บทที่ 280: ไปเข้าร่วมทีมโรงเรียนของปีสามซะ

เวลา 6:50 น. เฉียวซางลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอทำคือเข้าสู่จิตสำนึกและเปิดอ่านตำราอสูร

[เรียกฝน (ขั้นต้น 83/100) +]

เมื่อเห็นว่าค่าความชำนาญของทักษะเรียกฝนเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบจุดตลอดทั้งคืน เฉียวซางกลับมาสู่โลกแห่งความจริง มองเพดานอยู่นานสิบกว่าวินาทีก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ดูเหมือนว่าเมื่อคืนลู่เป่าคงแทบไม่ได้หลับเลย ถ้าฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆไม่รู้ว่าร่างกายมันจะทรุดโทรมหรือเปล่า...”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉียวซางนั่งอยู่บนหลังหยาเป่า เคี้ยวขนมปังระหว่างเดินทางไปโรงเรียน

ตอนนี้ความฮือฮาเกี่ยวกับหยาเป่าเริ่มซาลงแล้ว คนที่อยากถ่ายรูปก็ถ่ายกันไปหมดแล้ว ถึงแม้เจ้าอสูรล่าสมบัติจะไม่ได้มีลายกากบาทบนหน้า ก็ไม่ได้ทำให้ใครหันมามองมากนัก

ริมถนนที่ห่างจากโรงเรียนมัธยมเซินซุ่ยเพียงแค่ถนนเส้นเดียว กลิ่นหอมจากร้านขายแป้งเครปทอดก็ลอยมา มีเพียงคนเดียวที่ยืนรออยู่

ส่วนร้านแป้งเครปอีกเจ้าที่อยู่ข้างกัน ถึงจะมีกลิ่นไหม้จางๆแต่กลับมีคนต่อแถวยาวเหยียด

สาเหตุน่ะเหรอ? ก็แค่เพราะเครปของร้านนั้นทำโดยเจ้าพิราบอวบตัวหนึ่ง

แม้ว่าพิราบอวบจะเป็นสัตว์อสูรที่พบได้ทั่วไป แถมรสชาติของเครปก็ไม่ได้อร่อยอะไร แต่คนก็ยังอยากอุดหนุนมันอยู่ดี

นี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้ผู้ฝึกสัตว์อสูรหลายคนอยากให้สัตว์อสูรของตัวเองเรียนรู้ความสามารถแปลกๆในชีวิตประจำวันสักอย่างสองอย่าง เพราะต่อให้ชีวิตจะล้มเหลว แต่ก็ยังพอมองหาหนทางทำมาหากินได้

ที่เป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก เพราะในโลกแบบนี้ สิ่งที่เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรล้วนดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ

ห้องปีหนึ่ง ห้องหนึ่ง

ทันทีที่เฉียวซางก้าวเข้าห้องเรียน เธอก็พบว่าปกติเวลานี้ที่เพื่อนร่วมชั้นมักจะนั่งสมาธิกัน แต่วันนี้ทุกคนกลับหันมามองเธอด้วยสายตาอันร้อนแรง

แค่ได้ที่หนึ่งแข่งฟาดกระเบื้องด้วยมือเปล่าในงานกีฬา ทำไมต้องมองฉันเหมือนสัตว์อสูรหายากด้วย… เฉียวซางรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

“ซุน~”

เจ้าอสูรล่าสมบัติปรากฏตัวออกมา โบกมือทักทายทุกคนอย่างกระตือรือร้น

ดูเหมือนมันจะคิดว่าเพราะมันได้ที่หนึ่งจากการแข่งฟาดกระเบื้อง คนเลยจ้องมองมาที่พวกมัน

หลังจากเฉียวซางนั่งลงที่โต๊ะเรียน จินเฟยฟานก็อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบาๆ “มีคนบอกว่าเธอมีสัตว์อสูรตัวที่สามแล้ว จริงเหรอ?”

เฉียวซางชะงักไปครู่หนึ่ง “ใครบอกน่ะ?”

