บทที่ 679: นรกหลอมละลาย

หน้าแรกของตำราอสูรที่ถูกเปิดออกแสดงข้อมูลของหยาเป่าทันที

เดิมทีเฉียวซางตั้งใจจะดูข้อมูลเกี่ยวกับเพลิงต้องสาปของซุนเป่าก่อนแต่เมื่อเห็นข้อมูลใหม่ที่ปรากฏตรงหน้าก็หยุดชะงักแล้วกวาดตามองรายละเอียดอย่างละเอียด

ชื่อ: อสูรเพลิงพิศวง*

ประเภท: ไฟ,พลังจิต

ระดับ: นายพล (150000/1000000)+

-ลักษณะเฉพาะตัว-

ลักษณะแรก: โชติช่วง (D, 10/500, ใช้งานยาก, เมื่อพลังงานในร่างเหลือต่ำกว่า 1/4 ลักษณะนี้จะทำการเปิดใช้งาน ทำให้ทักษะประเภทไฟเพิ่มพลังขึ้น 2 เท่า และความเร็วเพิ่ม 2 เท่า)

ลักษณะที่สอง: ร่างเพลิง (B, 62/2000, ใช้งานได้, มีโอกาส 30% ทำให้คู่ต่อสู้ติดสถานะเผาไหม้เมื่อถูกโจมตีด้วยทักษะที่ต้องสัมผัสกับร่างกาย)

ลักษณะที่สาม: พรแสงจันทร์ (A, 24/10000, ใช้งานได้, เมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์ร่างกายและพลังงานภายในร่างจะพลุ่งพล่านทำให้สถานะทุกอย่างเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า)

ทักษะ: กัด (ขั้นต้น 114/100)+, พุ่งเข้าชน (ขั้นสูง 601/1000)+, เขี้ยวเพลิง (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, เพลิงปะทุ (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, แยกเงา (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, วังวนเพลิง (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, เพลิงทะยาน (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, ฝนดาวตก (ไร้ที่ติ 13038/20000)+, เพลิงมายา (ขั้นสมบูรณ์8755/10000)+, พลังจิต (ไร้ที่ติ 20000/20000)+, จิตสัมผัส (ขั้นสูง512/1000)+, เทเลพอร์ต (ขั้นสูงสุด4761/5000)+, กรงเล็บเพลิง (ขั้นสมบูรณ์6760/10000)+, ลำแสงทำลายล้าง (ขั้นสูงสุด4672/5000)+, ทำสมาธิ (ขั้นสมบูรณ์7231/10000)+, ไฟนรก (ขั้นสูง632/1000)+, กระสุนเพลิงปะทุ (ขั้นต้น1/100)+, สายลมแผดเผา (ขั้นต้น1/100)+, นรกหลอมละลาย(ขั้นต้น1/100)+

คะแนน: 8552

ช่วงที่ผ่านมาหยาเป่าอยู่ที่โรงเรียนทักษะที่มีพลังทำลายสูงจึงไม่สามารถฝึกได้ตามใจชอบแต่ด้วยพลังของแยกเงาทำให้ทักษะส่วนใหญ่สามารถฝึกจนถึงระดับไร้ที่ติได้อย่างรวดเร็ว

เฉียวซางดูข้อมูลพวกนี้ทุกวันแล้วจึงกวาดตาผ่านไปอย่างรวดเร็วสายตาหยุดอยู่ที่ทักษะใหม่สามทักษะสุดท้าย

กระสุนเพลิงปะทุ, สายลมแผดเผา, นรกหลอมละลาย

เฉียวซางขมวดคิ้วครุ่นคิด

ให้ตายเถอะ...มีแต่ทักษะประเภทไฟที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆทั้งนั้น

เธอรู้จักแค่สายลมแผดเผาที่เป็นทักษะประเภทไฟระดับสูง ซึ่งสามารถพัดกระแสลมร้อนเข้าโจมตีศัตรูมีโอกาสทำให้ติดสถานะเผาไหม้ได้ส่วนอีกสองทักษะเธอไม่เคยเห็นมาก่อน

กระสุนเพลิงปะทุ...จากชื่อก็คงเป็นทักษะที่รวมไฟเป็นลูกบอลแล้วระเบิดออกไปสินะ?

