บทที่ 973: ฝูงสัตว์อสูรป่า

เมื่อเห็นเหล่าสัตว์อสูรป่าที่พากันมารวมตัว หยวนเจี๋ยเหวินถึงกับเบิกตากว้างทันที ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้เฉียวซางโดยไม่รู้ตัว

ทางด้านฝั่งของมิเคลล่า ปฏิกิริยาแรกคือระแวดระวัง สองมือเตรียมจะทำมือประกบร่ายกลุ่มดาวอัญเชิญทุกเมื่อ แต่พอเธอเห็นว่าสัตว์อสูรป่าที่แห่กันมาทุกตัวล้วนคาบผลไม้อะไรบางอย่างไว้เต็มปาก เธอก็ชะงักไป สีหน้าที่ปกติแล้วควบคุมได้ดีถึงกับเสียอาการไปชั่วขณะ

ทีละตัวๆ สัตว์อสูรป่าต่างพากันคาบผลไม้ในปากมาวางกองลงกับพื้น

ไม่นานนัก ตรงหน้าก็ปรากฏกองภูเขาผลไม้ขนาดย่อมๆ ขึ้นมา

แต่สัตว์อสูรป่าเหล่านี้ไม่ได้แค่เอาผลไม้มาแล้วจากไป พวกมันยังคงอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ไม่ได้ขยับไปไหน

นี่มัน… เฉียวซางมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาตกตะลึงปนสับสน

แล้วทันใดนั้นเอง เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะหันไปมองอัศวินปล้องสมุทรที่ยืนอยู่ไม่ไกล ซึ่งกำลังมองลู่เป่าด้วยสายตาอ่อนโยน

“สุ่ยเจี๋ย”

ตอนนั้นเอง อัศวินปล้องสมุทรก็ส่งเสียงเรียกลู่เป่าด้วยเสียงเล็กแหลมอันเป็นเอกลักษณ์

“ย่าห์ ย่าห์”

หยาเป่าหันไปมองกองผลไม้ที่วางเกลื่อนอยู่บนพื้น แล้วกลืนน้ำลายดังเอื้อก ก่อนจะเริ่มแปลให้ฟัง

มันบอกว่า ของกินพวกนี้ทั้งหมดเตรียมไว้ให้ลู่เป่า เอาไว้ฟื้นฟูพลังงาน

“ซุนซุน~”

ยังไม่ทันที่เฉียวซางจะพูดอะไร ซุนเป่าที่อยู่ข้างๆ ก็ลอยมาหาอัศวินปล้องสมุทรด้วยใบหน้าประจบประแจง ก่อนจะส่งเสียงเรียกเหมือนพยายามขอส่วนแบ่ง

แล้วของมันล่ะๆ

แต่ดูเหมือนอัศวินปล้องสมุทรจะเมินมันสนิท ไม่แม้แต่จะชายตามองสักนิดเลยด้วยซ้ำ

ผลชำระล้าง มีสรรพคุณช่วยขับสิ่งสกปรกในร่างกายสัตว์อสูรประเภทน้ำ

ผลไม้กำเนิดพลังน้ำ ช่วยเพิ่มพลังงานธาตุน้ำในร่างกายสัตว์อสูร

ผลไม้หยั่งรู้สายน้ำ หลังกินแล้วเวลาใช้ทักษะธาตุน้ำจะสามารถเข้าใจส่วนที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อนได้ ทำให้เพิ่มระดับความชำนาญของทักษะ

ผลเปล่งประกาย เมื่อกินเข้าไปจะช่วยทำให้ขนหรือเกล็ดของสัตว์อสูรธาตุน้ำดูเงางามและโดดเด่นยิ่งขึ้น

แล้วยังมีผลน้ำกระโจนที่เคยเห็นริมบ่อน้ำอีก…

เฉียวซางมองภูเขาผลไม้ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ในใจคิดว่าโชคดีสุดๆ ไปเลย…

“สุดยอดเลยครับบอส! ผลไม้พวกนี้ทั้งหมดจะเป็นของบอสจริงๆ เหรอครับเนี่ย?” หยวนเจี๋ยเหวินเดินเข้ามาถามด้วยใบหน้าตื่นเต้น

พูดก็พูดเถอะ ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอะไรอลังการงานสร้างขนาดนี้!