“ฉันก็ว่าอยู่ นี่มันน่าจะเป็นข่าวลือเกินจริงสินะ” จินเฟยฟานถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าเฉียวซางไม่ได้ตอบรับเรื่องนี้ “จางซู่โจวเป็นคนพูดเปิดประเด็นขึ้นมาตอนเช้าน่ะ เขาบอกว่าฟังมาจากพวกปีสองอีกที”

เฉียวซางรู้ได้ในทันทีว่าแหล่งข่าวมาจากไหน ซือเกาฟง

คนที่รู้เรื่องสัตว์อสูรตัวที่สามของเธอในปีีสองมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น จะว่าไปข่าวกระจายเร็วเหมือนกันนะ… เฉียวซางคิดในใจ ก่อนจะพูดขึ้น

“ฉันรู้แล้วว่าใครปล่อยข่าว”

“ใคร?” จินเฟยฟานถามด้วยความอยากรู้

“ซือเกาฟง รุ่นพี่ปีสองที่อยู่ในทีมโรงเรียนน่ะ” เฉียวซางตอบ “เมื่อวานตอนไปศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรเพื่ออัปเดตข้อมูลสัตว์อสูรตัวที่สาม เขาก็อยู่ด้วยกันพอดี”

เมื่อได้ยินแค่ครึ่งหลังของประโยค จินเฟยฟานก็ถึงกับสะอึก

อยู่ด้วยกันพอดี...

ข้อมูลที่เฉียวซางพูดมานั้นมันเยอะเกินไป!

เปลี่ยนข้อมูลของสัตว์อสูรตัวที่สาม… เดี๋ยว! อัปเดตข้อมูลเหรอ?!

จินเฟยฟานมองเฉียวซางด้วยสีหน้าตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพูดว่า “อัปเดตข้อมูลหมายความว่าอะไร?”

“ก็ตรงๆตัวเลย อัปเดตข้อมูลนั่นแหละ” เฉียวซางตอบแบบเรียบ ๆ

จินเฟยฟาน: “!!!”

การอัปเดตข้อมูลสัตว์อสูร ส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวกับการวิวัฒนาการเท่านั้น! หมายความว่า เฉียวซางไม่เพียงแค่มีสัตว์อสูรตัวที่สาม แต่มันยังวิวัฒนาการแล้วด้วย?!

คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงฮือฮาทันทีในหมู่เพื่อนร่วมห้อง

แม้ว่าเฉียวซางจะพูดเสียงเบา แต่ห้องเรียนนั้นเงียบมาก แถมเพื่อนๆทุกคนยังจ้องมองมาทางเธออยู่

คนที่นั่งห่างออกไปอาจไม่ได้ยินชัดเจน แต่โต๊ะข้างๆได้ยินทุกคำเต็มสองหู

เฉียวซางอัปเดตข้อมูลสัตว์อสูรตัวที่สาม! สรุปข่าวลือนั่นมันเรื่องจริงเหรอเนี่ย?!

ข่าวนี้มันยิ่งกว่าเรื่องที่จางซู่โจวเล่าเสียอีก!

ถึงไม่อยากเชื่อ แต่คนที่พูดคือเฉียวซางเอง ดังนั้นไม่มีทางผิดแน่

ความน่าเชื่อถือของเฉียวซางในหมู่นักเรียนปีเดียวกันนับว่าสูงลิบฟ้าเพราะความสำเร็จที่เธอทำได้

เหล่าอัจฉริยะที่มักถูกใช้เป็นแบบอย่างในห้องเรียนต่างรู้สึกถึงช่องว่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

มนุษย์ทุกคนล้วนเกิดมาเหมือนกัน แต่ทำไมระหว่างคนกับคนถึงได้มีความแตกต่างมากมายขนาดนี้!

บางอย่างอาจชดเชยได้ด้วยความพยายาม แต่บางอย่างก็เป็นเรื่องของพรสวรรค์ล้วนๆ!

เฉียวซางมองจินเฟยฟาน ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนถูกฟ้าผ่า

“ซุน…”

เจ้าอสูรล่าสมบัติที่ถูกละเลยตลอดมาค่อยๆหายตัวไปอย่างเงียบๆ

ที่แท้ไม่ได้สนใจมันหรอกเหรอ… น่าอายจังเลย

เฉียวซางไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันหน้า หลับตา และเริ่มทำสมาธิ

เมื่อสัตว์อสูรอย่างหยาเป่าตั้งใจฝึกฝนขนาดนั้น เจ้าของเองก็ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตามหลัง

เมื่อเห็นเฉียวซางหลับตา เพื่อนร่วมชั้นก็พากันหันกลับไปทำสมาธิต่อ

สามนาทีต่อมา มีอุ้งเท้าหนึ่งจิ้มแก้มของเฉียวซาง

เฉียวซางคิดว่าเป็นเจ้าอสูรล่าสมบัติ เธอจึงไม่ได้สนใจ

แต่เจ้าอุ้งเท้าไม่หยุดแค่นั้น จิ้มอีกสองครั้ง

“อย่ากวนสิ” เฉียวซางพูดเบา ๆ โดยยังหลับตาอยู่

แต่พอพูดจบ อุ้งเท้านั่นกลับจิ้มรัวอีกสามครั้ง แถมแรงขึ้นอีกเท่าตัว

อะไรเนี่ย ชักติดใจการจิ้มแล้วเหรอ…

“แกทำอะไรของ…” เฉียวซางลืมตาขึ้นมา กำลังจะถามเจ้าอสูรล่าสมบัติ แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คำพูดก็จุกคอหอย

“อาจารย์เซี่ยน! อาจารย์มา… เฮ้ย!”

ยังไม่ทันพูดจบ ค้างคาวล่องมิติที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็โบกอุ้งมือขวาเบาๆ คำว่า “เฮ้ย” ที่ออกจากปากเธอหายวับไปในมิติทันที

เพื่อนร่วมชั้นที่ได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่เห็นคือภาพเฉียวซางหายตัวไป

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง

“เมื่อกี้นั่นใช่อาจารย์เซี่ยนหรือเปล่า?” หวังจี้หางถามขึ้น

“สัตว์อสูรตัวนั้นที่อยู่ข้างรองผู้อำนวยการใช่ไหม?” เพื่อนชายข้างๆถามกลับ

แม้ว่าบางคนจะไม่เคยเห็นค้างคาวล่องมิติมาก่อน แต่ชื่อเสียงของมันก็เป็นที่รู้จักดี

“ใช่ ตัวนั้นแหละ” หวังจี้หางตอบ

นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ข่าวลือในโรงเรียนดูเหมือนจะจริงแฮะ รองผู้อำนวยการคงเป็นญาติของเฉียวซางจริงๆนั่นแหละ”

......

ในขณะเดียวกัน สองคนที่ถูกลือว่ามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกำลังจ้องหน้ากันอยู่

“ท่านรองผู้อำนวยการค่ะ ต่อไปถ้าจะให้อาจารย์เซี่ยนไปพาตัวฉันมาช่วยบอกล่วงหน้ากันหน่อยได้ไหมค่ะ!”

“พรายน้ำครามของเธอวิวัฒนาการแล้วเหรอ?!”

ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน

หลิวเหยาหันไปมองค้างคาวล่องมิติ “เซี่ยน แกไม่ได้บอกเธอก่อนเหรอ?”

“เซี่ยน~”

ค้างคาวล่องมิติทำหน้าเหมือนลังเล ยื่นอุ้งเท้าสั้นที่จิ้มแก้มเฉียวซางขึ้นมา พร้อมส่งเสียงเรียกหนึ่งครั้ง

มันบอกแล้วนะ!

เฉียวซาง: “???”

เฉียวซางเกือบหัวใจวาย แกเรียกแบบนั้นน่ะเหรอว่า บอกล่วงหน้า?!

“ช่างเรื่องนั้นไปเถอะ มาพูดเรื่องของเธอก่อนดีกว่า” หลิวเหยาทำหน้าจริงจัง “เช้านี้ฉันได้ยินข่าวว่าเมื่อวานเธอไปศูนย์รับรองผู้ฝึกสัตว์อสูรเพื่อแก้ไขข้อมูลสัตว์อสูร ฉันรู้ว่าสัตว์อสูรตัวที่สามของเธอคือพรายน้ำคราม ซึ่งเธอน่าจะทำสัญญากับมันมานานแล้ว แต่ทำไมเพิ่งไปแก้ไขข้อมูลเมื่อวาน”

“ฉันเลยไปสืบดูพบว่าคนที่ปล่อยข่าวคือซือเกาฟงจากปีสอง ฉันเลยถามเขา เห็นเขาเล่าว่าเธอไปอัปเดตข้อมูลของสัตว์อสูรสีฟ้าจางๆตัวหนึ่ง”

หลิวเหยาสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “พรายน้ำครามของเธอวิวัฒนาการแล้วจริงๆเหรอ?”

ข่าวนี่กระจายเร็วชะมัด… เฉียวซางพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

หลิวเหยานิ่งไปสิบกว่าวินาทีก่อนพูดว่า

“เธอไปเข้าร่วมทีมโรงเรียนของปีสามซะ”