บทที่ 853: เขตที่ 30

เขตที่ 30

สนามบิน

หลังจากเครื่องบินลงจอด เฉียวซางที่เพิ่งปิดโหมดเครื่องบินในโทรศัพท์ก็ได้รับข้อความรัวๆ จากลามาร์ทันที

[วันนี้ทำไมไม่มาหาฉันล่ะ?]

[ตอนเที่ยงอสูรเพลิงพิศวงยังต้องฝึกไหม?]

[เธอไม่ได้จะยอมแพ้ใช่ไหม!]

[จริงๆ แล้วฉันว่ามันยังมีโอกาสอยู่นะ!]

[ถ้าต่อจากนี้เธอไม่ต้องการผีเสื้อพิทักษ์สมบัติอีกแล้ว อย่างน้อยก็มาดูงานแข่งประสานงานเป็นเกียรติให้กันหน่อยเถอะนะ]

ลืมบอกลามาร์ไปเลย… เฉียวซางตอบกลับไปว่า

[ขอโทษที ลืมบอกไป ฉันมีธุระกะทันหันเลยต้องไปเขตอื่น เดี๋ยวกลับไปฝึกต่อ]

ลามาร์เหมือนจะเฝ้าจออยู่ตลอด ตอบกลับแทบจะทันที

[ไม่เป็นไรๆ แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?]

เฉียวซางกำลังเดินลงจากเครื่องบินไปพร้อมกับตอบกลับ

[ยังไม่แน่ใจเลย]

ลามาร์ส่งอีโมจิร้องไห้เป็นพรวนมาให้

[งั้นเธอจะกลับมาทันตอนแข่งประสานงานไหม!]

เฉียวซางกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นเสียงของอาจารย์พิลิทก็ดังขึ้น

“ระวัง”

ทันทีที่พูดจบ เสียงร้องตกใจของกลุ่มผู้โดยสารที่ลงจากเครื่องพร้อมกันก็ดังขึ้น

เฉียวซางรู้สึกได้ถึงบางอย่าง เงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นสัตว์อสูรประเภทบินมากมายกำลังบินวนอยู่บนฟ้า จ้องมองลงมาด้วยสายตาน่าหวาดหวั่น

ทันใดนั้น สัตว์อสูรนกขนาดกว่าห้าเมตรที่มีสีฟ้าอมเขียวพลันเปล่งแสงสีน้ำเงินออกมาทั่วร่าง ก่อนจะโฉบลงจากที่สูงดั่งดาวตกสีฟ้าพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว

ปัง!

ขณะที่แสงสีน้ำเงินกำลังจะพุ่งชนสนามบิน มันกลับถูกบางสิ่งสกัดกั้นเอาไว้ราวกับมีเกราะล่องหนกั้นอยู่

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี กรุณาอย่าตกใจ เราจะรับรองความปลอดภัยของทุกท่านภายในสนามบิน โปรดนำสัมภาระของท่านไปด้วยและออกจากสนามบินอย่างเป็นระเบียบด้วยค่ะ”

เสียงหวานของเจ้าหน้าที่สนามบินดังออกมาจากลำโพง

ทันทีที่เสียงประกาศสิ้นสุดลง ก็มีสัตว์อสูรประเภทบินอีกตัวพุ่งโฉบลงมาจากด้านบน แต่ก็ยังถูกกำแพงพลังป้องกันไว้เช่นเดียวกัน

นี่แหละ…เขตที่ 30

เฉียวซางรู้สึกถึงสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจโดยอัตโนมัติ มือทั้งสองจับกันเป็นรูปแบบการอัญเชิญอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น กลุ่มดาวสีส้มเหลืองสองวงก็เปล่งแสงสว่างขึ้นพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน นักเดินทางที่เพิ่งลงจากเครื่องบินแทบทุกคนต่างก็กำลังทำมือเป็นสัญลักษณ์อัญเชิญเช่นกัน พื้นที่รอบตัวเต็มไปด้วยแสงดาวที่เปล่งประกาย กลุ่มดาวสองวงแหวนของเฉียวซางจึงไม่ได้สะดุดตาเท่าไหร่

