บทที่ 661: ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้

การโจมตีมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบตะโกนออกมาโดยสัญชาตญาณ

“หลบเร็ว!”

ฝนดาวตกรีบพลิกตัวบินหลบไปด้านข้าง หลบการโจมตีของคมมีดปีกเหล็กที่พุ่งเข้ามาตรงๆได้ทัน

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว คมมีดปีกเหล็กกลับหมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว พุ่งกลับมาโจมตีต่อจากด้านหลัง

ในขณะที่ขนนกเหล่านั้นกำลังจะปะทะเข้ากับฝนดาวตก จู่ๆร่างของมันกลับถูกพลังลึกลับดึงขึ้นไปด้านบนราวสิบกว่าเมตรโดยไม่ทราบสาเหตุ

เฉียวซางรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอหันไปมองทางขวาด้านหน้า

ตรงจุดที่เคยว่างเปล่า กลับปรากฏร่างของชายวัยกลางคนผมดำดวงตาสีน้ำเงิน ผิวซีดขาว และสัตว์อสูรประเภทแมวที่มีขนาดราวๆสองเมตร ลำตัวเป็นสีขาวเกือบทั้งหมด ตรงกลางหน้าผากมีเครื่องหมายรูปพระจันทร์

สัตว์อสูรตัวนั้นกำลังแบกร่างของชายคนนั้นไว้ ดวงตาส่องประกายแสงสีน้ำเงิน เป็นลักษณะของสัตว์อสูรประเภทพลังจิตที่กำลังใช้ทักษะอยู่

มีคนอยู่อีกคนหนึ่งงั้นเหรอ… เฉียวซางรู้สึกเย็นวาบในใจ แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก

ไม่ได้กลัวศัตรูที่มากมาย แต่กลัวศัตรูที่แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดต่างหาก

ดูเหมือนว่าสัตว์อสูรที่ใช้ทักษะปิดผนึกมิติน่าจะเป็นเจ้าตัวนี้… เฉียวซางจ้องไปที่สัตว์อสูรแมวสีขาวตัวนั้น

ราวกับเป็นการยืนยันความคิดของเธอ เสียงที่คล้ายกับเสียงของซุนเป่าดังขึ้นอีกครั้ง

ขอมันดูหน่อยซิ… พรายจันทราสัตว์อสูรประเภทพลังจิตระดับสูง วัฏจักรของพระจันทร์มีผลต่อสภาพร่างกายและพลังของมัน ในคืนพระจันทร์เต็มดวง มันจะคึกคักเป็นพิเศษ แต่ในตอนกลางวันเมื่อมองไม่เห็นพระจันทร์ พลังของมันจะลดลง แถมยังหดหู่และชอบหลบซ่อนตัวอีกด้วย

เพราะพรายจันทรามักจะเคลื่อนไหวได้ดีที่สุดในเวลากลางคืน ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ทำพันธสัญญากับมันก็น่าจะสามารถดึงพลังของมันออกมาได้มากที่สุดในช่วงนั้น

ไม่เลวๆ ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน การจัดการกับมันน่าจะไม่ใช่เรื่องยาก

“มูน…”

พรายจันทราที่อยู่ไกลออกไปหรี่ตาจับจ้องไปที่ซุนเป่า ซึ่งกำลังใช้เครื่องระบุข้อมูลสัตว์อสูรด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าสังเกตเห็นสายตาของพรายจันทรา มันแสยะยิ้มยั่ว แต่ร่างกายกลับซื่อตรงเก็บเครื่องตรวจสอบสัตว์อสูรใส่กลับเข้าวงแหวนอย่างเรียบร้อย

ของเพิ่งได้มาใหม่ เดี๋ยวตอนสู้พังขึ้นมาจะไม่คุ้ม…

“ไม่น่าเชื่อว่าเธอเกือบจะเสียท่าให้เด็กคนหนึ่ง” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ

หญิงสาวทรงตัวให้มั่น สีหน้าเคร่งเครียดก่อนเอ่ยขึ้น “นายคิดว่านี่เป็นเด็กธรรมดางั้นเหรอ”

ชายคนนั้นเงียบไปทันที

เขาหรี่ตาจ้องเฉียวซางก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ยังไม่ทันได้พูดกันสักสองประโยคก็ลงมือเลย แบบนี้ไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ”

เฉียวซางถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“พื้นที่ถูกปิดกั้นโดยพรายจันทราใช่ไหม?”

ชายคนนั้นไม่คาดคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะไม่ต่อบทสนทนากับเขาเลยแม้แต่น้อย เขาควบคุมสีหน้าตัวเองก่อนจะแสยะยิ้มจอมปลอมแล้วตอบ

“ถูกต้อง พวกเรามีตั้งสองคน เธอไม่มีทาง…”

“โจมตีพร้อมกัน!” เฉียวซางสั่งตัดบททันที

สิ้นเสียงเธอ เปลวเพลิงร้อนระอุพลันหมุนวนพุ่งออกจากปากของหยาเป่าอย่างรุนแรง!

ซุนเป่ายกนิ้วมือสั้นๆ สองข้างขึ้นข้างละนิ้ว เงามืดสองสายดำสนิทราวกับแพรไหมพุ่งออกจากปลายนิ้ว ก่อนจะแยกออกเป็นสี่ เป็นแปด…

เงามืดจำนวนมากพุ่งเข้าพัวพันราวกับอสรพิษคลั่ง!

กงเป่าตัวสั่นเล็กน้อย ขนที่กลับคืนสู่ร่างเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นคมมีดสีม่วงอีกครั้ง ก่อนจะยิงออกไปพร้อมกันเป็นสาย

เปลวเพลิง เงามืด คมมีดสีม่วง—การโจมตีสามสีสามชนิดพุ่งเข้าหาพรายจันทราและชายคนนั้นในคราวเดียว!

ชายคนนั้น: "!!!"

บัดซบ! ดวงตาของเขาหดเล็กลงอย่างรุนแรง ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากนัก รีบตะโกนออกมา

“บาเรีย!”

“มูน”

ดวงตาของพรายจันทราส่องประกายแสงสีฟ้า

บาเรียโปร่งแสงกว้างราวสามเมตรปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เปลวเพลิงและคมมีดสีม่วงพุ่งเข้าปะทะกับบาเรียราวกับกระแทกเข้ากับกำแพงแข็งแกร่ง ทำให้เกิดระลอกคลื่นสะท้อนออกมาราวกับน้ำกระเพื่อม แต่กลับไม่เกิดรอยแตกร้าวแม้แต่น้อย

หญิงสาวที่อยู่ไม่ไกลจ้องมองภาพนั้นก่อนจะหัวเราะเยาะ

“ไม่น่าเชื่อว่านายเกือบเสียท่าให้เด็กคนหนึ่ง”

สีหน้าของชายคนนั้นมืดมนยิ่งกว่าเดิม

เขาสูดหายใจเข้าลึก กำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเงามืดหลายสายกลับพุ่งอ้อมบาเรียมาจากด้านข้างและจู่โจมเข้าหาเขา!

ความเร็วสูงเกินไป เพียงพริบตาเดียวเงามืดก็รัดพันร่างเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแน่นหนา!

พรายจันทราตอบสนองอย่างรวดเร็ว ใช้หางของมันพันขารับร่างผู้ฝึกสัตว์อสูรของตนเอาไว้ ป้องกันไม่ให้เขาถูกเงามืดดึงขึ้นไปกลางอากาศ

ทว่า หยาเป่าและกงเป่ายังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทำให้พรายจันทราต้องคงบาเรียไว้ตลอดเวลา ไม่สามารถทำอย่างอื่นได้

“ยังไม่รีบมาช่วยอีก?!” ชายคนนั้นตะโกนลั่น

“ไม่ต้องให้มาสั่งหรอกน่า หญิงสาวพูดพลางยกมือขึ้นประกบทำการอัญเชิญ

เฉียวซางเหลือบเห็นการกระทำนั้นผ่านหางตา ก่อนจะตะโกนทันที

“ลู่เป่า!”

ลู่เป่าพุ่งออกจากกระเป๋าทันที กระโดดขึ้นไปเกาะบนศีรษะเฉียวซางแล้วพ่นลมหายใจเย็นเยียบเข้าใส่หญิงสาวโดยไม่รอช้า

อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว!

ไอเย็นสีขาวปรากฏให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้น รีบเร่งการประสานมืออัญเชิญให้เร็วขึ้น

กลุ่มดาวสีเขียวส่องประกายขึ้นกลางอากาศ

สัตว์อสูรตัวหนึ่งปรากฏขึ้น มันมีรูปร่างค่อนข้างกลม ลำตัวเป็นสีม่วงเกือบทั้งหมด

ทว่าทันทีที่มันปรากฏตัว ลมหายใจเย็นเยียบก็ซัดกระหน่ำเข้าใส่ร่างของมัน!

ยังไม่ทันได้เผยตัวอย่างเต็มที่ ผิวหนังของมันก็ถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งหนาทันที!

กระแสลมเย็นยังคงพัดเข้าหามันต่อไปเป็นรูปพัด

ฝนดาวตกสัมผัสถึงอันตราย รีบบินลดระดับหลบลมเย็นลงไปด้านล่างเต็มกำลัง

ส่วนสัตว์อสูรสีม่วงถูกแช่แข็งกลายเป็นน้ำแข็งก้อนใหญ่ก่อนจะร่วงลงสู่พื้น

หญิงสาวไม่มีทางเลือก จำต้องสะบัดมือ เก็บสัตว์อสูรตัวนั้นกลับเข้าไปในตำราอสูร!