ส่วนนรกหลอมละลาย...ไว้ออกไปหาข้อมูลทีหลังละกัน...

เฉียวซางหยุดคิดแล้วพลิกหน้าต่อไปที่หน้าของซุนเป่า

เธอข้ามข้อมูลพื้นฐานไปแล้วตรงไปดูค่าของเพลิงต้องสาป

[เพลิงต้องสาป (ขั้นสูงสุด1123/5000)+]

…

[เพลิงต้องสาป (ขั้นสูงสุด1832/5000)+]

…

[เพลิงต้องสาป (ขั้นสูงสุด2109/5000)+]

ดวงตาของเฉียวซางเป็นประกายทันที

เธอพึมพำในใจว่าลาวาเพลิงปีศาจได้ผลจริงๆ ค่าพลังของเพลิงต้องสาปกำลังเพิ่มขึ้นแบบเดียวกับตอนที่ซุนเป่าดูดซับพลังงานอารมณ์ก่อนหน้านี้

แต่สิ่งที่แตกต่างคือตอนนั้นค่าพลังของซุนเป่าเพิ่มขึ้นแค่ 1 หรือ 2 หน่วยต่อวินาทีในขณะที่ค่าพลังของเพลิงต้องสาปตอนนี้เพิ่มขึ้นทีละหลายร้อยหน่วย!

ความแตกต่างนี้มันช่างมหาศาลจริงๆ...

หลังจากแน่ใจว่าซุนเป่ากำลังดูดซับลาวาเพลิงปีศาจได้อย่างสมบูรณ์เฉียวซางก็กลับสู่โลกความเป็นจริง

ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นก็เห็นซุนเป่าทั้งตัวกลายเป็นสีแดงสดเหมือนกุ้งที่เพิ่งถูกลวก!

แต่เพียงชั่วพริบตาลู่เป่าก็ใช้แสงแห่งการรักษาจากอัญมณีบนหน้าผาก

แสงสีฟ้าส่องประกายออกมาทำให้ร่างของซุนเป่ากลับคืนเป็นสีเดิม

แต่ไม่ทันไรซุนเป่าก็กลายเป็นสีแดงสดอีกครั้ง

แล้วก็มีแสงสีฟ้า...จากนั้นก็คืนสภาพ...แล้วก็แดงอีก...

เป็นแบบนี้วนซ้ำไปเรื่อยๆ

เฉียวซางยืนมองอยู่ข้างๆด้วยความหวาดหวั่นกลัวว่าลู่เป่าจะรักษาไม่ทันแล้วซุนเป่าจะสุกจนเกินไป!

ไม่มีใครเคยบอกว่าหลังจากกินลาวาเพลิงปีศาจแล้วจะเป็นแบบนี้นี่นา!

เธอรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นแสงแห่งการรักษาของลู่เป่าก็เริ่มใจเย็นลง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ในที่สุดอสูรหลอมละลายก็หยุดอาเจียนและนอนหมดแรงอยู่กับพื้น

"ซุน...ซุน..."

ซุนเป่าค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากผ่านพ้นประสบการณ์น่าหวาดหวั่นไปมันยกเท้าหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากก่อนจะแสดงสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด...

เฉียวซางเข้าไปดูข้อมูลในตำราอสูรแล้วพบว่าค่าพลังของเพลิงต้องสาปเปลี่ยนเป็น [ไร้ที่ติ 12233/20000] หลังจากนั้นเธอก็กลับสู่โลกความเป็นจริง

เธอมองไปที่ลาวาเพลิงปีศาจที่ยังเหลืออยู่บนพื้นอีกนิดหน่อยก่อนจะชี้ไปที่มันแล้วถามว่า

"อยากดูดซับเพิ่มอีกหน่อยไหม?"

