บทที่ 961: เห็ดพิษลายสน

“ต่อไปไปทางไหนต่อเหรอคะ?” เฉียวซางเอ่ยถาม

“เดินตรงไปเรื่อยๆเลยครับบอส” หยวนเจี๋ยเหวินชี้ไปทางข้างหน้า

ทั้งสามคนเดินหน้าต่อไป

หลังจากเดินลุยมาประมาณชั่วโมงหนึ่ง หยวนเจี๋ยเหวินก็คลายคิ้วที่ขมวดไว้แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ตอนนี้เข้าเขตปลอดภัยแล้ว พวกเราแวะพักกันก่อนดีไมครับ?”

เขตปลอดภัย? เฉียวซางมองตามสายตาของเขาไปก็เห็นเป็นพื้นหญ้านุ่มๆผืนหนึ่ง รอบๆเต็มไปด้วยเห็ดสีสันฉูดฉาดหลากสี

“ย่าห์...”

หยาเป่าก้มลงไปดมๆ เห็ดต้นหนึ่งที่มีลวดลายเส้นสีแดงๆบนตัว จากนั้นก็อ้าปากเตรียมจะงับเข้าปาก

“จวินจวิน!”

แต่ในวินาทีถัดมา เห็ดสีแดงนั่นกลับลืมตาขึ้นสองข้าง สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะกระโดดพรวดเดียวหายวับไปกับตา

“ย่าห์ ย่าห์...”

“ทั้งหมดนี่คือเห็ดพิษลายสนเหรอคะ?” เฉียวซางมองเห็ดตรงหน้าทั้งผืนก่อนจะถามขึ้น

เธอเคยอ่านข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับอาณาเขตลึกลับหมายเลข 88 มาก่อน เลยรู้ว่ามีอยู่โซนหนึ่งที่เป็นที่อยู่อาศัยของเห็ดพิษลายสน

เห็ดพิษลายสนเป็นสัตว์อสูรระดับกลาง สองประเภทคือพิษกับพืช เป็นสัตว์อสูรที่มีสีสันแตกต่างกันได้หลากหลายซึ่งพบได้ไม่บ่อยนัก ชอบปักเท้าลงดินแล้วนอนพัก อุปนิสัยค่อนข้างเป็นมิตรและขี้ขลาด ต่อให้เป็นสัตว์อสูรป่าก็ไม่ค่อยจะโจมตีมนุษย์ก่อน

แค่เพราะสายพันธุ์นี้ขีดจำกัดศักยภาพสูงสุดอยู่แค่ระดับสูง เลยไม่ได้รับความนิยมในท้องตลาดสักเท่าไหร่

หยวนเจี๋ยเหวินพยักหน้ารับเบาๆ “อาณาเขตลึกลับหมายเลข 88 ส่วนใหญ่แล้ว การกระจายตัวของสัตว์อสูรแต่ละชนิดจะค่อนข้างชัดเจนกันครับ ถ้าจำนวนสัตว์อสูรชนิดเดียวกันเกิน 88 ตัวเมื่อไหร่ ก็แทบจะไม่เจอสัตว์อสูรเผ่าพันธุ์อื่นในบริเวณใกล้ๆ เลย”

เฉียวซางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามขึ้นว่า

“88 ตัวนี่เขาคิดคำนวณจากอะไรเหรอคะ?”

“มีทีมที่ขายข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตลึกลับเข้ามาศึกษาไว้โดยเฉพาะน่ะครับ” หยวนเจี๋ยเหวินพูดแล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นต่อ “จริงๆ ผมก็ว่าตัวเลขนี้ดูแปลกๆอยู่เหมือนกัน แต่พอจำนวนสัตว์อสูรชนิดเดียวกันอยู่ในระดับหลักหลายสิบตัวเข้าไป พื้นที่รอบๆ นั้นก็จะไม่ค่อยเจอสัตว์อสูรสายพันธุ์อื่นจริงๆนั่นแหละ”

แล้วเขาก็เสริมขึ้นว่า

“ยกเว้นพวกประเภทบินนะ”

พูดจบ หยวนเจี๋ยเหวินก็หันมาถามอีกครั้งว่า

“บอสครับ พวกเราพักกันหน่อยไหม?”

