บทที่ 907: เหล็กเพลิงหมึก

"โอเคค่ะ" เฉียวซางพยักหน้าโดยไม่ลังเล

ช่วงนี้เธอมักจะต้องทำภารกิจตอนกลางดึกหรือไม่ก็ไปรักษาโรคร้ายแรงอยู่ตลอด ตอนนี้ความรู้สึกเรื่องเวลากับคนปกติของเธอเปลี่ยนไปหมดแล้ว

สำหรับเธอถ้ายังไม่ถึงตีสามก็ยังไม่นับว่าดึก

"งั้นฉันไปก่อนนะ รีบไปรีบกลับล่ะ" พิลิทพูดจบก็โบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วขึ้นไปทันที

บ้านเลขที่ 350 ถนนกฏหมาย

เฉียวซางมองที่อยู่ในหน้ารายละเอียดของภารกิจ ก่อนจะกดเปิดระบบนำทาง

"ระบบกำลังจะเริ่มนำทางให้คุณ..."

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น กงเป่าก็กระพือปีกเตรียมจะกดเปิดกำไลปรับขนาด

เห็นดังนั้นเฉียวซางรีบร้องห้าม "เดี๋ยวๆ!"

"กงจั้น?" กงเป่าหยุดชะงัก หันมามองด้วยท่าทางสงสัย

เฉียวซางพูดว่า "ให้หยาเป่าไปเถอะ"

กงเป่า "......"

นี่คือรังเกียจว่าร่างมันแข็งไปสินะ...

แค่วินาทีเดียว กงเป่าก็เข้าใจความคิดของผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง

"ย่าห์!"

ส่วนหยาเป่านั้นคิดแค่ว่าตัวเองเร็วกว่าเท่านั้น มันฮึกเหิมขึ้นมาทันที ร่างกายค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น เตรียมจะมอบประสบการณ์สุดยอดให้ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมัน

ดวงตาของมันเปล่งประกายแสงสีฟ้า ใช้พลังจิตยกเฉียวซางขึ้นมาบนหลัง แล้วก็ดีดขาออกแรงเต็มที่ ทิ้งเงาสีแดงลากยาวเป็นแนว วิ่งทะยานขึ้นฟ้า

สิบนาทีต่อมา

ที่ถนนกฏหมาย

สองข้างทางของถนนกฏหมายเต็มไปด้วยบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ ทาสีภายนอกต่างกันไป มีหน้าต่างบานใหญ่สะท้อนแสงวาววับ และสวนดอกไม้เล็กๆข้างหน้า ดูดีมีสไตล์และให้บรรยากาศอบอุ่น

เฉียวซางกระโดดลงจากหลังหยาเป่า มือปัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ก่อนเดินมาหยุดที่หน้าบ้านเลขที่ 350 และกดกริ่ง

เสียงกริ่งดังขึ้น ไม่นานประตูก็เปิดออก

ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า โหนกแก้มค่อนข้างสูง ดูมีอายุประมาณสี่สิบปีโผล่หน้าออกมา "เธอมาหาใครงั้นเหรอ?"

เฉียวซางแนะนำตัว "ฉันเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่รับภารกิจนี้ค่ะ ก่อนมาได้ติดต่อไว้แล้วค่ะ"

หญิงสาวกวาดตามองเฉียวซางกับกงเป่า แล้วสุดท้ายสายตาก็มาหยุดอยู่ที่หยาเป่า ก่อนจะเบี่ยงตัวให้ "เข้ามาสิ"

เฉียวซางถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไป

พอเห็นกระเป๋าเป้สะพายอยู่ข้างหลัง หญิงสาวก็อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้

ยังสะพายกระเป๋านักเรียนอยู่อีก นี่อายุยังน้อยขนาดนี้เลยเหรอ...

แต่สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสัตว์อสูรก็ชนะไป ทำให้เธออดทนและเปิดใจมากขึ้น "สัตว์อสูรประเภทไฟของเธอนี่คือตัวอะไรงั้นเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

ถึงเธอจะไม่รู้ชื่อของมัน แต่ดูจากสีสันของร่างกายและปีกเพลิงแล้ว ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นประเภทไฟแน่นอน

"ชื่อว่าอสูรเพลิงพิศวงเป็นสัตว์อสูรของดาวบลูสตาร์ค่ะ" เฉียวซางตอบ

"ย่าห์!"