ในอาณาเขตลึกลับแห่งนี้ สัตว์อสูรป่าจำนวนมากมารวมตัวกัน ไม่ใช่เพื่อโจมตีพวกเขา แต่เพื่อเอาผลไม้มาให้!

ถ้าเรื่องนี้โพสต์ลงในเว็บบอร์ดหรือฟอรั่ม ไม่มีทางมีใครเชื่อแน่นอน!

ทันทีที่พูดจบ อัศวินปล้องสมุทรก็หันหน้ามามอง

เฉียวซางที่สัมผัสได้ถึงสายตานั้น รีบยืดตัวตรงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที “แน่นอนว่าไม่ใช่ ของพวกนี้พวกมันเตรียมเอาไว้ให้ลู่เป่าต่างหาก”

ของที่ให้สัตว์อสูร ก็เหมือนให้เจ้าของอยู่แล้วไม่ใช่รึไง… หยวนเจี๋ยเหวินพยายามกลั้นใจไม่พูดประโยคนี้ออกไป

อัศวินปล้องสมุทรได้ยินแล้วก็หันกลับไป ก่อนจะมองลู่เป่าด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นเดิม

ไม่เพียงแต่มัน สัตว์อสูรป่าทุกตัวต่างก็ใช้สายตาเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความคาดหวัง มองไปที่ลู่เป่า

“ปิงอ้าย”

ลู่เป่ารู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างโดยไม่รู้ตัว มันเงยหน้ามองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง

“กินเข้าไปเถอะ ของพวกนี้พวกมันตั้งใจเตรียมมาให้แกโดยเฉพาะเลยนะ” เฉียวซางพยายามกดความตื่นเต้นไว้ในใจ แล้วพูดกับลู่เป่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ตอนแรกคิดไว้ว่ารอบนี้ต้องเปลืองน้ำยาฟื้นฟูพลังงานไปไม่น้อยในการชำระล้างน้ำเน่าพวกนี้ซะอีก

ไม่คิดเลยว่าพวกสัตว์อสูรป่าจะใจกว้างขนาดนี้ ขนผลไม้หายากที่ด้านนอกมีราคาหลักหมื่นต่อผล มาให้แบบไม่คิดเงินเลยสักนิดเดียว

ในเมื่อมีของดีขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ใช้ก็ถือว่าผิดศีลธรรมแบบสุดๆ

“ปิงอ้าย”

ลู่เป่ามองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง แล้วก็มองไปรอบๆ เหล่าสัตว์อสูรป่าที่ต่างก็จ้องมันเป็นตาเดียว ก่อนจะค่อยๆ ยกขาก้าวไปยังภูเขาผลไม้ตรงหน้า

มันยกอุ้งเท้าขึ้นมา แต่พอนึกได้ว่าอุ้งเท้ามันเปื้อนอยู่เลยลดอุ้งเท้าลง แล้วก้มหน้าลงเตรียมจะใช้ปากคาบผลไม้ขึ้นมาแทน

“หมอหมอ!”

ตอนนั้นเอง สัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ตัวประมาณ 70 เซนติเมตร ทั้งตัวเป็นสีน้ำเงินอมเทา รูปร่างเหมือนผ้าผืนหนึ่งก็ส่งเสียงร้องขึ้น

ลู่เป่าหยุดชะงัก

“หมอหมอ!”

