บทที่ 715: ตัวตายตัวแทนขั้นไร้ที่ติ

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉียวซางตื่นขึ้นมาล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ แล้วเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นรองผู้อำนวยการกำลังยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่าง

“รออีกห้านาที เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” หลิวเหยาพูดขณะเตรียมเม็ดพลังงานให้พวกหยาเป่า

เฉียวซางเดินเข้าไปใกล้ ถามขึ้นว่า

“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”

“ไม่ต้องหรอก” หลิวเหยายังคงยุ่งอยู่กับงานในมือโดยไม่เงยหน้า “สองสามวันก่อนฉันเพิ่งปรับสูตรเม็ดพลังงานให้เหมาะกับสภาพร่างกายของพวกอสูรเพลิงพิศวงในตอนนี้ เธอแยกไม่ออกหรอกอันไหนเป็นของใคร”

การมีนักพัฒนาสัตว์อสูรระดับ A อยู่ข้างๆ นี่มันดีจริงๆ... เฉียวซางคิดอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวมาจากด้านข้าง

เธอหันไปมอง เห็นซุนเป่ากำลังเปิดตู้เย็น ค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน

“อย่าหยิบ” เฉียวซางเอ่ยขึ้น

“ซุนซุน?” ซุนเป่าหันมามอง สีหน้าดูงุนงงเล็กน้อย

“เดี๋ยวก็กินข้าวเช้าแล้ว ตอนนี้อย่ากินขนม” เฉียวซางบอก

“ซุนซุน…”

ซุนเป่ามองของกินในตู้เย็น แล้วก็หันมามองเฉียวซาง จากนั้นก็ชี้ไปทางห้องนั่งเล่น

เฉียวซางมองตามปลายนิ้วของมัน เห็นซุนเป่าอีกตัวกำลังนั่งดูจอคอมพิวเตอร์อยู่ ดูเหมือนว่ากำลังดูหนังดราม่าซึ้งๆ ถึงกับหยิบกระดาษทิชชูที่ถือไว้ในอุ้งมือขึ้นมาซับน้ำตาเป็นระยะ

เฉียวซางเงียบไปสองวินาที ก่อนจะถามว่า

“มันให้แกเอาขนมไปให้?”

“ซุนซุน”

ซุนเป่าตัวข้างหน้ายืนยันด้วยการพยักหน้า

จู่ๆ เฉียวซางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอลองสัมผัสผ่านตำราอสูร ก่อนจะเงียบไปอีกครู่หนึ่ง แล้วถามว่า

“แกเป็นร่างแยกจากตัวตายตัวแทน?”

“ซุนซุน”

ร่างแยกของซุนเป่าพยักหน้าอีกครั้ง

ตัวตายตัวแทนมันเอามาใช้แบบนี้ก็ได้เหรอ… เฉียวซางมองซุนเป่าตัวที่กำลังซับน้ำตาอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะละสายตากลับมาแล้วพูดว่า

“ไม่ต้องเอาขนมไปให้มัน บอกไปว่าเดี๋ยวก็กินข้าวเช้าแล้ว”

“ซุนซุน”

ร่างแยกซุนเป่าพยักหน้ารับคำ ปิดตู้เย็น แล้วลอยกลับไปหาตัวจริงของมัน

เฉียวซางมองไปที่พวกมัน เห็นมันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับซุนเป่าตัวจริง จากนั้นซุนเป่าก็พยักหน้า แล้วก็หยิบกระดาษทิชชูมายื่นให้ตัวแทนอีกแผ่น แล้วทั้งราชาผีวงแหวนสองตัวก็นั่งมองจอพร้อมกัน น้ำตาคลอเบ้า ซับน้ำตาไปพร้อมๆกัน

เฉียวซาง: “……”

บนโต๊ะอาหาร ขณะที่กำลังทานมื้อเช้าที่รองผู้อำนวยการเตรียมให้ เฉียวซางกลับเหม่อลอย ใจไม่ได้อยู่กับอาหารเลย

“คิดอะไรอยู่?” หลิวเหยาถาม

เฉียวซางลดเสียงลงแล้วถามว่า “รองผู้อำนวยการคิดว่าถ้าฝึกตัวตายตัวแทนจนถึงขั้นไร้ที่ติ มันจะมีจิตสำนึกของตัวเองไหมคะ?”