“พักเอาแรงหน่อยก็ดีค่ะ” เฉียวซางตอบกลับ

จริงๆ แล้วถ้าล้าเมื่อไหร่ก็แค่ปล่อยแสงแห่งการรักษาสักทีเดียวก็หาย แต่อาจารย์มิเคลล่าก็เตือนไว้แล้วว่าอย่าใช้แสงแห่งการรักษาพร่ำเพรื่อโดยไม่จำเป็น จะได้ไม่เปลืองพลังงาน โดยเฉพาะในอาณาเขตลึกลับแบบนี้

หยวนเจี๋ยเหวินหาที่ว่างเหมาะๆ แล้วหย่อนตัวลงนั่งทันที

ส่วนนักรบดาบเปลือกหอยก็ยืนคุมเชิงเฝ้าระวังอยู่ด้านข้างกายเขา

“คุณไม่พักหน่อยเหรอคะ?” เฉียวซางหันไปถาม "ลูกค้ารายใหญ่" ข้างๆที่ยังยืนอยู่ดูไม่เหนื่อยล้าอะไรเลยสักนิด

“ฉันไม่พักหรอกค่ะ” หลินซือยิ้มพลางพูด “ขอเดินดูหน่อยว่ามีพวกวัตถุดิบที่ฉันตามหาอยู่รึเปล่า”

พูดจบ เธอก็ก้มลงเริ่มพลิกต้นไม้ใบหญ้าสำรวจไปเรื่อยๆ

“บอสครับ พักสักหน่อยเถอะ” หยวนเจี๋ยเหวินพูดขึ้นมาอีกที “อีกเดี๋ยวข้างหน้าจะเข้าเขตของสัตว์อสูรระดับสูงแล้วนะ พวกเราต้องเก็บแรงไว้หน่อย”

“ฉันยังไม่เหนื่อยหรอก” เฉียวซางตอบกลับพลางคอยระวังรอบๆ ไปด้วย

การอดนอนระยะยาวกับการฝึกฝนที่ช่วยเสริมร่างกายทำให้เธออึดและถึกทนกว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับเดียวกันเยอะพอสมควร

แถมครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาในอาณาเขตลึกลับ ต่อให้ตรงนี้จะเป็นพื้นที่ที่ในคู่มือระบุว่าเป็นเขตปลอดภัย เธอก็ไม่กล้าประมาทอยู่ดี

“ซุนซุน~”

อีกด้านหนึ่ง ซุนเป่าตัวน้อยเอานิ้วจิ้มหัวเห็ดพิษลายสนสีเหลืองเบาๆ

“จวินจวิน!”

เห็ดพิษลายสนสีเหลืองลืมตาโพลง ก่อนจะรีบยกขาหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าตัวน้อยเหมือนสนุกกับการละเล่นแบบใหม่ของมัน มันเอานิ้วไปจิ้มหัวเห็ดพิษลายสนสีชมพูข้างๆต่อ

“จวินจวิน!”

เห็ดพิษลายสนสีชมพูเบิกตากว้าง กรีดร้องลั่นก่อนวิ่งหนีเตลิดไปอีกตัว

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าหัวเราะคิกคัก เอามือปิดปากกลั้นขำ ก่อนจะเดินไปจิ้มหัวเห็ดพิษลายสนสีฟ้า สีแดง และสีเขียวต่อ

เหล่าเห็ดพิษลายสนที่ถูกจิ้มต่างพากันแตกตื่น วิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

“ซุนซุน~”

