บทที่ 943: ติดหนี้

ย้อนกลับไปตอนนั้น เวลาตัวเองไปมหาวิทยาลัยก็มีแต่ไปฟังพวกอาจารย์ต่อว่าเรื่องของลูกสาวตัวเอง

แต่ตอนนี้อาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของบลูสตาร์และอันดับสองของจักรวาลกลับเอ่ยปากชมว่าลูกสาวตัวเองเป็นอัจฉริยะ ความรู้สึกแบบนี้ จะให้บรรยายว่า "สะใจ" อย่างเดียวก็คงไม่พอ!

เย่เซียงถิงรู้สึกเหมือนได้เงยหน้าชูคออย่างภาคภูมิใจ เผลอยืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ “อาจารย์คะ เมื่อกี้ที่พูดถึงคณะจักรพรรดิ มันคืออะไรเหรอคะ?”

“คณะจักรพรรดิเป็นชั้นเรียนที่ดีที่สุดของสาขาผู้ฝึกสัตว์อสูรในมหาวิทยาลัยของเราครับ” ชายวัยกลางคนตอบ “ปกติแล้ว คณะนี้จะคัดเลือกจากนักศึกษาที่ผ่านการประเมินเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรอาชีพระดับ B หรือ A แล้วเท่านั้น”

ผู้ฝึกสัตว์อสูรอาชีพระดับ B กับ A งั้นเหรอ… เย่เซียงถิงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

เดิมทีเธอคิดว่าคณะจักรพรรดิคงเป็นชั้นเรียนที่รวมเอาเด็กใหม่ที่เก่งที่สุดมาอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้อาจารย์ของสถาบันกลับมาบอกว่าคนในคณะนั้นคือผู้ฝึกสัตว์อสูรอาชีพระดับ B หรือ A แล้วต้องผ่านการคัดเลือกจากในกลุ่มนั้นอีกที

แบบนี้… แบบนี้ลูกสาวตัวเองในตอนนี้จะเข้าไปเรียนด้วยได้เหรอ?

เย่เซียงถิงทั้งตกใจ ทั้งดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกังวล “เข้าไปเรียนในคณะแบบนั้น แล้วเฉียวซางของฉันจะตามคนอื่นทันเหรอคะ?”

อย่าว่าแต่ผู้ฝึกสัตว์อสูรอาชีพระดับ A เลย แค่จะเป็นระดับ B ได้ คนธรรมดาก็ต้องอายุสามสิบขึ้นไปแล้ว อายุห่างกับเฉียวซางเป็นสิบปี ความคิด วิธีการแก้ปัญหาก็คงต่างกันลิบลับ แบบนี้จะมาเป็นเพื่อนร่วมห้องกันได้ยังไง?

“เรื่องนี้คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ” ชายวัยกลางคนยิ้ม “นักศึกษาที่ได้เข้าไปในคณะจักรพรรดิทุกคนจะได้รับการสอนแบบตัวต่อตัวจากอาจารย์ประจำตัวโดยเฉพาะ ผมเชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของเฉียวซาง เดี๋ยวก็ไล่ตามคนอื่นๆในคณะได้ทันแน่นอน”

สอนตัวต่อตัวโดยอาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ… เย่เซียงถิงฟังแล้วอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนดวงตาจะเปล่งประกายทันที

“งั้นก็ต้องฝากอาจารย์ช่วยดูแลด้วยนะคะ!”

“ไม่เป็นปัญหาเลยครับ” ชายวัยกลางคนมองไปที่เฉียวซาง “ผมว่าอาจารย์ทุกคนก็คงอยากได้โอกาสสอนเด็กอย่างเฉียวซางกันทั้งนั้นนั่นแหละครับ”

สิ่งที่เขาพูดก็ไม่เกินจริงเท่าไหร่ พรสวรรค์ของเฉียวซาง ต่อให้เป็นในสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิก็หาคนมาเทียบเคียงได้ยากมาก อาจารย์กลุ่มใหญ่ในสาขาผู้ฝึกสัตว์อสูรต่างก็เคยแย่งกันเพื่อให้ได้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอมาแล้ว

เพราะนักศึกษาที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะไปคว้ารางวัลใหญ่ในการแข่งขันศึกชิงถ้วยอวกาศในอนาคต ใครก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้หรอก

ต่อให้ตอนนั้นเฉียวซางจะเรียนจบไปแล้ว แต่ชื่อของอาจารย์ที่ปรึกษาเธอก็จะถูกพูดถึงไปอีกนาน

