บทที่ 871: คนหนุ่มสมัยนี้....
บทที่ 871: คนหนุ่มสมัยนี้....
เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาล สวมแจ็กเก็ตกันลมสีดำ ยืนอยู่ตรงหน้า
บนใบหน้าของเขามีแต่ความประหลาดใจ
“ขอโทษนะครับ คุณคือคุณเฉียวซางที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันดาราผู้ฝึกสัตว์อสูรเมื่อไม่นานมานี้หรือเปล่าครับ?”
ในเขตที่ 30 ยังมีคนที่รู้จักฉันด้วยเหรอ…
เฉียวซางพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันเอง”
“ยอดเยี่ยมไปเลย! ไม่อยากเชื่อว่าจะได้เจอคุณที่นี่” ชายหนุ่มคนนั้นนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นกันเอง “ผมติดตามดูการแข่งขันของคุณทุกการแข่งขันเลยนะ”
เฉียวซางยิ้มบางๆ “อยากได้ลายเซ็นต์ไหมคะ?”
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง
“จริงเหรอ?! สุดยอดไปเลย!”
พูดจบ เขาก็เริ่มล้วงกระเป๋า หยิบจับตามตัวเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง
แต่พอค้นดูจนทั่วแล้วก็ต้องชะงักไป สีหน้าหม่นลง
“แย่จัง ผมไม่ได้พกปากกากับกระดาษมาเลย”
แล้วเขาก็ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองซุนเป่าที่กำลังดื่มเครื่องดื่มอยู่ด้วยสายตาคาดหวัง
“ผมเคยได้ยินมาว่า วงแหวนของราชาผีวงแหวนเป็นเหมือนมิติพิเศษที่สามารถเก็บของได้ทุกอย่าง คุณช่วยดูหน่อยได้ไหมว่ามีปากกากับกระดาษอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าได้ยินดังนั้น ก็รีบวางเครื่องดื่มลง ก่อนจะถอดวงแหวนออกมาเพื่อค้นหา
แต่ก่อนที่มันจะได้เริ่มหา เสียงของเฉียวซางก็ดังขึ้นก่อน
“ฉันก็ไม่ได้พกปากกากับกระดาษมาเหมือนกันค่ะ”
“ซุนซุน……”
ซุนเป่าหยุดชะงัก ก่อนจะเงียบๆ สวมวงแหวนกลับเข้าไปที่เดิม
ขณะเดียวกัน กงเป่าก็เหลือบมองเจ้าของของตัวเอง ก่อนจะหันไปจ้องชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด
“น่าเสียดายจังเลย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
เฉียวซางยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
“คุณกำลังจะไปไหนเหรอ?”
ชายหนุ่มหันมามองเธอ “เขตที่ 1 ครับ”
“ฉันก็เหมือนกัน”
ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมา “บังเอิญจังเลย คุณได้ตั๋วเที่ยวบินกี่โมงเหรอ?”
แต่เฉียวซางไม่ได้ตอบ เธอเปลี่ยนไปถามอีกเรื่องแทน
“แล้วกระเป๋าสัมภาระของคุณล่ะ?”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า
“ผมมาทำภารกิจครับ ทางผู้ว่าจ้างออกค่ากินค่าอยู่ให้หมด ผมเลยไม่ได้พกอะไรมาเลย”
เฉียวซางเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เอามาด้วย?”
ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัว ทำหน้าตาเก้อเขิน ก่อนจะพูดว่า
“ผมอยู่ได้เป็นอาทิตย์โดยไม่ต้องอาบน้ำ”
เฉียวซาง: “……”
“สุดยอดเลย”
จริงๆแล้ว ก่อนหน้านี้เธอแอบสงสัยจุดประสงค์ของชายคนนี้ที่เข้ามาหาเธออยู่บ้าง เพราะเธอเองก็เคยมีแฟนคลับจำนวนมากตอนอยู่บนบลูสตาร์ เธอรู้ดีว่าปฏิกิริยาของแฟนคลับที่ได้พบกับผู้ฝึกสัตว์อสูรคนโปรดของตัวเอง และได้รับอนุญาตให้ขอลายเซ็นต์หรือถ่ายรูป มักจะตื่นเต้นดีใจทันทีโดยไม่ต้องมีจังหวะลังเลเหมือนชายคนนี้ที่หยุดไปชั่วครู่ก่อนจะแสดงอาการดีใจ
แต่ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจจะระแวงมากเกินไปหรือเปล่า
ขณะนั้นเองชายหนุ่มผมทองที่สวมหมวกแก๊ปเดินเข้ามาใกล้ เขาแอบเหลือบมองเฉียวซางเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าให้ชายหนุ่มผมสีน้ำตาล
“ติดต่อไม่ได้”
ชายหนุ่มหันไปมองเฉียวซาง แล้วพูดขอโทษ
“ขอตัวไปโทรศัพท์แป๊บนะครับ”
ยังไงก็ยังดูน่าสงสัยอยู่ดีนั่นแหละ…
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความระแวง แต่ภายนอกเฉียวซางก็ยังคงยิ้มพยักหน้าตอบกลับ
ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปพร้อมกับชายผมทอง มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำชาย
พอทั้งสองคนเดินจากไป เฉียวซางก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอาจารย์พิลิททันที
“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองใหม่อีกครั้งภายหลัง…”
เสียงตอบรับอัตโนมัติที่ดังผ่านลำโพงทำให้สีหน้าของเฉียวซางเคร่งเครียดขึ้น
เป็นไปไม่ได้…
ตามหลักแล้ว เวลาผ่านมานานขนาดนี้ อาจารย์พิลิทน่าจะออกจากป่าทึบนั่นมานานแล้ว โทรศัพท์ของเขาไม่ควรจะติดต่อไม่ได้
หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ…?
“กงจั้น”
ในจังหวะที่เธอคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆอยู่ กงเป่าที่อยู่ข้างๆก็ร้องขึ้นเบาๆมันบอกว่า เมื่อกี้มนุษย์คนนั้นดูแปลกๆ
ถ้ากงเป่าบอกว่าแปลก ก็คงแปลกจริงๆนั่นแหละ…
เฉียวซางตั้งหูฟังทันที เตรียมจับเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องน้ำชาย
แต่ไม่มีอะไรเลย…
ไม่มีแม้แต่เสียงขยับตัว เสียงกดน้ำ หรือแม้แต่เสียงเข้าห้องน้ำ
แบบนี้มันแปลกเกินไปแล้ว!
ด้วยพลังการได้ยินของเธอในตอนนี้ เธอควรจะได้ยินเสียงภายในห้องน้ำอย่างชัดเจน แม้แต่เสียงถอดกางเกงยังควรจะได้ยิน แต่นี่กลับเงียบสนิท
แบบนี้ถึงจะแปลกที่สุด!
“หยาเป่าลองฟังเสียงข้างในดู” เฉียวซางพยักพเยิดไปทางห้องน้ำ
“ย่าห์!”
หยาเป่ายังคงจิบเครื่องดื่มไปด้วย ขยับหูรับฟังไปด้วย
“ย่าห์…”
สามวินาทีต่อมา มันส่ายหัว บอกว่าไม่ได้ยินอะไรเลย
แม้แต่หยาเป่ายังไม่ได้ยินอะไร…
เฉียวซางรู้สึกใจหนักอึ้งขึ้นมาทันที
เธอนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และหันไปหาซุนเป่า
“ซุนเป่า แกลองลอบเข้าไปดูซิ—”
แต่ทันใดนั้น เธอก็ชะงักไปกลางคัน
ไม่ได้!
ภูติขลุ่ยประกายแสงอยู่ในวงแหวนของซุนเป่า ตอนนี้วงแหวนของซุนเป่าเป็นเป้าหมายสำคัญ ฉันปล่อยมันให้คลาดสายตาไม่ได้เด็ดขาด…
“ซุนซุน?”
