บทที่ 751: สิ่งที่เธอกลัวที่สุด

เย็นไว้ ไม่ต้องตกใจไป…ซุนเป่ายังมีข้ามพิกัดมิติอยู่…

เฉียวซางรีบตั้งสติให้มั่น

“จู้จู้!”

แต่ในเวลานั้นเอง ยักษ์ศิลาคลั่งตัวที่สองซึ่งมีร่างกายใหญ่กว่าตัวแรกเล็กน้อยก็เงยหน้าขึ้นและคำรามเสียงดังกึกก้อง

พื้นดินสั่นสะเทือน

พื้นซึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่ออยู่แล้วพลันระเบิดขึ้นอีกครั้ง มีแท่งหินขนาดใหญ่พุ่งขึ้นจากใต้ดิน

แท่งหินสูงถึงห้าเมตร และพุ่งขึ้นมาครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่โดยรอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่ลู่เป่า

“ปิงลู่”

ลู่เป่ากำกรงเล็บจิกพื้นโดยสัญชาตญาณ ความคิดสับสนปั่นป่วนแล่นวาบผ่านสมอง

ที่ผ่านมาเวลาหลบการโจมตี มันใช้ลักษณะเฉพาะตัวอย่างหนึ่งเดียวกับสายน้ำเพื่อหลอมรวมกับสายน้ำหรือไม่ก็ใช้สายน้ำโรมรันเพื่อหลบหลีกด้วยความเร็วและความคล่องตัว

แต่ตอนนี้…ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันอยู่บนหลัง ถ้าใช้สองวิธีนั้น ผู้ฝึกสัตว์อสูรต้องได้รับบาดเจ็บแน่ๆ

“ปิงลู่!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของลู่เป่าก็แน่วแน่ขึ้น หางของมันพลันรวมรวมพลังน้ำมหาศาล หวังใช้ออกเป็นการโจมตีแทนการป้องกัน

แต่ในวินาทีถัดมา มันกลับเห็นซุนเป่าเข้ามาขวางอยู่เบื้องหน้า

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าหยุดการใช้พลังจิต ยกสองอุ้งมือขึ้น พร้อมรวบรวมพลังงานสีขาวข้นแน่นไว้ในมือ

ปัง! ปัง! ปัง!

มันฟาดอุ้งมือไปมาไม่หยุด

สับเป็นแนวเฉียง สับเป็นแนวนอน สับเป็นแนวตั้ง ฟาดไปมาอย่างคล่องแคล่ว

แม้จะดูเหมือนเป็นการโจมตีสะเปะสะปะไร้แบบแผน แต่ทุกจังหวะกลับแฝงไปด้วยชั้นเชิง สามารถฟันแท่งหินที่พุ่งเข้ามาให้แยกออกเป็นสองส่วนได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง

ความสนใจของยักษ์ศิลาคลั่งทั้งสองพลันพุ่งตรงไปที่ซุนเป่าทันที

“ปิงลู่…”

ลู่เป่าหยุดชะงัก ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยพลังน้ำที่สะสมไว้ที่ปลายหางให้สลายไป

แต่แล้ว…ลมหมุนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวสามเมตร ความสูงถึงหกเมตรก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง

ฝุ่นทรายปลิวว่อน กระแสลมพัดกระโชกอย่างรุนแรง

ลมพายุพัดมาจากข้างหลัง

ลู่เป่าต้องจิกกรงเล็บลงกับพื้นเพื่อทรงตัว

แต่ทันใดนั้นเอง มันก็รู้สึกว่าหลังของตัวเองเบาขึ้น

พร้อมกันนั้น ลมพายุก็สลายไป

ลู่เป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ…ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันกำลังถูกสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งที่มีกรงเล็บแหลมคมขนาดมหึมาจับไว้ด้วยกรงเล็บของมัน

“ปิงลู่!”

ดวงตาของลู่เป่าหดเกร็งโดยสัญชาตญาณ ไม่มีเวลาคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว มันระเบิดพลังน้ำออกจากร่างกายโดยทันที ล็อคเป้าหมายไปที่สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้ม แล้วพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนกระสุนปืนแรงดันน้ำ

“คร๊างคร๊าง…”

สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มหัวเราะเยาะออกมาอย่างดูแคลน มันอ้าปากกว้าง ก่อนจะรวมรวมพลังงานสีฟ้าอมเขียวไว้ที่ปาก จากนั้นก็ยิงมันออกไปเป็นลำแสง

ตูมมมม!!

