บทที่ 883: คำสาปของสัตว์อสูรระดับราชา

“แชะแชะ” เป็นเสียงร้องของม้าสายฟ้าพิโรธ … หรือว่ามันจะถูกอสูรหญ้าตะเกียงเล่นงานจนล้มลงแล้วจริงๆ…

ใจของเฉียวซางดิ่งลงไปทันที เธอกอดคอหยาเป่าเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงไป

แต่ทันใดนั้น เสียงของชายชราคนหนึ่งก็ดังขึ้นผ่านลำโพงมาจากภายนอก

“พายุทราย!”

“จ้งจ้ง!”

พร้อมเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดในความมืดมิด พลันเกิดพายุทรายขนาดมหึมาโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

พายุทรายลูกนี้ถาโถมกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในความมืดเข้าไปจนหมดสิ้น

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่ารีบรวบปีกเพลิงเข้ามาปิดล้อมตัวเฉียวซาง ลู่เป่า และซุนเป่าเอาไว้ภายใน

มันปักกรงเล็บลงพื้นดินอย่างสุดแรงเพื่อรักษาสมดุลของร่างกายเอาไว้

แต่พลังของพายุทรายกลับรุนแรงเกินไป เพียงแค่สามวินาทีร่างของหยาเป่าก็ถูกพัดลอยขึ้นไปราวกับฝุ่นผงในอากาศถูกดูดเข้าไปในพายุ

เฉียวซาง รู้สึกเวียนหัวไปหมด ร่างกายถูกหมุนเหวี่ยงไปมาจนมึนงงไปหมด

เม็ดทรายบางส่วนค่อยๆ เล็ดลอดผ่านช่องว่างของปีกเข้ามาข้างในได้เล็กน้อย

โชคดีที่หยาเป่าปกป้องทุกคนไว้อย่างแน่นหนา แม้ตัวเองจะหมุนคว้างอยู่ในพายุทราย แต่ปีกของมันยังคงล็อกแน่น ปกป้องทุกคนไว้ตลอดเวลา

ไม่นานหลังจากนั้น เฉียวซางก็สัมผัสได้ถึงแรงที่ดึงลงสู่เบื้องล่าง

เธอใจหายวาบ ตะโกนเสียงดัง

“ซุนเป่า!”

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าที่เคยผ่านการฝึกต้านแรงหมุนเหวี่ยงมาก่อนยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง มันได้ยินเสียงของผู้ฝึกตัวเองอย่างชัดเจน ดวงตาส่องประกายสีฟ้า

วินาทีต่อมา ความรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นก็พลันหายไป

ทันใดนั้น อัญมณีที่กลางหน้าผากของลู่เป่าก็เปล่งแสงสีฟ้าสว่างจ้าสาดส่องลงบนตัวหยาเป่า

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าส่งเสียงอย่างเต็มเปี่ยมด้วยพลังชีวิตอีกครั้ง พร้อมสยายปีกออก

สิ่งแรกที่เธอเห็นคือม่านสีเหลืองอันหนาทึบที่ยังปกคลุมทั่วทั้งฟ้า

แม้ท้องฟ้าจะยังมืดครึ้ม แต่ก็ไม่ได้จมอยู่ในความมืดสนิทอีกต่อไป

ไม่ไกลออกไป เธอมองเห็นร่างของอสูรหญ้าตะเกียงที่กำลังใช้มือปิดปากและจมูกของมันไว้ ข้างๆคือร่างของม้าสายฟ้าพิโรธที่กำลังดิ้นรนจะลุกขึ้นจากพื้น

หัวใจของเธอเต้นแรง เธอลืมไปชั่วขณะว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะใช้การข้ามพิกัดมิติหนีไปได้

กลับตะโกนออกมาเสียงดังลั่นว่า

“อาณาเขต!”

ลู่เป่ากระโดดลงจากหลังของหยาเป่าร่างกายขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกลับคืนสู่ร่างเดิมของมันในทันที!

เมื่อสัตว์อสูรหดขนาดร่างกายลงพลังที่แท้จริงก็ย่อมจะถูกจำกัดไว้ไม่มากก็น้อย มิเช่นนั้นการต่อสู้ในห้องรับรองก่อนหน้านี้ก็คงไม่ใช่แค่เพียงทำลายเพดานไปแค่เล็กน้อยเท่านั้นแน่

“ปิงอ้าย!”