"ซุนซุน!!"

"ซุนซุน!!"

ซุนเป่ารีบส่ายหัวทันที

ไม่เอาแล้ว! น่ากลัวเกินไป! มันไม่อยากแล้ว!

เฉียวซางเห็นท่าทีแบบนั้นก็ไม่บังคับอะไรเพลิงต้องสาปของซุนเป่าพัฒนาไปถึงระดับไร้ที่ติแล้วถือเป็นก้าวกระโดดครั้งใหญ่

ถ้าเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปที่ไม่มีพรสวรรค์พิเศษต่อให้เป็นสัตว์อสูรประเภทผีที่มีพรสวรรค์โดดเด่นแค่ไหนอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะฝึกทักษะระดับกลางให้ไปถึงระดับไร้ที่ติได้

ตอนนี้หยาเป่าพัฒนาไปอีกขั้น, ลาวาเพลิงปีศาจก็เก็บมาได้, ซุนเป่าก็สามารถดูดซับพลังนี้ไปแล้วทำให้ประหยัดเวลาในการฝึกฝนไปได้มาก—คืนนี้ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ…

เฉียวซางคิดอย่างพึงพอใจจากนั้นสายตาก็หันไปมองที่อสูรหลอมละลาย

เอาไงดีล่ะ…จะปล่อยมันกลับไปเฉยๆงั้นเหรอ?

"ลาวา..."

เมื่ออสูรหลอมละลายรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอมันก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างหวาดระแวง

มันยังจำได้แม่นเลยว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งเก็บสัตว์อสูรตัวที่น่ากลัวตัวนั้นไป!

"คือว่า..." เฉียวซางกำลังจะพูด

"ลาวา!"

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบอสูรหลอมละลายก็หันหลังกลับสุดแรงแล้วออกตัววิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งแค่พริบตาเดียวมันก็กลายเป็นจุดเล็กๆก่อนจะหายไปจากสายตา

เฉียวซาง: "……"

อืม…ก็ช่างมันเถอะแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาแล้วพบว่าตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาแล้ว

จากนั้นเธอก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แล้วใช้มือทั้งสองข้างเรียกหยาเป่าออกมา

"ย่าห์!!"

ทันทีที่หยาเป่าปรากฏตัวมันก็แหงนหน้าร้องเสียงดังลั่น

กระแสลมรุนแรงพัดพุ่งออกมาจากร่างของมัน

"หยาเป่า!"เฉียวซางเรียก

"ย่าห์?"

หยาเป่ากวาดตามองตามเสียงเรียกแต่กลับไม่เห็นอะไรเลยมันจึงเอียงคอด้วยความสงสัย

อ้าว? เจ้านายของมันไปไหนล่ะ?

"ก้มลงมาหน่อยสิ" เฉียวซางพูด

"ย่าห์?"

หยาเป่าก้มศีรษะลงต่ำแต่ก็ยังไม่เห็น

เฉียวซางกระตุกมุมปากเล็กน้อยแล้วพูดใหม่

"ถอยไปข้างหลังอีกหน่อยแล้วก้มลงมาอีก"

"ย่าห์ ย่าห์!"

หยาเป่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่แล้วก้มศีรษะลงต่ำอีกครั้ง

คราวนี้มันมองเห็นแล้ว!มันส่งเสียงร้องดีใจขึ้นมาทันที

เฉียวซางมองไปที่หยาเป่าที่มีรูปร่างใหญ่โตมโหฬารแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่ากำไลปรับขนาดเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่วิเศษมาก…

ถ้าไม่มีกำไลปรับขนาดไม่ต้องพูดถึงเรื่องให้สัตว์อสูรอยู่ในห้องเลย แค่จะฝึกฝนในแต่ละวันก็คงต้องเสียเวลาหาตัวผู้ฝึกสัตว์อสูรกันเป็นครึ่งค่อนวัน!