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ หญิงสาวมองไปที่สัตว์อสูรสีน้ำเงินตัวเล็กที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยสีหน้าตะลึง

มันมีขนาดเท่ากับสัตว์อสูรระดับเริ่มต้นทั่วไป แต่กลับสามารถแช่แข็งสัตว์อสูรระดับสูงของเธอได้อย่างสมบูรณ์?!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมลมเยือกแข็งของมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?!

หญิงสาวตกตะลึงเพียง 0.1 วินาที ก่อนที่สายตาของเธอจะตกไปยังอุปกรณ์เล็กๆสีฟ้าที่ลู่เป่าสวมใส่

แล้วเธอก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

นี่ไม่ใช่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้น แต่เพราะใส่กำไลปรับขนาดทำให้ร่างของมันเล็กลงเท่านั้น!

ทำยังไงดี…?

เธอยังมีสัตว์อสูรระดับสูงเหลืออยู่อีกตัวก็จริง แต่เป็นประเภทพิษและไม่ได้กำไลปรับขนาด ทำให้ไม่สามารถต่อสู้ในอากาศได้…

ส่วนดิกซ์ยังมีสัตว์อสูรระดับนายพลประเภทผีที่สามารถเคลื่อนที่ในอากาศได้อยู่ แต่ว่าตอนนี้มือเท้าของเขาถูกพันธนาการไว้หมดสิ้น ไม่สามารถเรียกสัตว์อสูรออกมาได้เลย…

ต้องหาทางช่วยเขาให้ได้…!

ให้ตายสิ ทำไมถึงมีคนที่เรียกสัตว์อสูรทั้งหมดออกมาอยู่ข้างตัวได้ตลอดกันนะ…?

สมองของหญิงสาวหมุนเร็วขึ้น ก่อนที่สายตาของเธอจะจับจ้องไปที่สัตว์อสูรประเภทผีที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ควบคุมเงาแบบสามมิติ…

แม้ว่าร่างกายของมันจะเล็กและไม่ได้ใส่กำไลปรับขนาด แต่มันก็ไม่ใช่สัตว์อสูรประเภทผีระดับเริ่มต้นแน่ๆ…

แต่ไม่มีทางเลือกแล้ว ดูเหมือนว่าต้องโจมตีมันก่อน!

ถ้าทำลายพันธนาการของเงามืดได้ ดิกซ์ก็จะสามารถขยับมือเพื่อเรียกสัตว์อสูรออกมาได้!

ขณะที่หญิงสาวกำลังวางแผน เฉียวซางก็มองไปรอบๆ

ตั้งแต่ที่พรายจันทราใช้บาเรียขึ้นมา ปิดกั้นมิติก็หายไปแล้ว…

ตอนนี้ซุนเป่าสามารถใช้ข้ามพิกัดมิติได้แล้ว…

แต่ฝ่ายตรงข้ามมีวิธีระบุตำแหน่งของเธอ

หากเคลื่อนย้ายไปโดยไม่รู้วิธีการของพวกมัน และมีคนอื่นมาไล่ตามอีก ก็คงเป็นปัญหาไม่น้อย

คนสองคนตรงนี้—หนึ่งคนถูกเงามืดของซุนเป่าพันธนาการไว้แล้ว ไม่สามารถเรียกสัตว์อสูรตัวอื่นออกมาได้ มีแค่สัตว์อสูรประเภทพลังจิตระดับสูงที่ยังต่อสู้ได้เท่านั้น…

อีกคนดูเหมือนจะไม่เก่งมากกลุ่มดาวของเธอเป็นแค่สีเขียว…

หลังจากสัตว์อสูรสีม่วงของเธอถูกกำจัดไป เธอก็ไม่ได้เรียกตัวอื่นออกมาอีก

ถ้าสัตว์อสูรสุดท้ายของเธอไม่สามารถต่อสู้บนอากาศได้…

แทนที่จะใช้ข้ามพิกัดมิติเพื่อหลบหนีแล้วปล่อยให้สองคนนี้สื่อสารกับคนอื่นในองค์กรเพื่อตามล่าตัวเธอ

สู้จัดการพวกมันไปเลย แล้วลากไปส่งที่สถานีตำรวจดีกว่า!

คิดได้ดังนั้น เฉียวซางเก็บความคิด ฟื้นสติกลับมา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

"ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้หรอกนะ… แต่ใครใช้ให้พวกแกมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันเองล่ะ? แล้วยังไม่บอกอีกว่าหาตัวฉันเจอได้ยังไง…"

พูดจบ เธอสะบัดมือขึ้นแล้วดีดนิ้วดัง เป๊าะ!