บทที่ 787: คณะจักรพรรดิ

ดึกดื่นป่านนี้ใครกัน นี่มันน่าขนลุกจริงๆ... เฉียวซางรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง แต่ร่างกายของเธอขยับเร็วกว่าสมองไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ หันขวับกลับไปมองทันที

ในความมืดของยามค่ำคืน เธอเห็นร่างของใครบางคนสูงประมาณ 170 เซนติเมตร สวมเสื้อโค้ทยาวสีดำ ใส่หมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย ยืนอยู่ในเงาของต้นไม้

เมื่ออีกฝ่ายเห็นเธอหันกลับมา ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ก้าวออกมาจากเงามืด

โห บรรยากาศเหมือนหนังสยองขวัญเลยแฮะ... ตั้งแต่ผ่านประสบการณ์แข่งขันรวบรวมพลังด้านลบของสัตว์อสูรประเภทผีมาในตอนนั้น เฉียวซางก็ใจกล้าขึ้นไม่น้อย

จากรูปร่างของอีกฝ่าย เธอมั่นใจว่าไม่ใช่คนที่เธอรู้จักแน่ๆ

เฉียวซางเหลือบมองไปทางที่ซุนเป่าซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียน โดยไม่ให้ผิดสังเกต

ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่ามีข้อความใหม่เข้ามา

[ฉันเป็นอาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ]

ดวงตาของเฉียวซางหดแคบลงอย่างฉับพลัน ก่อนเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วตะโกนออกไปว่า

"ซุนเป่า! เดี๋ยวก่อน!"

แต่ก็สายไปเสียแล้ว

"ซุนซุน!"

ซุนเป่าเทเลพอร์ตไปอยู่ตรงหน้าร่างที่สวมหมวกแก๊ป ดวงตาส่องประกายเป็นสีม่วง

จบเห่ล่ะ... เจอหน้าครั้งแรกก็เล่นสะกดจิตใส่อาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิซะแล้ว... เฉียวซางยกมือขึ้นปิดหน้าโดยอัตโนมัติ ไม่กล้ามองเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ผ่านไปประมาณสามวินาที แต่เสียงร่างล้มฟุบลงไปกลับไม่ดังขึ้นตามที่คาด

เฉียวซางลดมือลง ก่อนมองกลับไปที่เงาใต้ต้นไม้อีกครั้ง

ร่างที่สวมหมวกแก๊ปยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

"ซุนซุน!"

ซุนเป่าเทเลพอร์ตกลับมาหาเธอ ก่อนชี้ไปที่ร่างนั้นแล้วส่งเสียงร้องออกมา

...เจ้านั่นใส่แว่นกันแดด!

ไม่ทันขาดคำ ร่างที่สวมหมวกแก๊ปเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแว่นตาดำที่ปกปิดครึ่งบนของใบหน้าไว้อย่างมิดชิด

เฉียวซาง: "..."

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

เฉียวซางกดเปิดหน้าจอขึ้นดู พบว่ามีข้อความใหม่อีกข้อความ

[มีความระแวดระวังตัวมันก็ดีอยู่หรอก แต่ฉันเป็นอาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิจริงๆนะ ฉันมาหาเธอเพราะมีเรื่องจะคุย]

อาจารย์คนนี้ก็เหลือเกิน ทำไมต้องส่งข้อความแยกเป็นหลายๆข้อความด้วยล่ะ จะคุยก็เดินมาหากันตรงๆเลยไม่ดีกว่าหรือไง ทำตัวลึกลับชะมัด... เฉียวซางบ่นในใจ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหลังของหยาเป่าเบาๆ

"เราไปกันเถอะ"

"ย่าห์!"

หยาเป่าร้องตอบรับ

วินาทีถัดมา เฉียวซางก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าร่างที่สวมหมวกแก๊ปแล้ว

แม้ว่าหยาเป่าจะไม่มีความสามารถข้ามพิกัดมิติ แต่เทเลพอร์ตระดับขั้นสมบูรณ์ก็เพียงพอที่จะพาเฉียวซางเคลื่อนที่ไปในที่ที่ไม่มีสิ่งกีดขวางได้อย่างง่ายดาย

เฉียวซางกระโดดลงจากหลังของหยาเป่า

ในขณะเดียวกัน บนต้นไม้ก็มีเสียง "จางจาง" ดังขึ้น

ทันใดนั้น กำแพงพลังที่มองไม่เห็นก็แผ่ปกคลุมบริเวณโดยรอบ

จากมุมมองแบบเต็มพื้นที่ ยามค่ำคืนยังคงมืดมิด ใบไม้ไหวเอนเบาๆ ทว่าภายใต้เงาของต้นไม้นั้นกลับไม่มีร่างของใครเลย

เฉียวซางเคยเห็นพื้นที่ที่ถูกปิดกั้นมิติมาบ้างแล้ว เธอรับรู้ได้ทันทีว่ากำแพงพลังนี้แตกต่างจากปกติเล็กน้อย

