บทที่ 949: การแข่งขันระดับภูมิภาค 1

มิเคลล่ามองดูเวลาบนข้อมือก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ได้สิ แต่ไม่ต้องลำบากไปถึงสาขานักพัฒนาสัตว์อสูรหรอก เดี๋ยวฉันเรียกอาจารย์จากทางนั้นมาเอง”

พอได้ยินแบบนี้ เฉียวซางถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ทำไมฟังดูเหมือนอาจารย์จากสาขานักพัฒนาสัตว์อสูรถูกเรียกมาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยล่ะ...

ระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ มิเคลล่าก็ส่งข้อความไปเรียบร้อยแล้ว

เธอวางโทรศัพท์ลงก่อนจะพูดต่อว่า

“เธอรออยู่ที่นี่ก็พอ ทางนั้นเดี๋ยวส่งอาจารย์มาเอง ฉันขอกลับบ้านไปจัดของก่อนนะ เดี๋ยวเราไปเจอกันที่สนามบินเลยทีเดียวจะได้ไม่เสียเวลา เรื่องเวลาเครื่องออกเดี๋ยวฉันส่งให้ทีหลัง”

“โอเคค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า

มิเคลล่าสะบัดมือหนึ่งที เก็บภูตแห่งโชคชะตากลับเข้าไปในตำราอสูร แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไปทันที

อาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้ของเธอ…จัดตารางเวลาได้แน่นเป๊ะจริงๆ ดูท่าจะเป็นคนที่ไม่ชอบเสียเวลาจริงๆ…เฉียวซางคิดในใจ

“ซุนซุน~”

พอมิเคลล่าเดินไปปุ๊บ ซุนเป่าก็รีบถอดวงแหวนออกทันที เอาอุ้งมือเล็กๆแหย่เข้าไปในนั้น แล้วก็ขุดคุ้ยหาอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน

“หาอะไรอยู่เหรอ?” เฉียวซางถาม

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าทำมือทำไม้ประกอบท่าทาง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ผมตัวเอง

มุมปากเฉียวซางกระตุกนิดๆ “อย่าบอกนะว่าแกอยากได้เครื่องประดับติดผมแบบภูตแห่งโชคชะตา?”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าพยักหน้าแรงๆ

ไม่ทันขาดคำ ดวงตามันก็เป็นประกาย เหมือนหาเจอแล้ว

แวบต่อมา ซุนเป่าก็หยิบกิ๊บติดผมรูปองุ่นสีม่วงออกมาจากวงแหวน ก่อนจะติดลงบนผมสีทองอร่ามของตัวเองด้วยท่าทางอารมณ์ดีสุดๆ

ตอนนั้นช่วงเวลาตอนที่บัตรไม่จำกัดวงเงินใกล้หมดอายุ เฉียวซางเคยไปกวาดของที่ร้านค้าสุดหรูในอัลติเมทสตาร์มาแทบหมดทุกร้าน ไม่ว่าจะเป็นของสุดหรู ของไร้สาระ ของมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ก็เหมามาหมด ของชิ้นนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ก็เข้ากับแกดีนะ” เฉียวซางชมไปขำไป

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าดี๊ด๊าจนลอยหมุนรอบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบกระจกออกมาส่อง ชื่นชมความงามของตัวเองอย่างภูมิใจสุดๆ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตรงประตูทางเข้าห้องโถง

“เธอคือเฉียวซางใช่ไหม?”

เฉียวซางหันไปตามเสียงก็เห็นชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบกว่าปี หน้าตาดูมีมิติชัดเจน ดูท่าจะเป็นลูกครึ่ง แล้วข้างๆกันนั้นมีสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ทั้งตัวแทบจะดำสนิท ส่วนหัวเหมือนสวมหมวกคลุมแบบที่โจรใช้ปิดหน้า ส่วนมือก็ถือกระเป๋าเดินทางขนาดประมาณ 20 นิ้วเอาไว้

มันคือ "จอมโจรซาลาแมนเดอร์" สัตว์อสูรระดับราชาประเภทมืดและพิษสองประเภท เป็นคู่หูขาประจำกายของพวกหัวขโมยชื่อดัง ชอบออกปล้นในเวลากลางคืน ภาพลักษณ์โดยรวมก็คล้ายๆกับผีีล่าสมบัติแบบไม่มีผิดเพี้ยน

ต่างกันตรงที่ภาพลักษณ์เสียๆ ของผีีล่าสมบัตินั้นส่วนหนึ่งมาจากผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มันทำพันธสัญญาด้วย เพราะมันมีวงแหวนที่สามารถเก็บของได้แทบทุกอย่าง คนที่ทำพันธสัญญากับผีีล่าสมบัติแปดในสิบจะเป็นพวกวิตถารที่มีความคิดไม่ดีอยู่ในหัว

