บทที่ 354: เฉียวซางปะทะหลิวเจ๋อหรู

เฉียวซางลุกขึ้นพร้อมกับโบกมือเก็บซุนเป่าที่อยู่บนหัวกลับเข้าไปในตำราอสูร จากนั้นก็ก้าวเท้าหมายจะเดินไปยังสนามแข่งแต่กลับถูกเห่อต้าเถาดึงตัวไว้ก่อน

“มีอะไรเหรอ?” เฉียวซางหันมาถาม

เห่อต้าเถากัดฟันพูดว่า “อัดหมอนั่นให้เละเลยนะ!”

เฉียวซางซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าและมีประสาทการได้ยินที่ดีเยี่ยม ย่อมได้ยินคำพูดของหลิวเจ๋อหรูที่พูดกับเห่อต้าเถาก่อนการแข่งขันชัดเจน

คำพูดตรงๆมักทำให้เจ็บใจ ต่อให้เวลาผ่านไปทั้งวันแล้วก็ยังลืมไม่ลง... เฉียวซางพยักหน้าตอบ “วางใจเถอะ”

พูดจบเธอก็เดินตรงไปยังสนาม

เห่อต้าเถาพลันรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ในความคิดของเขาหากเฉียวซางส่งสุนัขเพลิงพร่างพรายลงสนาม หลิวเจ๋อหรูจะถูกจัดการไม่ต่างอะไรกับการบดขยี้แมลง

สวี่อี้เสวียนที่อยู่ข้างๆหันมามองเห่อต้าเถาที่กำลังยิ้มหน้าบานไม่หยุด ก่อนจะอดไม่ได้และพูดขึ้นว่า “อย่าเพิ่งดีใจไปนักเลย ถึงยังไงก็จะชนะอยู่แล้วแน่ๆ แต่รอบแรกใครจะเป็นฝ่ายโดนเล่นงานก็ยังไม่แน่หรอกนะ”

เห่อต้าเถา: “???”

เขารีบพูดเสียงดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ “นี่เธอกำลังดูถูกฝีมือของเทพเฉียวของพวกเราเหรอ?!”

สวี่อี้เสวียนมุมปากกระตุก ไม่อยากเสียเวลากับคนงี่เง่าอย่างเขาอีก

เมื่อเฉียวซางก้าวขึ้นสู่สนามแข่งขัน เหล่าช่างภาพถ่ายทอดสดที่ประจำอยู่ตามมุมต่างๆก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที

ห้าวันแล้ว!

ห้าวันเต็มๆแล้ว!

ทุกครั้งที่เฉียวซางลงสนาม แล้วเรียกพรายเกล็ดน้ำค้างออกมา แพลตฟอร์มถ่ายทอดสดก็จะล่มทันที

ทีมเทคนิคและฝ่ายไอทีถูกเปลี่ยนตัวกันมาแล้วหลายรอบ

“ครั้งนี้ไม่น่ามีปัญหาแล้วใช่ไหม?” ช่างภาพคนหนึ่งสวมชุดหูฟัง พลางมองกล้องด้วยความกังวล

เสียงจากทีมงานในหูฟังตอบกลับมา “วางใจได้เลย ครั้งนี้เราเรียกวิศวกรเกรด A จากหน่วยงานกลางมาช่วยดูให้ รับรองไม่มีปัญหาแน่นอน”

ช่างภาพมุมปากกระตุก “เมื่อวานนายก็พูดแบบนี้เหมือนกัน”

เสียงในหูฟังหัวเราะแห้งๆด้วยความอึดอัดก่อนอธิบายว่า “นายไม่รู้เหรอ ว่าจริงๆแล้วปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฝั่งเราเลย เรื่องมันมาจากภูมิภาคกู่หวู่ต่างหาก พวกนั้นไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหนว่ามีนักเรียนที่นี่ครอบครองพรายเกล็ดน้ำค้างคนก็แห่กันเข้ามาดูจนระบบล่มน่ะสิ”

“แพลตฟอร์มของเราปรับปรุงจนรองรับผู้ชมพร้อมกันได้ถึงหนึ่งล้านคนแล้วนะ แต่พอพรายเกล็ดน้ำค้างปรากฏตัวทีเดียว คนจากภูมิภาคกู่หวู่แห่มาจนยอดผู้เข้าชมทะลุหนึ่งล้านในพริบตา”

“ฮ่าฮ่า แต่ครั้งนี้เราอัปเกรดแล้ว รองรับได้ถึงสิบล้านคนเลยล่ะ เพราะงั้นสบายใจได้เลย ปัญหาแบบเดิมไม่มีอีกแน่นอน”

ช่างภาพถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นก็ดี”

เขาหันกล้องไปโฟกัสที่เด็กสาวในสนาม พร้อมจัดให้เธอได้ภาพพิเศษแบบซูมใกล้

เสียงนกหวีดดังขึ้น...

ในภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ เด็กสาวในสนามประกบทำสัญลักษณ์มือ ก่อให้เกิดกลุ่มดาวสีเขียวปรากฏขึ้นช้าๆและพรายเกล็ดน้ำค้างสัตว์อสูรตัวที่ทำให้ทีมเทคนิคต้องอดหลับอดนอนกันเป็นว่าเล่นก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างสง่างาม

ทันใดนั้น เสียงจากหูฟังก็ตะโกนลั่นว่า

“อะไรนะ?! ล่มอีกแล้ว?!”

ช่างภาพที่ได้ยินก็เผลอหลุดคำสบถออกมา “ค...เอ๊ย!”

ในสนาม

เฉียวซางมองสัตว์อสูรที่หลิวเจ๋อหรูส่งออกมาโดยไม่แปลกใจสักนิด เธอศึกษาวิดีโอการแข่งขันของหลิวเจ๋อหรูมาอย่างละเอียด พบว่ามีโอกาสสูงถึง 87% ที่เขาจะเลือกส่งหมีเดือดดาลออกมาเป็นตัวแรก

อีกฝั่งหนึ่งหลิวเจ๋อหรูแสดงสีหน้าจริงจัง เขาไม่ประมาทพรายเกล็ดน้ำค้างตัวจิ๋วตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“สัตว์อสูรใกล้สูญพันธุ์…” เขาพึมพำในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ประมือกับสัตว์อสูรที่หายากถึงขนาดนี้

เสียงกรรมการเป่านกหวีดเริ่มการแข่งขัน!

ลู่เป่าใช้ทักษะลมเยือกแข็งออกมาจากปากทันที พื้นสนามที่เต็มไปด้วยพืชสีเขียวพลันถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆปกคลุม

จากนั้นลู่เป่าออกแรงกระโดดด้วยขาหน้าพุ่งตัวออกไปบนพื้นน้ำแข็ง ความลื่นของพื้นช่วยเร่งความเร็วให้มันเคลื่อนที่ได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น

“หินพิฆาต!” หลิวเจ๋อหรูออกคำสั่งด้วยความเยือกเย็น

หมีเดือดดาลรวบรวมพลังไว้ที่อุ้งมือขวา ก่อนทุบลงไปที่พื้นน้ำแข็งอย่างแรง

หินแหลมคมพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นที่ปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆ มันแหวกชั้นน้ำแข็งจนแตกเป็นเสี่ยงๆก่อนพุ่งไปข้างหน้าราวกับขวากหนามขนาดใหญ่

แต่หินเหล่านั้นกลับไม่สามารถหยุดลู่เป่าได้เลยแม้แต่น้อย มันใช้หินเหล่านั้นเป็นเหมือนแท่นเหยียบและกระโดดต่อไป

ลู่เป่ากระโดดอย่างคล่องแคล่วบนก้อนหินและเศษน้ำแข็งที่กระจัดกระจาย ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็ไปปรากฏตรงหน้าหมีเดือดดาลได้สำเร็จ!

บนอัฒจรรย์ที่นั่งของผู้ชม

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่วสนาม เหล่าผู้ชมต่างตะลึงกับความเร็วและความคล่องตัวของลู่เป่า จนบรรยากาศรอบสนามแทบลุกเป็นไฟ!

“เร็วมาก!”

“ความสามารถในการหลบหลีกแบบนี้ สุดยอดไปเลย!”

“พรายเกล็ดน้ำค้าง! แม่รักหนูนะ!”

“พ่อก็รักเหมือนกัน!”

“แหวะ! อย่ามาเนียน!”

“ใครเนียนก่อนกันแน่!”