โดยทั่วไปแล้ว กำแพงพลังของการปิดกั้นมิติ หากมองใกล้ๆจะเห็นเป็นเยื่อบางๆล้อมรอบอยู่ แต่กำแพงพลังนี้กลับมีระลอกคลื่นแผ่กระจายออกมาอย่างชัดเจน

"นี่คือการปิดกั้นการรับรู้ จะทำให้คนนอกมองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงของเรา"

ร่างที่สวมหมวกแก๊ปพูดขึ้นพร้อมกับยกมือถอดหมวกแก๊ป หน้ากากอนามัย และแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นเส้นผมสีทองเรียบลื่น และใบหน้าที่ดูเรียบง่ายไม่มีจุดโดดเด่นมากนัก

"คุณเป็นอาจารย์จากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิจริงๆใช่ไหมคะ?" เฉียวซางถามเพื่อยืนยัน

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไปที่เฉียวซาง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

"ขอแนะนำตัว ฉันชื่อไฮดี้ ตอนนี้ถูกสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิส่งตัวมาทำภารกิจที่อัลติเมทสตาร์"

"คุณมาหาฉันเพราะมีเรื่องอะไรหรือคะ?" เฉียวซางถามต่อ

ไฮดี้จ้องมองเธออยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

"เรื่องของเธอ ฉันรู้หมดแล้ว"

"ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าปฏิเสธข้อเสนอจากมหาวิทยาลัยยูเลียนทันได้"

อะไรนะ! เรื่องนี้รู้ไปไกลถึงขนาดนี้แล้วเหรอ...?!

เฉียวซางตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ไฮดี้พูดต่อ

"จริงๆแล้ว ฉันควรจะติดต่อเธอตั้งนานแล้ว แต่ด้วยสถานะของฉันในตอนนี้ทำให้ไม่สะดวกนัก อีกทั้งช่วงนี้เธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของคณบดีมหาวิทยาลัยยูเลียนทันอยู่ตลอด ฉันเลยหาโอกาสไม่ได้เลยน่ะ"

หา? ฉันเป็นนักศึกษาของ สถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ ส่วนคุณเป็นอาจารย์ของสถาบันเดียวกัน พวกเราเจอกันต่อหน้าแบบเปิดเผยก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ แล้วมันมีอะไรที่ไม่สะดวกตรงไหน...

เฉียวซางไม่เข้าใจ จึงถามออกไปตรงๆ

"แล้วตอนนี้คุณอยู่ในสถานะอะไรเหรอคะ?"

ไฮดี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

"อาจารย์ของมหาวิทยาลัยยูเลียนทัน"

"คุณเป็นสายลับเหรอ?!"

เฉียวซางเบิกตากว้าง เอ่ยถามออกไปทันทีโดยไม่ทันคิด

ไฮดี้กระแอมเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเรียบ

"ฉันแค่รับผิดชอบในส่วนของข่าวกรองเท่านั้น"

พูดจบ เธอก็เสริมต่อว่า

"มหาวิทยาลัยระดับท็อปแทบทุกแห่งล้วนแฝงคนของตัวเองเข้าไปในสถาบันอื่นๆอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องปกติที่พวกเราทำกัน"

ไม่แปลกใจเลยที่รู้เรื่องที่เธอปฏิเสธคณบดีจิลเบิร์ต ... ตอนนี้การแข่งกันของมหาวิทยาลัยชั้นนำ มันไปไกลถึงขั้นนี้แล้วเหรอเนี่ย ถึงกับมีการส่งสายลับเข้ามาแฝงตัวด้วย...

เฉียวซางเผลอเหม่อไปชั่วขณะ แต่ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า

"แบบนี้ก็แปลว่าในสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิเองก็มีสายลับของมหาวิทยาลัยอื่นด้วยงั้นเหรอคะ?"

ไฮดี้พยักหน้าเล็กน้อย

"มี และพวกเราก็จับตาดูบางคนอยู่แล้ว คนประเภทนี้ถ้ารู้ตัวก็แค่รู้ไป เราไม่จำเป็นต้องลากตัวพวกเขาออกมา"

เฉียวซางไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะคะ?"

"คนที่สามารถสัมภาษณ์ผ่านและเข้าไปทำงานในสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิได้ล้วนเป็นยอดฝีมือ" ไฮดี้อธิบาย "ต่อให้ไม่มีพวกเขา สุดท้ายก็ต้องมีคนอื่นมาแทนอยู่ดี ดังนั้นแทนที่จะเสียเวลาขุดรากถอนโคนให้วุ่นวาย เราแค่ต้องควบคุมไม่ให้พวกเขาเข้าถึงโครงการวิจัยระดับแกนกลางหรือสิ่งที่เป็นความลับของทางสถาบันก็พอแล้ว"

เฉียวซางได้ยินดังนั้นก็คิดตาม ก่อนถามต่อว่า

"แล้วทางยูเลียนทันรู้ตัวตนของคุณหรือเปล่าคะ?"