ไม่นานสายตาของซุนเป่าก็ไปสะดุดเข้ากับเห็ดพิษลายสนสีดำต้นหนึ่ง

มันเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นอุ้งมือลงไปจิ้ม

“เหมือนฉันเคยอ่านเจอในคู่มือว่า ห้ามไปแตะเห็ดพิษลายสนสีดำนะ?” เฉียวซางนึกถึงโพสต์ในบอร์ดที่เคยอ่านแล้วก็พูดขึ้น

“ถูกต้องแล้วครับ” หยวนเจี๋ยเหวินถอดหน้ากากกันพิษออกเพื่อดื่มน้ำ ก่อนจะอธิบายว่า “เห็ดพิษลายสนสีดำมีพิษแรงที่สุด ส่วนใหญ่จะเป็นเหมือนหัวหน้าใหญ่ของเผ่าพันธุ์นี้ นิสัยเองก็ไม่ค่อยดีด้วย มันไม่กลัวมนุษย์ ถ้าเผลอไปยั่วโมโหมันเข้า มีโอกาสสูงมากที่มันจะเรียกพรรคพวกแถวๆนี้มาเปิดศึกพร้อมกัน”

“ปกติเห็ดพิษลายสนจะขี้ขลาด แต่ถ้ามีตัวสีดำคอยนำ พวกมันจะฮึกเหิมขึ้นทันที”

“แต่ก็ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับบอส” หยวนเจี๋ยเหวินเปลี่ยนน้ำเสียงปลอบใจ “เพราะเห็ดพิษลายสนสีดำมีน้อยมาก แล้วตราบใดที่ไม่ไปยุ่งกับมันก่อน มันก็จะแทรกรากลงดินนอนนิ่งๆเหมือนต้นอื่นๆนั่นแหละครับ”

“มีผู้ฝึกสัตว์อสูรตั้งหลายคนตั้งใจมาเขตนี้เพื่อตามหาเห็ดพิษลายสนสีดำ แต่สุดท้ายก็หาไม่เจอ”

เขาอธิบายรายละเอียดเพิ่มเพราะเห็นได้ชัดว่าระดับเทพคนนี้ไม่ได้มาจากภูมิภาคจงคงแน่ๆ สัตว์อสูรที่เธอปล่อยออกมานั้น ภูมิภาคนี้ไม่มีสักตัว จะไม่รู้ข้อมูลพวกนี้ก็ไม่แปลก

“ซุนซุน?”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ซุนเป่าก็ใช้อุ้งมือยกเห็ดพิษลายสนสีดำขึ้นมาเสียแล้ว

มันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ จ้องสำรวจอย่างสนใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้นนี้ถึงไม่วิ่งหนีเหมือนต้นอื่น

จังหวะนั้นเอง เห็ดพิษลายสนสีดำค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ มันอ้าปากพ่นไอพิษสีดำออกมาเต็มแรง

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าตกใจจนรีบโยนเห็ดในมือทิ้งทันที

เห็ดพิษลายสนสีดำตีลังกาหลังหนึ่งรอบก่อนลงสู่พื้นแบบสวยงาม จากนั้นมันก็แหกปากตะโกนเสียงดังว่า

“จวินจวิน!”

เหล่าเห็ดพิษลายสนทั้งหมดในพื้นที่ลืมตาขึ้นพร้อมกันทันที

หลินซือที่ยืนดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นถึงกับกระตุกมุมปากนิดๆ แล้วรีบขยับตัวมายืนใกล้ๆ เฉียวซางแบบอัตโนมัติ

“บอสครับ ตอนนี้สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีแล้วนะ...” หยวนเจี๋ยเหวินที่ทันเห็นเหตุการณ์ตอนซุนเป่าโยนเห็ดพิษลายสนสีดำลงพื้นเต็มๆตาก็รีบลุกพรวดขึ้นมา พร้อมกับสวมหน้ากากกันพิษอย่างคล่องแคล่ว สีหน้าเคร่งเครียดสุดๆ

