บทที่ 302: ขายถุงมือทองคำ

เฉียวซางเอื้อมมือไปแตะบนหน้าจอสัมผัสของคอมพิวเตอร์ ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา

[เจ้าของโพสต์เป็นนักเรียนในโรงเรียนมัธยมเซินซุ่ยเหรอ? ทำไมถึงรู้รายละเอียดดีขนาดนี้?]

[มีราคาไหม? อยากได้อะไร? ทรัพยากร 10 ชิ้นพอไหม?]

[อยากได้อะไรล่ะ?]

[เสียดายที่ฉันดันไม่มีเงิน!]

[แลกกับบริการสปากุ้งน้ำลึกสามครั้งเอาไหม?]

เฉียวซางเลื่อนอ่านอยู่นานแต่ก็ยังไม่เจออะไรที่น่าสนใจจริงๆ

ก็อย่างว่า... การหาเงินมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย…

แต่พอเธอกำลังจะปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัว ดันบังเอิญไปเห็นข้อความในหน้าแชทที่เปิดค้างไว้

[100 เหรียญพันธมิตร ขายไหม?]

เฉียวซางรีบตอบกลับทันที

[ขาย!]

ร้อยนึงก็เงินนะ!

การซื้อขายแบบไม่ต้องลงทุนอะไรเลยแบบนี้ ใครจะไปบ่นว่ามันได้น้อยล่ะ!

เฉียวซางตัดสินใจเด็ดขาด "ขายตัวเอง" ในที่นี้คงไม่ใช่ตัวเธอจริงๆหรอก แต่หมายถึงข้อมูลที่เธอรู้

ในยุคนี้ระบบหลังบ้านของฟอรั่มสามารถทำธุรกรรมการเงินได้ง่ายๆไม่นานเธอก็ได้รับแจ้งเตือนว่ามีเงิน 100 เหรียญพันธมิตร โอนเข้ามาในบัญชีแล้ว

พอได้รสชาติแรกของความสำเร็จ เฉียวซางก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา เลยกลับไปอ่านข้อความส่วนตัวที่ยังอ่านไม่จบต่อ

พออ่านไปก็พบว่ามีหลายคนเสนอราคามาเรื่อยๆ

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะให้ไม่มาก แต่รวมๆกันแล้วมันก็พอที่จะซื้อน้ำยาฟื้นฟูพลังงานระดับ E ได้ขวดหนึ่งเลยทีเดียว!

ในตอนนี้เอง เฉียวซางก็ได้ลิ้มรส "ความสุขของการเก็บเศษเงิน" อย่างแท้จริง

แต่แล้วโทรศัพท์มือถือของเธอก็ยังคงส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความไม่หยุด

เฉียวซางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างสงสัย

ทันทีที่เห็นหน้าจอ เธอก็ตกใจแทบทำมือถือหล่น!

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมทุกคนถึงแท็กเธอ?!

เกิดเรื่องอะไรกันแน่?!

ด้วยความงุนงง เธอรีบเปิดดูเนื้อหาในแชท...

[ไป๋อวิ๋นเหมียว: อัจฉริยะเฉียว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เธอถูกเลือกเข้าทีมโรงเรียนของชั้นปีที่สามแล้วใช่ไหม?! ตอนนี้มีคนเอาข้อมูลของเธอไปขายในเน็ต!]

[ซือเกาฝง: ข่าวของเธอถูกขายออกไปแล้ว!]

[เจิ้งกั๋วผิง: ข่าวว่าเธอเข้าทีมปีสามหลุดออกไปแล้ว มาเข้าทีมปีสองกับพวกเราดีกว่า]

[หวังเหยา: มีคนขายข้อมูลของเธอ ไม่ต้องตกใจนะ ฉันพนันได้เลยว่าคนที่ขายต้องเป็นนักเรียนของโรงเรียนเราแน่ๆฉันจะหาตัวมันให้ได้! ขายเธอเท่ากับขายโรงเรียนของเรา ฉันไม่มีทางปล่อยให้มันได้ตายสบายๆแน่!]

เฉียวซางมองข้อความอื่นๆอีกหลายข้อความ แต่พอเห็นที่หวังเหยาส่งมาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเธอต้องปลอบใจเพื่อนซี้คนนี้หน่อย เธอจึงพิมพ์ตอบกลับไป

[ก็แค่ขายข้อมูลฉันเอง มันไม่ถึงขั้นเป็นเรื่องขายโรงเรียนหรอกมั้ง]

[หวังเหยา: ตอนนี้เธอคือของล้ำค่าประจำโรงเรียนของเราเลยนะ! เธอคือตัวแทนเกียรติภูมิของเรา! จะปล่อยให้ขายข้อมูลเธอได้ไง! คนขายนี่ไม่มีความรู้สึกภูมิใจในโรงเรียนเลยสักนิด!]