หยาเป่าร้องทักทายเป็นเชิง

สัตว์อสูรของดาวบลูสตาร์? ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายขึ้นมาทันที ท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมาก ก่อนจะผายมือไปทางโซฟา "นั่งก่อนสิ"

เฉียวซางเดินไปนั่งบนโซฟา

หญิงสาวเองก็นั่งลงที่โซฟาเดี่ยวข้างๆ พร้อมกับมองสำรวจหยาเป่าไปด้วย ขณะเดียวกันก็พูดขึ้นว่า "จะว่าไปภารกิจนี้ฉันให้ผู้ฝึกสัตว์อสูรลองมาแล้วตั้ง 11 คน แต่ยังไม่มีใครสามารถทำให้เหล็กเพลิงหมึกละลายได้เลย"

เฉียวซางต่อบท "อสูรเพลิงพิศวงของฉันมีทักษะประเภทไฟหลายอย่างที่อยู่ในขั้นไร้ที่ติแล้วค่ะ"

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ท่าทางจะยิ่งดีขึ้นไปอีก "ทักษะไฟยิ่งชำนาญมาก อุณหภูมิของไฟที่ปล่อยออกมาก็จะยิ่งสูงขึ้นจริง แต่ถ้าอาศัยแค่ความชำนาญ แต่ตัวสัตว์อสูรไม่ได้ปล่อยไฟอุณหภูมิสูงอยู่แล้วก็คงหลอมละลายเหล็กเพลิงหมึกไม่ได้หรอกนะ ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่เคยมาลองทำภารกิจนี้ 11 คน มีถึง 2 คนที่สัตว์อสูรประเภทไฟของพวกเขามีทักษะไฟในขั้นไร้ที่ติแล้วเหมือนกัน"

เฉียวซางตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยยูเลียนทันมาสักพักแล้ว ความรู้ด้านต่างๆที่เคยขาดไปก็ค่อยๆถูกเติมเต็ม เธอเข้าใจสิ่งที่ผู้มอบภารกิจกำลังอธิบายได้อย่างดี

ทักษะไฟของสัตว์อสูรจะร้อนแรงได้ขนาดไหน นอกจากจะขึ้นอยู่กับความชำนาญและระดับของทักษะแล้ว ยังมีปัจจัยอื่นอีก เช่นพันธุกรรมของสายพันธุ์ รวมถึงการใช้วัสดุเสริมอุณหภูมิในการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง

ถ้าสัตว์อสูรประเภทไฟสองตัวมีระดับความชำนาญในทักษะประเภทไฟและสายพันธุ์เดียวกัน ตัวที่เคยได้รับวัสดุเพิ่มอุณหภูมิไฟจะสามารถใช้ทักษะไฟที่ร้อนแรงกว่าตัวที่ไม่ได้ใช้

แต่ถ้าสายพันธุ์ของสัตว์อสูรทั้งสองต่างกัน และระดับความชำนาญในทักษะประเภทไฟเท่ากัน แล้วระหว่างการต่อสู้เกิดมีฝ่ายหนึ่งกดดันอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด เป็นไปได้สูงว่าฝ่ายที่เหนือกว่าเป็นสายพันธุ์ที่สามารถใช้ทักษะไฟในอุณหภูมิที่สูงกว่าตามธรรมชาติ

หยาเป่าเน้นการฝึกทักษะประเภทไฟโดยใช้ความชำนาญเป็นหลัก แทบไม่เคยใช้วัสดุเพิ่มอุณหภูมิไฟเลย...

เฉียวซางจึงพูดว่า

"อสูรเพลิงพิศวงของฉันฝึกทักษะไฟระดับสูงจนถึงขั้นไร้ที่ติแล้ว"

คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวชะงักไปพักหนึ่ง

ทักษะประเภทไฟระดับสูงในขั้นไร้ที่ติกับผู้ฝึกสัตว์อสูรที่อายุยังน้อยขนาดนี้ฟังดูแล้วมันแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น "ไม่ใช่ทักษะประเภทไฟที่เกี่ยวข้องกับการระเบิดใช่ไหม?"