เจ้าสัตว์อสูรที่หน้าตาเหมือนผ้าผืนนั้นกระโดดฉับเดียวไปบนผลไม้ที่ลู่เป่ากำลังจะคาบ ทั้งตัวโอบห่อผลไม้นั้นไว้

พร้อมกันนั้น น้ำซึมๆ ก็ไหลออกมาจากตัวมัน

แล้วมันก็ถูผลไม้นั้นไปมาเหมือนใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ด

พอเจ้าตัวนั้นถอยออกมา ผลไม้ก็เป็นประกายสะอาดเอี่ยม ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่นิดเดียว

“หมอหมอ”

เจ้าสัตว์อสูรหน้าตาเหมือนผ้าผืนนั้นประคองผลไม้ที่เช็ดจนเงาวับ ยื่นให้ลู่เป่าด้วยท่าทางเคร่งขรึมเหมือนส่งของศักดิ์สิทธิ์ให้กับทวยเทพที่มันนับถือ

“ปิงอ้าย…”

ลู่เป่านิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปคาบผลไม้เข้าปากแล้วเคี้ยวกร้วมๆ

ในหัวของเฉียวซางก็มีข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ลอยขึ้นมา "อสูรผ้าเช็ดถู สัตว์อสูรประเภทน้ำระดับเริ่มต้น น้ำที่ซึมออกจากตัวมีส่วนผสมพิเศษช่วยฆ่าเชื้อและทำความสะอาดได้…

ในใจเธออดคิดไม่ได้ว่า สัตว์อสูรป่าที่นี่นี่ช่างใส่ใจเรื่องความสะอาดจริงๆ …

ระหว่างที่คิดอยู่นั้น อสูรผ้าเช็ดถูอีกหลายตัวก็กระโดดออกมา แล้วมุ่งหน้าไปที่กองภูเขาผลไม้ เริ่มช่วยกันเช็ดผลไม้แต่ละลูกอย่างขะมักเขม้น

ลู่เป่าเห็นแบบนั้นก็อารมณ์ดีขึ้นมาก กินผลไม้ที่เช็ดสะอาดแล้วอย่างเอร็ดอร่อย

“ย่าห์ ย่าห์…”

หยาเป่าที่อยู่ข้างๆ มองจนท้องร้องโครกคราก

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าถอนหายใจ ก่อนจะลอยมาข้างๆหยาเป่าแล้วถอดวงแหวนออก แล้วหยิบเอาเม็ดพลังงานออกมา จากนั้นก็หยิบถ้วยออกมาอีกใบ แล้วแบ่งเม็ดพลังงานให้ทั้งตัวเอง หยาเป่า และกงเป่าคนละส่วน

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่ารีบกินอย่างไม่อิดออด

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าก็กินไป ถอนหายใจไปเป็นระยะๆ พร้อมกับเหลือบมองกองผลไม้ตรงนั้นด้วยสายตาเสียดาย แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึก ทำไมชีวิตของมันถึงได้รันทดแบบนี้กันนะ…

“กงจั้น”

กงเป่าไม่ได้กินเม็ดพลังงานที่แบ่งให้

มันเดินมายืนข้างๆผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง สายตาจับจ้องไปที่ฝูงสัตว์อสูรป่ารอบๆ ด้วยความระแวดระวัง

สัตว์อสูรป่ารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ มันไม่ไว้ใจเด็ดขาด

สัตว์อสูรป่ารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ แต่เจ้าสองตัวนั้นยังมีอารมณ์นั่งกินข้าวอีก… ความรู้สึกผ่อนคลายเกินเบอร์นี่มันอะไรกัน…

เฉียวซางมองหยาเป่ากับซุนเป่าที่นั่งกินเม็ดพลังงานกันอย่างเพลิดเพลิน มุมปากกระตุกเบาๆ

จากนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองลูกค้ารายใหญ่กับหยวนเจี๋ยเหวินแล้วพูดว่า

“พวกคุณจะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ”

การจะชำระล้างน้ำในแม่น้ำให้สะอาดหมดจด ไม่มีทางทำได้ในเวลาอันสั้น เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าคงต้องอยู่ที่นี่อีกสักพักใหญ่

“บอส! ผมไม่มีทางปล่อยให้บอสอยู่ที่นี่คนเดียวแน่นอนครับ!” หยวนเจี๋ยเหวินพูดแบบไม่ต้องคิดเลย

ล้อกันเล่นหรือเปล่า ถ้าไม่มีบอสอยู่ข้างๆ แล้วผมจะออกจากอาณาเขตลึกลับนี้อย่างปลอดภัยได้ยังไง แถมผมยังไม่ได้รับแสงแห่งการรักษาด้วย ถ้าออกไปแล้วติดต่อบอสไม่ได้ล่ะจะทำยังไง?