แต่ภาพลักษณ์เสียๆ ของจอมโจรซาลาแมนเดอร์ มาจากตัวมันเองล้วนๆ

ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ของสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิจะทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรที่ภาพลักษณ์เสียขนาดนี้… เฉียวซางได้แต่คิดในใจ

จะบอกว่าตัวเธอนั้นไม่ได้มีอคติกับภาพลักษณ์ของสายพันธุ์สัตว์อสูรเลยก็คงโกหก

ย้อนกลับไปตอนนั้น ถ้าไม่ได้โดนเจ้าผีล่าสมบัติตัวโตเล่นพิเรนทร์ใส่ แถมยังเผลอค้นพบความพิเศษของเจ้าตัวน้อยเข้าโดยบังเอิญ เธอก็คงไม่มีทางคิดทำพันธสัญญากับมันแน่นอน

พวกเหยี่ยวเกราะเหล็กที่โดนเมินก็เป็นเพราะภาพลักษณ์เหมือนกัน

สัตว์อสูรส่วนใหญ่ที่เธอเห็นในมหาวิทยาลัยยูเลียนทันล้วนแต่มีภาพลักษณ์ที่ดีๆ ทั้งนั้น

“อาจารย์จากสาขานักพัฒนาสัตว์อสูรสินะคะ?” เฉียวซางถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

ก็ที่นี่เป็นพื้นที่หวงห้าม คนนอกเข้ามาไม่ได้ แถมเป็นเวลาแบบนี้ อีกทั้งอายุ กับบรรยากาศโดยรวมของอีกฝ่าย บวกกับที่เรียกชื่อเธอถูกเป๊ะขนาดนี้ ไม่ต้องเดาเลยว่านี่ต้องเป็นอาจารย์จากสาขานักพัฒนาสัตว์อสูรที่ถูกส่งมาดูแลเธอโดยเฉพาะแน่ๆ

“ใช่” ชายวัยกลางคนยิ้มพยักหน้า “ศาสตราจารย์มิเคลล่าให้ฉันมาช่วยตรวจสอบสภาพร่างกายสัตว์อสูรของเธอ แล้วก็จัดเตรียมพวกเม็ดพลังงานให้”

พูดจบ เขาก็เดินเข้ามา มองสำรวจหยาเป่ากับพวกอย่างตั้งใจ ก่อนจะอุทานเบาๆ

“ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของเธอมาเหมือนกันนะ สัตว์อสูรของเธอแต่ละตัวนี่หายากสุดๆ”

สถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิขึ้นชื่อเรื่องการรับอัจฉริยะเข้ามาศึกษาต่อ ดังนั้นจึงมีสัตว์อสูรหายากมากมายเดินเพ่นพ่านกันให้ตาลาย แต่ถึงจะเป็นสัตว์อสูรหายาก มันก็ยังมีระดับของความหายากของพวกมันอีกที

พวกที่ใช้เงินซื้อหรือใช้เส้นสายหามาได้ อย่างมากก็แค่ดึงดูดสายตาคนได้นิดหน่อย ดูมีหน้ามีตาในวงสังคมเล็กๆ แต่สำหรับพวกอาจารย์หรือคนในวงการที่เห็นสัตว์อสูรหายากจนชินตาแล้ว มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก

แต่พวกที่อยู่ตรงหน้าเขาในนี้ ไม่เหมือนกันเลยสักนิด

ไม่พูดถึงราชาผีวงแหวนที่มีการกลายพันธุ์จนเป็นสีแปลก ลำพังแค่พรายผืนฟ้านิรันดร์ที่ใกล้สูญพันธุ์ก็ถือเป็นสัตว์อสูรที่มีแต่บุคคลระดับตำนานในสายงานอนุรักษ์สัตว์อสูรเท่านั้นที่จะทำพันธสัญญาด้วยได้

ส่วนอีกสองตัวที่ผ่านการพัฒนาเองกับมือ ก็ค้นพบเส้นทางวิวัฒนาการใหม่หมดจด นี่ยิ่งกว่าระดับที่ต้องจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์พันธมิตรเลยทีเดียว

เพราะคนแรกที่พัฒนาสัตว์อสูรจนมีรูปแบบใหม่ได้จะได้สิทธิ์ตั้งชื่อสายพันธุ์ใหม่ให้มันด้วย

หลังจากนั้น ถ้ามีสัตว์อสูรตัวอื่นวิวัฒนาการเป็นแบบเดียวกัน ก็จะต้องใช้ชื่อสายพันธุ์นั้นไปตลอด

เฉียวซางได้ยินคำชมจนชิน เลยแค่ยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ชายวัยกลางคนพูดต่อว่า

“ถึงสัตว์อสูรพวกนี้ ฉันจะไม่เคยศึกษาโดยตรงมาก่อน แต่ไม่เป็นไร เรื่องเม็ดพลังงานของอสูรเพลิงพิศวงกับเหยี่ยวยักษ์เฉือนเหล็กอาจจะต้องใช้เวลาจัดเตรียมหน่อย แต่ของพรายผืนฟ้านิรันดร์กับราชาผีวงแหวนมีข้อมูลครบอยู่แล้ว”