ซุนเป่าเงยหน้ามองเธอด้วยความงุนงง เพราะเธอพูดค้างไว้แต่ไม่พูดต่อ
เฉียวซางปรับสีหน้า แล้วพูดกลบเกลื่อนว่า
“ไม่มีอะไร แกดื่มต่อเถอะ”
ในห้องน้ำชาย
ที่บริเวณด้านบนของห้องน้ำช่องในสุด มีสัตว์อสูรขนาดเล็กที่ดูคล้ายกล่องตัวหนึ่งยืนอยู่ มันใช้มือปิดจมูก ดวงตาส่องแสงสีฟ้า พร้อมสีหน้าที่ดูเหมือนหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต
ขอบเขตพลังไร้รูปทรงครอบคลุมทั้งห้องน้ำช่องนี้ ทำให้เสียงทุกอย่างภายในถูกปิดกั้นออกจากภายนอก
“ทำไมยังติดต่อไม่ได้?” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลขมวดคิ้ว
“อาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ได้” ชายหนุ่มผมทองคาดเดา
หลังจากเว้นไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า
“แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี?”
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถามขึ้น
“เช็คได้หรือยังว่าเฉียวซางได้ตั๋วเที่ยวบินกี่โมง?”
ชายหนุ่มผมทองพยักหน้า “ตีสามครึ่ง”
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะพูดว่า
“ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง สนามบินมีคนเยอะเกินไป ถ้าจะลงมือเลยคงไม่สะดวก ทางที่ดีเราควรรอจนกว่าจะติดต่ออาร์กอฟได้ ให้เขามาจัดการ”
“แต่ถ้าเฉียวซางขึ้นเครื่องไปแล้ว เรายังติดต่ออาร์กอฟไม่ได้ล่ะ?” ชายหนุ่มผมทองถาม
“งั้นพวกเราก็ต้องลงมือเอง” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลพูดเสียงเข้ม
ชายหนุ่มผมทองขมวดคิ้ว “แต่อย่าลืมว่าพรายผืนฟ้านิรันดร์ของเฉียวซางมีทักษะเหนือระดับอย่าง อาณาเขตสวรรค์นิรันดร์กาลกับแสงแห่งการรักษาอยู่ ส่วนอสูรเพลิงพิศวงก็มีนรกหลอมละลายกับฝนดาวตกขั้นไร้ที่ติ พวกเราอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ”
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเงียบไปครู่หนึ่ง
ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ
หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“ประเด็นหลักคือวงแหวนของราชาผีวงแหวน ขอแค่พวกเราเอาตัวราชาผีวงแหวนหรือวงแหวนของมันมาได้ ทุกอย่างก็จบ”
จากนั้นเขาหรี่ตาลง กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเฉียบคม
“ถ้าก่อนที่เฉียวซางจะขึ้นเครื่อง พวกเรายังไม่ได้วงแหวนของราชาผีวงแหวนและยังติดต่ออาร์กอฟไม่ได้…”
“งั้นก็ต้องทำลายเครื่องบินลำนั้นซะ”
….
ครึ่งนาทีต่อมา ประตูห้องน้ำเปิดออก ชายหนุ่มทั้งสองก้าวออกจากห้องน้ำช่องในสุด
ขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนที่สวมแว่นกรอบดำก็กำลังเดินเข้ามาพอดี
เขาหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่ออกมาจากห้องน้ำช่องเดียวกัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองสัตว์อสูรตัวเล็กที่ยังคงยืนอยู่ด้านบน มันกำลังใช้มือปิดจมูก พลางแสดงสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
และทันทีที่เขาเห็นว่ามันกำลังใช้ทักษะอะไรอยู่ สีหน้าของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปเป็น “คนหนุ่มสมัยนี้เล่นสวาทกันได้ซับซ้อนดีจริงๆ”
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาล: “……”
ชายหนุ่มผมทอง: “……”