บทที่ 396: ทรงอย่างแบด

ต้องไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ... เฉียวซางบ่นพึมพำในใจพลางจ้องดูข้อความบนโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

ในประเทศมังกรมีทั้งหมด 13 ภูมิภาค

ภูมิภาคเหลียนเก้อ, ภูมิภาคเหลียวซี, ภูมิภาคฉีลู่, ภูมิภาคกู่หวู่, ภูมิภาคเย่หัว, ภูมิภาคเป่ยหลุน, ภูมิภาคเหลียนโป, ภูมิภาคจงคง, ภูมิภาคจ้งเต่า, ภูมิภาคถูเหว่ย, ภูมิภาคตงเจี่ย, ภูมิภาคกู่ลู่ และภูมิภาคจือเตี้ยน

แผ่นดินที่กว้างใหญ่นี้ทำให้คนส่วนใหญ่ในประเทศแทบไม่มีโอกาสได้เดินทางครบทุกภูมิภาคในชีวิต

ระยะห่างระหว่างแต่ละภูมิภาคก็แตกต่างกันไป

สำหรับภูมิภาคกู่หวู่นั้นระหว่างทางไปยังภูมิภาคเย่หัวนั้นถูกกั้นไว้โดย ภูมิภาคเหลียนเก้อ, ภูมิภาคเหลียนโป และภูมิภาคจ้งเต่า

ถ้าจะไปภูมิภาคกู่หวู่ต่อให้มีเที่ยวบินตรงก็ต้องใช้เวลาเดินทางสิบกว่าชั่วโมง

"มีอะไรเหรอ?" เย่เซียงถิงถามลูกสาวเมื่อเห็นเธอจ้องโทรศัพท์อยู่นานสองนาน

เฉียวซางเก็บโทรศัพท์ลงแล้วตอบว่า "อาจารย์บอกว่าการแข่งรอบแบ่งเขตภูมิภาคต้องไปจัดที่ภูมิภาคกู่หวู่ค่ะ อีกสามวันต้องออกเดินทางแล้วค่ะ"

เย่เซียงถิงหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ หันมามองลูกสาวด้วยความตกใจ "ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เฉียวซางพูดอย่างจนใจ "ก็ช่วยไม่ได้นี่คะ ใครให้หนูผ่านเข้ารอบแบ่งเขตภูมิภาคกันล่ะ"

การแข่งรอบแบ่งเขตภูมิภาค ตามชื่อเลยคือการแข่งขันที่แบ่งตามพื้นที่เขตภูมิภาค

แม้จะอยู่ในประเทศเดียวกัน ทว่าแต่ละภูมิภาคกลับมีความแข็งแกร่งแตกต่างกันออกไป ภูมิภาคที่มีเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเจริญกว่าก็มักจะมีผู้เข้าแข่งขันที่เก่งกว่าเป็นธรรมดา

บางครั้งผู้เข้าแข่งขันที่ได้อันดับสิบของภูมิภาคที่มีความเจริญรุ่งเรืองยังอาจจะเก่งกว่าแชมป์ของภูมิภาคที่ด้อยพัฒนากว่าเสียอีก

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้เข้าแข่งขันจากภูมิภาคที่แข็งแกร่งต้องตกรอบเพราะการจัดอันดับในภูมิภาคของตัวเอง การแข่งรอบแบ่งเขตภูมิภาค จึงใช้ระบบการรวมภูมิภาค

ดินแดนทั้ง 13 ภูมิภาคจะถูกรวมและแบ่งออกเป็น 4 ภูมิภาคใหญ่

ในหนึ่งภูมิภาคใหญ่จะมี 3 ภูมิภาคย่อยรวมตัวเพื่อเข้าร่วม และจะมีหนึ่งในภูมิภาคใหญ่ที่มีผู้เข้าแข่งขันรวมกันถึง 4 ภูมิภาคย่อย

แน่นอนว่าโควตาสำหรับผู้ผ่านเข้ารอบจากภูมิภาคใหญ่นั้นๆก็จะเพิ่มตามจำนวนภูมิภาคย่อยที่เข้าร่วม

เฉียวซางยังไม่รู้ว่า ภูมิภาคเย่หัวจะถูกจับรวมกับภูมิภาคไหนบ้าง แต่ที่แน่ๆคือหนึ่งในนั้นต้องมีภูมิภาคกู่หวู่

เพราะสถานที่จัดการแข่งขันในรอบแบ่งเขตภูมิภาคจะเลือกจากภูมิภาคที่เข้าร่วมการแข่งขัน