“ขอรบกวนด้วยนะคะอาจารย์” เฉียวซางพูดพลางก้มหัวให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไร” ชายวัยกลางคนพูดจบก็เริ่มลงมือทันที

เจ้าจอมโจรซาลาแมนเดอร์เปิดกระเป๋า หยิบอุปกรณ์ออกมาทีละชิ้น โดยที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันไม่ต้องเอ่ยปากสั่งเลยสักคำ ส่งให้ได้ตรงจังหวะเป๊ะๆ เป็นการทำงานกันอย่างรู้ใจ

หยาเป่ากับพวกโดนตรวจร่างกายมาจนชิน เลยยืนเรียบร้อยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ ชายวัยกลางคนก็วางอุปกรณ์ในมือแล้วพูดว่า

“พลังงานในตัวพรายผืนฟ้านิรันดร์ตอนนี้เต็มเปี่ยมอยู่แล้ว ช่วงนี้ไม่เหมาะจะกินเม็ดพลังงานที่มีพลังงานสูงเกินไป ฉันจะจัดให้เป็นเม็ดพลังงานที่ช่วยเพิ่มพลังป้องกันกับพละกำลังแทน”

“ส่วนราชาผีวงแหวน ตอนนี้สภาพดีมากแล้ว เม็ดพลังงานที่กินอยู่ก็เหมาะสมกับมันดีแล้ว”

“สำหรับอสูรเพลิงพิศวง ตอนนี้พลังงานล้นเหลือเกินไป ถ้ากินเม็ดพลังงานที่มีพลังงานธาตุไฟสูงเกินไป พลังงานไฟที่เพิ่มขึ้นมาแบบพรวดเดียว จะทำให้มันเกิดอาการคึกคักเกินเหตุ คุมตัวเองไม่อยู่กลายเป็นอารมณ์ร้อน ก้าวร้าว ชอบหาเรื่องสู้แบบหยุดไม่ได้”

“แต่ว่าดูจากสภาพตอนนี้ เจ้าอสูรเพลิงพิศวงเองก็ไม่ได้มีอาการหงุดหงิดหรือซุกซนผิดปกติอะไร คงเป็นเพราะเธอให้มันฝึกซ้อมทุกวันจนใช้พลังงานไปหมดแล้วนั่นแหละ”

“ส่วนเหยี่ยวยักษ์เฉือนเหล็ก สภาพร่างกายโดยรวมไม่มีปัญหาอะไร จุดหลักตอนนี้ก็แค่เพิ่มพลังงานให้มันเป็นหลัก”

“เม็ดพลังงานชุดนี้น่าจะใช้เวลาปรุงประมาณหนึ่งอาทิตย์ ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันติดต่อไปอีกทีนะ”

หนึ่งอาทิตย์? ไวขนาดนี้เชียว… เฉียวซางแอบทึ่งในใจ นี่ขนาดบอกว่าของหยาเป่ากับกงเป่าต้องใช้เวลาหน่อยนะ นึกว่าหมายถึงต้องรอเป็นเดือนๆซะอีก อาจารย์ของสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดินี่ถ่อมตัวกันทุกคนแบบนี้เลยเหรอ… เฉียวซางอดคิดไม่ได้ ก่อนจะถามต่อว่า

“ส่งทางไปรษณีย์ได้ไหมคะ? วันนี้ฉันต้องเดินทางไปฝึกที่ประเทศมังกรกับอาจารย์มิเคลล่าแล้วค่ะ”

“ได้แน่นอน” ชายวัยกลางคนพูดพร้อมหยิบมือถือออกมา “แลกช่องทางติดต่อกันไว้หน่อยละกัน”

จังหวะนั้นเอง เฉียวซางเพิ่งนึกขึ้นได้เลยถามว่า

“อาจารย์ชื่อว่าอะไรเหรอคะ?”

“ฟราวด้า สโนว์เดน” ชายวัยกลางคนตอบด้วยเสียงนุ่มๆ

...

หลังจากนั้น เฉียวซางก็กลับไปที่คฤหาสน์เก็บของคร่าวๆ แล้วมุ่งหน้าไปสนามบิน

ระหว่างที่หยาเป่าพวกมันกำลังตรวจร่างกาย อาจารย์มิเคลล่าก็ส่งเวลาขึ้นเครื่องมาให้แล้ว

เที่ยวบินตอนสามทุ่มครึ่ง ตอนนี้เพิ่งจะหนึ่งทุ่มสามสิบสอง ใช้เวลาเดินทางไปสนามบินก็ราวๆ ครึ่งชั่วโมง ไปถึงก็ราวๆ สองทุ่มนิดๆ เวลาพอดีเป๊ะ... ขณะอยู่บนฟ้าเฉียวซางนั่งบนหลังหยาเป่า เปิดแผนที่นำทางไปด้วย พร้อมกับกะเวลาไปด้วยในใจ