ไม่นาน ลู่เป่าและกงเป่าก็ปรากฏตัวขึ้นภายในกลุ่มดาว

ผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง

ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหน สัตว์อสูรที่ไม่เคยเห็นมาก่อนย่อมดึงดูดสายตาของผู้คนเสมอ

“พวกแกอยู่ใกล้ฉัน ฝากคอยระวังรอบๆไว้ด้วยนะ” เฉียวซางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เธอเองก็เคยมาเขตสิบล่างแล้ว จึงเข้าใจดีว่าควรเรียกสัตว์อสูรออกมาปกป้องตัวเองตั้งแต่แรกดีกว่ารอให้เกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินจนไม่มีเวลาทำสัญลักษณ์อัญเชิญ

“ย่าห์!” หยาเป่าที่อยู่ข้างๆมาโดยตลอดก็ร้องออกมาเป็นเสียงแรก

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าที่ซ่อนตัวอยู่พลันปรากฏตัวออกมา มันถอดวงแหวนออก คุ้ยอะไรบางอย่างจากข้างใน ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันสะพายเป็นประจำแล้วยื่นให้

เฉียวซางเข้าใจความหมายของมันดี เธอเอื้อมมือรับมาก่อนจะรูดซิปเปิดออกแล้วสะพายขึ้นหลัง

“ปิงอ้าย”

ลู่เป่ากระโดดตัวลอยขึ้นอย่างคล่องแคล่วแล้วกระโจนเข้ามาในกระเป๋าทันที

ซุนเป่าซ่อนตัวหายไปอีกครั้ง เป็นสัญญาณการสิ้นสุดภารกิจของมัน

“กงจั้น”

กงเป่าเหลือบมองขึ้นไปบนฟ้า ใบหน้าเผยสีหน้าจริงจัง จากนั้นร่างของมันค่อยๆ ขยายขนาดขึ้นจนกลับคืนสู่รูปร่างปกติ

เมื่อสัมผัสได้ว่าสัตว์อสูรทั้งสี่ของเธออยู่เคียงข้าง ความรู้สึกปลอดภัยของเฉียวซางก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

อาจารย์พิลิทที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสัตว์อสูรประเภทบินที่ยังคงบินวนอยู่ด้านบน หัวใจก็พลันหนักอึ้ง

เขาย่อมรู้ดีว่าเขตที่ 30 เป็นเขตที่อันตรายมาก เดิมทีเขามาอัลติเมทสตาร์เพื่อพักผ่อนท่องเที่ยวเท่านั้นและยังไม่เคยแวะมาเขตที่ 30 มาก่อนเลย

สิ่งที่ทำให้ที่นี่แตกต่างจากอาณาเขตลึกลับอย่างเห็นได้ชัดเลยก็คือ ในอาณาเขตลึกลับ หากไม่เข้าไปยังพื้นที่อันตราย จำนวนสัตว์อสูรที่พบก็ยังอยู่ในระดับที่สามารถรับมือได้ และบางครั้งก็ยังสามารถตั้งแคมป์พักผ่อนเพื่อปรุงอาหารได้

แต่เขตที่ 30… ดูท่าจะเต็มไปด้วยฝูงสัตว์อสูรที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มไปทั่วทุกหนแห่ง

คิดมาถึงตรงนี้ พิลิทก็ยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง ก่อนจะเอ่ยว่า “ออกมา”

ทันใดนั้น เส้นผมเส้นหนึ่งบนศีรษะของเขาก็พองตัวขึ้นและบิดไหวเหมือนกับหนอนราวกับมีชีวิต ก่อนจะกระโดดลงมาด้านล่าง จากนั้นร่างของมันก็ค่อยๆ งอกออกเป็นขนสีดำ หน้าตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ดวงตาเป็นสีฟ้า และมีหนวดสีน้ำตาลคู่หนึ่งโค้งไปรอบแก้ม