เฉียวซางรู้สึกถึงสายตาของอาจารย์ที่มองมา เลยส่งยิ้มเขินๆ ตอบกลับไป

รอยยิ้มบนหน้าของเย่เซียงถิงยิ่งขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ แผ่นหลังก็ยืดตรงกว่าเดิมไปอีกขั้น

สิบกว่านาทีต่อมา เย่เซียงถิงเดินเล่นในมหาวิทยาลัยด้วยอารมณ์สดใส อารมณ์ดีแบบสุดๆ

ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปยิ้มกว้างถามว่า

“เรื่องใหญ่ขนาดได้เข้าไปเรียนในคณะจักรพรรดิ ทำไมไม่บอกแม่เลยสักคำล่ะ”

เฉียวซางเห็นสีหน้าของแม่ ก็รู้เลยว่าตอนนี้แม่อารมณ์ดีสุดๆ เลยตอบตามตรง

“ก็ช่วงนั้นมีเรื่องให้ทำเยอะไปหน่อย ก็เลยลืมไปสนิทเลยค่ะ”

เย่เซียงถิงทั้งขำทั้งเซ็ง

“คนพวกนั้นที่เป็นถึงผู้ฝึกสัตว์อสูรอาชีพระดับ B กับ A ยังต้องผ่านการคัดเลือกถึงจะเข้าได้ แต่ลูกเข้าไปได้ง่ายๆ กลับลืมได้ลงคอ”

ไม่ใช่ลืมว่าได้เข้าไป แต่ลืมบอกแม่ต่างหาก… เฉียวซางบ่นในใจ ก่อนพูดต่อแบบตรงไปตรงมา

“ตอนนั้นอาจารย์พิลิทเพิ่งมาก็เลยให้เตรียมตัวแข่งตลอด เลยไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยค่ะ”

เย่เซียงถิงไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมา ถ่ายรูปรัวๆ ด้วยความอารมณ์ดี

“เป่าเป่า…”

ผู้ช่วยเป่าเป่าก็ช่วยถือกล้องให้ คอยปรับมุมกล้องไปมา ดูแล้วมืออาชีพใช้ได้

ส่วนเฉียวซางก็กอดหยาเป่าไว้ในอ้อมแขน มองไปรอบๆ ชื่นชมอาคารในมหาวิทยาลัย

“ย่าห์ ย่าห์!”

อยู่ดีๆ หยาเป่าก็ดมฟุดฟิด ก่อนจะชี้ไปทางรถขายอาหารคันหนึ่ง พร้อมร้องเรียกอย่างตื่นเต้น

เฉียวซางเดินตามไปดู ก็เห็นว่าบนรถขายอาหารคันนั้นวางเต็มไปด้วยอาหารเสริมพลังงานสำหรับสัตว์อสูร กับเครื่องดื่มแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

คนที่เฝ้ารถเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ยืนคู่กับสัตว์อสูรที่มีจมูกสีดำ ใบหูแหลมเหมือนน้ำแข็งแหลมๆ ตรงหน้าอกมีผลึกน้ำแข็งสีขาวรูปทรงคล้ายเนคไท

ดูจากการแต่งตัวของชายหนุ่มกับดวงตาใสๆคู่นั้นแล้ว ยังไงก็ไม่ใช่พ่อค้าแม่ค้าขายของเร่แน่นอน

“น้องสาวดูท่าทางสัตว์อสูรของน้องจะสนใจมากเลยนะ ลองซื้อให้มันชิมดูไหม?” ชายหนุ่มพูดเชิญชวนด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“สัตว์อสูรของน้องเป็นประเภทไฟใช่ไหม งั้นลองนี่เลย ซัมเมอร์เฟลมเบอร์เกอร์กับเครื่องดื่มฮอทสไปซี่ทริปเปิลช็อต รับรองถูกใจแน่นอน”

พูดจบก็ชี้ไปที่เบอร์เกอร์สีแดงแสบตากับเครื่องดื่มสีแดงที่เหมือนยังเดือดปุดๆอยู่

“พวกนี้ฉันลองปรับสูตรมาแล้วเป็นสิบๆรอบกว่าจะได้สูตรที่ลงตัวขนาดนี้ สัตว์อสูรประเภทไฟ 100 ตัว ชิมแล้วการันตีความชอบถึง 99 ตัว”

เฉียวซางได้ยินแล้วก็ขำ “แล้วอีกตัวล่ะ?”

