บทที่ 745: สลับอารมณ์

พอเห็นว่าวิญญาณสะท้อนอารมณ์เป็นคนนำลู่เป่าเข้ามาในห้องนั่งเล่น เฉียวซางก็นิ่งไปเล็กน้อย

ถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ถึงวัน แต่เธอก็เริ่มเข้าใจนิสัยของวิญญาณสะท้อนอารมณ์แล้ว

มันเป็นพวกขี้อายและระแวดระวังสูงมาก ปกติจะเกาะติดลู่เป่าตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่ให้มันค้นหาพลังงานอารมณ์ความสิ้นหวัง มันก็แค่ยืนนิ่งๆ สูดดมอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหนแม้แต่นิดเดียว

เว้นแต่ลู่เป่าจะเป็นฝ่ายขยับก่อน

แต่ตอนนี้วิญญาณสะท้อนอารมณ์กลับเป็นฝ่ายลอยนำหน้า ส่วนลู่เป่าก็เดินตามหลัง นี่มันผิดปกติชัดๆ

แถมดูจากท่าทางของลู่เป่า มันดูเหมือนจะตื่นเต้นเล็กๆ ด้วยซ้ำ…

ขณะนั้นเอง วิญญาณสะท้อนอารมณ์ก็ลอยไปหยุดข้างๆซุนเป่า จากนั้นแววตาของมันก็เปล่งประกายสีม่วงขึ้นมาทันที ทำเอาเฉียวซางหลุดจากภวังค์ความคิด

เดี๋ยวก่อนนะ… นี่มัน… กำลังสลับอารมณ์อยู่เหรอ?

พอเห็นสีหน้าหดหู่สิ้นหวังของซุนเป่า เฉียวซางก็พลันนึกถึงภารกิจของวิญญาณสะท้อนอารมณ์ขึ้นมาได้ทันที เล่นเอาเธอถึงกับขำไม่ออก

ไม่อยากเชื่อเลยว่าแหล่งพลังงานอารมณ์สิ้นหวังที่ได้รับมาเป็นครั้งแรก ดันมาจากซุนเป่าซะได้…

“ก่านก่าน”

ดวงตาของวิญญาณสะท้อนอารมณ์ยังคงเปล่งแสงสีม่วง ในขณะเดียวกัน มันก็ยื่นกรงเล็บออกมาแต่ละข้าง นิ้วสั้นๆ โผล่ออกมาหนึ่งนิ้ว

ไม่นานนัก หมอกสีขาวสองกลุ่มก็ลอยขึ้นมาจากศีรษะของซุนเป่าและลู่เป่า

หากมองดีๆ จะเห็นได้ชัดว่าหมอกสีขาวบนหัวของซุนเป่านั้นหนาแน่นกว่ามาก

จากนั้นหมอกสองกลุ่มก็สลับกัน

เมื่อหมอกสีขาวที่เจือจางกว่าไหลเข้าสู่ร่างกายของซุนเป่า สีหน้าหม่นหมองสิ้นหวังของมันก็ชะงักลง มันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดูเหมือนจะสับสนไปชั่วขณะ

แม้กระทั่งร่างแยกของมันก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน

“ซุนซุน!”

ซุนเป่ากับร่างแยกสบตากัน ก่อนจะเผยสีหน้า “ถ้าไม่เล่นตอนนี้ แล้วจะเล่นตอนไหน” แล้วก็เริ่มตะบันกดแป้นพิมพ์แบบไม่ยั้ง

ยังเล่นได้อยู่ ก็ต้องรีบเล่นให้เต็มที่!

“ปิงลู่…”

ส่วนลู่เป่า ตอนแรกก็ทำหน้าฉงนเล็กน้อย แต่พอไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา จู่ๆ หางมันก็ตกลงมา ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แถมยังทำหน้าห่อเหี่ยวสิ้นหวังสุดๆ

ทักษะนี้สุดยอดชะมัด…

เฉียวซางที่ยืนดูอยู่อดไม่ได้ที่จะอุทานในใจ

เพราะตั้งแต่เธอรู้จักลู่เป่ามา ไม่เคยเห็นมันทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย

ในวินาทีนั้นเอง เฉียวซางก็ได้ตระหนักถึงความเป็นไปได้บางอย่างอย่างชัดเจน

ลู่เป่า… อาจจะสิ้นหวังได้แล้วจริงๆ

หลิวเหยาไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างๆแล้ว

เขามองเหตุการณ์การสลับอารมณ์ตรงหน้า แล้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ฉันนึกขึ้นได้ว่า บนบลูสตาร์ของเราก็มีสัตว์อสูรที่สามารถเปลี่ยนอารมณ์เป้าหมายได้ตัวหนึ่ง”

“ตัวไหนเหรอคะ?” เฉียวซางถามด้วยความสนใจ

“มันชื่อจิสส์แดนเป็นสัตว์อสูรของฝั่งประเทศไบนี่น่ะ” หลิวเหยากล่าวให้ความรู้ “ฉันเองก็ไม่เคยเห็นของจริงหรอกนะ เคยอ่านเจอแต่ในข้อมูล บอกว่ามันสามารถขยายอารมณ์ของเป้าหมายให้รุนแรงขึ้นได้ถึงขีดสุดได้”

!!!