ไฮดี้นึกถึงสวัสดิการที่เธอได้รับตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น ก่อนจะหยุดคิดไปชั่วครู่แล้วตอบเสียงแผ่วเบา

"...บอกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ"

ขณะที่พูดมาถึงจุดนี้ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอออกนอกเรื่องไปไกลเกิน ควรจะรีบกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก จึงรีบพูดต่อ

"ฉันมาหาเธอเพราะคณบดีเทเรซา ดไวท์ ให้ฉันมาบอกเธอว่าการที่เธอมาที่ยูเลียนทันในฐานะนักศึกษาแลกเปลี่ยนครั้งนี้ มีอยู่สองเหตุผลหลักๆ"

"หนึ่งคือเพราะเธออยู่ที่อัลติเมทสตาร์อยู่แล้ว และยังเหลือเวลาอีกครึ่งปีของการแลกเปลี่ยน"

"สองคือคณบดีอยากให้เธอได้พบเจอเหล่าอัจฉริยะจากดาวอื่นๆบ้าง"

"แต่จากที่เห็นตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะพัฒนาตัวเองได้เร็วกว่าที่เธอคาดไว้มาก เพราะแม้แต่นักศึกษาสาขาผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับปริญญาตรีของยูเลียนทัน ก็ยังไม่มีใครที่เก่งกว่าเธอเลยสักคน"

"ตอนนี้ระดับของเธออยู่ในระดับเดียวกับนักศึกษาปริญญาโทของสถาบันชั้นนำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"

"เดิมที ถ้าเธอไม่ได้รีบปฏิเสธมหาวิทยาลัยยูเลียนทัน พวกเขาคงจะเสนอทรัพยากรและคำแนะนำให้เหมาะสมกับระดับของเธอ แต่ตอนนี้เธอปฏิเสธพวกเขาไปแล้ว ดังนั้นต่อจากนี้เธอก็น่าจะต้องใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาแลกเปลี่ยนปีหนึ่งทั่วไป เรียนวิชาในหลักสูตรปีหนึ่งตามปกติ"

"คณบดีเทเรซา ดไวท์มองว่ามันเสียเวลาเกินไป เธอเลยอยากให้เธอเข้าสู่คณะจักรพรรดิล่วงหน้า"

ที่จริงแล้ว สถานะของไฮดี้ในอัลติเมทสตาร์ไม่ใช่เรื่องที่ควรพูดออกมาง่ายๆ แต่ถ้าเฉียวซางถูกกำหนดให้เป็นสมาชิกของคณะจักรพรรดิแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

เฉียวซางใช้เวลาครู่หนึ่งในการประมวลผล ก่อนจะถามขึ้นว่า

"คณะจักรพรรดิคืออะไรเหรอคะ?"

ไฮดี้อธิบาย "ฉันเชื่อว่าเธอน่าจะเคยได้ยินชั้นเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับสูงที่ยูเลียนทันกันมาบ้างแล้วใช่ไหม?"

"คณะจักรพรรดิก็คือกลุ่มที่มีสถานะเทียบเท่ากับชั้นเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับสูงในสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ"

ชั้นเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับสูง...

เฉียวซางนึกย้อนถึงตอนที่คณบดีอันมาเรียของสาขาช่างอุปกรณ์สัตว์อสูรพูดถึงเรื่องนี้ให้เธอฟัง

เธอจำได้ว่าคณบดีเคยบอกว่า กลุ่มนี้สามารถเข้าถึงทรัพยากรหายากที่คนทั่วไปไม่มีวันมีโอกาสแตะต้องได้เลย...

ไฮดี้พูดต่อ

"พวกเรามองว่าผู้ที่สามารถเข้าคณะจักรพรรดิได้ จะเป็นผู้ที่มีศักยภาพพอจะเข้าร่วมศึกชิงถ้วยอวกาศได้ในอนาคต"

"ตามปกติแล้ว ไม่ว่าอัจฉริยะขนาดไหน ก็ต้องรอให้ขีดจำกัดสมองพัฒนาไปถึง 50% และผ่านเกณฑ์กลายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B ที่ได้การรับรองจากพันธมิตรเสียก่อน"

"เพราะ 50% เป็นเส้นแบ่งที่สำคัญ อัจฉริยะส่วนใหญ่พัฒนา 40% กว่าๆได้อย่างราบรื่น และสามารถทำได้ก่อนอายุ 30 ปี แต่จาก 49% ไปถึง 50% กลับเป็นอุปสรรคที่ยากเกินไป หลายคนอาจติดอยู่ตรงนี้ไปตลอดชีวิต"

"ดังนั้น เงื่อนไขขั้นต่ำของคณะจักรพรรดิคือการพัฒนาขีดจำกัดสมองให้ถึง 50% ก่อนอายุ 30 ปี และกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ B”

"แต่กรณีของเธอนั้นพิเศษมาก เธอพัฒนาขีดจำกัดสมองได้เร็วที่สุดเท่าที่เราเคยพบมา"