บทที่ 312: บีเวอร์ขย้ำสมุทรปะทะสุนัขเพลิงเร้นลับ

บริเวณที่นั่งผู้ชม

"นักเรียนชื่อโจวจิ้งของโรงเรียนพวกนาย มีสายตาที่เฉียบแหลมมากเลยนะ"

"เด็กคนนี้ขยันมากเลยล่ะ" รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่พูดพร้อมรอยยิ้ม ขณะมองโจวจิ้งที่ยืนอยู่ในสนาม

เมื่อวานเฉียวซางจากโรงเรียนเซินซุ่ยสามารถเอาชนะทุกรอบได้ในเวลาเพียงชั่วพริบตา

แต่โจวจิ้งกลับเป็นคนแรกที่สามารถอ่านการเคลื่อนไหวของเฉียวซางได้ทัน และไม่ถูกจัดการในทันที ทำให้รองผู้อำนวยการรู้สึกภาคภูมิใจขึ้้นมา

โจวจิ้งเป็นเด็กที่ขยันและพากเพียร แม้ว่าในด้านการเรียนเธอจะไม่ค่อยโดดเด่นก็ตาม

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วที่เธอจะได้เข้าร่วมการแข่งขันผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับมัธยมปลายแห่งชาติ ช่วงที่ผ่านมานี้เธอทุ่มเทฝึกซ้อมหนักกว่าปีก่อนๆหลายเท่า เหมือนเธอวางเดิมพันทุกอย่างไว้ที่การแข่งขันครั้งนี้

ในขณะที่เพื่อนๆแยกย้ายกลับบ้านไปแล้ว เธอยังคงฝึกซ้อมอยู่กับสัตว์อสูรของเธอทุกวัน

รองผู้อำนวยการเคยเห็นภาพนั้นหลายครั้ง เวลาเดินผ่านสนามฝึก เขามักมองผ่านหน้าต่างและเห็นโจวจิ้งกับสัตว์อสูรของเธอซ้อมอยู่เสมอ

"ถ้าเธอไม่สามารถทำผลงานดีๆในการแข่งขันนี้ได้ คะแนนวิชาการของเธอคงไม่พอที่จะสอบเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยดีๆได้"

"มีคนเคยกล่าวไว้ว่าความพยายามสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้ และโจวจิ้งเพิ่งพิสูจน์คำพูดนี้"

เมื่อครู่เธอเพิ่งใช้บีเวอร์ขย้ำสมุทรเอาชนะเห่อต้าเถาจากโรงเรียนเซินซุ่ยไปได้รอบนึง

เห่อต้าเถาเมื่อวานทำผลงานชนะทุกรอบและในสองปีที่ผ่านมาเขาติดอันดับท็อป 30 ของทั้งมณฑลมาโดยตลอด

ในภาพยนตร์ ตัวเอกมักเป็นคนธรรมดา แล้วใช้ความพยายามเพื่อเอาชนะเหล่าอัจฉริยะ รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่คิดในใจอย่างฮึกเหิม

โจวจิ้งของเราก็เช่นกัน เธอจะสร้างปาฏิหาริย์ในแบบของเธอได้! ในหัวของเขากำลังจินตนาการถึงภาพที่โจวจิ้งเอาชนะเฉียวซาง พร้อมความรู้สึกที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ

ปรี๊ด!!!

เสียงนกหวีดดังขึ้น พร้อมเสียงอุทานที่ดังระงมรอบสนาม ดึงเขาออกจากความคิดฝัน

"เชี่ย! นะ...นะ… นั่นมันเขี้ยวเพลิงใช่ไหม?! ฉันไม่เคยเห็นเขี้ยวเพลิงในรูปแบบนี้ในชีวิตจริงมาก่อนเลย!"

"นี่มันสมเหตุสมผลไหม? บอกทีว่าคนที่ทำแบบนี้ได้คือเด็กปีหนึ่งจริงๆเหรอ!"

"ซ้อมยังไงกัน?! ทั้งเพลิงปะทุและเขี้ยวเพลิงถึงได้อยู่ในขั้นไร้ที่ติทั้งคู่! แบบนี้นี่มันโกงกันชัดๆ!"

"แค่ทักษะนี้ทักษะเดียว การแข่งขันระดับชาติปีนี้คงน่าดูไม่ใช่น้อย"

"ดูหน้าหวังเว่ยโต้วสิ ยิ้มจนปากแทบฉีกแล้วนั่น…"

เกิดอะไรขึ้น?

เขี้ยวเพลิง?

ไร้ที่ติ?

รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่มองไปที่กลางสนามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง ก่อนที่จะอึ้งไปทันที

เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือภาพของเต่าแต้มดาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนสนามด้วยตาที่ปิดสนิท

จบแล้ว?