เฉียวซางชะงักไปเล็กน้อย ในใจพลันเกิดพายุความคิดขึ้นมา มโนภาพของ ดร.โดซาลิราที่พูดถึงงานวิจัยเกี่ยวกับความถี่การสั่นสะเทือนของพลังงานอารมณ์สัตว์อสูรผุดขึ้นมาในหัวเธอ

ถ้างานวิจัยนี้สำเร็จ ก็หมายความว่าพวกเขาจะสามารถควบคุมระดับความผันผวนของพลังงานอารมณ์สัตว์อสูรได้ไม่ใช่เหรอ?

แล้วทักษะของจิสส์แดน ถ้าจะว่าไป ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงระดับความรุนแรงของอารมณ์เหมือนกันนี่นา…

หรือว่า… ความจริงแล้ว ทักษะของจิสส์แดนกำลังเปลี่ยนความถี่การสั่นสะเทือนของพลังงานอารมณ์กันแน่?

ความคิดต่างๆ ประดังเข้ามาในหัวของเฉียวซาง

เธออดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดต่อไป—

ถ้าหากให้วิญญาณสะท้อนอารมณ์สลับอารมณ์สิ้นหวังไปให้ลู่เป่าก่อน แล้วรอจนพลังงานนั้นสลายไป พอลู่เป่าค่อยๆ สั่งสมอารมณ์สิ้นหวังของตัวเองขึ้นมาใหม่ แล้วจากนั้นให้จิสส์แดนช่วยขยายอารมณ์สิ้นหวังนั้นให้รุนแรงขึ้น

อย่างนี้… มันก็คงจะทำให้เงื่อนไขทางอารมณ์ที่จำเป็นต่อการวิวัฒนาการสำเร็จได้โดยตรงเลยสินะ?!

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หลิวเหยาก็เสริมขึ้นมาอีกว่า

"น่าเสียดายที่จิสส์แดนไม่ได้เป็นสัตว์อสูรของพวกเราในประเทศมังกร แถมในฝั่งประเทศไบนี่เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ยังถูกผูกขาดโดยตระกูลหนึ่งอีก ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ถ้ามีสัตว์อสูรตัวนี้ การวิวัฒนาการของพรายพิชิตเหมันต์คงจะราบรื่นขึ้นมากแน่ๆ"

สัตว์อสูรจากประเทศอื่น แถมยังถูกผูกขาดอีก…

เฉียวซางเข้าใจในทันที ว่าต่อให้เธอกลับไปที่บลูสตาร์ ก็มีโอกาสสูงมากที่คงไม่มีโอกาสได้เห็นเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้เลย

"น่าเสียดายจริงๆเลยค่ะ" เธอถอนหายใจเบาๆ

หลิวเหยาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหยิบแก้วกาแฟที่ชงเองขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

เฉียวซางนั่งลงบนโซฟาแล้วเริ่มสังเกตอาการของลู่เป่า

"ปิงลู่..."

ตอนนี้ลู่เป่าอยู่ในสภาพอารมณ์ตกต่ำสุดๆ

แม้ว่าอารมณ์จะเปลี่ยนไปแล้ว แต่ความทรงจำของมันยังคงเดิม

มันรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะถูกสลับอารมณ์ แต่ถึงจะรู้แบบนั้น มันก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมา

ตัวมันจะสามารถวิวัฒนาการได้สำเร็จจริงๆ หรือเปล่านะ?

หย่าเป่ากับพวกพ้องของมันล้วนพัฒนาไปไกลกันหมด ถ้าตัวเองยังตามไม่ทันเรื่อยๆ การมีตัวตนของมันจะค่อยๆ ลดลงไปหรือเปล่า?

ต่อไปนี้ เวลาผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันไปแข่งขัน มันจะไม่ได้ถูกเลือกให้ลงสนามอีกแล้วใช่ไหม?

ตัวมันเหมาะกับการต่อสู้จริงๆ เหรอ?

เมื่อก่อนมันยังสามารถสู้กับหย่าเป่าได้อยู่เลย แต่ตอนนี้ความต่างเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มันรู้สึกได้ว่าหย่าเป่าแทบไม่เหลือความสนใจที่จะสู้กับมันแล้ว

ซุนเป่าน่ะขี้เกียจขนาดนั้น แต่มันก็ยังแข็งแกร่งกว่าตัวเองอีก

แม้แต่กงเป่าที่เข้าร่วมทีมเป็นตัวสุดท้าย ก็เหมือนจะไล่ตามมันขึ้นมาแล้ว

อีกไม่นาน ตัวมันจะกลายเป็นอันดับสี่ของทีมจริงๆ หรือเปล่านะ…?

"ปิงลู่..."

ยิ่งคิด มันก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

"ก่านก่าน"

ตอนนั้นเอง วิญญาณสะท้อนอารมณ์ก็ร้องขึ้นมาหนึ่งเสียง เป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาแล้ว

จากนั้น หมอกสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าสองกลุ่มก็ลอยขึ้นจากศีรษะของซุนเป่าและลู่เป่า ก่อนจะถูกสลับกลับคืน

หมอกสีขาวค่อยๆ จมหายไป

"ซุนซุน..."