ความเร็วของลำแสงนั้นสูงเกินไป มันพุ่งเข้าปะทะกับกระแสน้ำจากทักษะสายน้ำโรมรันที่ลู่เป่าปล่อยออกมาโดยตรง

เสียงระเบิดดังกึกก้อง

ร่างของลู่เป่าถูกแรงกระแทกจนร่วงลงจากฟ้า

ในขณะที่แท่งหินยังคงพุ่งทะลักขึ้นมาจากพื้นไม่หยุด

เห็นชัดว่าร่างของลู่เป่ากำลังจะตกลงไปบนแท่งหินแล้ว

ซุนเป่ายังคงฟาดกรงเล็บทำลายแท่งหินอย่างไม่ลดละ ขณะเดียวกัน ดวงตาของมันก็เปล่งประกายสีฟ้าเรืองรอง

ร่างของลู่เป่าหยุดนิ่งอยู่เหนือแท่งหินเพียง 0.1 เซนติเมตร

“ปิงลู่…”

ลู่เป่าค่อยๆ ฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

ในภาพเลือนรางตรงหน้า มันเห็นว่าสัตว์อสูรทั้งสองตัวที่มีหัวถูกห่อหุ้มด้วยหินสีน้ำตาลกำลังมุ่งเป้าสายตาไปยังซุนเป่าโดยสิ้นเชิง

เหมือนพวกมันมองว่าตัวมันไม่มีตัวตนอยู่เลย

ลู่เป่าฝืนความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นมองไปที่ร่างของผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองซึ่งถูกจับไว้ในกรงเล็บของสัตว์อสูรนก

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความผิดพลาดของมัน…

“ปิงลู่…”

ดวงตาของลู่เป่าพร่าเลือน ก่อนที่อัญมณีบนหน้าผากจะเปล่งแสงสีน้ำเงินออกมาแผ่ปกคลุมร่างกาย

พร้อมกันนั้น…ปลายหางของมันก็หยดน้ำลงไปบนแท่งหินด้านล่างอย่างช้าๆ…

กลางอากาศ เฉียวซางถูกจับห้อยอยู่ในท่าคว่ำหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งหมดสะท้อนเข้ามาในสายตาของเธอ

สัตว์อสูรระดับนายพลอีกตัวงั้นเหรอ…

จิตใจของเฉียวซางหนักอึ้ง

แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นรูปร่างของสัตว์อสูรที่จับตัวเธออยู่ แต่แค่ดูจากการที่มันใช้ทักษะเดียวก็สามารถผลักลู่เป่าที่กำลังใช้สายน้ำโรมรันพุ่งเข้ามาให้กระเด็นไปได้ ก็ชัดเจนแล้วว่าระดับของมันต้องสูงกว่าระดับสูงแน่นอน

ถ้าสูงกว่าระดับสูง แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดโจมตีให้ลู่เป่าหมดสติได้ในครั้งเดียว แบบนี้ก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับนายพล…

เขตชั้นกลางของเทือกเขาอสรพิษหลับใหลนี้มีสัตว์อสูรระดับนายพลรวมตัวกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่เลยงั้นเหรอ…หรือว่าซุนเป่าดันใช้ข้ามพิกัดมิติมาโผล่ที่รังของพวกมันพอดี…

เฉียวซางครุ่นคิดวิเคราะห์สถานการณ์โดยอัตโนมัติ

เดิมที ตอนที่ยักษ์ศิลาคลั่งตัวที่สองปรากฏขึ้นมา ซุนเป่าก็ควรจะรีบใช้ข้ามพิกัดมิติทันที แต่ตอนนี้มันพลาดโอกาสไปแล้ว

หากข้ามพิกัดมิติดำเนินไปอย่างราบรื่น การเคลื่อนย้ายเป้าหมายเดี่ยวไปไกลๆ นั้นไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้เธอ ลู่เป่า และซุนเป่า ต่างกระจายกันอยู่ในตำแหน่งที่แตกต่างกันสามแห่ง

การจะพาทุกคนเคลื่อนย้ายพร้อมกันคงเป็นไปได้ยาก…

“ปิงลู่!”

ระหว่างที่เฉียวซางกำลังคิดหาทาง ลู่เป่าก็เปล่งเสียงดังขึ้น

เสียงของมันเต็มไปด้วยพลังเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าตอบรับทันที แสดงให้เห็นว่ามันเข้าใจแล้ว

วินาทีถัดมา มันหายตัวไปจากที่เดิม

พอไม่มีพลังจิตควบคุมไว้ ลู่เป่าก็ร่วงลงจากอากาศ

แต่เมื่อร่างของมันกำลังจะกระแทกเข้ากับแท่งหินด้านล่าง มันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“จู้…?”

