บทที่ 667: ผลึกอาถรรพ์

หลังจากยืนยันว่าซุนเป่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว คืนนั้นเฉียวซางก็เก็บข้าวของแล้วออกจากศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูร

ไม่ใช่ว่าเธอรังเกียจสภาพแวดล้อมของห้องพักสัตว์อสูรอะไรหรอก แต่เพราะเธอเคยอดหลับอดนอนมาหลายสิบคืนติดกันมาก่อน เวลานี้สำหรับเธอแล้วก็ไม่ได้ดึกอะไรเลย

โรงแรมโซตาอยู่ใกล้กับภูเขาไฟโคเทีย ทำเลค่อนข้างห่างไกล

เฉียวซางนั่งแท็กซี่เกือบสี่สิบนาทีกว่าจะมาถึงที่นี่

แม้ว่าเธอจะมาถึงเขตที่ 19 ได้พักหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เข้าพักที่โรงแรมโซตาทันที ทว่าเธอจ่ายค่าห้องสำหรับหนึ่งเดือนล่วงหน้าไปแล้วผ่านแอปพลิเคชันจองโรงแรม ทำให้ขั้นตอนเช็คอินเป็นไปอย่างรวดเร็ว

พนักงานต้อนรับส่งคีย์การ์ดให้เธอด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันแปดซี่อย่างเป็นมาตรฐาน

"ห้องหมายเลข 3406 ห้องพาโนรามาวิวของคุุณลูกค้าเป็นกระจกแบบด้านเดียว หากมีสัตว์อสูรป่ามาเกาะกระจก ไม่ต้องกังวลนะคะ พวกมันมองไม่เห็นคุณลูกค้าหรอกค่ะ"

มองเห็นหรือไม่ไม่ใช่ปัญหาหรอก ขอแค่พวกมันไม่บุกเข้ามาก็พอแล้ว... เฉียวซางตอบในใจ แต่ภายนอกยังคงรับคีย์การ์ดมาด้วยท่าทีสงบ "ขอบคุณค่ะ"

…

ห้อง 3406

เฉียวซางยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่ทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน มองออกไปยังภูเขาไฟโคเทียที่เงียบสงัดในยามค่ำคืน ความคิดเธอล่องลอยไปไกล

ที่นี่สินะ... สถานที่ที่หยาเป่ากำลังจะวิวัฒนาการ

ขอให้ทุกอย่างราบรื่น อย่าให้เกิดอะไรผิดพลาดเลย...

เธอหันกลับไปถอดรองเท้า ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บไซต์ของโรงเรียนมัธยมปลายไซแนนท์ แล้วไล่ดูหมวดแลกเปลี่ยนแต้มสะสมต่อ

แม้ว่าซุนเป่าจะฟื้นแล้วและไม่จำเป็นต้องหาของเร่งพลังให้สัตว์อสูรประเภทผีอีกต่อไป แต่แต้มสะสมที่เหลือก็ต้องรีบใช้ให้หมด

ไม่อย่างนั้น พอการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลงและเธอถูกตัดสินให้จบการศึกษา แต้มที่เหลืออยู่ก็จะถูกล้างทิ้งทั้งหมด

ชื่อ: กระดิ่งชำระจิต

ฟังก์ชัน: หากโดนทักษะของสัตว์อสูรที่ส่งผลให้เกิดอาการหงุดหงิดหรืออารมณ์แปรปรวน เมื่อใช้กระดิ่งนี้จะสามารถชำระจิตใจให้กลับมาสงบดังเดิม

หมายเหตุ 1: มีผลเฉพาะกับอารมณ์ที่ถูกรบกวนจากทักษะของสัตว์อสูรเท่านั้น หากเป็นคนที่อารมณ์ไม่มั่นคงโดยธรรมชาติอยู่แล้ว กระดิ่งนี้จะไม่ช่วยอะไรฟ

หมายเหตุ 2: ผลิตโดยปรมาจารย์จูหง คุณภาพรับประกันได้

คะแนนที่ต้องใช้: 30

ก็เหมือนกับเสียงบำบัดรักษาเลยนี่นา... ปรมาจารย์จูหง? คนที่ทำแว่นขยายจุดอ่อนใช่ไหมนะ?

เฉียวซางนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเงยหน้ามองซุนเป่าที่กำลังช่วยลู่เป่าเทน้ำบริสุทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ลงในตู้ปลาแล้วถามว่า

"แว่นขยายจุดอ่อนที่ให้ไปเมื่อครั้งก่อน ไม่ชอบเหรอ? ดูเหมือนจะใส่แค่ครั้งเดียวแล้วก็ไม่เห็นใส่อีกเลย"

"ซุนซุน!"

ซุนเป่าได้ยินดังนั้น ก็ตะโกนตอบอย่างตื่นเต้น

ไม่ชอบ!

ทั้งที่ครั้งแรกที่ใส่ยังดูดีใจอยู่เลยแท้ๆ...

