บทที่ 492: วิธีการรับมือที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง

ดาวพิษอหังการเป็นสัตว์อสูรระดับสูงที่มีคุณสมบัติสองประเภทคือพิษและพลังจิต มันสามารถดูดซับมลพิษในบรรยากาศและใช้มลพิษในอากาศรวมถึงแก๊สพิษเป็นสารอาหาร พิษที่สะสมอยู่ในร่างกายจะถูกปล่อยออกมาในรูปแบบแก๊สพิษระหว่างการพูดหรือการหายใจ แม้เพียงแค่สูดดมในปริมาณเล็กน้อย ก็ทำให้ร่างกายทั้งร่างเป็นอัมพาตจนไม่สามารถขยับตัวได้เลย

เฉียวซางจ้องมองสัตว์อสูรที่มีรูปร่างเหมือนดาวสีดำม่วงที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าจริงจัง

ความสำเร็จของจ้าวชวนอวี้ในการเป็นหนึ่งในตัวเต็งของการแข่งขันผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับมัธยมปลายแห่งชาติในครั้งนี้ ไม่ได้มาจากการมีเพียงมังกรแดงพิโรธเท่านั้น แต่ยังรวมถึงดาวพิษอหังการที่ถือเป็นอีกปัจจัยสำคัญด้วย

สิ่งที่ทำให้สัตว์อสูรตัวนี้น่าปวดหัวที่สุด ไม่ใช่พิษของมันหรือพลังจิตของมัน แต่เป็นลักษณะเฉพาะตัวอย่างการเปลี่ยนแปลงทางเคมี

ในสนามแข่งขัน ลักษณะเฉพาะตัวของสัตว์อสูรนั้นมีบทบาทสำคัญไม่แพ้ทักษะการต่อสู้ ลักษณะเฉพาะตัวที่มีประโยชน์สามารถทำให้สัตว์อสูรที่พลังด้อยกว่าสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้

แต่เมื่อสัตว์อสูรที่มีลักษณะเฉพาะตัวการเปลี่ยนแปลงทางเคมีปรากฏตัวในสนาม ลักษณะเฉพาะตัวของสัตว์อสูรทุกตัวในสนามจะถูกยกเลิกหรือไม่สามารถใช้งานได้

พูดง่ายๆคือ เมื่อเจอกับดาวพิษอหังการลักษณะเฉพาะตัวของลู่เป่าจะใช้ไม่ได้เลยสักอย่าง

ปรี๊ด!!!

เสียงนกหวีดดังขึ้น สัญญาณเริ่มต้นการต่อสู้ถูกประกาศ

“ซิงซิง!”

เสียงของดาวพิษอหังการดังขึ้นในทันที มันบินขึ้นไปบนท้องฟ้า และหมุนตัวด้วยความเร็วสูงแบบ 360 องศา

พร้อมกับการหมุนตัวของมัน กลุ่มแก๊สสีดำคล้ายเมฆฝนถูกปล่อยออกมาปกคลุมสนามแข่งขันอย่างรวดเร็ว

“ปิงลู่”

ในขณะเดียวกันนั้นเองลู่เป่าก็เงยหน้าขึ้นฟ้าพลางเปิดปากร้องเสียงดังออกมา

อุณหภูมิรอบด้านลดลงอย่างฉับพลัน

จะใช้บุปผาเยือกแข็งไว้โดยตรงเลยรึเปล่านะ...

ขณะที่แก๊สสีดำปกคลุมทั่วท้องฟ้าของสนามแข่งขันและยังไม่มีวี่แววของหิมะ จ้าวชวนอวี้ก็สัมผัสได้ทันทีว่าพรายพิชิตเหมันต์กำลังปล่อยทักษะบางอย่าง

จ้าวชวนอวี้ไม่ได้ออกคำสั่งใดๆในตอนนี้ เพราะสถานการณ์ทุกอย่างยังอยู่ในความควบคุมของเขา

ดาวพิษอหังการไม่มีทักษะที่สามารถโจมตีพรายพิชิตเหมันต์และจัดการได้ในทันที อย่างไรก็ตามพิษที่มันปล่อยออกมาถือว่าอยู่ในขั้นสมบูรณ์ซึ่งสามารถแพร่กระจายอยู่ในอากาศได้นานถึงห้านาทีเต็ม

เมื่อพิษในปริมาณมหาศาลถูกปล่อยออกมา ถ้าพรายพิชิตเหมันต์สูดดมเข้าไป ก็จะเข้าสู่สถานะ "ติดพิษ" ในทันที ซึ่งเมื่ออยู่ในสถานะนี้ พรายพิชิตเหมันต์จะโจมตีได้ยากขึ้น เว้นแต่ว่ามันจะใช้ทักษะแสงแห่งการรักษาเพื่อฟื้นฟูตัวเอง

แต่ถึงแม้แสงแห่งการรักษาจะสามารถฟื้นฟูมันได้เต็มที่ พิษในอากาศก็ยังคงอยู่ และทันทีที่มันฟื้นตัว ลู่เป่าก็จะสูดพิษเข้าไปอีกครั้ง

หากต้องการหลุดจากวงจรนี้ มันจะต้องใช้แสงแห่งการรักษาซ้ำไปเรื่อยๆจนพลังงานหมด และนั่นหมายถึงโอกาสในการจบการต่อสู้โดยที่พลังของพรายพิชิตเหมันต์หมดสิ้น ขณะที่ดาวพิษอหังการยังมีแรงเหลือ

จ้าวชวนอวี้เคยดูการแข่งขันของเฉียวซางมาก่อน เขารู้ดีว่าทักษะบุปผาเยือกแข็งของพรายพิชิตเหมันต์ไม่สามารถคงอยู่ได้ถึงห้านาที

ดังนั้นถ้าเขาสามารถทนทานต่อทักษะผนึกดอกไม้น้ำแข็งจนหมดเวลาได้ ขณะที่พรายพิชิตเหมันต์ยังอยู่ในสถานะติดพิษ เขาก็จะมีโอกาสชนะที่สูงมาก

เขามองไปที่เฉียวซางซึ่งยืนอยู่ไกลออกไป และคิดในใจว่า การที่เธอไม่หยุดดาวพิษอหังการจากการปล่อยพิษมหาศาลนี้ เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอ

“ซิงซิง”

ดาวพิษอหังการซึ่งกำลังปล่อยควันพิษอยู่กลางอากาศสูง รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากรอบตัว มันตอบสนองตามสัญชาตญาณและลดระดับลงมาหน่อย

ในขณะนั้นเองกระแสน้ำแรงดันสูงก็พุ่งตรงเข้าหามัน

ดาวพิษอหังการตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันเปลี่ยนพิษที่ลอยอยู่ในอากาศให้กลายเป็นโคลนพิษเพื่อป้องกันการโจมตี

โคลนพิษที่ส่งกลิ่นคละคลุ้งผสมแก๊สพิษพุ่งเข้าปะทะกับกระแสน้ำ

“ปัง!”

เสียงกระแทกดังสนั่น น้ำแตกกระจายกลายเป็นละอองที่ปนเปื้อนพิษจนกระจายทั่วสนาม

แม้ว่าพรายพิชิตเหมันต์จะเร่งความเร็วในการใช้บุปผาเยือกแข็ง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะพิษที่ดาวพิษอหังการปล่อยออกมาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้มันตกอยู่ในสถานะคิดพิษ

จ้าวชวนอวี้แหงนหน้ามองควันพิษสีดำที่ลอยปกคลุมเต็มท้องฟ้า และพอใจอย่างยิ่ง ก่อนออกคำสั่งเสียงดังว่า

“กำแพงแสง!”

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งดาวพิษอหังการก็ปล่อยแสงสีฟ้าจากดวงตา ก่อนที่กำแพงแสงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรจะปรากฏขึ้นเหนือตัวมัน

ตามเวลาหิมะจากทักษะผนึกดอกไม้น้ำแข็งน่าจะเริ่มตกแล้ว และพิษที่ลอยอยู่ในอากาศก็น่าจะเข้าสู่ร่างของพรายพิชิตเหมันต์ไปเรียบร้อย

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของจ้าวชวนอวี้ก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมพรายพิชิตเหมันต์ถึงยังเคลื่อนไหวได้โดยไม่ต้องใช้แสงแห่งการรักษา?

เขาเห็นร่างของพรายพิชิตเหมันต์ที่ถูกล้อมรอบด้วยกระแสน้ำ กำลังพุ่งตรงมาหาดาวพิษอหังการด้วยความเร็วสูง แม้จะอยู่ท่ามกลางแก๊สพิษที่แผ่กระจายไปทั่วสนาม

“ซิงซิง!”

ดาวพิษอหังการตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันใช้เทเลพอร์ตทันที เพื่อย้ายตัวเองไปอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร

แต่เพราะการข้ามพิกัดมิติครั้งนี้กำแพงแสงที่อยู่เหนือหัวมันก็หายไปด้วย

ท่ามกลางควันพิษสีดำที่ปกคลุมเต็มท้องฟ้า หิมะจำนวนมากทะลุผ่านและโปรยปรายลงมา

จ้าวชวนอวี้ขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ แม้จะไม่ตื่นตระหนก แต่ก็เริ่มวางแผนใหม่ในใจ ทำไมพิษถึงไม่มีผลกับพรายพิชิตเหมันต์? มันเป็นไปได้ยังไง?