เย่เซียงถิงแม้จะรู้สึกว่าไกลเกินไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ลูกสาวของเธอไม่เคยออกจากมณฑลเจ้อไห่มาก่อน นับประสาอะไรกับการไปยังภูมิภาคอื่น ความเป็นห่วงจึงเป็นเรื่องธรรมดา แต่การที่ลูกสาวสามารถเข้ารอบแบ่งเขตภูมิภาคได้นั้น ก็เป็นเรื่องที่เธอภูมิใจไปได้ทั้งชีวิต เธอไม่มีทางขัดขวางลูกเป็นอันขาด

กลางดึกยามค่ำคืน

สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ผ้าม่านพลิ้วไหวเล็กน้อย เฉียวซางนอนอยู่บนเตียง มือเลื่อนโทรศัพท์ดูคำแนะนำเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในภูมิภาคกู่หวู่

ไหนๆก็ได้โอกาสไปภูมิภาคอื่นทั้งที ยังไงก็ต้องหาเวลาไปเที่ยวสถานที่เด็ดๆของที่นั่นสักครั้ง ไม่งั้นถ้ารอไปครั้งหน้า ไม่รู้ว่าต้องอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับไปอีก

จู่ๆเฉียวซางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอผุดลุกจากเตียง สวมรองเท้าแตะแล้วเดินออกไปยังลานบ้าน

หิมะโปรยปรายลงมา ที่ลานหลังบ้านตอนนี้เริ่มมีหิมะกองสะสมให้เห็นแล้ว

ลู่เป่ายังซ้อมอยู่ ส่วนซุนเป่ากำลังตื่นเต้นและเล่นปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ข้างรั้วอย่างสนุกสนาน

ขยันอะไรขนาดนี้... เฉียวซางอดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "ไม่คิดจะพักหน่อยเหรอ?"

"ลู่~"

ลู่เป่าหันมามองเฉียวซางแล้วส่งเสียงเบาๆเป็นเชิงบอกว่ามันไม่ต้องพัก

เฉียวซางยิ้มก่อนพูดต่อ "อีกไม่กี่วันเราต้องไปภูมิภาคกู่หวู่แล้ว แกเองก็มาจากภูมิภาคกู่หวู่นี่ มีที่ไหนที่อยากไปดูบ้างไหม?"

"ลูลู่..."

ลู่เป่าชะงักการฝึก หันมามองเฉียวซางด้วยสีหน้าเหม่อลอย

ท่าทางแบบนี้ทำให้เฉียวซางอดหัวเราะไม่ได้ ลู่เป่าเคยมีภาพลักษณ์เยือกเย็นเสมอ ต่อให้ตอนอกหักก็ไม่เคยทำหน้า “งงๆ” แบบนี้มาก่อนเลย

"มีที่ไหนอยากไปบ้างไหม?" เฉียวซางถามซ้ำ

"ลูลู่~"

ลู่เป่าเหมือนเพิ่งได้สติ มันขยับตัวเล็กน้อย แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

มีจริงด้วยสินะ... เฉียวซางยิ้มแล้วถามต่อ "ที่ไหนล่ะ?"

"ลูลู่~"

"ลูลู่~"

ลู่เป่าเริ่มใช้ท่าทางอธิบาย มันบอกว่าที่นั่นมีต้นไม้ต้นหนึ่ง มีบ้านหลังหนึ่ง

เฉียวซางพยักหน้า "แล้วไงต่อ?"

"ลูลู่~"

"ลูลู่~"

ลู่เป่าทำท่าต่อ บอกว่ามีสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่รูปร่างยาว

เฉียวซางพยักหน้า ส่งสายตาให้ลู่เป่าเล่าต่อ

"ลู่..."

"ลูลู่!"

ลู่เป่าทำท่าทางเหมือนตกอยู่ในห้วงความทรงจำ ก่อนจะตะโกนอย่างตื่นเต้น

สัตว์อสูรตัวนั้นเป็นสีเขียว!

เฉียวซางมองลู่เป่าที่จ้องมาที่เธอ ดวงตาที่มักลึกล้ำของมันดูระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น

หลังจากจ้องกันอยู่สามวินาที เฉียวซางก็อดพูดไม่ได้ "เล่าต่อสิ"

"ลู่?"

ลู่เป่าทำหน้าสับสน

เล่าต่ออะไร?

เฉียวซางนิ่งไปชั่วขณะ มองหน้าลู่เป่าด้วยความงุนงง ก่อนจะลองถามอย่างระมัดระวังว่า

"ที่ที่แกอยากไปมีต้นไม้หนึ่งต้น มีบ้านหนึ่งหลัง แล้วก็สัตว์อสูรสีเขียวตัวยาวๆหนึ่งตัวแค่นี้เหรอ?"

"ลู่~"

ลู่เป่าพยักหน้า

เฉียวซาง: "..."

ด้วยคำอธิบายแค่นี้... จะหาเจอในภูมิภาคทั้งภูมิภาคได้ยังไงกันเล่า!