ลู่เป่าส่งเสียงร้องก้องดัง ทันใดนั้นอุณหภูมิรอบๆพลันลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ทว่าแปลกที่พื้นที่โดยรอบกลับไม่มีน้ำแข็งเกาะตัวขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นอสูรหญ้าตะเกียงที่อยู่ไม่ไกลนักที่ถูกน้ำแข็งหนาทึบเข้าปกคลุมร่างกายอย่างรวดเร็วในพริบตา

อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลคือทักษะที่หากสิ่งมีชีวิตอยู่ในระยะของการใช้ทักษะจะถูกแช่แข็งโดยทันที ส่วนพื้นที่อื่นๆจะถูกแช่แข็งด้วยหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความต้องการของสัตว์อสูรที่ใช้ทักษะเองล้วนๆ

นี่… นี่มันทักษะอะไรกัน? แช่แข็งสัตว์อสูรระดับราชาได้ในพริบตาแบบนี้…

เจ้าหน้าที่สนามบินบางส่วนที่ยังพอมีสติหลังจากพายุทรายผ่านพ้นไป ต่างพากันมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีด

“รีบโจมตีพร้อมกันเลย!” เฉียวซางคว้าโทรโข่งที่ลู่เป่าทำตกไว้บนตัวของหยาเป่าขึ้นมาแล้วตะโกนออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลนั้นเป็นทักษะเหนือระดับก็จริง แต่ยิ่งสัตว์อสูรมีระดับสูงขึ้นเท่าไหร่ พลังของแต่ละระดับก็จะยิ่งแตกต่างกันมากขึ้นตามไปด้วย

ที่สัตว์อสูรระดับราชาถูกสัตว์อสูรระดับนายพลแช่แข็งไว้ได้ นั่นเป็นเพราะทักษะนี้เป็นทักษะเหนือระดับ อีกทั้งในตอนนี้พลังงานของลู่เป่ายังทรงพลังมากพอ

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ตาม หากสัตว์อสูรระดับราชาออกแรงต่อต้านเพียงนิดเดียว ก็สามารถทำลายน้ำแข็งนี้ออกมาได้ทันที

จึงจำเป็นต้องใช้จังหวะที่มันถูกแช่แข็งอยู่นี้รีบระดมโจมตีให้เร็วที่สุด!

“โซ่สายฟ้า!” อาคีลสั่งการอย่างรวดเร็ว หลังจากที่บังคับสติที่ตะลึงกลับมาได้

เสียงชายชราอีกคนหนึ่งดังผ่านลำโพง

“พลังอัญมณี!”

ตามมาด้วยเสียงคำสั่งของเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่ทยอยกันออกคำสั่งอย่างต่อเนื่อง

“ไฟฟ้าแสนโวลต์!”

“ลำแสงเยือกแข็ง!”

“ชาโดว์บอล!”

“ปืนกลเมล็ดพันธุ์!”

เฉียวซางรีบประสานมือเป็นสัญลักษณ์อัญเชิญ

กลุ่มดาวสีเหลืองส้มสว่างขึ้น

กงเป่าพลันปรากฏตัวออกมาจากกลุ่มดาวในทันที

“โจมตีพร้อมกัน!” เธอตะโกนเสียงดัง

หยาเป่าอ้าปากทันทีโดยไม่ลังเล ลูกไฟสีแดงทองพุ่งทะลุอากาศตรงไปยังเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

“ซุนซุน!”

ซุนเป่ารวบรวมพลังสีขาวที่ศีรษะ หมายจะใช้ทักษะค้อนพลังจิต แต่เมื่อเห็นทักษะหลากสีสันที่ต่างพุ่งไปยังจุดเดียวกัน มันก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันที ค่อยๆ สลายแสงสีขาวออกจากศีรษะของตน แล้วเปลี่ยนมาใช้กรงเล็บยกขึ้นสร้างบอลเงาขนาดใหญ่แล้วขว้างออกไปแทน

“กงเป่าใช้คมมีดปีกเหล็ก!”