“อีกตัวเป็นประเภทไฟกับพิษ มันชอบกินแต่ของมีพิษมากกว่าอาหารเสริมพลังงานพวกนี้” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย

โห พี่ชายนี่เอาจริงถึงขั้นไปหาสัตว์อสูรไฟ 100 ตัวมาลองชิมจริงๆเลยเหรอ… เฉียวซางคิดในใจ ก่อนจะพูดต่อ

“งั้นเอาชุดหนึ่ง แล้วก็ขอแบบที่เหมาะกับสัตว์อสูรประเภทผี ประเภทน้ำ ประเภทเหล็ก แล้วก็ประเภทพลังจิต อย่างละชุดด้วยค่ะ”

“ได้เลย!” ชายหนุ่มตาเป็นประกาย รีบขยับมือพร้อมกับสัตว์อสูรหูน้ำแข็งของเขา ช่วยกันแพ็คอาหารอย่างคล่องแคล่ว

เฉียวซางรับอาหารมาแล้วก็แบ่งให้หยาเป่ากับตัวอื่นๆ คนละชุด

“ซื้อมาน่ะอะไรเหรอ?” เย่เซียงถิงเดินเข้ามาหลังถ่ายรูปเสร็จ

“อาหารสัตว์อสูรค่ะ” เฉียวซางยิ้ม ก่อนจะยื่นชุดอาหารประเภทพลังจิตให้ผู้ช่วยเป่าเป่า “อ่ะ ของแก”

“เป่าเป่า…”

ผู้ช่วยเป่าเป่าชะงักไปนิดนึง ก่อนจะยื่นมือมารับ

“ทั้งหมดเท่าไหร่?” เฉียวซางหันไปถาม

“ไม่ต้องใช้เงิน” ชายหนุ่มยิ้มโชว์ฟันขาว “ทั้งหมด 5 คะแนน”

ห้ะ… เฉียวซางใจหล่นวูบ แต่ยังพยายามรักษาหน้านิ่งๆ ไว้ “ฉันไม่มีคะแนนหรอกนะ”

สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนทันที ทำสีหน้าแบบไม่เชื่อแบบสุดๆ “เรียนสาขาอะไร ทำไมถึงไม่มีคะแนนล่ะ?”

เย่เซียงถิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ รีบวางมือถือที่กำลังแต่งรูปลง ช่วยอธิบายแทน

“ลูกสาวฉันก่อนหน้านี้เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน ไปเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยยูเลียนทันบนดาวอัลติเมทสตาร์ เพิ่งกลับมารายงานตัววันนี้เอง”

ชายหนุ่มเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังพิจารณาว่าสิ่งที่เย่เซียงถิงพูดมาเป็นความจริงหรือเปล่า

ผ่านไปไม่กี่วินาที สีหน้าเขาก็ไม่ค่อยจะดีนัก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดนิดๆ

“ช่างเถอะ ของพวกนี้เอาไปได้เลย ฉันไม่เอาเงินก็ได้”

“แบบนั้นไม่ดีมั้ง” เย่เซียงถิงขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ เฉียวซางก็ชิงพูดขึ้นก่อน

“เอางี้ นายทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ฉันหน่อย เดี๋ยวถ้าฉันมีคะแนนแล้วจะโอนให้ทีหลัง”

เฉียวซางเคยอยู่ที่มหาวิทยาลัยยูเลียนทันมาก่อน เลยรู้ดีว่าสำหรับพวกนักศึกษาแล้ว คะแนนพวกนี้นั้นสำคัญแค่ไหน

ถ้าเทียบกับคะแนนแล้ว เงินมันแทบไม่มีความหมายเลย

สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนทันทีเหมือนเปลี่ยนหน้ากากงิ้ว เปลี่ยนจากเมฆครึ้มกลายเป็นแดดจ้า หยิบมือถือขึ้นมาโชว์รอยยิ้มฟันขาวอีกรอบ

“ฉันแอดเธอเอง!”

หลังจากแลกช่องทางติดต่อกันเสร็จ เฉียวซางก็เดินออกจากบริเวณนั้น เดินจากสาขาผู้ฝึกสัตว์อสูรไปจนถึงสาขานักพัฒนาสัตว์อสูร

“น้องสาว! รอก่อน!”

มีเสียงตะโกนเรียกมาจากข้างหลัง

เฉียวซางกับเย่เซียงถิงหยุดเดิน หันกลับไปมองก็เห็นเปลวไฟสีแดงสายหนึ่งพุ่งมาแต่ไกล ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าพวกเธอ

กลางเปลวไฟที่กระจายออก มีร่างบางของเด็กสาวผมดำใส่แว่น กับสัตว์อสูรร่างหมีที่ทั้งตัวเป็นสีแดงสดปรากฏตัวขึ้น