ดังนั้นไม่มีทางที่เขาจะยอมกลับไปก่อนแน่!

เฉียวซางหันไปมองลูกค้ารายใหญ่ที่ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลูกค้ารายใหญ่หรือหลินซือยิ้มน้อยๆออกมา “ฉันเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรค่ะ รอคุณได้ มีเวลาเหลือเฟือเลยค่ะ”

เฉียวซางได้ยินแบบนั้นก็แอบถอนหายใจโล่งอกอยู่เงียบๆ

จริงๆแล้ว เธอเองก็ไม่อยากให้ลูกค้ารายใหญ่ออกไปตอนนี้เหมือนกัน เพราะค่าตอบแทนที่อีกฝ่ายเสนอมา เธอก็ยังอยากได้อยู่ไม่น้อย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้น ลู่เป่าก็ฟื้นฟูพลังไปพลางแล้วใช้ทักษะชำระล้างไปอีกสองรอบ

น้ำในแม่น้ำที่เคยเป็นสีดำคล้ำ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม และค่อยๆ กลายเป็นสีเทาธรรมดา

เหล่าสัตว์อสูรป่าที่อยู่รอบๆ มองลู่เป่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและชื่นชมมากขึ้นเรื่อยๆ

พวกสัตว์อสูรป่าที่มีคุณสมบัติประเภทต่อสู้กับประเภทน้ำบางตัว ถึงขั้นอาศัยจังหวะตอนลู่เป่ากินผลไม้ ช่วยกันนวดไหล่บีบนวดให้เป็นบริการแบบพิเศษ

“กงจั้น…”

กงเป่าที่แรกๆ ยังระแวง ตอนนี้ก็รู้สึกได้ว่าสัตว์อสูรป่ารอบๆ ไม่มีท่าทีเป็นศัตรูเลย มันเลยยอมวางใจ นั่งกินเม็ดพลังงานอย่างสบายอารมณ์

ภายในป่ายังมืดสลัว ไม่มีแสงแดดส่องถึง

จนกระทั่งหยาเป่านอนหลับไปนั่นแหละ เฉียวซางถึงรู้ว่า ตอนนี้ก็ค่ำแล้วเหมือนกัน

หยวนเจี๋ยเหวินกับลูกค้ารายใหญ่เองก็ค่อยๆ ผลอยหลับไปทีละคน

เฉียวซางนั่งอยู่บนหลังหยาเป่า มองลู่เป่าที่กำลังกินผลไม้คำโตๆ อย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับเหล่าสัตว์อสูรป่ารอบๆ ที่ไม่มีตัวไหนหลับเลยแม้แต่ตัวเดียว อยู่ดีๆ ก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจ

ปกติลู่เป่าไม่ใช่สายกินจุ อาหารแต่ละมื้อก็กินพอประมาณ แค่ประมาณ 70-80% ของความอิ่มก็จะหยุดแล้ว

ส่วนพวกผลไม้ที่เป็นขนมกินเล่น ส่วนใหญ่ก็แค่กินทีละสองสามลูก แต่ตอนนี้ดันกินทีละหลายๆ ลูกแบบไม่ลังเล

อาหารพวกนี้ถึงจะเต็มไปด้วยพลังงานที่ใช้ฟื้นฟูได้ แต่ความอิ่มจากการกินก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม

เธอรับรู้ได้เลยว่า ลู่เป่าไม่ได้ทำไปเพราะอยากรีบกิน รีบฟื้นพลังแค่เพื่อออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยเท่านั้น แต่ลู่เป่ากำลังอยากช่วยเหลือพวกสัตว์อสูรป่ากลุ่มนี้ให้ได้เร็วที่สุดจากใจจริง…