แม้ว่ากงเป่าจะเพิ่งออกมาได้ไม่นาน แต่กลับรับรู้สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว มันบินขึ้นสู่ฟ้า ร่างกายขยายขนาดใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นขนทั่วร่างก็พลันเปล่งแสงสีม่วงเข้ม ก่อนที่ขนจำนวนครึ่งหนึ่งจะยิงตรงไปยังตำแหน่งของอสูรหญ้าตะเกียง พร้อมๆกัน

โซ่สายฟ้าหลายสิบเส้นพุ่งเข้ามารัดร่างอสูรหญ้าตะเกียงที่ยังถูกแช่แข็งอยู่จนแน่นหนา

อัญมณีเปล่งแสงเจิดจรัสนับร้อยลูกระเบิดออกมาจากร่างของจระเข้สะพานแขวน

เปลวไฟสายฟ้า ลำแสงเยือกแข็ง แสงเลเซอร์สีเขียว อัญมณีระยิบระยับ…

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

สารพัดทักษะหลากสีระเบิดกระแทกเข้าใส่ร่างของอสูรหญ้าตะเกียงอย่างพร้อมเพรียง

เปลือกน้ำแข็งที่หุ้มร่างของมันไว้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา!

“แคะแคะ!”

อสูรหญ้าตะเกียงส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

เสียงระเบิดต่อเนื่องดังกึกก้องไปทั่วพื้นที่

คลื่นพลังโจมตีสายแล้วสายเล่ากระหน่ำซ้ำๆ เข้าใส่ร่างของมันอย่างไร้ความปรานี

ท้องฟ้าเหนือบริเวณลานจอดเครื่องบินทั้งหมดพลันถูกปกคลุมไปด้วยแสงอันเจิดจ้าจากทักษะที่ยิงปะทะเข้าหากัน

ทักษะนับไม่ถ้วนที่ประสานกันโจมตีจนเกิดคลื่นกระแทกอันรุนแรง เขย่าพื้นที่โดยรอบจนเกิดแรงสั่นสะเทือนที่สะท้านสะเทือนไปทั่วทุกทิศทุกทาง!

ม่านทรายสีเหลืองที่ยังค้างคาอยู่บนฟ้าและเมฆดำหนาทึบถูกแรงระเบิดสลายออก แต่กลับรวมตัวกลายเป็นม่านฝุ่นที่หนาทึบยิ่งกว่าเดิม ปกคลุมทั่วทั้งลานจอดเครื่องบินจนมองแทบไม่เห็นอะไรเลย

ภายในห้องโถงผู้โดยสาร

นักเดินทางทั้งหมดต่างมองออกไปยังฉากข้างนอกด้วยดวงตาเบิกกว้าง หลังจากนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก็เริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดกล้องถ่ายรูป บันทึกภาพเหตุการณ์ที่น่าตกตะลึงนี้เอาไว้ด้วยความตื่นเต้น

บนลานจอดเครื่องบิน

เสียงระเบิดยังคงดังก้องอยู่นาน จนในที่สุดทุกอย่างก็ค่อยๆ เงียบสงบลง

ร่างของอสูรหญ้าตะเกียงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ลำตัวไหม้เกรียมเป็นสีดำสนิท ดวงตาปิดสนิท ไม่ขยับแม้แต่น้อย

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังจะผ่อนคลายลง จู่ๆ อสูรหญ้าตะเกียงซึ่งได้รับบาดเจ็บอย่างหนักก็ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาของมันฉายแววไม่ยินยอมอย่างที่สุด มันค่อยๆอ้าปากออก แล้วเริ่มร้องเพลงออกมาอย่างกะทันหัน

“แคะแคะ~ แคะแคะ~ แคะ…”

“ทุกคนปิดหูไว้!” เสียงของชายชรารีบตะโกนเตือนผ่านโทรโข่งดังลั่น

แต่เสียงร้องเพลงกลับหยุดลงกลางคันเสียก่อน

อสูรหญ้าตะเกียง ค่อยๆหลับตาลงอีกครั้ง

เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งรู้สึกดีใจไปหมาดๆ ใจของพวกเขากลับรู้สึกเย็นเฉียบขึ้นมาอีกครั้ง

บรรยากาศรอบด้านพลันกลายเป็นหนักอึ้งไปชั่วขณะ

อสูรหญ้าตะเกียงชอบร้องเพลงในขณะที่ลอยวนเวียนไปมาในตอนกลางคืน หากใครได้ยินเสียงเพลงนี้จะต้องถูกคำสาป… เฉียวซางนึกถึงข้อมูลที่เคยอ่านเกี่ยวกับมัน จู่ๆ ใจของเธอก็ร่วงหล่นลงไปอีกครั้ง

หรือว่า…เราจะโดนคำสาปไปแล้วจริงๆ?