เมื่อคืนตอนที่เธอดูตำราอสูร เธอพบว่าตัวแทนของซุนเป่าฝึกไปถึงขั้นไร้ที่ติแล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงขีดสุดก็เท่านั้น

หลิวเหยาเข้าใจทันทีว่าเฉียวซางกังวลเรื่องอะไร

เขามองไปที่ราชาผีวงแหวนที่กำลังกินข้าวอยู่ ก่อนจะตอบว่า “ตัวตายตัวแทนที่ฝึกถึงขั้นไร้ที่ติจะไม่มีจิตสำนึกแยกเป็นของตัวเอง แต่มันจะอยู่ในโลกภายนานได้นานขึ้น เข้าใจความคิดของตัวจริงได้ดีขึ้น ตัวจริงรู้สึกยังไง มันก็จะรู้สึกตามไปด้วย”

"ตัวตายตัวแทนที่ฝึกถึงขั้นไร้ที่ติสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ราชาผีวงแหวนของเธอน่าจะฝึกตัวตายตัวแทนจนถึงระดับนั้นแล้ว มันคงรู้สึกเหงาที่เล่นคอมพิวเตอร์คนเดียว ก็เลยสร้างร่างแยกขึ้นมาเล่นเป็นเพื่อน"

พูดมาถึงตรงนี้ หลิวเหยาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"แต่คอมพิวเตอร์ไม่ใช่สิ่งที่สัตว์อสูรควรเล่นมากเกินไป โดยเฉพาะราชาผีวงแหวนของเธอ อายุของมันยังไม่มาก แถมยังอยู่ในช่วงวัยเติบโตที่สำคัญอีกด้วย"

จริงๆแล้วหลิวเหยาอยากพูดเรื่องนี้มานานแล้ว ช่วงนี้ทุกครั้งที่เขากลับมา หรือบางทีกลางดึกตื่นไปเข้าห้องน้ำ ก็มักจะเห็นราชาผีวงแหวนกับร่างแยกนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ตลอด

นี่ไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยสักนิด

แต่สัตว์อสูรของเฉียวซางถูกฝึกจนถึงระดับนี้แล้ว เขาเองก็ไม่สะดวกจะเข้าไปสั่งสอน

วันนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะได้พูดสักที

เฉียวซางเผยรอยยิ้มเล็กน้อย "ไม่ต้องห่วงค่ะ ที่ซุนเป่าใช้ตัวตายตัวแทนอยู่แบบนี้ก็เท่ากับเป็นการฝึกฝนค่ะ ตอนแรกมันใช้ตัวตายตัวแทนยังไม่คล่องเท่านี้ แต่ช่วงนี้เล่นคอมพิวเตอร์ไปพร้อมกับร่างแยกเลยทำให้พัฒนาขึ้นเร็ว"

ได้ยินเช่นนั้น หลิวเหยาเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

จริงสิ ถ้าคิดดูดีๆ ระยะนี้ตัวตายตัวแทนของราชาผีวงแหวนคล่องแคล่วขึ้นมาก หากเป็นคนที่ไม่คุ้นเคย คงแยกไม่ออกเลยว่าตัวไหนเป็นตัวจริง...

หรือว่าแค่ใช้ตัวตายตัวแทน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ก็สามารถเพิ่มระดับความชำนาญของทักษะนั้นได้?

หลิวเหยาตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ส่วนซุนเป่าตัวเล็กที่อยู่ข้างๆก็กำลังเงียบๆกินเม็ดพลังงานของมันอย่างตั้งใจ ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น

“ซุน~ ฮึก~”

ในขณะเดียวกัน ราชาผีวงแหวนอีกตัวหนึ่งที่ไม่ได้กินอะไรเลย กำลังเล่นคอมพิวเตอร์ไปพร้อมกับเรอด้วยความจุกแน่นออกมาเบาๆ...

…

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉียวซางกลับเข้าห้อง นอนพิงเตียงครึ่งตัว หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปขายของมือสอง

เรื่องการลงทุนหุ้นส่วนไม่สามารถใช้บัตรเครดิตได้ เธอเลยต้องซื้อวัสดุหายากและไอเท็มต่างๆจากร้านค้าและเว็บไซต์แล้วนำไปขายต่อเพื่อทำกำไร

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ถ้าอยากขายออกเร็วก็ต้องลดราคาให้ต่ำลง แต่ถ้าต่ำเกินไปคนก็ไม่เชื่อว่าเป็นของแท้ ถ้าตั้งราคาต่ำกว่าท้องตลาดเล็กน้อย คนก็มองว่าเป็นของมือสองและรู้สึกว่ามันแพงเกินไป