เฉียวซางรู้สึกผิดจนต้องยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆแล้วก็คิดจะบอกความจริงว่า “คนที่ขายก็คือตัวเธอเอง” แต่ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่สองหนุ่มโรงเรียนเดียวกันที่จำคนผิดเมื่อเช้า

เธอเริ่มคิดว่า อาจจะมีใครในโรงเรียนที่ขายข้อมูลเธอจริงๆก็ได้

คิดได้แบบนั้น เธอก็ตอบกลับไปว่า

[วันนี้ไม่มีภารกิจใช่ไหม? แล้วเธอมีมือถือได้ยังไงในโรงเรียน?]

หวังเหยา: ...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉียวซางเปิดแอปนำทางไปที่ร้านรับซื้อทองใกล้ๆแล้วก็ขี่หยาเป่าไปยังจุดหมาย

ระหว่างทาง "ซุน" เสียงเล็กๆของอสูรล่าสมบัติดังขึ้นมา

"ซุน ซุน~"

มันกำลังอุ้มถุงมือทองคำที่มีขนาดเท่าฝ่ามือของผู้ฝึกสัตว์อสูรอย่างเธอ ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ราวกับไม่อยากปล่อยถุงมือชิ้นนี้จากมือเลย

ของดีขนาดนี้ จะขายจริงเหรอ?

ตอนแรกเฉียวซางยังยิ้มแล้วตอบขำๆ "เงินสำคัญที่สุด"

แต่อสูรล่าสมบัติยังคงบ่นไม่หยุด เธอเลยพูดไปแบบข่มๆว่า "ถ้าไม่อยากให้ฉันขายถุงมือคู่นี้ งั้นขายคู่ของแกแทนแล้วกัน"

ที่เธอพูดก็แค่ขู่ถุงมือทองคำของเธอเป็นแบบสั่งทำพิเศษจากพ่อของหลิวฉีเจีย ตัวถุงมือทำจากทองคำแท้ล้วนๆ

ส่วนถุงมือของอสูรล่าสมบัติน่ะ เป็นแค่ของเลียนแบบที่เธอซื้อจากเน็ตมาเล่นๆมันไม่มีทางมีค่ามากเท่าของเธอหรอก

"ซุนซุน!"

แต่พอได้ยินคำนี้อสูรล่าสมบัติรีบวางถุงมือทองคำในมือมันลงตรงหน้าเฉียวซางทันที

เสียดายเหรอ? ไม่มีทาง!

เฉียวซาง: "..."

ร้านทองตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ

สมัยนี้ทำเลดีๆส่วนใหญ่จะถูกจับจองไปทำร้านขายของเกี่ยวกับสัตว์อสูรหมดแล้ว ร้านทองแบบนี้ถ้าจะเปิดในทำเลดีๆคงเจ๊งแน่นอน

เฉียวซางเดินเข้าไปในร้านพร้อมหยาเป่าแล้วถามว่า "เจ้าของร้าน รับซื้อถุงมือทองคำไหมค่ะ?"

เจ้าของร้านซึ่งเป็นผู้หญิงกำลังหวีขนให้จิ้งจอกทรายขาว เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่งก่อนตอบ "เอาบัตรข้อมูลมาไหม?"

"เอามาค่ะ" เฉียวซางหยิบบัตรข้อมูลออกจากกระเป๋าแล้วยื่นวางไว้บนตู้กระจก

เจ้าของร้านเหลือบมองเธอแล้วก็หันไปมองสัตว์อสูรตัวจิ๋วที่ยืนอยู่ข้างๆเฉียวซาง แม้จะจำไม่ได้ว่าเป็นสัตว์อสูรอะไร แต่กลับรู้สึกว่ามันคุ้นตาแปลกๆ

เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ หยิบบัตรข้อมูลขึ้นมาดู แต่พอเลื่อนสายตาไปที่ช่องวันเดือนปีเกิดของเจ้าของบัตร เธอก็หยุดนิ่งไป

15 ปีเองเหรอ?

เธอแอบคิดในใจ วันนี้ถ้าไม่ฟันกำไรหนักๆคงเสียชื่อตัวเองแน่ๆ

จากนั้นก็ลูบขนจิ้งจอกทรายขาวอย่างใจเย็น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ตอนนี้ราคาทองคำอยู่ที่ 345 ต่อกรัม คิดดีแล้วหรือยังว่าจะขาย?"

เฉียวซางหรี่ตาลงนิดหน่อยก่อนถามกลับไปว่า "เจ้าของร้าน นี่ไม่ใช่ร้านทองที่ได้มาตรฐานใช่ไหมคะ?"

เจ้าของร้านรีบตอบอย่างไม่พอใจ "เด็กคนนี้พูดอะไรน่ะ! ร้านฉันมีใบอนุญาตเปิดกิจการนะ!"