เช้าวันต่อมา

หลังจากเฉียวซางกินข้าวเช้าเสร็จ เธอก็จัดการเก็บหนังสือใส่กระเป๋า แต่จู่ๆก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คือวันเสาร์

ให้ตายเถอะ! การแข่งขันนี่ทำเอาลืมวันลืมคืนไปเลย…

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า "แม่"

เฉียวซางกดรับสาย

"กินข้าวเช้าหรือยังลูก?" เสียงของแม่ดังมาจากปลายสาย

"กินแล้วค่ะ" เฉียวซางตอบ

เย่เซียงถิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ช่วงนี้ร้านยุ่งมาก แม่เลยไม่ค่อยมีเวลา เมื่อวานแม่บอกเรื่องบ้านไปแล้วใช่ไหม? วันนี้ลูกลองไปดู ถ้าชอบก็ซื้อเลยนะ เขียนชื่อลูกเป็นเจ้าของบ้านไปเลย"

เมื่อวานตอนกินข้าว แม่ได้พูดถึงทำเลบ้านที่สนใจไว้พร้อมทั้งบอกชื่อโครงการเอาไว้ให้

"ได้ค่ะแม่"

หลังจากวางสาย เฉียวซางก็เปิดแผนที่ในโทรศัพท์ ค้นหาสถานที่ชื่อบ้านพักตากอากาศชิงลู่

จากที่พักปัจจุบันของเธอ ใช้ระยะการเดินทางประมาณ 27 กิโลเมตร

ไม่รู้ว่าถ้าฝึกทักษะข้ามพิกัดมิติให้ถึงขั้นไร้ที่ติแล้ว จะสามารถวาร์ปไปได้ไกลถึง 27 กิโลเมตรแบบนี้ไหมนะ… เฉียวซางหันไปมองซุนเป่าที่อยู่ข้างๆ

"ซุน~"

เสี่ยวซุนเป่ากะพริบตาปริบๆ

เฉียวซางถอนสายตาออก แล้วถอดชุดนักเรียน เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง พร้อมหยิบหมวกแก๊ปมาใส่

ซุนเป่าพอเห็นเจ้าของเตรียมตัวออกไปข้างนอก ก็ลอยขึ้นไปเกาะอยู่บนหัวเธออย่างรู้งาน

"ซุน…"

มันขยับหาที่นั่งสบายๆบนหมวกแก๊ปจนได้ตำแหน่งที่เหมาะสม

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ เฉียวซางก็ก้มลงเตรียมอุ้มหยาเป่า

"ย่าห์!"

แต่หยาเป่าถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้นเหมือนจะบอกว่า เดี๋ยวก่อน!

"ย่าห์! ย่าห์!"

จากนั้นมันก็หันไปเรียกซุนเป่า

"ซุนซุน~"

ซุนเป่าหยิบวงแหวนออกมา แล้วเริ่มล้วงหาของข้างในอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบแว่นกันแดดทั้งหมดออกมาด้วยพลังจิต

แว่นกันแดดทุกอันลอยไปอยู่ตรงหน้าหยาเป่า

"ย่าห์!"

หยาเป่ามองแว่นกันแดดทีละอัน ก่อนจะหยุดสายตาที่แว่นกันแดดสามเหลี่ยมสีแดงที่มันชอบใส่ที่สุด

พลังจิตของซุนเป่าจัดการใส่แว่นนั้นให้หยาเป่าโดยอัตโนมัติ

จากนั้นหยาเป่าวิ่งไปที่กระจกบานใหญ่เพื่อส่องดูตัวเอง

"ย่าห์! ย่าห์!"

มันหมุนตัวเช็กมุมทุกด้านอย่างละเอียด จนพอใจแล้วถึงวิ่งมาหาเฉียวซางพร้อมสะบัดหางส่งสัญญาณว่า ไปกันได้แล้ว!

เฉียวซาง: "…"

…

หลังจากนั้น เฉียวซางเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังบ้านพักตากอากาศชิงลู่

ระหว่างทางคนขับแท็กซี่แอบมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะ

ติดเทรนด์ในอินเตอร์เน็ตมาสองรอบติดแบบนี้ ชีวิตจะไปเหมือนเดิมได้ยังไง ดูสิขนาดตอนนี้ใส่หมวกแก๊ปแล้วยังมีคนจำได้เลย

ในจังหวะนั้นเอง คนขับแท็กซี่ก็เปิดปากพูดขึ้น "น้องสาว เธออยากเป็นนักประสานงานสัตว์อสูรในอนาคตใช่ไหม? ดูสิสัตว์อสูรสองตัวนี่ ตัวหนึ่งใส่แว่นกันแดดแบบเท่ระเบิด ส่วนอีกตัวใส่ถุงมือวิบวับขนาดนี้ ทรงอย่างแบดเลย!"

เฉียวซาง: "…"