เขาคิดว่าปัญหาอาจมาจากการที่พิษกระจายตัวมากเกินไป ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนแผนใช้ทักษะพิษที่รุนแรงกว่าเดิม

ถ้าพรายพิชิตเหมันต์โดนพิษนี้เข้าไปในสภาวะที่อ่อนแออยู่แล้ว คราวนี้มันต้องได้ผลแน่!

จ้าวชวนอวี้จ้องมองพรายพิชิตเหมันต์ที่หมุนวนอยู่กลางอากาศราวกับกระบอกน้ำสีฟ้าขนาดใหญ่ เขาออกคำสั่งเสียงดัง

“กำแพงแสง!”

ดาวพิษอหังการที่อยู่กลางอากาศใช้พลังสร้างกำแพงแสงเหนือตัวเองอีกครั้ง

หิมะที่ร่วงหล่นมาพร้อมกับควันพิษเริ่มกระจายตัวทั่วสนาม ในขณะเดียวกัน ลู่เป่าก็พุ่งเข้าใส่ดาวพิษอหังการด้วยกระแสน้ำที่ล้อมรอบตัวมัน

เมื่อระยะห่างระหว่างลู่เป่ากับดาวพิษอหังการเหลือเพียง 5 เมตร จ้าวชวนอวี้ตาเป็นประกาย เขาสั่งเสียงดัง

“พิษกัดกร่อน!”

การโจมตีนี้รุนแรงพอที่จะพาทั้งสองฝ่ายไปสู่การบาดเจ็บสาหัส เฉียวซางได้ยินคำสั่งนั้น เธอมองลู่เป่าที่ถูกกระแสน้ำล้อมรอบด้วยสายตาเป็นกังวล แต่ไม่นานนักแววตาของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นความเชื่อมั่น

ลู่เป่าพุ่งไปข้างหน้าเหมือนลูกปืนใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยน้ำ กระแทกเข้าหาดาวพิษอหังการเต็มแรง

ก่อนการปะทะจะเกิดขึ้น ดาวพิษอหังการเปิดปากและปลดกำแพงแสงทิ้ง มันพ่นพิษกัดกร่อนสีดำสนิทออกมา

พิษนี้รุนแรงจนทำให้แม้แต่อากาศเองยังดูเหมือนถูกกัดกร่อน

ซ่าซ่า~~~

พิษกัดกร่อนปะทะเข้ากับกระแสน้ำที่ล้อมรอบลู่เป่า แต่พิษก็ทะลุผ่านไปยังเกล็ดของมัน พิษกัดกร่อนเริ่มแผ่กระจายสร้างบาดแผลเล็กๆบนเกล็ดและขยายวงกว้าง

แม้จะเจ็บปวด ลู่เป่าก็กัดฟันแน่นและใช้แรงทั้งหมดพุ่งชนใส่ดาวพิษอหังการ

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่น ดาวพิษอหังการถูกแรงปะทะอัดลงไปยังพื้นดินจนเกิดหลุมลึก

ลู่เป่าซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลก็ตกลงมายังพื้นตามไปติดๆ

หิมะที่ปนเปื้อนควันพิษยังคงร่วงลงมา ดาวพิษอหังการถูกปกคลุมด้วยดอกไม้น้ำแข็งที่สวยงาม แต่เพราะควันพิษ ดอกไม้น้ำแข็งจึงแผ่ขยายได้ช้าลง

“แสงแห่งการรักษา!”

“กำแพงแสง!”

เสียงของเฉียวซางและจ้าวชวนอวี้ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ลู่เป่าหายใจเข้าลึกๆราวกับก่อนหน้านี้มันไม่เคยหายใจเลย ร่างกายของมันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน

จ้าวชวนอวี้ซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ความคิดจะสว่างวาบขึ้นมาในหัว

ให้ตายเถอะ! ที่แท้พรายพิชิตเหมันต์มันกลั้นหายใจมาตลอด!

เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจทันที ไม่น่าเชื่อว่าเฉียวซางจะใช้วิธีรับมือกับพิษที่เรียบง่ายและธรรมดาแบบนี้!

ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าการใช้แสงแห่งการรักษาแต่ละรอบจะถือว่าคุ้มค่ากับพลังงานที่เสียไปมาก ตราบใดที่มันยังกลั้นหายใจอยู่แบบนี้ พิษทั้งหมดที่ดาวพิษอหังการปล่อยออกมาก็จะมีค่าเท่ากับศูนย์!

จ้าวชวนอวี้เริ่มหมดกำลังใจแปลกๆ และในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า คนอื่นจะมองว่านี่มันน่าตลกแค่ไหนกันนะ?