ซุนเป่าที่กำลังตะบันพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดอยู่ชะงักไปชั่วขณะ มันเงยหน้ามองวิญญาณสะท้อนอารมณ์ ก่อนจะหันไปมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง

เมื่ออารมณ์ของมันกลับคืนมาแล้ว มันก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ยังสามารถเล่นคอมได้แบบไม่จำกัดเวลา

มันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แล้วเผยสีหน้าว่า "มันต้องเข้มแข็ง!" แล้วก็เริ่มตะบันกดแป้นพิมพ์ต่อไป

"ปิงลู่..."

ลู่เป่ากลับคืนสู่อารมณ์ปกติ พอนึกถึงสภาพตัวเองเมื่อครู่นี้ มันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เพราะมันรู้สึกได้ว่าตัวเอง “รู้สึกสิ้นหวัง” จริงๆสักที

แต่มันก็ไม่ได้ตื่นเต้นได้นานนัก อารมณ์ของมันค่อยๆ ดิ่งลงอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าเมื่อครู่มันจะได้รับผลกระทบจากอารมณ์สิ้นหวัง ทำให้คิดถึงเรื่องพวกนั้นขึ้นมา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความเป็นไปได้เหล่านั้น… อาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้

ถ้ามันกลายเป็นอันดับสี่ของทีมจริงๆ ล่ะ…?

ดูเหมือนว่าการใช้วิญญาณสะท้อนอารมณ์จะเป็นวิธีที่ถูกต้องจริงๆ…

ดร.โดซาลิราพูดไม่ผิดเลย—การสลับอารมณ์ของวิญญาณสะท้อนอารมณ์ แม้ว่าจะถูกสลับกลับคืนมาในภายหลัง แต่อารมณ์ที่ได้รับมาก็ยังคงหลงเหลืออยู่ และทำให้เกิดอารมณ์ที่ตัวเองไม่เคยมีมาก่อน…

เฉียวซางสังเกตเห็นสภาพของลู่เป่า ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที

จากนั้นเธอพลันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ สายตาจึงเลื่อนไปมองซุนเป่าที่ยังนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่

อารมณ์ของซุนเป่ามักจะมาเร็วไปเร็ว การทำให้มันเกิดความสิ้นหวังดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายมาก… ถ้าสามารถใช้ประโยชน์จากจุดนี้ได้ล่ะก็…

เฉียวซางเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ซุนเป่า มหาวิทยาลัยยูเลียนทันมีคลาสเรียนสำหรับสัตว์อสูรโดยเฉพาะ ฉันคิดว่าจะสมัครให้แกเรียน”

"!!!"

สายฟ้าฟาดลงกลางใจ! ฟ้าถล่มดินทลาย!

ซุนเป่าชะงักค้างไปในทันที แม้แต่คอมพิวเตอร์ตรงหน้าก็ไม่ดึงดูดใจอีกต่อไป

ร่างแยกของมันถึงกับสลายไปในอากาศ เพราะพลังงานไม่เสถียรจากอารมณ์ที่ปั่นป่วนเกินไป

"ซุนซุน…"

ซุนเป่าราวกับโดนธนูร้อยดอกพุ่งทะลุหัวใจ มันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตัวสั่นคลอนแทบยืนไม่อยู่

"ก่านก่าน!"

วิญญาณสะท้อนอารมณ์ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ดวงตาเปล่งแสงสีม่วงขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่นาน หมอกสีขาวก็ลอยขึ้นจากศีรษะของซุนเป่าและลู่เป่าอีกครั้ง

และครั้งนี้ หมอกที่ลอยออกมาจากซุนเป่าเข้มข้นกว่าครั้งก่อนมาก

เฉียวซางเห็นดังนั้นก็ได้แต่กล่าวขอโทษซุนเป่าในใจ…

สามนาทีต่อมา หลังจากที่หมอกสีขาวถูกสลับกลับคืน ซุนเป่าหันไปมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะทำหน้าตา “มันไม่ต้องไปได้ไหม…”

เฉียวซางหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ได้สิ”

ที่จริงแล้ว เธอแค่พูดไปลอยๆ เท่านั้นเอง

ช่วยไม่ได้นะก็ซุนเป่ามันอ่อนไหวง่ายเกินไปนี่นา

เธอเพิ่งจะเข้าเรียนได้แค่สองวันเอง มีคลาสเรียนสำหรับสัตว์อสูรหรือเปล่า เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

"ซุนซุน!"

ซุนเป่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นเต้นสุดๆ มันกระโจนเข้าหาอ้อมกอดของผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันทันที

มันรู้อยู่แล้ว!

มันรู้อยู่แล้วว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันต้องรักมันแน่นอน!

"ปิงลู่…"

อีกด้านหนึ่ง ลู่เป่าที่อารมณ์ดำดิ่งลงเรื่อยๆ ค่อยๆ หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป…