นลายดอก พูดเสียงหงุดหงิด

“หนิงหนิง…”

กบสยบคลื่นยืนอยู่ข้างๆ ชายร่างใหญ่ ปาดน้ำตาเงียบๆ

ภารกิจรอบนี้มันน่ากลัวเกินไปจริงๆ...

“แล้วก็นะ สภาพจิตใจของกบสยบคลื่นตอนนี้ก็ไม่ปกติ แกต้องจ่ายค่าชดเชยให้มันด้วย” ชายร่างใหญ่เหลือบตามองกบสยบคลื่นแล้วเสริมขึ้นมา

มิเคลล่านิ่งไปพักหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

“อะไร หรือคิดจะเบี้ยวเหรอ?” ชายร่างใหญ่ขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มดุดันขึ้น

มิเคลล่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า

“นายบอกว่า ฉันเช่ากบสยบคลื่นไป จนถึงตอนนี้ผ่านมาครึ่งเดือนแล้วเหรอ?”

ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร โซนที่พัก ห้อง 2009

เฉียวซางออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็จัดการอาบน้ำให้หยาเป่า ซุนเป่า แล้วก็กงเป่าทีละตัวจนเสร็จ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วลองกดโทรหามิเคลล่าอาจารย์อีกครั้ง

คราวนี้เสียงสัญญาณดังไปสองครั้ง ก่อนปลายสายจะกดรับ

ยังไม่ทันที่เฉียวซางจะพูดอะไร เสียงของมิเคลล่าก็ดังออกมาจากลำโพงก่อนเลย

“ทำไมเพิ่งติดต่อมา นี่เธอเพิ่งออกมาจากในอาณาเขตลึกลับเหรอ?”

เฉียวซางตอบรับเบาๆ “ค่ะ” แล้วก็รีบเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในมิตินั้นแบบคร่าวๆ ก่อนจะพูดว่า

“ตอนแรกฉันนึกว่าสูงสุดก็แค่สัปดาห์เดียว ไม่นึกเลยว่ามันจะผ่านไปตั้งครึ่งเดือนค่ะ”

มิเคลล่านิ่งคิดก่อนจะตอบว่า

“ฉันเคยได้ยินเหมือนกันว่าบางอาณาเขตลึกลับ เวลาข้างในมันเดินไม่เหมือนกับข้างนอก”

“แต่ว่า…ในข้อมูลของอาณาเขตลึกลับหมายเลข 88 ไม่มีระบุไว้เลยนะคะ ว่าเวลาข้างในมันต่างกับโลกภายนอก” เฉียวซางพูดขึ้น

มิเคลล่าคิดตามแล้วก็พูดว่า

“งั้นก็อาจจะเป็นเพราะแม่น้ำต้นกำเนิดที่พวกเธอไปถึงตอนท้ายๆ นั่นแหละ เวลาตรงนั้นอาจจะไหลไม่เหมือนที่อื่น”

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็ฟังดูสมเหตุสมผลแล้ว... เฉียวซางคิดในใจ

แล้วตอนนั้นเอง เหมือนมิเคลล่าเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเรื่องหนึ่งที่เฉียวซางพูดไปก่อนหน้านี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เมื่อกี้เธอบอกว่า พรายผืนฟ้านิรันดร์ของเธอ…วิวัฒนาการเป็นพรายศีตละอำพันแล้วงั้นเหรอ?”

เฉียวซางกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ แล้วหลุดหัวเราะด้วยอาการยินดี “ใช่แล้วค่ะ!”

พูดจบก็รู้สึกว่าไม่ควรจะดูมั่นหน้าขนาดนั้น เลยรีบเสริมว่า

“จริงๆ แล้วพรายผืนฟ้านิรันดร์ของฉัน ตอนนั้นพลังงานในร่างมันก็เต็มอยู่แล้ว แค่ต้องการอารมณ์ที่กระตุ้นสุดๆ กับอุณหภูมิติดลบ 60 องศา ก็จะวิวัฒนาการได้เอง ตอนนั้นมันก็แค่โชคดีน่ะค่ะ ที่อารมณ์กระตุ้นก็มาแล้วรอบๆ ก็มีน้ำอยู่เต็มไปหมด แล้วก็มีพวกสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็งคอยช่วยด้วยค่ะ”

โชคดี? นี่เธอเรียกสิ่งนี้ว่าโชคดีเหรอ?!

มิเคลล่าแอบกลั้นใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“วิวัฒนาการได้เร็วเกินคาดนะ แต่เป้าหมายของเธอคือศึกชิงถ้วยอวกาศ หนทางมันยังอีกยาวไกล ดังนั้นห้ามหย่อนยานเป็นอันขาด”

ระดับ S ก็คือระดับ S วันยังค่ำ … พอได้ยินว่าลู่เป่าวิวัฒนาการแล้ว อาจารย์มิเคลล่ากลับไม่ได้มีปฏิกิริยาตื่นเต้นอะไรเลย สำหรับคนระดับนี้ การพัฒนาสัตว์อสูรจากระดับนายพลให้กลายเป็นระดับราชา มันคงเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว…

เฉียวซางปรับสีหน้าให้จริงจัง แล้วตอบเสียงหนักแน่น

“ฉันข้าใจค่ะ!”

พูดจบ อยู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยถามต่อ

“อาจารย์คะ ตอนนี้อาจารย์เช็คเอาท์ออกจากที่พักแล้วหรือยัง แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

มิเคลล่าเตรียมคำตอบไว้แล้ว พูดทันที

“ออกมาแล้ว ตอนนี้กำลังสำรวจพวกสัตว์อสูรในภูมิภาคจงคงอยู่ พอเธอจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ไว้เราไปเจอกันที่ทางเดินอากาศก็แล้วกัน จะได้ออกเดินทางไปเมืองต่อไปเลยทันที”

เฉียวซางเลยบอกไปว่า

“อาจจะต้องเลื่อนนิดนึงนะค่ะ คนที่ฉันช่วยออกมาจากอาณาเขตลึกลับ เขาขอแวะกลับบ้านก่อน ฉันต้องรอเขามาด้วย จะได้ไปยืนยันภารกิจด้วยกัน”

มิเคลล่าตอบกลับมา

“โอเค งั้นเดี๋ยวพอเธอยืนยันภารกิจเสร็จแล้วก็บอกฉันอีกทีแล้วกัน”

“ค่ะ”

หลังวางสาย เฉียวซางก็รีบส่งข้อความไปหาลูกค้ารายใหญ่ที่ติดต่อมาก่อนหน้านี้ทันที

[เปลี่ยนที่อยู่แล้วนะคะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร ห้อง 2009 ของส่งอย่าส่งผิดล่ะ]

ไม่นาน ประมาณสิบกว่าวินาที ปลายทางก็ส่งข้อความตอบกลับมา

[โอเคค่ะ]

เฉียวซางวางใจไปเปราะหนึ่ง วางโทรศัพท์ลง นอนเอกเขนกบนเตียง หลับตา แล้วส่งจิตสำนึกของตัวเองเข้าไปในตำราอสูร

หน้ากระดาษพลิกไปมา ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าของลู่เป่าพอดี

ชื่อ: : พรายศีตละอำพัน

ประเภท: น้ำ, น้ำแข็ง

ระดับ: ระดับราชา (1,000,000/10,000,000)+

-ลักษณะเฉพาะตัว-

ลักษณะแรก: หนึ่งเดียวกับสายน้ำ (A, 8564/10000, ใช้งานได้, สามารถเปลี่ยนแปลงเซลล์ในร่างกายเพื่อหลอมรวมกับสายน้ำได้

ลักษณะที่สอง: ว่ายน้ำเร็ว (B, 1576/1000, ใช้งานได้, เมื่ออยู่ในสภาพอากาศฝนตก ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากปกติ)

ลักษณะที่สาม: รับรู้ฝน (C, 923/1000, ใช้งานได้, ใช้หูและหางสัมผัสกับความชื้นในอากาศเพื่อรับรู้สภาพฝนล่วงหน้า)

ลักษณะที่สี่: สะสมน้ำ (B, 34/2,000, ใช้งานได้, ไม่ได้รับความเสียหายจากทักษะประเภทน้ำ แต่จะฟื้นฟูพลังชีวิตแทน)