เสียงในกลุ่มผู้ชมดังอื้ออึงไปทั่วสนาม

ในสนามหลิวเจ๋อหรูยังคงสงบนิ่งไม่แสดงความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาเพ่งมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็น

ขณะนั้นเองลู่เป่าอาศัยความเร็วและแรงกระโดดเหยียบก้อนหินใหญ่ ก่อนทะยานขึ้นไปอยู่เหนือหัวหมีเดือดดาล

ในช่วงเวลานั้นน้ำเริ่มไหลวนรอบหางของลู่เป่า มันเตรียมใช้หางน้ำเพื่อโจมตี

หลิวเจ๋อหรูเห็นดังนั้นแต่กลับไม่ออกคำสั่ง หมีเดือดดาลยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ราวกับไม่ใส่ใจกับหางน้ำที่พุ่งลงมาหา

ตึง! ตึง! ตึง!

หางน้ำฟาดลงบนตัวหมีเดือดดาลอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชมที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงห่วงใย

“เอ๊ะ ฉันว่าฉากนี้ดูคุ้นๆ แฮะ…”

“เจ้านี่เกราะหนาจริง โดนฟาดขนาดนี้แล้วยังไม่ล้มอีก!”

“โธ่…หางของพรายเกล็ดน้ำค้างจะไม่เจ็บแย่เหรอเนี่ย…”

“ถ้าตีไม่เข้าแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?”

“ฉันว่าเดี๋ยวหมีเดือดดาลนั่นคงจะใช้หมัดแห่งความเดือดดาลอีกแน่เลย!”

เฉียวซางในสนามยังคงตั้งสมาธิไปที่หมีเดือดดาล เธอรู้ดีว่าพลังโจมตีของลู่เป่าไม่เพียงพอที่จะเจาะผ่านเกราะป้องกันหนาของมันในเวลาอันสั้น

แต่เธอไม่ได้กังวลเลย เพราะเธอรู้ว่า…

หมีเดือดดาลมันจะทำลายตัวเองได้!

“หมัดแห่งความเดือดดาล!”

“ตอนนี้แหละ!”

เสียงของเฉียวซางและหลิวเจ๋อหยุดังขึ้นพร้อมกัน

การคาดเดาการเคลื่อนไหวต่อไปของศัตรู คือหัวใจสำคัญของการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกสัตว์อสูร และในเรื่องนี้เฉียวซางแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมของเธอ

พลังงานมหาศาลเริ่มก่อตัวขึ้นที่อุ้งมือหมีเดือดดาล มันกำหมัดแน่น และปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งตรงไปยังลู่เป่า

เสียงหมัดที่แหวกอากาศสร้างแรงกดดันมหาศาล ขณะที่พลังระเบิดอันรุนแรงพุ่งเข้าใกล้ลู่เป่า

ในช่วงวินาทีเดียวกันนั้นเอง ลู่เป่ากระโดดพุ่งไปยังตัวหมีเดือดดาลเอง

ปัง!!!

ลู่เป่าหายวับไปจากสายตาของทุกคน! หมัดอันทรงพลังที่ตั้งใจจะจัดการกับลู่เป่ากลับถูกส่งลงไปที่ตัวของหมีเดือดดาลเอง

“โบวววว!!!”

เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของหมีเดือดดาลดังลั่น มันล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ลู่เป่าก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านบนของร่างหมีเดือดดาล

บนที่นั่งผู้ชม

เกิดความเงียบงันชั่วขณะหนึ่ง ก่อนเสียงโห่ร้องเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสนาม!

ผู้ชมต่างส่งเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นในสิ่งที่ได้เห็น คำสั่งของเฉียวซางไม่เพียงแต่จะฟังดูคาดไม่ถึงแต่ยังแสดงให้เห็นถึงกลยุทธ์ที่เหนือชั้นมาก!

“อะไรเนี่ย?! ฉันดูไม่ออกเลย! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

“ฉันเข้าใจแล้ว! มันคือลักษณะเฉพาะตัวหนึ่งเดียวกับสายน้ำไง!”

“สุดยอดมาก! ทำให้หมีเดือดดาลต่อยตัวเองได้แบบนี้ โคตรอัจฉริยะ!”

“งั้นที่ใช้หางน้ำฟาดใส่หมีเดือดดาลเหมือนเป็นการโจมตี จริงๆแล้วคือการเตรียมรอจังหวะนี้ใช่ไหม?!”

“ถูกต้อง! ดูจากการประสานงานของเฉียวซางกับลู่เป่าเมื่อกี้ นี่วางแผนกันไว้ล่วงหน้าแล้วชัดๆ!”