จากนั้น มันก็งอกปีกสีดำออกมาสองคู่ พร้อมกับยืนกอดอก

เพียงชั่วพริบตา สัตว์อสูรตัวนี้ก็กลายเป็นร่างขนาดสามเมตร

“ฟาฟา”

สัตว์อสูรประเภทมอธสีดำเพียงแค่เปล่งเสียงร้องออกมาเบาๆเท่านั้น แต่สัตว์อสูรของนักเดินทางรอบข้างที่เพิ่งถูกเรียกออกมาพลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่น่าหวาดกลัว พวกมันพร้อมใจกันถอยห่างโดยสัญชาตญาณ

เห็นภาพตรงหน้าแล้ว ความรู้สึกปลอดภัยของเฉียวซางพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทันที

มอธขนพิศดาร สัตว์อสูรประเภทแมลงระดับจักรพรรดิ มีพลังโจมตีที่ร้ายกาจมาก ปกติแล้วมันจะจำแลงร่างเป็นเส้นผมเกาะอยู่บนศีรษะของผู้ฝึกสัตว์อสูรเพื่อคอยปกป้อง

ตอนที่เดินทางกลางอากาศ อาจารย์พิลิทมักใช้มอธขนพิศดารอยู่เสมอ เฉียวซางจึงคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

“เราจะไปไหนกันต่อ?” เฉียวซางถาม

พิลิทครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบว่า “หาที่พักก่อน”

เฉียวซางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับว่า “อาจารย์ยังไม่ได้จองที่พักไว้ล่วงหน้าเหรอคะ?”

พิลิทเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนตอบเรียบๆ “พวกเรารีบกันขนาดนี้จะไปมีเวลาจองได้ยังไง”

เฉียวซาง: “…”

โอเค โอเค แนวคิดอิสระสุดๆ…

เธอจึงเสนอขึ้นว่า “งั้นไปพักที่ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรดีไหม?”

แม้จะอยู่ในเขตที่30 แต่ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรก็ยังคงเป็นสถานที่ปลอดภัย

“ตกลง” พิลิทพยักหน้า “งั้นไปศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร”

เมื่อออกจากสนามบิน เฉียวซางอุ้มหยาเป่านั่งอยู่บนหลังของกงเป่า ส่วนพิลิทนั่งอยู่บนมอธขนพิศดาร

ทั้งสองบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

แม้ว่ามอธขนพิศดารจะไม่ได้มีร่างกายที่ใหญ่โตนัก แต่กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิที่แผ่ออกมาจากตัวมันก็ทำให้สัตว์อสูรป่าที่อยู่รอบๆ ถอยหนีไปเองโดยอัตโนมัติ

คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ติดต่ออาจารย์พิลิทให้มาด้วยกัน…

เฉียวซางคิดในใจ ขณะเดียวกันก็มองลงไปยังด้านล่างจากมุมสูง

ด้านล่างเต็มไปด้วยสัตว์อสูรป่าที่เดินไปมา บางตัวก็มีคนขี่อยู่บนหลัง

ต่างจากสิบเขตล่างที่เธอเคยไป เขตที่ 30 แทบจะไม่มีรถสัญจรอยู่เลย ดูเหมือนว่าพาหนะทั้งหมดจะเป็นสัตว์อสูรล้วนๆ

ในตอนนั้นเอง กองมูลสัตว์สีเขียวก้อนใหญ่อยู่ๆ ก็ตกลงมาจากฟากฟ้า!

ขณะที่มันกำลังจะร่วงลงมาบนหัวของเฉียวซาง มูลสัตว์สีเขียวกลับหยุดนิ่งกลางอากาศ

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าตัวเล็กเผยร่างออกมา ดวงตาของมันเปล่งประกายสีน้ำเงิน

“ย่าห์!”