ลักษณะที่ห้า: ร่างน้ำแข็ง (B, 1/2000+, ใช้งานได้, เมื่ออยู่ในสภาพอากาศหิมะตก จะฟื้นฟูตัวเองอย่างช้าๆ)

ลักษณะที่หลบซ่อน: หิมะโปรยปราย (C, 1/1,000, ใช้งานได้, เมื่อลงสนามจะเปลี่ยนสภาพอากาศให้เป็นหิมะตก)

ทักษะ: แสงแห่งการรักษา (ไร้ที่ติ 20000/20000), ปืนฉีดน้ำ (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, ฟองอากาศ (ขั้นสูง 1289/2000)+, หางน้ำ (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, หมอกไอน้ำ (ขั้นสูงสุด 3481/5000)+, สายน้ำโรมรัน (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, ลมเยือกแข็ง (ขั้นสูง 1067/2000)+, หิมะโปรย (ขั้นสูง 1278/2000)+, กรงเล็บน้ำแข็ง (ไร้ที่ติ 12655/20000)+, คลื่นเสียงบำบัด (ขั้นสูงสุด 2867/5000)+, เรียกฝน (ขั้นสูงสุด 3659/5000)+, เรียกหิมะ (ขั้นสูงสุด 3659/5000)+, บุปผาเยือกแข็ง (ไร้ที่ติ 18975/20000)+, เกราะหนามน้ำแข็ง (ขั้นสมบูรณ์ 8909/10000)+, เรียกลูกเห็บ (ขั้นสูงสุด 4864/5000)+, ม่านแสงออโรร่า (ขั้นสูงสุด 2865/5000)+, พายุหิมะ (ขั้นกลาง 276/500)+, หอกน้ำแข็งยักษ์ (ขั้นสมบูรณ์ 6465/10000)+, อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาล (ขั้นสูง 1108/2000)+, ชำระล้าง (ขั้นสูงสุด 2089/5000)+, หิมะถล่ม (ขั้นต้น 1/100)+, เกราะน้ำแข็ง (ขั้นต้น 1/100)+, ฟื้นฟูพลังงาน (ขั้นต้น 1/100)+

เฉียวซางไล่ดูตรงส่วนลักษณะเฉพาะตัว พอเห็นร่างน้ำแข็งก็รู้สึกถูกใจไม่น้อย เพราะลู่เป่ามีเรียกหิมะและหิมะโปรยปรายอยู่ด้วย ลงสนามเมื่อไหร่หิมะตกทันที ถ้าร่างกายไม่ได้บาดเจ็บหนักก็ฟื้นตัวได้เองจากหิมะ แบบนี้ก็ประหยัดเวลาและพลังงานในการใช้แสงแห่งการรักษาได้เยอะเลย

เฉียวซางยิ้มอย่างพอใจ สายตาค่อยๆ เลื่อนลงไปดูต่อ…

พอเฉียวซางเห็นว่าชำระล้างพัฒนาขึ้นไปถึงขั้นสูงสุดแล้ว ก็รู้สึกว่าคุ้มแล้วกับที่ใช้แต้มคะแนนลงทุนลงแรงไป

การที่ความชำนาญมันพุ่งทะยานมาได้ถึงระดับนี้ จริงๆแล้วก็เพราะก่อนหน้านี้เธอใช้ได้แต้มสะสมเพิ่มความชำนาญของมันไปตรงๆ ไม่อย่างนั้นถ้าให้ลู่เป่าฝึกจากขั้นต้นไปเรื่อยๆ ไม่รู้ต้องรอไปจนถึงกี่ปีกี่เดือนถึงจะชำระล้างแม่น้ำต้นกำเนิดได้จนหมด

ตอนแรกก็แค่หวังว่าจะได้ออกมาเร็วๆ หน่อย แล้วก็ไม่อยากให้ลู่เป่าลำบากไปมากกว่านี้ คิดไม่ถึงว่าหลังจากชำระล้างเสร็จ อารมณ์ของลู่เป่าจะดีขึ้นจนถึงขนาดตื่นเต้นแบบนั้นได้ แถมพวกสัตว์อสูรป่าก็ยอมช่วยกันสร้างอุณหภูมิติดลบ 60 องศาให้ด้วย...