เขาเพิ่งจะใช้เวลาสรรเสริญและยอมรับในความสามารถของโจวจิ้งในใจไปหมาดๆแต่พอเขาเผลอเบนความสนใจไปแปปเดียว การแข่งขันก็จบลงแล้ว!

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งนาทีก่อน

บนสนามแข่ง

เต่าแต้มดาวหมุนตัวด้วยความเร็วสูง อ้อมไปยังด้านหลังของหยาเป่า พร้อมปล่อยกระแสน้ำออกมาจากลายจุดสีส้มบนกระดองทุกจุด

ท่าทางของมันดูเหมือนใบมีดหมุนเกลียวขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากน้ำ ซึ่งพลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล อีกทั้งยังเพิ่มระยะการโจมตีให้กว้างขึ้นถึงสามเท่า

หากสัตว์อสูรประเภทไฟที่อยู่ในระดับเดียวกันโดนโจมตีด้วยท่านี้ ซึ่งเป็นการโจมตีที่เหล่าสัตว์อสูรประเภทไฟเสียเปรียบอย่างรุนแรง ย่อมได้รับความเสียหายหนักจนล้มไม่เป็นท่าแน่นอน

แต่…

หยาเป่าเพียงกระดิกหูเล็กน้อย ราวกับว่ามันมีดวงตาอยู่ด้านหลัง

ในขณะที่ใบมีดหมุนเกลียวอยู่ห่างจากมันเพียง 0.1 เซนติเมตร มันก็หายตัวไปในทันที!

เต่าแต้มดาวแม้โจมตีพลาดแต่มันไม่ได้หยุดหมุนทันที แต่ยังคงหมุนต่อไปจนกระทั่งไปถึงด้านหน้าผู้ฝึกของมัน แล้วจึงหยุดหมุนและยื่นหัวกับขาสี่ข้างออกมาจากกระดอง

แต่ในจังหวะที่มันยื่นหัวออกมา หยาเป่าที่หายตัวไปก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวมัน พร้อมกับอ้าปากกว้าง

เปลวไฟระเบิดออกจากเขี้ยวของมันในทันที!

"ใช้แข็งตัว เร็วเข้า!" เสียงตื่นตระหนกของโจวจิ้งดังขึ้นกลางสนาม

แข็งตัวเป็นทักษะระดับต่ำที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย ช่วยเสริมพลังป้องกันได้

โจวจิ้งตอบสนองได้ดีและเต่าแต้มดาวเองก็มีปฏิกิริยารวดเร็ว

แต่ปัญหาคือในการฝึกซ้อมปกติ เต่าแต้มดาวมักจะหดหัวและขาทั้งสี่เข้าไปในกระดองก่อนที่จะใช้แข็งตัวเสมอ

ซึ่งขั้นตอนนี้เองทำให้มันเผลอมีช่องโหว่เล็กน้อย

ในตอนที่หัวและขาของเต่าแต้มดาวถูกหดเข้าไปในกระดองอย่างสมบูรณ์ แต่ทักษะแข็งตัวกลับยังไม่ทันได้เริ่มใช้

ทันใดนั้นเขี้ยวของหยาเป่าที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟก็กัดลงบนกระดองของมัน

ถ้าเป็นการโจมตีธรรมดาเพียงแค่นี้ ก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

เต่าแต้มดาวมีพลังป้องกันสูงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และในฐานะสัตว์อสูรประเภทน้ำการโดนเขี้ยวเพลิงซึ่งเป็นทักษะระดับกลางธรรมดาๆเข้าไป ก็อาจทำให้กระดองเป็นรอยเล็กน้อยเท่านั้น โดยไม่ได้ส่งผลกระทบถึงร่างกายด้านในตรงๆ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาทำให้ทุกคนอึ้งไปตามๆกัน

เปลวไฟขนาดใหญ่ลุกท่วมขึ้นในทันที!

กลิ่นอายของเปลวเพลิงที่รุนแรงแผ่กระจายไปรอบๆหยาเป่าและเต่าแต้มดาว

ปรากฏเป็นหัวสุนัขเพลิงเร้นลับขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นจากเปลวไฟ อ้าปากแยกเขี้ยวโอบล้อมเต่าแต้มดาวไว้ทั้งตัว!

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็คือภาพที่รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่เห็น

“เควี่ย เควี่ย”

หมูนักกล้ามสองตัวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวเดินขึ้นมาบนสนาม พร้อมกับยกเต่าแต้มดาวขึ้นเปลหาม แล้วหามมันออกไปอย่างรวดเร็ว

สัตว์อสูรที่ต้องแข่งขันในรอบต่อไปของวันนี้ จำเป็นต้องได้รับการรักษาทันที

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

โจวจิ้งสูดหายใจลึกเรียกสัตว์อสูรตัวที่สองของเธอออกมา — บีเวอร์ขย้ำสมุทร

"เนี่ย เนี่ย!"