“ฉันเห็นแล้วล่ะ…” เฉียวซางยกมือขึ้นนวดขมับ ถอนหายใจอย่างปลงๆ

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าตัวน้อยเทเลพอร์ตกลับมาโผล่ข้างๆ ผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง สีหน้าเอาจริงเอาจังสุดๆ พร้อมส่งเสียงเตือนว่า ดูเหมือนพวกนั้นจะเตรียมจะเล่นงานเราแล้วนะ

ก็เพราะแกนั่นแหละ… เฉียวซางเหลือบตามองซุนเป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่งว่า “หยุดมันให้หมด”

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เห็ดพิษลายสนทั้งหมดก็พร้อมใจกันอ้าปาก พ่นไอพิษสีดำออกมา

“ย่าห์!”

“ซุนซุน~”

หยาเป่ากับซุนเป่าสองตัวส่งเสียงพร้อมกัน ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบ

พลังไร้รูปกระจายตัวออกไปทั่วบริเวณ

เหล่าเห็ดพิษลายสนทั้งหมดหยุดนิ่งในท่าที่กำลังอ้าปาก พ่นพิษกันอยู่ค้างๆ แบบนั้น ไม่มีตัวไหนขยับได้

แต่ไอพิษสีดำที่ถูกพ่นออกมาก่อนหน้านั้น ยังค่อยๆ กระจายตัวออกไปเรื่อยๆ

“ปิงอ้าย…”

ลู่เป่าปิดจมูกตัวเองด้วยอุ้งมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็รูดซิปเสื้อขึ้นจนถึงคอ เพื่อป้องกันกลิ่นพิษ

“เป่ยเป่ย!”

นักรบดาบเปลือกหอยยกอุ้งมือกดลงบนพื้นทันที จากนั้นน้ำพุเส้นผ่านศูนย์กลางราวๆ 1 เมตรก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้น

“ให้ฉันจัดการเอง!” เฉียวซางเรียกเสียงดัง “กงเป่า!”

นักรบดาบเปลือกหอยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง

บอสช่างใส่ใจกันดีจริงๆ รู้ว่านักรบดาบเปลือกหอยพลังยังไม่แกร่งมาก เลยช่วยประหยัดพลังให้... หยวนเจี๋ยเหวินซาบซึ้งใจจนต้องพยักหน้าให้นักรบดาบเปลือกหอย

นักรบดาบเปลือกหอยเก็บอุ้งมือขึ้น น้ำพุที่พุ่งออกมาก็สลายหายไป

“กงจั้น!”

กงเป่าที่บินวนอยู่บนฟ้าอยู่แล้ว สะบัดปีกแรงหนึ่งที

ขนปีกทั่วตัวมันเรืองแสงสีม่วง แล้วพุ่งออกมาทั้งหมดพร้อมกัน

ขนนกสีม่วงจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เห็ดพิษลายสนทุกต้นอย่างแม่นยำ

ไม่กี่วินาทีเห็ดพิษลายสนทั้งหมดก็ล้มลงกับพื้น โดนจัดการเรียบร้อย

ทั้งหมดนี่แต้มทั้งนั้น... เฉียวซางมองเห็ดพิษลายสนที่ล้มเรียงกันอยู่บนพื้น แล้วก็แอบคิดในใจ

ขนนกสีม่วงที่ลอยอยู่กลางอากาศวกกลับมาเป็นเส้นโค้งสวยๆ ก่อนจะกลับเข้าตัวกงเป่าอย่างสมบูรณ์แบบ

หยวนเจี๋ยเหวินเดินมาหยุดข้างๆ เฉียวซางก่อนจะพูดว่า

“บอสครับ ตอนนี้อากาศแถวนี้เต็มไปด้วยพิษแล้ว พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”

เฉียวซางเหลือบมองไปทางลูกค้ารายใหญ่ พอเห็นว่าอีกฝ่ายใส่หน้ากากกันพิษอยู่ก็เบาใจไปเปลาะหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารับ

“โอเค ออกเดินทางกันตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ”