บทที่ 286: นี่มันทักษะอะไรอีกล่ะเนี่ย?!
บทที่ 286: นี่มันทักษะอะไรอีกล่ะเนี่ย?!
ในขณะที่เห่อต้าเถากำลังลังเลสงสัย ลู่เป่าก็ยื่นปากเล็กๆออกมาพ่นละอองสีขาวลงบนพื้นดินในขณะหลบหลีกใบมีดลม
พื้นที่ที่ถูกละอองสีขาวพ่นผ่านกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งบางๆในชั่วพริบตา
ยังไม่ทันที่เฉียวซางจะเอ่ยอะไรออกมา ลู่เป่าก็เข้าใจความหมายของเฉียวซางในทันที และเริ่มไถลไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว
ความเร็วในการหลบหลีกเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ลู่~”
เมื่อรู้สึกว่าอันตรายจากใบมีดลมลดลง ลู่เป่าก็กลับมามีท่าทางเยือกเย็นเช่นเดิม
เก่งมากๆ... เฉียวซางเผยรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับแม่ที่ภูมิใจในตัวลูกสาว
“พุ่งโจมตีด้วยวิหคทะลวง!” เห่อต้าเถาเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบออกคำสั่งใหม่ทันที โดยไม่สนใจว่าสัตว์อสูรตัวนี้จะใช้ทักษะประเภทอะไรออกมา
ในเรื่องความเร็วอินทรีลมของเขาไม่เคยแพ้ใคร!
“ฟู่ว~!”
อินทรีลมร้องเสียงดัง ปีกของมันพับแน่น แล้วพุ่งตัวลงมายังลู่เป่าด้วยความเร็วสูง
ทั้งตัวของอินทรีลมถูกปกคลุมด้วยพลังงานสีแดงอ่อน และเมื่อความเร็วเพิ่มขึ้น พลังงานรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองสดใส
หากมองด้วยตาเปล่า มันดูเหมือนดาวตกที่ลากแสงสีเหลืองไปตามเส้นทาง
“ลู่!”
เมื่อเห็นท่าทางนี้ ลู่เป่าก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง ใช้ทั้งสี่ขาไถลไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างเต็มกำลัง
อย่างไรก็ตามความเร็วของลู่เป่าไม่อาจเทียบกับอินทรีลมที่ใช้วิหคทะลวงได้เลยแม้แต่น้อย
ปัง!!
เพียงแค่สองลมหายใจ อินทรีลมก็พุ่งชนลู่เป่าอย่างแม่นยำ
แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นสัตว์อสูรระดับกลางเหมือนกัน แต่ขนาดตัวของพวกมันต่างกันมาก การโจมตีครั้งนี้ทำให้ลู่เป่าลอยกระเด็นไปจนถึงเส้นขอบสนาม
“ลู่...”
แม้ว่าลู่เป่าจะได้รับบาดเจ็บและต้องต่อสู้ดิ้นรนตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้ความอึดของมันเหนือกว่าสัตว์อสูรประเภทน้ำทั่วไป มันไม่ได้สลบไปในทันที ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ สะบัดหัวพยายามทำให้ตัวเองตื่นขึ้น
ในขณะนั้นเองเห่อต้าเถาก็สังเกตเห็นตำแหน่งของสัตว์อสูรสีฟ้าอ่อน และเปลี่ยนแผนการโจมตีในทันที
“ลมกระโชก!”
บางครั้งไม่จำเป็นต้องเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยการโจมตีตรงๆ เพียงแค่ทำให้พวกมันออกนอกสนามก็เพียงพอแล้วที่จะชนะ
เห่อต้าเถาที่มั่นใจเต็มเปี่ยมคิดว่าสถานการณ์นี้อยู่ในกำมือแล้ว ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
การใช้ทักษะอื่นเพื่อโจมตีล้มคู่ต่อสู้ก็ไม่ใช่วิธีที่แย่ เพียงแต่ว่าท่าเหล่านั้นใช้พลังงานมากเกินไป อินทรีลมยังต้องสู้ในรอบถัดไป ซึ่งอาจเจอกับอสูรล่าสมบัติที่เฉียวซางจะส่งออกมา ดังนั้นเขาต้องเก็บพลังงานไว้ให้มากที่สุด
“ฟู่ว!”
อินทรีลมกางปีกออก เตรียมพร้อมจะสร้างลมกระโชก
ในตอนที่พรายเกล็ดน้ำค้างถูกพุ่งชนจนกระเด็น สวี่อี้เสวียนที่เฝ้าดูอยู่ก็หลับตาเอามือปิดหน้าตัวเองไม่กล้าดูต่อ
“จบกัน! เห่อต้าเถาต้องโดนจับแน่!”
สัตว์อสูรใกล้สูญพันธุ์! นี่คือสัตว์อสูรใกล้สูญพันธุ์นะ!
ในตอนที่ทุกคนคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้กำลังจะจบลง...
“ฟู่ว…”
อินทรีลมหยุดการเคลื่อนไหว และเผยสีหน้าเจ็บปวด
นี่แหละที่รออยู่! เฉียวซางจับจังหวะได้และตะโกนออกมา “เรียกฝน!”
“ลู่!”
ลู่เป่าแหงนหน้าร้องเสียงดัง
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นชื้นทันที ก้อนเมฆสีเข้มปรากฏขึ้นเหนืออินทรีลม
ในวินาทีถัดมา ฝนเม็ดเรียวเล็กเหมือนเข็มก็เริ่มร่วงหล่นลงมา
“ฟู่ว...”
อินทรีลมที่ถูกฝนซัดร่างกายเริ่มอึดอัด ความสูงในการบินลดลงมาเล็กน้อย
แม้ว่าวิหคทะลวงจะเป็นท่าที่ทรงพลังมากในบรรดาทักษะระดับกลาง แต่ก็มีข้อเสียร้ายแรง นั่นคือสัตว์อสูรที่ใช้ท่านี้จะได้รับความเสียหายบางส่วนเช่นกัน
เฉียวซางวิเคราะห์ไว้แล้วว่าลู่เป่าน่าจะสามารถทนทานการโจมตีนี้ได้หนึ่งครั้งแน่ๆ
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ก่อนหน้านี้ เฉียวซางหาจังหวะที่เหมาะสมให้ลู่เป่าใช้เรียกฝนไม่ได้ เพราะนี่เป็นทักษะระดับสูงที่ลู่เป่ายังชำนาญไม่เพียงพอ การใช้ทักษะต้องใช้เวลาร่ายเล็กน้อย ซึ่งอาจถูกอินทรีลมขัดขวางได้ในระหว่างนั้น
ด้วยเหตุนี้สถานการณ์ทางด้านของเธอเลยค่อนข้างเสียเปรียบมาโดยตลอด
แต่ใครจะคาดคิดว่าโอกาสจะถูกส่งมาถึงมือแบบนี้
เฉียวซางคิดแล้วก็ยิ่งดีใจ แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกตัว รีบกดมุมปากที่กำลังยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นี่แค่การต่อสู้ธรรมดาเอง! อย่าหลุดยิ้มออกมานะ!
“แสงแห่งการรักษา!” เฉียวซางปรับสีหน้าให้้กลายเป็นเรียบเฉยแล้วตะโกนออกคำสั่ง
“ลู่!”
เสียงยังไม่ทันจบ ลู่เป่าก็รีบตอบสนองทันที ร่างกายของมันถูกแสงสีน้ำเงินเจิดจ้าห่อหุ้มในชั่วพริบตา
ข้างสนาม
ทุกคนกำลังพูดคุยอย่างตื่นเต้น
“สุดยอดไปเลย! นี่มันเรียกฝนนี่นา! กลายเป็นว่าสัตว์อสูรทั้งสามของเฉียวซางเรียนรู้ทักษะระดับสูงได้หมดเลย!” เฉินเจี๋ยเบิกตากว้างพลางอุทาน
จางเต๋อโจวที่ลืมความเสียใจไปชั่วครู่กล่าวด้วยความตกใจ “ให้ตายเถอะ! ทักษะระดับสูงมันเรียนง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?! ทำไมเฉียวซางสามารถฝึกสัตว์อสูรให้ใช้ได้ทุกตัวเลยนะ!”
ทันใดนั้น นักเรียนชายที่สวมเสื้อคลุมสีขาวกล่าวอย่างประชดประชัน “ไม่ต้องแข่งแล้วมั้ง! ฉันพนันเลยว่าอาจารย์ซุนตอนนี้คงหัวเราะจนฟันหลุดออกมาแล้วแน่ๆ พวกนายสามคนเตรียมตัวแข่งภายในทีมเพื่อตัดสินตัวสำรองได้เลย”
จางเต๋อโจว: “...”
จะทำยังไงดี ใจมันเจ็บอีกแล้ว...
สวี่อี้เสวียน ที่ได้ยินบทสนทนา รีบลดมือลงมาดูสถานการณ์ภายในสนาม
สิ่งที่เห็นคือฝนบางๆตกลงมาที่ใจกลางสนาม และผู้สร้างฝนนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกไปจากพรายเกล็ดน้ำค้างที่กำลังปล่อยแสงสีฟ้าสว่างไสวไปทั่วทั้งร่าง
โอ้โห!
นี่มันทักษะอะไรอีกล่ะเนี่ย?!
ทำไมไม่เคยเห็นสัตว์อสูรประเภทน้ำหรือสัตว์อสูรประเภทน้ำแข็งตัวอื่นใช้เลย!
สวี่อี้เสวียน คิดในใจ แต่ก็เอ่ยถามออกมา “นี่มันทักษะอะไร? มีใครรู้บ้างไหม?”
ทุกคนต่างพากันถอนหายใจและส่ายหัว รวมถึงนักเรียนชายที่ก่อนหน้านี้รู้จักลักษณะเฉพาะตัวของสัตว์อสูรประเภทน้ำด้วย
ไม่รู้เลยสักนิดว่าทักษะนั่นมันคืออะไรกันแน่ นี่มันน่าอึดอัดใจชะมัด
แน่นอนว่าคนที่อึดอัดใจหนักที่สุดในตอนนี้ก็คือเห่อต้าเถา
ตอนนี้เขาอยากจะก่นด่าออกมาแบบไม่เป็นภาษา
ทั้งที่คิดว่าตัวเองชนะแน่ๆ ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขนาดนี้?!
สัตว์อสูรสีฟ้าอ่อนตัวนี้ โดนโจมตีด้วยวิหคทะลวงเข้าไปแท้ๆ แต่กลับยังมีแรงเหลือมากพอจะเรียกฝนซึ่งเป็นทักษะระดับสูงได้อีก?!
ทั้งที่ดูตัวเล็กๆ แถมไม่น่าจะมีพลังป้องกันที่สูง แต่ว่าทำไมมันถึงอึดขนาดนี้!
ในใจของเห่อต้าเถากำลังคำรามด้วยความคับข้อง
แม้ว่าในใจเขาจะหวีดร้อง แต่สายตาก็ยังจับจ้องสถานการณ์ในสนามอย่างใกล้ชิด
เมื่อเห็นร่างของสัตว์อสูรสีฟ้าอ่อนปล่อยแสงสีฟ้าออกมา แม้จะไม่รู้ว่านั่นคือทักษะอะไร แต่ในใจเห่อต้าเถาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
ต้องหยุดมัน!
ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่โชกโชน ทำให้เห่อต้าเถาตัดสินใจในทันที
“ใช้ลมกรดเร็วเข้า!”
“ฟู่ว!”
อินทรีลมที่เริ่มปรับตัวกับความเจ็บปวดบนร่างได้แล้ว ก็ใช้ปีกฟาดอย่างแรงปล่อยใบมีดที่เกิดจากอากาศหลายสายพุ่งฝ่าฝนไปโจมตีลู่เป่าที่ยังคงเรืองแสงสีฟ้า
สวี่อี้เสวียนยกมือขึ้นปิดตาอีกครั้งไม่กล้าดู
เห่อต้าเถา วันนี้หมอนี่ต้องโดนจับโยนเข้าคุกแน่ๆ!
ส่วนคนอื่นๆก็พากันกลั้นลมหายใจ มองไปยังสนามอย่างตื่นเต้น
ใบมีดอากาศไม่ได้ทำลายหรือชะงักทักษะที่ก่อให้เกิดแสงสีฟ้า เพราะแสงสีฟ้าจางหายไปก่อนที่ใบมีดจะมาถึง
“ลู่~”
สิ่งที่ทุกคนเห็นคือพรายเกล็ดน้ำค้างที่ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ ปรากฏตัวอย่างสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลังเหมือนตอนที่พึึ่งเริ่มการแข่งขัน
ทุกคน: “???”