ยักษ์ศิลาคลั่ง ทั้งสองตัวสบตากันอย่างงุนงง

กลางอากาศด้านบน ซุนเป่าปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังของสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้ม

“คร๊างคร๊าง…”

สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มรู้สึกถึงลมหายใจเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากด้านหลัง พลันรับรู้ถึงอันตราย จึงรีบขยับตัวหันกลับไป

แต่ทันทีที่มันกางปีกออก เส้นเงาสีดำหลายสายก็พุ่งทะยานมาจากด้านหลัง มัดปีกและกรงเล็บของมันแน่น

จากนั้น เส้นเงาที่พันรอบกรงเล็บพลันรัดแน่นขึ้น

“คร๊างคร๊าง!”

สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มเจ็บแปลบที่กรงเล็บโดยฉับพลัน ทำให้มันปล่อยมือออกโดยไม่รู้ตัว

อา…นี่คงเป็นความรู้สึกของการเล่นบันจี้จัมพ์สินะ…

เฉียวซางที่ยังติดอยู่ในก้อนน้ำแข็งร่วงดิ่งลงจากท้องฟ้า

เส้นเงาสีดำสายหนึ่งแยกตัวออกอย่างฉับไว พุ่งลงไปพันรอบตัวของเฉียวซาง

แล้วทันใดนั้น เส้นเงาก็กระชากกลับขึ้นมา

เฉียวซางเพียงรู้สึกว่าเสียงลม “ฟิ้ว” ดังผ่านหูไป ก่อนที่เธอจะมาอยู่ข้างๆ ซุนเป่าในพริบตา

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าเห็นว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันยังอยู่ในก้อนน้ำแข็งอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

…ฮะฮะ แกช่วยใช้ข้ามพิกัดมิติ พาฉันไปหาแกแต่แรกเลยไม่ได้เลยเหรอ…

เฉียวซางคิดในใจด้วยสีหน้าชาชิน

ในตอนนั้นเอง ก้อนหินจำนวนมหาศาลราวกับถูกควบคุมอย่างใดอย่างหนึ่ง ไร้ซึ่งผลกระทบของแรงโน้มถ่วง พุ่งขึ้นจากพื้นดินตรงมายังกลางอากาศ

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันกระชากเงาดำที่พันธนาการสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มให้ถอยหลังไป

ร่างของสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มจึงกลายเป็นโล่กำบังให้ซุนเป่าและเฉียวซาง

ปัง! ปัง! ปัง!

ก้อนหินจำนวนมากตกกระทบลงบนร่างของสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้ม

“คร๊างคร๊าง!”

สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มพยายามดิ้นรน ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แต่มันจะดิ้นรนแค่ไหน เงาดำที่พันธนาการอยู่ก็ยังแน่นหนา ไม่คลายออกแม้แต่น้อย

เมื่อการโจมตีด้วยหินจบลง หัวของสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มก็ค่อยๆ ตกลงต่ำ ดวงตาค่อยๆ ปิดลง

ซุนเป่าเห็นดังนั้น จึงคลายเงาดำออก

ร่างของสัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มร่วงลงสู่เบื้องล่าง

แต่เพียงตกลงไปได้สิบกว่ามิเตอร์ มันกลับกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะฝืนลืมตาขึ้น กางปีกออกพยายามทรงตัว

ซ่า!

ทันใดนั้น กระแสน้ำพุ่งพรวดจากพื้นดินขึ้นมากระแทกร่างของมันอย่างรุนแรง

“คร๊างคร๊าง!”

สัตว์อสูรนกสีฟ้าน้ำเงินเข้มร้องลั่น ดวงตาพร่าเลือน ก่อนที่ร่างจะหมดแรงและสลบไปในที่สุด

ลู่เป่าเก่งที่สุด!

รู้จักเก็บงานด้วย!

สามารถเอาชนะสัตว์อสูรระดับนายพลได้ ทั้งที่ต่างระดับกันขนาดนี้ คะแนนคงเพิ่มขึ้นเยอะน่าดู…

เฉียวซางยิ้มพอใจในใจ

“ซุนซุน!”

เสียงของซุนเป่าดังขึ้นในจังหวะเดียวกัน

เฉียวซางรีบหันความสนใจกลับไปที่ซุนเป่า

แล้วเธอก็เห็นกรงเล็บของมันที่เรืองแสงสีขาวจ้า

เหมือนกลัวว่าจะถูกขัดจังหวะอีก

ครั้งนี้ ซุนเป่าลงมือเร็วและหนักหน่วงเป็นพิเศษ

แคร่ก!

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ในที่สุด…สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นแล้ว