“เท่ห์สุดๆ! โคตรเท่ห์!”

“เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน! ดูนั่นสิ หมีเดือดดาลมันลุกขึ้นมาแล้ว! ตายล่ะ ดูตาของมันสิ! แดงก่ำเลย เหมือนค่าความโกรธจะพุ่งสูงกว่าเดิมอีก!”

“โอ๊ย! ทำไมเป็นแบบนี้…”

“อ๊าก! พรายเกล็ดน้ำค้างของฉัน!”

เสียงโห่ร้องตื่นเต้นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงครางด้วยความกังวลเมื่อเห็นหมีเดือดดาลที่โกรธจนตาแดงก่ำลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

ในความเป็นจริงแล้ว ทักษะท่าไม้ตายบางอย่างเมื่อใช้ไปครั้งหนึ่งแล้ว ศัตรูที่มีไหวพริบย่อมรู้จักระวังตัวและยากที่จะใช้ได้ผลอีกครั้ง

ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ฉลาดสักหน่อยไม่มีทางปล่อยให้สัตว์อสูรของตัวเองพลาดซ้ำที่เดิมถึงสองครั้งแน่

ในสนามลู่เป่าที่ตัวเล็กจิ๋วและดูเปราะบาง เท่าที่เห็นดูเหมือนมันจะไม่อาจทนรับการโจมตีได้แม้แต่ครั้งเดียว

หลิวเจ๋อหรูหายใจเข้าลึก พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เฉียวซาง ฉันยอมรับว่าเธอเก่งมาก แต่เกมนี้คงต้องจบลงแค่นี้แล้วล่ะ”

"จัดเต็มเลย!"

หลิวเจ๋อหรูกู่ร้องขึ้นเสียงดัง

"โบววว!!!"

หมีเดือดดาลคำรามลั่น ท่ามกลางแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆพลังงานความโกรธสีแดงค่อยๆก่อตัวขึ้นที่หมัดขวาซึ่งกำแน่นจนดูน่าหวาดหวั่น

นายจะหลงตัวเองไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง… เฉียวซางคิดในใจ แต่ยังคงนิ่งสงบ ก่อนออกคำสั่งเรียบง่าย

"คลื่นเสียงบำบัด"

“ลู่ลู่ลู่~ลู่ลู่~ลู่ลู่ลู่~ลู่~ลู่~”

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง ลู่เป่าเริ่มส่งเสียงร้องอย่างอ่อนโยนและสดใส

เสียงที่มองไม่เห็นแผ่กระจายไปทั่วสนาม

ตาของหมีเดือดดาลที่เคยแดงฉานเริ่มกลับมาปกติ พลังกดดันรอบตัวมันค่อยๆจางลง และพลังความโกรธในมือก็เริ่มสลายไป

“โบว...”

หมีเดือดดาลเผยสีหน้าสุขสงบ มันดูเหมือนหลุดเข้าไปในภวังค์แห่งความงดงาม

ผลลัพธ์แบบนี้แหละที่ต้องการ... เฉียวซางยิ้มบางๆก่อนพูดเสียงนุ่มนวล “สายน้ำโรมรัน”

“ลูลู่!”

ลู่เป่าพลันถูกห่อหุ้มด้วยกระแสน้ำ มันพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนเปลี่ยนทิศพุ่งลงไปยังหมีเดือดดาลด้วยพลังทั้งหมด

หลิวเจ๋อหรูมองดูการโจมตีของลู่เป่าอย่างใจเย็น

ราวกับว่าคำสั่ง "จัดเต็มเลย" ที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันเพิ่งสั่งไว้ยังดังก้องในหัวของหมีเดือดดาล มันจึงค่อยๆยกหมัดขึ้นเตรียมตอบโต้

แต่แล้วในวินาทีถัดมา ร่างอันใหญ่โตของมันกลับปลิวกระเด็นไปในอากาศ!

“โบว…”

มันพึมพำเบาๆก่อนล้มลงกับพื้นอย่างสงบ ง่วงจัง... ขอหลับก่อนสักงีบละกัน…

หมีเดือดดาลหลับตาลงอย่างเรียบง่าย

ปรี๊ดดด!

เสียงนกหวีดดังขึ้น เป็นสัญญาณสิ้นสุดการแข่งขัน

“ผู้ชนะ! เฉียวซางจากโรงเรียนเซินซุ่ย!”