เฉียวซางยังคงตอบด้วยท่าทีสงบ

"ถ้าเป็นร้านทองที่ได้มาตรฐาน ราคาทองควรปรับตามราคาตลาดโลกไม่ใช่เหรอคะ? ฉันจำได้ว่าราคาทองวันนี้อยู่ที่ 412 ต่อกรัม ต่างหาก"

คำพูดนี้ทำเอาเจ้าของร้านถึงกับอึ้งไป

ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะ "มีความรู้เรื่องทอง" แถมยังตรวจสอบราคาก่อนมาด้วย!

เธอยังพยายามหาทางเปลี่ยนเรื่อง

"อาชีพเราก็ต้องมีกำไรบ้างใช่ไหม?" เจ้าของร้านพูดพลางมองเฉียวซางที่ยังเด็กเหมือนคิดจะหลอกอีกครั้ง

แต่ทันใดนั้นจิ้งจอกทรายขาวที่นอนอยู่ก็เหลือบมองหยาเป่า

"ย่าห์!"

หยาเป่าอ้าปากโชว์เขี้ยวอันคมกริบ พร้อมส่งสายตาท้าทาย

จะเอาไง? จะสู้ไหม?

"ช่าช่า!"

จิ้งจอกทรายขาวตกใจจนลุกพรวดแล้วรีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านรีบปกป้องสัตว์อสูรของตัวเอง พูดเสียงแข็งแต่แฝงความกลัว "นี่เด็กน้อย! พูดดีๆไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องทำให้สัตว์อสูรดูน่ากลัวขนาดนี้ด้วย! ใช้สัตว์อสูรข่มขู่เหรอ?! โอเคๆฉันจะจ่ายให้ตามราคาทองวันนี้ก็ได้!"

เฉียวซาง: "..."

เกิดอะไรขึ้น?

เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วเจ้านี่มันข่มขู่อะไรยังไง?

"ย่าห์"

หยาเป่าเห็นท่าทีของสุนัขจิ้งจอกทรายขาวก็ทำหน้าเบื่อๆแล้วหุบเขี้ยวลงทันทีเหมือนไม่สนุกอีกต่อไป

นึกว่ามันอยากสู้ ดันขี้ขลาดขนาดนี้ ไม่สนุกเลยสักนิด

20 นาทีต่อมา

ยอดเงินในบัญชีของเฉียวซางเพิ่มขึ้นมาถึง 206,000 เหรียญพันธมิตร

เธอเดินออกจากร้านทอง พร้อมกับมองยอดเงินในบัญชีด้วยความรู้สึกชื่นชมจากใจ "พ่อของหลิวฉีเจี่ยนี่ใจกว้างจริงๆ!"

"ซุน!"

อสูรล่าสมบัติที่ล่องหนอยู่ มองถุงมือทองของตัวเองด้วยสายตาแน่วแน่

ต้องรักษาของชิ้นนี้ไว้ให้ดี มันมีค่า!

......

ไม่กี่วันถัดมา ด้วยการแข่งขันผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับมัธยมปลายแห่งชาติที่กำลังจะเริ่มขึ้น ทำให้โพสต์ของเฉียวซางในฟอรั่มยังคงได้รับความสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมเซินซุ่ยที่เข้ามาด่ากันไม่หยุด อีกทั้งนักเรียนจากโรงเรียนอื่นที่ซื้อข้อมูลไปก็ยืนยันแล้วว่าข้อมูลในโพสต์นั้นเป็นเรื่องจริงทุกอย่าง!

ผลคือโพสต์ของเธอกลายเป็นไวรัลไปในทันที

และนั่นทำให้เฉียวซางสามารถหาเงินเข้ากระเป๋าได้เรื่อยๆทุกวัน

"ย่าห์!"

"ซื้อ!"

"ซุน~"

"ซื้อ!"

"ลู่!"

"ซื้อ!"

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทั้งหยาเป่าและลู่เป่าที่ต้องฝึกความแข็งแกร่งทุกวันยังพอไหว แต่อสูรล่าสมบัติกลับอ้วนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะเตือนมัน "แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ พวกเรากำลังจะแข่งแล้ว แกอ้วนแบบนี้ การเคลื่อนไหวต้องช้าลงแน่ๆ"

"ซุน~"

อสูรล่าสมบัติลูบพุงกลมๆของตัวเอง ก่อนจะใช้เทเลพอร์ตโผล่ไปอยู่อีกฝั่งอย่างรวดเร็ว แล้วชูนิ้วเล็กๆออกมาเขย่า

"ไม่มีทาง! มันเทเลพอร์ตได้!"

เฉียวซาง: "..."

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา

พอหยิบขึ้นมาดู เธอก็เห็นว่าคนโทรมาคือรองผู้อำนวยการ

เมื่อรับสาย เสียงของหลิวเหยาก็ดังมาจากปลายสาย

"อีกสองวันก็จะถึงรอบคัดเลือกของการแข่งขันผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับมัธยมปลายแห่งชาติแล้ว พรุ่งนี้เช้า 8 โมงครึ่ง อย่าลืมมาที่สนามฝึกหมายเลข 1 ของโรงเรียนด้วยล่ะ"