ยุ่งยากจริงๆ

เธอใช้เวลามากกว่าครึ่งเดือนกว่าจะรวบรวมเงินทุนสำหรับเข้าร่วมหุ้นกับบริษัทของซูเลียสได้

โชคดีที่โอเว่นกับเหวินเซี่ยวเพิ่งเริ่มต้นทำธุรกิจ ยังพูดคุยกันง่าย ถ้าไม่อย่างนั้น การร่วมลงทุนครั้งนี้อาจล่มไปแล้ว

เฉียวซางตอบคำถามของผู้ซื้อไปเรื่อยๆ

หลังจากต่อรองราคากันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็สามารถตกลงซื้อขายได้สำเร็จ

เธอวางมือถือลง หันไปมองกงเป่าที่กำลังฝึกใช้กำแพงเหล็กอยู่ข้างๆแล้วพูดว่า

“กงเป่าห่อดอกน้ำแข็งหมอกให้หน่อย มีคนซื้อแล้ว”

“กงเว่ย”

กงเป่าหยุดการฝึกใช้กำแพงเหล็กและเก็บพลังงานของตัวเองกลับไป ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องไป

เฉียวซางมองแผ่นหลังของกงเป่าด้วยความภาคภูมิใจ

แม้มันจะไม่พูดอะไรมาก แต่มันก็สังเกตและเข้าใจทุกอย่าง

แค่พูดถึงสินค้าล็อตนั้น มันก็รู้ว่าอยู่ตรงไหน หน้าตาเป็นยังไง ชื่ออะไร นี่มันสุดยอดมาก อย่างน้อยก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นสัตว์อสูรตัวไหนเป็นแบบนี้มาก่อน

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง และเชื่อมจิตเข้าสู่ตำราอสูร

หน้าจอพลิกไปมาอย่างรวดเร็ว จนถึงหน้าของกงเป่า

ชื่อ: เหยี่ยวเกราะพิทักษ์

ประเภท: เหล็ก, บิน

ระดับ: ระดับกลาง (8466/10000)+

ช่วงนี้กงเป่าฝึกกับลู่เป่า มันยังไม่สามารถใช้แยกเงาได้ เธอเลยคิดว่าถ้ามีพลังงานในร่างกายเพิ่มขึ้นอีกหน่อยอาจจะฝึกได้ง่ายขึ้น

ดังนั้น ทุกช่วงเวลาหนึ่ง เธอจะเพิ่มแต้มคะแนนให้มันทีละนิดๆ

กงเป่าเคยเข้าร่วมการแข่งขันประลองสัตว์อสูรในเขตที่ 3 และสะสมแต้มคะแนนมาไม่น้อย ซึ่งคะแนนเหล่านี้เพียงพอสำหรับให้มันวิวัฒนาการเป็นสัตว์อสูรระดับสูงได้ทันที

เดิมทีเธอคิดจะรอให้กงเป่าฝึกทักษะใดทักษะหนึ่งจนถึงขั้นไร้ที่ติ แล้วค่อยใช้แต้มเพื่อวิวัฒนาการ

เพราะระยะต่อไปของมันยังเป็นปริศนา เธอคงไม่มีโชคดีขนาดหาหินแห่งความฝันมาได้อีก

น่าเสียดายที่กงเป่าไม่มีแยกร่างแบบหยาเป่า และไม่มีตัวตายตัวแทนแบบซุนเป่า อีกทั้งเพราะปัญหาเรื่องขน มันเลยต้องนอนตามเวลา ไม่สามารถอดหลับอดนอนได้เหมือนลู่เป่า

ช่วงกลางวัน นอกจากฝึกหลบหลีกเพื่อปลุกทักษะแยกเงากับลู่เป่าวันละสองชั่วโมงแล้ว มันยังต้องฝึกกำแพงเหล็กเพื่อช่วยให้เธอที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรอันแสนเปราะบางปลอดภัย อีกทั้งยังต้องฝึกดูดซับอากาศและคมมีดปีกเหล็ก แถมบางครั้งก็ต้องดูแลเจ้าพวกอสูรกำเนิดแร่ทั้งห้าตัวอีกด้วย เรียกได้ว่ายุ่งจนหัวหมุน

คะแนนระดับของมันในตอนนี้ ถ้ายังฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆทุกวัน เกรงว่าก่อนที่ทักษะไหนจะถึงขั้นไร้ที่ติ มันคงวิวัฒนาการไปเองตามธรรมชาติซะก่อน...