บทที่ 955: ตามหาคนหาย

ทันใดนั้นเอง บริเวณชั้นเมฆด้านบนก็เกิดการหมุนวนประหลาดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ถัดมา ร่างขนาดมหึมาสีฟ้าครามก็พุ่งทะยานลงมาจากกลุ่มเมฆด้านบน ร่างกายของมันใหญ่โตจนดูเหมือนจะบดบังท้องฟ้าไปกว่าครึ่ง

ในเวลาเดียวกัน กลุ่มเมฆสีขาวทั้งสองฝั่งของทางเดินกลางอากาศพลันปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลืนร่างสีฟ้าครามนั้นไว้จนมิด

พอเมฆขาวค่อยๆ สลายตัว เผยให้เห็นสัตว์อสูรร่างมหึมาสีฟ้าครามกำลังลอยตัวอยู่นิ่งๆ ตรงช่องทางเดินกลางอากาศ พร้อมกับมีบางส่วนของเมฆสีขาวก่อตัวเป็นขั้นบันไดทอดยาวอยู่ข้างๆ มัน

ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านบนก้าวลงมาจากบันไดเมฆอย่างสง่างาม ทรงผมของเขายังคงเรียบร้อยไร้ที่ติ เสื้อผ้าไร้รอยยับแม้แต่น้อย

“กงจั้น...”

กงเป่ามองสัตว์อสูรร่างมหึมาสีฟ้าครามที่นอนหมอบนิ่งอยู่กับบันไดเมฆข้างๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ปกติมันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ระหว่างบินอยู่กลางอากาศเลยสักครั้ง

“เธอเก็บพวกอสูรของเธอเข้าไปในตำราอสูรให้หมดก่อน” พอเห็นว่าคนด้านบนลงมาเกือบครบแล้ว มิเคลล่าก็นึกขึ้นได้บางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

เฉียวซางชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมเหรอคะ?”

มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ตั๋วของทางเดินกลางอากาศ ถ้าสัตว์อสูรขึ้นมาด้วยก็ต้องซื้อตั๋วแยก แต่ฉันซื้อแค่ของเราแค่สองคนเท่านั้น”

พอได้ยินแบบนั้น เฉียวซางก็ไม่พูดอะไรต่อ โบกมือทีเดียว เก็บหยาเป่ากับพวกกลับเข้าไปในตำราอสูรทั้งหมด

ทันใดนั้นเอง เสียงหวานใสดังขึ้นจากท้องฟ้าเหมือนขยายเสียงออกมา

“ขอต้อนรับผู้โดยสารทุกท่าน สถานีต่อไปของทางเดินกลางอากาศคือเมืองผานเทียน ผู้โดยสารที่ต้องการลง กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม ระยะเวลาจอดครั้งนี้ 10 นาทีค่ะ”

เสียงประกาศยังไม่ทันจบดี พนักงานในชุดยูนิฟอร์มก็ทยอยปรากฏตัวขึ้นข้างๆ บันไดเมฆ

มิเคลล่ายื่นตั๋วให้พนักงานตรวจ จากนั้นก็พาเฉียวซางเดินขึ้นไปบนหลังของสัตว์อสูรนกยักษ์สีฟ้าคราม ก่อนจะหาที่นั่งตามหมายเลขที่ระบุไว้

ตลอดเวลานั้น สัตว์อสูรนกยักษ์สีฟ้าครามไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ราวกับแม้แต่ลมหายใจก็ยังหยุดนิ่ง

“ไม่คิดเลยว่าสัตว์อสูรตัวนี้จะฝึกทักษะซ่อนเร้นเอาไว้ด้วย” มิเคลล่านั่งได้ไม่นานก็พูดขึ้นมาเบาๆ

ซ่อนเร้นเป็นทักษะระดับกลางของประเภททั่วไป มีความสามารถในการซ่อนเร้นกลิ่นอายของตัวเองได้ ถ้าฝึกถึงระดับขั้นสมบูรณ์ ก็สามารถหยุดแม้แต่การหายใจได้ สัตว์อสูรป่าที่ตัวเล็กๆ มักจะฝึกทักษะนี้กันเป็นปกติ

แต่การที่สัตว์อสูรนกยักษ์สีฟ้าครามตัวนี้ฝึกทักษะนี้ ดูยังไงก็เหมือนตั้งใจฝึกมาเพื่อให้ผู้โดยสารที่นั่งบนหลังมันได้รับประสบการณ์เดินทางที่นิ่งและสบายที่สุด