บีเวอร์ขย้ำสมุทรอ้าปากโชว์ฟันหน้าสองซี่ขนาดใหญ่ พร้อมส่งสายตาท้าทายไปที่หยาเป่า

"ย่าห์ ย่าห์!"

หยาเป่าไม่ยอมแพ้ มันอ้าปากโชว์เขี้ยวแหลมคมของตัวเองกลับไป

การเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรทั้งสองทำให้เกิดเสียงพูดคุยในกลุ่มผู้ชม

"พวกนายคิดว่าระหว่างฟันของบีเวอร์ขย้ำสมุทรกับเขี้ยวของสุนัขเพลิงเร้นลับอันไหนแข็งแกร่งกว่ากัน?"

"ฉันว่าเขี้ยวของสุนัขเพลิงเร้นลับนะ ดูเงาแวววาวซะขนาดนั้น"

"ถ้าตามหลักวิทยาศาสตร์ก็น่าจะเป็นฟันของบีเวอร์ขย้ำสมุทร แต่สัตว์อสูรต้องพึ่งพาทักษะการต่อสู้ ใครจะกล้าบอกว่าเขี้ยวของสุนัขเพลิงเร้นลับไม่แข็งแกร่งกันล่ะ?"

หวังเว่ยโต้วที่นั่งยิ้มเงียบๆมานาน จู่ๆก็พูดขึ้นมา

"นายเอาหลักฐานวิทยาศาสตร์อะไรมาพูด? ฉันจำได้ว่าสุนัขเพลิงเร้นลับตัวนี้เป็นตัวเดียวในโลก ยังไม่มีนักวิจัยคนไหนตีพิมพ์เรื่องเขี้ยวของมันเลยไม่ใช่เหรอ?"

คนที่พูดก่อนหน้านั้นถึงกับอึ้ง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

"ฉันคงเผลอเอาสุนัขเพลิงเร้นลับไปเทียบกับสุนัขเพลิงผลาญโดยไม่รู้ตัว…"

หวังเวยโต้วมองเขาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร "ไม่เป็นไร ครั้งหน้าถ้ายังไม่มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ก็อย่าเพิ่งพูดสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่า"

ถึงแม้เขาจะพูดอย่างสุภาพ แต่ในใจกลับระเบิดความคิดออกมา คิดบ้าอะไรอยู่! ฟันของบีเวอร์ขย้ำสมุทรแข็งแกร่งกว่าเขี้ยวของสุนัขเพลิงเร้นลับได้ยังไง? ไร้สาระจริงๆ!

"เขี้ยวของสุนัขเพลิงเร้นลับต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด!"

คนที่พูดก่อนหน้านี้พยักหน้าด้วยความจริงจัง "เข้าใจแล้ว ครั้งหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้"

สมกับเป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนเซินซุ่ย! ท่าทีต่อความรู้นี่จริงจังมาก!

บนสนามแข่ง

โจวจิ้งเริ่มต้นด้วยการออกคำสั่ง

ผู้ชมทุกคนหยุดการสนทนา สายตาจับจ้องไปที่สนามโดยไม่กล้ากระพริบตา

หลังจากเคยมีเหตุการณ์ที่หันไปคุยเพียงแวบเดียวแล้วการแข่งขันจบลง ก็ไม่มีใครอยากพลาดแม้แต่วินาทีเดียว

บีเวอร์ขย้ำสมุทรเริ่มเคลื่อนไหว มันงอแขนไปด้านหลังเหมือนท่าทางของนินจา ก่อนจะวิ่งตรงไปยังตำแหน่งของสุนัขเพลิงเร้นลับ

จากนั้น 1 กลายเป็น 2  2 กลายเป็น 4  4 กลายเป็น 8 และสุดท้าย 8 กลายเป็น 16

"โห เด็กโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ! ยังมีไพ่ตายแบบนี้ซ่อนเอาไว้ด้วย ทักษะแยกเงาที่สร้างร่างแยกได้ถึง 16 ตัว ระดับความชำนาญต้อง…"

รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายผิงไห่ที่ปรับอารมณ์กลับมาได้แล้ว กำลังเตรียมจะพูดถึงความพยายามของโจวจิ้งอีกครั้ง

แต่ทันใดนั้นเขาสังเกตเห็นว่าคนที่อยู่ข้างๆหยุดพูดกลางประโยค ดวงตาเบิกกว้างจ้องไปที่สนามอย่างตกตะลึง

เขารู้สึกถึงลางไม่ดีในใจ ก่อนจะหันไปมองสนามด้วยความลังเล

"!!!"

"เวรเอ้ย!"

ทำไมบีเวอร์ขย้ำสมุทรทั้ง 16 ตัว ถึงลอยขึ้นไปในอากาศหมดเลยล่ะ?!