เจ้าหน้าที่โดยรอบเองก็กังวลกับเรื่องนี้เช่นเดียวกัน

หลังจากที่ทุกคนตกอยู่ในความเงียบได้ไม่นานนัก ก็เริ่มมีคนเอ่ยปากถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“พวกเราโดนคำสาปหรือยัง?”

“ไม่น่ามั้ง…มันร้องยังไม่ทันจบประโยคเลยนะ…”

“อย่าทำให้ฉันกลัวสิ! คำสาปจากสัตว์อสูรระดับราชา ฉันรับไม่ไหวแน่ๆ ยังหนุ่มยังแน่นอยู่นะ!”

“ถ้าแบบนี้ก็ถือว่าเป็นอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติงานสินะ! ที่ทำงานน่าจะหาสัตว์อสูรที่มีความสามารถถอนคำสาปมาช่วยเราได้ใช่ไหมเนี่ย?”

“ขอถามหน่อย ใครรู้บ้างว่าคำสาปของอสูรหญ้าตะเกียงเป็นประเภทไหน?”

“ไม่รู้เหมือนกัน! ฉันไม่เคยเห็นในหนังสือเลย!”

“หรือว่าคนที่โดนคำสาปจากอสูรหญ้าตะเกียงจะตายหมดแล้วเลยไม่มีข้อมูลบันทึกไว้…”

“เห้ย! อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”

“เอาล่ะๆ ทุกคน ใจเย็นกันก่อน แล้วรีบไปจัดการงานที่เหลือให้เรียบร้อย” อาคีลเอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยอำนาจในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับราชา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าหน้าที่ทั้งหลายก็หยุดพูดคุยกันแล้วรีบไปทำงานที่อยู่ตรงหน้าทันที

อาคีลมองไปรอบๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดที่เด็กสาวผมดำที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหา

“แคร่ก...”

แต่ในจังหวะนั้นเอง กลับมีเสียงบางอย่างแตกหักดังขึ้นมาจากบนท้องฟ้า

ทุกคนได้ยินเสียงนั้น ต่างเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนใบหน้าจะกลายเป็นซีดเผือด เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในทันที

เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นคือม่านพลังป้องกันที่อยู่บนท้องฟ้า—ได้แตกออกอีกแล้ว!

ในชั่วพริบตา สัตว์อสูรประเภทบินนานาชนิด ต่างแสดงอาการตื่นเต้นและพุ่งทะยานดิ่งลงมาจากท้องฟ้าทันที

ใบหน้าของอาคีลตึงเครียด เขาจำต้องหยุดเดินทันทีอย่างไม่เต็มใจนัก

บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่! หรือว่าจะเป็นพลังของคำสาปจริงๆ? สีหน้าของเฉียวซางเปลี่ยนไปในทันที

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่า พ่นเปลวเพลิงออกไปไม่หยุดใส่สัตว์อสูรที่พุ่งเข้ามา

“ซุนซุน!”

ซุนเป่า ใช้ทักษะควบคุมเงาสามมิติอย่างต่อเนื่อง พันธนาการสัตว์อสูรที่บุกเข้ามาทีละตัว ทีละตัว อย่างไม่หยุดหย่อน

“ปิงอ้าย…”

ทักษะอาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลก่อนหน้านี้สูบพลังงานของลู่เป่าไปมากจนพลังของมันลดลงอย่างมาก ทำให้มันเลือกที่จะประหยัดพลังงานโดยสัญชาตญาณ มันจึงเลือกใช้ทักษะปืนฉีดน้ำที่ใช้พลังงานน้อยกว่าในการต่อสู้แทน

“กงเป่าใช้คมมีดปีกเหล็ก!”