“พวกมันทุกตัวต้องผ่านการฝึกมาอย่างมืออาชีพก่อนจะให้บริการนั่นแหละค่ะ” เฉียวซางเสริมขึ้นมา

พูดจบ เสียงหวานใสจากด้านบนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านทราบ ตอนนี้เราเตรียมออกเดินทางแล้ว โปรดรักษาความปลอดภัย ห้ามลุกจากที่นั่งโดยไม่จำเป็นและขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินไปกับการเดินทางที่รวดเร็วและสะดวกสบายในครั้งนี้ค่ะ”

ห้าวินาทีต่อมา ปีกขนาดมหึมาของสัตว์อสูรนกยักษ์สีฟ้าครามก็กางออก ก่อนจะบินสูงขึ้นไปอีกระดับ

ตำแหน่งที่มันอยู่ตอนนี้ สูงเทียบเท่ากับทางเดินกลางอากาศพอดี

พร้อมกันนั้น บนร่างของสัตว์อสูรนกยักษ์สีฟ้าครามก็ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะพลังงานโปร่งใส ป้องกันไม่ให้กระแสลมภายนอกพัดเข้ามารบกวนผู้โดยสารบนหลังมัน

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา

เมืองผานเทียน

ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร

ชั้นสาม

ในห้องทำงานของพนักงานประเมินผู้รับผิดชอบด้านการคัดเลือกโดยเฉพาะ

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงผอม จ้องข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายนาที ก่อนจะหันมาถามว่า

“เธอเป็นคนจากภูมิภาคเย่หัวไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ไปลงแข่งในรายการของภูมิภาคเย่หัว กลับมาแข่งที่ภูมิภาคจงคงแทนล่ะ?”

เพราะโชคชะตาของฉันอยู่ที่นี่…

เฉียวซางเก็บความคิดในใจไว้ ไม่พูดออกมา ได้แต่ตอบว่า “อาจารย์พาฉันมาฝึกที่นี่ค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น แววตาของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เด็กสาวตรงหน้าดูยังไงก็อยู่ในวัยเรียนแท้ๆ แต่กลับไม่ได้อยู่ในโรงเรียน แถมยังถูกอาจารย์พาตัวออกมาฝึกภาคสนาม แถมฝึกแบบลงสนามแข่งรายการระดับภูมิภาคตรงๆ เลยด้วย

เด็กคนนี้…ไม่ธรรมดาจริงๆ

ชายวัยกลางคนคิดในใจ ก่อนจะเริ่มค้นหาโจทย์ในระบบประเมิน

ในเมื่อบอกว่าออกมาฝึก แน่นอนว่าต้องหาโจทย์ที่โหดๆ หน่อย ไม่งั้นอีกฝ่ายจะคิดว่าการได้สิทธิ์ลงแข่งในรายการหลักของภูมิภาคจงคงมันง่ายเกินไป

ด้วยความคิดแบบนั้น ชายวัยกลางคนก็ตัดสินใจเลือกโจทย์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า

“เมื่ออาทิตย์ก่อน มีชายหนุ่มอายุ 31 ปีคนหนึ่งหายตัวไปในอาณาเขตลึกลับหมายเลข 88 เธอมีหน้าที่ตามหาเขาให้เจอ”

พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะเสริมว่า “ถ้าชายคนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะนำร่างของเขากลับออกมาด้วย ก่อนที่เขาจะหายตัวไป เขาได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเอาไว้ เดี๋ยวฉันจะส่งพิกัดกับข้อมูลของเขาไปที่แอปศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรของเธอนะ”

สถานที่ทำภารกิจคือในอาณาเขตลึกลับเลยเหรอ…แบบนี้ระดับความยากในการประเมินก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

เฉียวซางนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยถามว่า

“ถ้าร่างของเขาถูกสัตว์อสูรป่ากินไปหมดแล้วล่ะคะ?”

สัตว์อสูรในอาณาเขตลึกลับไม่เคยถูกฝึกมาก่อน แถมยังไม่เคยเจอมนุษย์มาก่อนด้วย บางตัวถึงขั้นมองมนุษย์เป็นอาหารเสียด้วยซ้ำ

ตอนอยู่บ้านที่ภูมิภาคเย่หัว เธอเคยหาข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตลึกลับในเน็ต เห็นบ่อยๆว่ามีคนที่กลับออกมาจากอาณาเขตลึกลับเล่าเรื่องการถูกสัตว์อสูรป่าตามล่า

เด็กอายุแค่นี้แต่พูดเรื่องน่าขนลุกแบบนี้ด้วยสีหน้าราบเรียบได้ยังไงกัน...

ชายวัยกลางคนอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบกลับมาทำหน้าปกติแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า

“ถ้าเป็นแบบนั้น ก็แค่หาหลักฐานว่าเขาตายแล้วให้เจอ แค่นั้นก็ถือว่าสอบผ่านแล้ว”

ภารกิจนี่มันยากเกินไปหรือเปล่า…

เฉียวซางพยักหน้ารับ “รับทราบค่ะ”

...

“ย่าห์ ย่าห์!”

พอเดินออกจากห้องทำงานมา หยาเป่าก็ยื่นอุ้งเท้าไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น บอกชัดเจนว่าพร้อมลุยแล้ว!

เฉียวซางมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวขอเช็คข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตลึกลับนั่นก่อน”

ภารกิจนี้แตกต่างจากภารกิจก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด

อาณาเขตลึกลับเป็นสถานที่ที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปมองว่าเป็นแดนอันตรายขั้นสุด

ไม่เหมือนกับการตรวจเช็คโกดังคลังสินค้าที่เข้าไปดูๆ แล้วไม่มีอะไรก็เดินกลับออกมาได้ทันที

แต่ถ้าเลือกก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตลึกลับแล้ว ต้องเตรียมพร้อมแบบจัดเต็ม เพราะมีโอกาสสูงมากที่เข้าไปแล้วอาจไม่ได้กลับออกมา

แต่ถึงอย่างนั้น เฉียวซางก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรขนาดนั้น เพราะยังไงก็มีสุดยอดผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ S อย่างมิเคลล่าอยู่ข้างกาย

ไม่ว่าจะทำภารกิจสำเร็จหรือเปล่า อย่างน้อยเรื่องความปลอดภัยก็มั่นใจได้เต็มร้อย

...

“อะไรนะคะ?! อาจารย์จะไม่เข้าไปกับฉันเหรอ?!”

เฉียวซางเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

เธอไม่คิดเลยว่าหลังจากเล่ารายละเอียดภารกิจให้ฟังแล้ว อาจารย์มิเคลล่าจะบอกว่า จะไม่เข้าไปในอาณาเขตลึกลับด้วยกัน!

มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันจะไม่เข้าไปแทรกแซงภารกิจประเมินของเธอ”

เฉียวซางรีบพูด “ระหว่างทำภารกิจอาจารย์ไม่ต้องช่วยก็ได้ค่ะ แค่เข้าไปเป็นเพื่อนกันก็พอแล้วค่ะ”

มิเคลล่าเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

“อาณาเขตลึกลับของประเทศมังกร ฉันเองก็เคยเข้าไปแล้วและรู้ดีว่าสภาพในนั้นเป็นยังไง มันคือสถานที่ที่ต้องรักษาความระวังในระดับสูงสุด ถ้าฉันเข้าไปด้วย เธอคิดว่าเธอยังจะรู้สึกถึงความอันตรายหรือความกดดันอีกเหรอ? เธอยังจะระวังตัวอยู่ตลอดเวลารึเปล่า?”

เฉียวซางชะงักไป ตอบไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

พูดตรงๆ ก็ต้องยอมรับว่า เธอคงมีความระวังอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับระวังตลอดเวลาแน่ๆ

ก็ใครจะไปกังวลได้ล่ะ ถ้ามีผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ S อยู่ข้างๆ ตลอดเวลาแบบนั้น

มิเคลล่าเห็นเฉียวซางเงียบไป ก็รู้ว่าเธอเข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อแล้ว จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ภารกิจนี้จะเป็นโอกาสฝึกฝนที่ดีมากสำหรับเธอ เธอต้องจัดการปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง ผู้ฝึกสัตว์อสูรทุกคนที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันศึกชิงถ้วยอวกาศ ไม่มีใครเติบโตมาในเรือนกระจกหรอกนะ”

เฉียวซางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร โซนที่พัก

ห้องหมายเลข 907

เฉียวซางเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมา ก่อนจะกดเข้าไปที่ช่องค้นหา เตรียมหาข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตลึกลับหมายเลข 88

เพื่อความปลอดภัยและการรวบรวมข้อมูลอย่างเป็นระบบ อาณาเขตลึกลับเกือบทุกแห่งจะมีฟอรั่มเฉพาะของตัวเอง

คนที่เคยเข้าไปกับคนที่เตรียมตัวจะเข้าไป มักจะมาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในนั้น

ไม่รู้ว่าจะมีโพสต์ที่เกี่ยวกับการหายตัวไปของชายหนุ่มคนนั้นไหม...