เฉียวซางไล่ดูทักษะไฟระดับสูงของหยาเป่าในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบว่า "ไม่ใช่ค่ะ"

"ขอถามได้ไหมว่าทักษะอะไร?" หญิงสาวยังไม่วางใจ

"เพลิงมายาค่ะ" เฉียวซางตอบ

"รอเดี๋ยวนะ!"

หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเดินไปทางหน้าต่างกระจก รีบโทรหาใครบางคน

หนึ่งนาทีต่อมา เธอวางสายแล้วเดินไปยังห้องครัวแบบเปิด พร้อมกับชงกาแฟไปด้วยขณะพูดว่า

"ฉันให้คนไปเอาเหล็กเพลิงหมึกมาแล้ว ปกติฉันทำงานข้างนอกตลอดของมีค่าแบบนี้ไม่กล้าทิ้งไว้ที่บ้านหรอก"

มิน่าล่ะ ตอนแรกถึงถามเยอะขนาดนั้น คงกลัวว่าเหล็กเพลิงหมึกจะถูกส่งมาฟรีๆ อีกรอบสินะ...

เฉียวซางพยักหน้าเบาๆ "ฉันเข้าใจค่ะ"

ไม่นานนัก หญิงสาวก็ถือแก้วกาแฟสองแก้วเดินกลับมา

เฉียวซางรับมาแล้วกล่าวขอบคุณ

แต่ยังไม่ทันจิบได้สองคำ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หญิงสาวลุกไปเปิดประตู ด้านนอกมีชายคนหนึ่งสวมชุดบอดี้การ์ด

เขาส่งกล่องโลหะในมือให้โดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

หญิงสาวปิดประตูแล้วหันมาชูโลหะกล่องให้เฉียวซางดู ก่อนพูดว่า

"เหล็กเพลิงหมึกมาแล้ว เราออกไปข้างนอกกัน"

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ...

เฉียวซางอดทึ่งกับประสิทธิภาพไม่ได้ เธอดื่มกาแฟอีกหนึ่งอึกก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหญิงสาวไปยังลานว่างด้านหลังบ้าน

กล่องโลหะมีระบบล็อกด้วยรหัสผ่าน

หญิงสาวกดตัวเลขอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่ฝากล่องจะเปิดออก เผยให้เห็นก้อนโลหะขนาดเท่ากำปั้นที่มีสีแดงแซมทอง

นี่สินะ เหล็กเพลิงหมึก...

เฉียวซางอดนึกถึงบัตรไม่จำกัดวงเงินของตัวเองที่จากไปแล้วไม่ได้

ถ้าบัตรของฉันยังไม่หมดอายุของแบบนี้คงไม่ต้องลำบากมาทำภารกิจเพื่อให้ได้มา...

เธอสลัดความคิดนั้นออกไป ไม่อยากคิดให้ปวดใจ

หญิงสาวไม่ได้หยิบเหล็กเพลิงหมึกออกจากกล่อง แต่ปล่อยให้มันอยู่ในกล่องโลหะที่เปิดฝาทิ้งไว้บนพื้น ก่อนจะพยักหน้าให้ "เริ่มได้เลย"

เฉียวซางมองกล่องโลหะแล้วลังเล "กล่องนี้จะไม่เสียหายใช่ไหม?"

หญิงสาวหัวเราะ "กล่องนี้ทำจากวัสดุต้านไฟโดยเฉพาะ ทนไฟแน่นอน เธอเผาได้เต็มที่เลย"

เฉียวซางพอได้ยินก็สบายใจขึ้น เธอหันไปพยักหน้าให้หยาเป่า

"ใช้เพลิงมายา"

"ย่าห์!"

หยาเป้าก้าวไปข้างหน้า อ้าปากพ่นเปลวเพลิงไร้สีออกมาใส่ก้อนโลหะในกล่อง

เนื่องจากเพลิงมายามีช่วงพื้นที่เล็ก จึงไม่ได้ทำให้อุณหภูมิรอบข้างสูงขึ้นมากนัก

แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ เหล็กเพลิงหมึกเริ่มเกิดอาการบิดเบี้ยว

เป็นภาพที่เห็นได้จากของที่กำลังโดนเผาด้วยความร้อนสูง