หยาเป่าจ้องขึ้นไปด้านบน เผยเขี้ยวออกมา สีหน้าดุดันราวกับเตรียมพร้อมสู้

เหนือขึ้นไปจากระดับที่กงเป่ากำลังบินอยู่ มีนกประเภทสัตว์อสูรตัวหนึ่งขนาดประมาณหกเมตรเผยสีหน้าผิดหวังออกมา ก่อนจะกระพือปีกแล้วบินจากไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฉียวซางที่เพิ่งรู้ตัวหลังจากได้ยินเสียงของหยาเป่าและซุนเป่ารีบหันไปมองตามสายตาของพวกมัน

พอเห็นกองมูลสัตว์ที่กำลังร่วงลงมาจากจุดที่เพิ่งบินผ่านมา เธอก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

เหวอ… เกือบโดนขี้ร่วงใส่หัวแล้ว…

เฉียวซางรู้สึกขนลุก รีบหันไปมองซุนเป่าแล้วบอกว่า

“ช่วยเอาหมวกออกมาให้ฉันที”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าร้องรับเบาๆ ก่อนจะถอดวงแหวนออกมา

พิลิทที่อยู่ข้างๆ เหลือบมองมาทางนี้แล้วพูดขึ้นว่า

“มีหมวกเหลืออีกไหม? เอามาให้ฉันสักใบด้วย”

หนึ่งนาทีต่อมา ทั้งสองก็สวมหมวกแก๊ปกันเรียบร้อย

ด้วยมอธขนพิศดารที่แผ่กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ รวมถึงกงเป่าที่มีรูปลักษณ์ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ทำให้ตลอดเส้นทางไม่มีสัตว์อสูรป่าตัวไหนกล้าเข้ามาโจมตีพวกเขา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร

พนักงานที่เคาน์เตอร์กล่าวขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ขอโทษด้วยค่ะ ห้องพักของเราถูกจองเต็มหมดแล้ว”

ยังไม่ทันที่พิลิทจะพูดอะไร ชาวบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆก็ทำหน้าตกตะลึงก่อนจะอุทานขึ้นมา

“คิดจะพักที่ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร โดยไม่ยอมจองล่วงหน้าก่อนงั้นเหรอ!?”

พิลิทถามกลับอย่างสงบว่า

“มีคนที่พักที่นี่เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ชาวบ้านคนนั้นหรี่ตาอย่างสงสัยก่อนถามกลับว่า

“พวกนายมาที่นี่ครั้งแรกใช่ไหม?”

พิลิทพยักหน้า “อืม”

“มิน่าล่ะ” สีหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเห็นใจและเวทนา “พูดถึงที่พักแล้วล่ะก็ในเขตที่30 ศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นที่พักที่ปลอดภัยที่สุด ดังนั้นปกติแล้วต้องจองล่วงหน้าหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำ แล้วที่พักที่มีมาตรการรักษาความปลอดภัยดีๆ ก็มีอยู่แค่ไม่กี่แห่ง ถ้าอยากเข้าพักก็ต้องจองล่วงหน้า ไม่งั้นไม่มีทางมีห้องว่างแน่นอน”

“ถ้าพวกนายไม่ได้จองอะไรไว้เลย งั้นขอแสดงความยินดีด้วย คืนนี้คงไม่มีทางได้นอนหลับสบายแน่ๆ”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของเฉียวซางก็หล่นวูบ รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

แต่สีหน้าของพิลิทกลับไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

“ขอบคุณ ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากเดินออกมาข้างๆ เฉียวซางก็ถามขึ้นว่า

“แล้วตอนนี้เราจะทำยังไง?”

พิลิทตอบด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเตรียมใจไว้ตั้งแต่แรก

“อย่าเสียเวลาไปกับการหาที่พักเลย”

แล้วเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า

“เราปูเสื่อนอนเอาตรงนี้นี่แหละ”

เฉียวซาง: “???”