เมื่อเทียบกับหยาเป่าและตัวอื่นๆแล้ว กงเป่าค่อนข้างลำบากกว่าพอสมควร มันต้องใช้ขนนกของตนเป็นใบมีด คอยโจมตีอย่างหนักหน่วง

ขนนกสีม่วงที่เหมือนใบมีดหลายร้อยเส้น ถูกยิงออกไปต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน เพื่อโจมตีสัตว์อสูรป่าที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งอย่างไม่หยุดยั้ง

ในช่วงแรกกงเป่ายังพอรับมือได้ไหว แต่พอผ่านไปสักพัก สัตว์อสูรป่าหลายตัวก็เริ่มทะลวงผ่านใบมีดขนนกสีม่วงเข้ามาได้เรื่อยๆ ก่อนจะพุ่งเข้ามาโจมตีต่ออย่างไม่หยุดหย่อน

กงเป่าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปลี่ยนทั้งตัวให้กลายเป็นสีเทาเหล็กเข้มที่ส่องประกาย แล้วใช้ทักษะกำแพงเหล็กในการป้องกันตัวเองแทน

อาการเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ผ่านมายังร่างของเธอ ทำให้เฉียวซางนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหันมองไปยังทิศทางของกงเป่า ก่อนจะถามผ่านจิตใจว่า

‘อยากกลับเข้าตำราอสูรก่อนไหม’

‘กงจั้น’

กงเป่าตอบกลับผ่านทางจิตใจอย่างมั่นคง

ไม่กลับ

มันไม่ต้องการกลับไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยเพียงเพราะเจอความกดดันเพียงเล็กน้อย

ในขณะที่หยาเป่าและทุกตัวกำลังต่อสู้อยู่ แล้วทำไมมันต้องกลับไปก่อนด้วยล่ะ?

มันอาจจะอ่อนแอกว่าทุกตัวก็จริง แต่หากต้องการแข็งแกร่งขึ้น ก็ย่อมหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไม่ได้ คนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ไม่อาจเติบโตได้ในพื้นที่ปลอดภัย

ดีที่ช่วงที่ผ่านมา เราฝึกเรื่องการป้องกันมาตลอด…

เฉียวซางมองดูเงาด้านหลังที่ดูแน่วแน่ของกงเป่ารู้สึกดีใจพร้อมกับโล่งใจไปพร้อมๆกัน

การที่สัตว์อสูรมีความกระตือรือร้นถือเป็นเรื่องดี

ถ้าเธอกับกงเป่าได้ผ่านการต่อสู้แบบนี้อีกสักหลายๆครั้ง ไม่แน่บางทีในอนาคตเธออาจจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งแบบไร้ที่ติได้จริงๆก็ได้…

แต่จู่ๆ สายตาของเธอก็มองเห็นอะไรบางอย่างเข้า ทำให้ความคิดทั้งหมดหยุดชะงักลงในทันที ก่อนจะรีบตะโกนออกไปสุดเสียง

“รีบหลบเร็ว!”

จากบนท้องฟ้า มีเงาสีเขียวพุ่งลงมาด้วยความเร็วราวกับดาวตก พร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลพุ่งตรงเข้าหากงเป่าอย่างดุดัน

เพียงแค่แวบแรกที่มองเห็น เฉียวซางก็สามารถประเมินได้ทันทีจากพลังที่แผ่ออกมาและขนาดร่างกายของมันว่า เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้คือระดับนายพลอย่างแน่นอน

หากเป็นหยาเป่าหรือพวกซุนเป่าคงไม่จำเป็นต้องกลัวสัตว์อสูรระดับนายพลแน่ๆ แต่สำหรับกงเป่าแล้วต้องหลบเลี่ยงการปะทะโดยตรงเท่านั้น ไม่มีทางสู้ประจัญหน้าได้แน่

แต่เพียงพริบตาเดียว ร่างสีเขียวก็เข้าปะทะกับร่างของกงเป่าเข้าเต็มๆ

เร็วมากจนแทบไม่อาจหลบพ้นได้ทัน

หัวใจของเฉียวซางพลันเย็นวาบลงในทันที

ทว่าอาการเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอ

เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง

แล้วภาพที่เธอเห็นก็ทำให้เธอตะลึงไปชั่วขณะ

บนฟ้าปรากฏร่างของกงเป่าสองตัวที่ดูเหมือนกันเป๊ะ

เฉียวซางงุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นดีใจอย่างสุดขีด

แยกเงา!

กงเป่าในที่สุดก็เรียนรู้ทักษะแยกเงาได้แล้ว!