เฉียวซางไม่ได้คิดมากอะไร ก้มหน้าต่อไปไล่ดูของที่สามารถแลกแต้มได้ต่อ

"ซุนซุน..."

ซุนเป่าถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่าผู้ฝึกของตนไม่ได้บังคับให้มันใส่แว่นนั้น

มันยังจำภาพเหตุการณ์ตอนที่ใส่แว่นไปเรียนครั้งแรกได้ดี

พวกสัตว์อสูรตัวอื่นพากันรุมล้อมแล้วพูดกันว่า “ดูจากแว่นนี้แล้ว นี่มันเหมาะกับการเรียนสุดๆไปเลย” เล่นเอามันขวัญเสียไปหมด...

เฉียวซางไล่ดูรายการแลกเปลี่ยนอยู่นานเกือบชั่วโมง แต่ก็ยังไม่เจอของที่ถูกใจ จึงวางโทรศัพท์ลง ปรับท่านั่ง หลับตาลงเพื่อสงบจิตใจและเริ่มทำสมาธิ

เหลืออีกแค่สองวันก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ ทุกคนต่างใช้แต้มสะสมแลกเปลี่ยนไอเทมกันอย่างขะมักเขม้น

บางทีพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ อาจมีของที่เธออยากได้โผล่มาให้แลกก็ได้...

เช้าวันต่อมา หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉียวซางก็เดินทางตามระบบนำทางไปยังสนามฝึกกลางแจ้งสาธารณะใกล้ๆ

"กงเป่าตอนนี้แกต้องฝึกความแม่นยำของคมมีดปีกเหล็กลองซ้อมกับซุนเป่าโจมตีมันได้เลย" เฉียวซางพูดพลางหันไปมองซุนเป่า "ส่วนแกใช้ข้ามพิกัดมิติหลบ ห้ามใช้เทเลพอร์ตมากเกินไปนะ"

การใช้ทักษะเดิมซ้ำๆทุกวัน อาจทำให้เบื่อและเหนื่อยล้าได้เร็ว แต่ถ้ามีคู่ซ้อมฝึกไปพร้อมกันก็จะช่วยให้การฝึกดูสนุกขึ้นแม้ว่าจะต้องใช้ทักษะเดิมซ้ำๆก็ตาม

"กงเว่ย!"

"ซุนซุน~"

กงเป่าและซุนเป่าพยักหน้าพร้อมกัน แสดงว่าเข้าใจแล้ว

"หยาเป่าสนามฝึกที่นี่กว้างขวาง แกฝึกได้เต็มที่ ใช้แยกเงาได้ตามสบาย ส่วนทักษะให้ฝึกไฟนรก"

ไฟนรกเป็นทักษะระดับสูงของประเภทไฟ พลังทำลายรุนแรงกว่าฝนดาวตกที่มีระดับความชำนาญเท่ากัน และสามารถสร้างความเสียหายให้สัตว์อสูรประเภทดินได้ดียิ่งขึ้น

แต่ปัญหาของทักษะนี้คือทุกครั้งที่ใช้ พื้นดินจะพังทลายลงไป ทำให้หยาเป่าไม่ค่อยมีสนามที่เหมาะจะฝึก ความชำนาญของมันเลยแทบไม่ได้พัฒนาเลย

"ย่าห์!"

หยาเป่าตะโกนรับคำสั่ง ก่อนจะรีบหามุมฝึกของตัวเองอย่างตื่นเต้น

"ลู่เป่า" เฉียวซางหันไปมองลู่เป่า "แกฝึกบุปผาเยือกแข็งต่อไปนะ"

ทักษะนี้ของลู่เป่าอยู่ในขั้นสมบูรณ์แล้ว และมันก็เป็นทักษะที่ทรงพลังที่สุดของลู่เป่าในตอนนี้ แต่มันยังมีอีกขั้นที่เหลืออยู่คือขั้นไร้ที่ติดังนั้นยังสามารถพัฒนาได้ต่อไป

"พรายพิชิตเหมันต์"

ลู่เป่าพยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินไปยังพื้นที่ที่ห่างจากหยาเป่าเพื่อฝึกต่อ

หลังจากจัดการให้สัตว์อสูรทั้งสี่ตัวของเธอได้ฝึกฝนกันเรียบร้อย เฉียวซางก็ไปหาที่ปลอดภัย นั่งขัดสมาธิ และนำจิตเข้าสู่ตำราอสูร

[ชื่อ: ผีวงแหวนอาคม]

[ประเภท: ผี, พลังจิต]

[ระดับ: ระดับสูง (80021/100000) +]

……

[ระดับ: ระดับสูง (80022/100000) +]

……

[ระดับ: ระดับสูง (80023/100000) +]

ระดับยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... แต่ตอนนี้ความเร็วเริ่มช้าลงมาก...

แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ซุนเป่าจะวิวัฒนาการก่อนหยาเป่าหรือเปล่านะ...

เฉียวซางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนจิตออกจากตำราอสูร แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลิวเหยารองผู้อำนวยการของโรงเรียนเซินซุ่ย

เสียงรอสายดังอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่สายจะถูกรับและเสียงของรองผู้อำนวยการดังขึ้นจากลำโพง

"มีอะไรเหรอ?"

"รองผู้อำนวยการออกเดินทางหรือยังคะ?"

"ออกเดินทางนานแล้ว ตั้งแต่สองวันก่อนที่เธอบอกฉันว่าได้รับการตอบรับจากสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดิ ฉันก็ขึ้นยานอวกาศไปแล้ว"

"หา?" เฉียวซางตกใจ "เร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ? แม่ฉันยังบอกว่าอยากชวนท่านรองไปทานข้าวอยู่เลยนะ"

หลิวเหยาหัวเราะ "จากบลูสตาร์ไปที่เธออยู่ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือน ถ้าไม่รีบออกเดินทางจะไปทันได้ยังไงกัน โทรศัพท์แม่เธอฉันก็รับแล้วนะ รับรู้ถึงความตั้งใจของคุณแม่ของเธอแล้วแล้ว เรื่องทานข้าวไม่ต้องรีบ รอให้เธอกลับมาที่บลูสตาร์เมื่อไหร่ เราค่อยมานั่งกินข้าวคุยกันยาวๆสักมื้อ อีกอย่าง พวกคนในกลุ่มวิจัยก็อยากเจอเธอเหมือนกัน"

"ว่าแต่ เธอโทรหาฉัน คงไม่ใช่แค่จะถามเรื่องออกเดินทางใช่ไหม?"

รู้นิสัยฉันดีจริงๆ รองผู้อำนวยการนี่...

เฉียวซางเรียบเรียงคำพูดก่อนตอบ "เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ..."

จากนั้นเธอก็เล่าเหตุการณ์ที่ซุนเป่าดูดซับพลังงานอารมณ์เข้าไปเป็นจำนวนมากโดยไม่ตั้งใจให้ฟังอย่างละเอียด

"ถ้าปล่อยไปแบบนี้ แล้วซุนเป่าเกิดวิวัฒนาการขึ้นมาเลย มันจะส่งผลอะไรไหมคะ?"

หลิวเหยาได้ฟังก็หลุดหัวเราะออกมา "เธอคิดว่าการวิวัฒนาการจากสัตว์อสูรระดับสูงเป็นสัตว์อสูรระดับนายพลเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ระดับนายพลถือเป็นเส้นแบ่งสำคัญสำหรับการวิวัฒนาการเลยนะ"

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก เงื่อนไขในการวิวัฒนาการเป็นราชาผีวงแหวนคือการใช้ผลึกอาถรรพ์ผสานเข้ากับร่างกายในเวลา เที่ยงคืนซึ่งเป็นช่วงที่พลังหยินเข้มข้นที่สุด พลังงานอารมณ์ที่ดูดซับเข้าไปมากมายขนาดนี้ แค่กักเก็บไว้ในร่างเฉยๆ ไม่มีผลอะไรกับการวิวัฒนาการหรอก"

"แต่ที่แน่ๆคือมันจะช่วยให้การวิวัฒนาการเร็วขึ้น อันนี้ถือว่าเป็นเรื่องดี"

ไม่หรอก เธอนิ้วทองคำที่เพิ่มคะแนนในค่าระดับเองทุกวัน ถ้าปล่อยให้ดูดซับไปเรื่อยๆ แต้มที่มีอาจทำให้ซุนเป่าวิวัฒนาการได้เองโดยไม่ต้องใช้ผลึกอาถรรพ์เลยด้วยซ้ำ...

เฉียวซางขยับปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงลึกเรื่องการวิวัฒนาการต่อ หลังจากคุยเรื่องทั่วไปกันอีกสองสามคำ เธอก็วางสาย

จากนั้นก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับผลึกอาถรรพ์บนอินเทอร์เน็ต

แต้มระดับของซุนเป่าแตะเลข 8xxxx ไปแล้ว แม้ว่าหลังจากนี้พลังงานอารมณ์ที่มันดูดซับอยู่จะหมดลง มันก็จะเข้าใกล้การวิวัฒนาการมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นควรเตรียมไอเทมวิวัฒนาการไว้ล่วงหน้าจะดีกว่า

ถึงแต้มระดับจะถึง 100,000 และทำให้ซุนเป่าวิวัฒนาการได้เอง แต่ถ้าหากในวันที่แต้มถึงใช้ไอเทมวิวัฒนาการไปพร้อมกัน ระดับพลังสูงสุดระหว่างวิวัฒนาการก็อาจเพิ่มขึ้นอีก

เพราะโดยปกติแล้ว คุณภาพของไอเทมวิวัฒนาการมีผลต่อพลังของสัตว์อสูรหลังวิวัฒนาการเสมอ