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมตามท้องถนนถึงแทบไม่เห็นสัตว์อสูรระดับนายพลเลย

ด้วยขนาดร่างกายที่ใหญ่โตขนาดนี้แค่ขยับตัวเล็กน้อยก็คงทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่ายๆ…

เฉียวซางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า

"หยาเป่าตอนนี้ตัวแกใหญ่มากกำไลปรับขนาดก็ไม่มีแล้ว เข้าไปในห้องพักโรงแรมไม่ได้คืนนี้แกอยู่ในตำราอสูรก่อนนะเดี๋ยวฉันจะสั่งกำไลปรับขนาดทางออนไลน์ให้"

"ไม่ต้องกังวลนะต่อให้ตอนนี้ยังจองไม่ได้ทันทีก็ไม่เป็นไรอย่างมากก็รอสองวันพอฉันจัดการเรื่องหนึ่งเสร็จเราก็จะออกจากที่นี่กันแล้วตอนนั้นฉันจะหาบ้านที่กว้างพอให้แกอยู่ได้"

"ย่าห์"

หยาเป่าไม่ได้รู้สึกหดหู่หรือผิดหวังมันแค่สะบัดหางแล้วร้องตอบรับ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ก็มันดูสง่างามเกินไปแล้ว!

โตขึ้นอีกแล้วสินะ…

เฉียวซางยิ้มอย่างภาคภูมิใจก่อนจะโบกมือแล้วเก็บหยาเป่าเข้าไปในตำราอสูร

02:03น. โรงแรมโซตา ห้อง3406

เฉียวซางเอนหลังพิงหัวเตียงก่อนจะกดส่งคำขอกำไลปรับขนาดไป

เงื่อนไขในการขอรับกำไลปรับขนาดคือสัตว์อสูรต้องมีขนาด 6เมตรขึ้นไปซึ่งตอนนี้หยาเป่าเข้าข่ายพอดี

หลังจากปิดหน้าต่างคำขอไปเธอเปิดแอปแชทขึ้นมาตั้งใจจะนัดผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีผลึกอาถรรพ์ระดับ SS เพื่อคุยเรื่องนัดพบ

แต่พอพิมพ์ไปได้แค่ตัวเดียวเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

คืนนี้เพิ่งจะมีลาวาเพลิงปีศาจโผล่มา…ถ้าติดต่อเขาทันทีมันจะดูน่าสงสัยเกินไป…

หลังจากคิดได้แบบนั้นเธอก็ปิดแอปแชทไปก่อนตัดสินใจรออีกสักพักแล้วค่อยติดต่ออีกที

ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้อีกเรื่อง

เธอเปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมาแล้วพิมพ์คำว่า "กระสุนเพลิงปะทุ" ลงในช่องค้นหา

ไม่นานนักผลลัพธ์การค้นหาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[กระสุนเพลิงปะทุ]

ทักษะประเภทไฟระดับสูงใช้พลังไฟสร้างเป็นลูกบอลระเบิดเพื่อโจมตีเป้าหมายมีโอกาสทำให้เป้าหมายติดสถานะไฟลุกไหม้

ก็เหมือนกับที่คิดไว้เลยแฮะ…

เธอกวาดสายตามองผ่านข้อมูลแล้วเริ่มค้นหาต่อโดยพิมพ์คำว่า"นรกหลอมละลาย"ลงไป

ไม่นานนักหน้าเว็บก็เปลี่ยนไปเป็นผลการค้นหา

เธอเลือกกดเข้าไปอ่านโพสต์หนึ่งที่เป็นบทความเกี่ยวกับนรกหลอมละลาย

[นรกหลอมละลาย]

ทักษะประเภทไฟเหนือระดับ…

สายตาของเฉียวซางหยุดนิ่งอยู่ที่คำว่า "เหนือระดับ"

เหนือระดับ?

เหนือระดับ?!