บทที่ 274: ฉันอยากซื้อให้แกเอง

อสูรล่าสมบัติมีแววตาแน่วแน่ พลันพลังงานหนาแน่นสีขาวก็รวมตัวอยู่บนอุ้งมือขวาที่มันยกขึ้น

ปัง!

เมื่ออุ้งเท้าขวาตกลงมา แผ่นกระเบื้องที่วางซ้อมเอาไว้กว่าสิบชั้นแตกออกเป็นสองส่วนทันที

"ซุน!!"

เมื่อมองกระเบื้องที่แตกกระจายบนพื้น อสูรล่าสมบัติเลียนแบบแชมป์ศิลปะการต่อสู้ในคลิปวิดีโอที่เคยดู มันยกมือสองข้างขึ้นสูง ส่งเสียงคำรามราวกับผู้ชนะ

รอบข้างเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงเชียร์กึกก้องราวกับแชมป์ได้รับการประกาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"เชี่ย! มันใช้ฟาดกระเบื้องได้จริงๆด้วย!"

"ใครถ่ายวิดีโอไว้บ้าง!? ส่งให้หน่อยเดี๋ยวนี้เลย!"

"อ้ายบ่อยากเชื่อสายตาว่าภาพตรงหน้าซิเป็นความจริง.....สัตว์อสูรประเภทผีใช้ทักษะประเภทต่อสู้ได้ยังไงเนี่ย? ฉันนึกว่าข่าวนั่นจะลือกันแค่มั่วๆซะอีก"

"ถึงเจ้าตัวนี้จะดูตัวเล็กแคระแกร็นไปหน่อยก็เถอะ แต่พลังของมันโหดเหี้ยมกว่าอสูรล่าสมบัติทั่วไปมากเลยทีเดียว"

"ไหนข่าวลือบอกว่าเจ้าอสูรล่าสมบัติของเฉียวซางตอนที่ยังเป็นผีล่าสมบัติก็ฝึกทักษะฟาดกระเบื้องจนถึงขั้นไร้ที่ติแล้วไง แถมยังลือกันอีกว่าสามารถไล่ทุบพวกรุ่นพี่ได้อย่างราบคาบ แต่ดูจากแรงฟาดกระเบื้องเมื่อกี้ ฝีมือเหมือนจะยังไม่ชำนาญเท่าไหร่เลย"

"นายนี่มันไม่รู้อะไรเอาซะบ้างเลย! ไม่มีใครเขาโชว์พลังทั้งหมดตั้งแต่แรกหรอก เฉียวซางต้องสอนให้เจ้าอสูรล่าสมบัติควบคุมพลังไว้แน่ๆ"

"เออที่พูดมาก็ฟังดูมีเหตุผลแฮะ!"

หลิวฉีเจี่ยยืนตะลึงจนไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ทำสัญญากับสัตว์อสูรประเภทต่อสู้ เขาไม่เคยเชื่อว่าเจ้าอสูรล่าสมบัติของเฉียวซางจะใช้ทักษะฟาดกระเบื้องได้

ทักษะนี้ต้องอาศัยเทคนิคการใช้พลังที่ลื่นไหล พละกำลังในร่างกายต้องประสานกัน ไม่ว่าจะเป็นแรงบีบ แรงข้อมือ หรือพลังจากแขนขาที่สนับสนุนแรงระเบิด ทั้งหมดต้องฝึกจนถึงระดับหนึ่งถึงจะเรียนรู้ได้

สัตว์อสูรประเภทผีไม่มีแม้กระทั่งกล้ามเนื้อ การสร้างร่างกายให้เป็นรูปธรรมยังต้องพึ่งพลังงาน คุณสมบัติทางร่างกายของพวกมันแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้ทักษะประเภทต่อสู้

แต่ความเชื่อนั้นพังทลายลงในเสี้ยววินาทีที่เจ้าอสูรล่าสมบัติโชว์ทักษะฟาดกระเบื้อง

หลิวฉีเจี่ยที่ยังตะลึงจ้องมองอสูรล่าสมบัติที่ยกอุ้งเท้าสั้นๆขึ้นฉลองชัยชนะ โดยไม่ทันสังเกตว่าเจ้าลิงกล้าหาญของตัวเองแอบมองมาทางเขาหลายครั้งแล้ว

"หยงงงงงงง!!"

เจ้าลิงส่งเสียงร้องเรียกความสนใจจากผู้ฝึกของมันที่เอาแต่จ้องเจ้าตัวเล็กแบบไม่วางตา

เมื่อเสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้นอีกครั้ง การคัดเลือกในรอบแรกจบลง สัตว์อสูรที่ตกรอบคือเจ้าหนูโพรงทรายของหลี่เจียงจากห้องสอง และปลาคาร์ปวงแหวนของจ้าวฟางรุ่ยจากห้องแปด เหลือผู้เข้าแข่งขันเพียง 11 ตัว และมีเพียงเจ้าอสูรล่าสมบัติของเธอที่ไม่ใช่ประเภทต่อสู้

"อสูรล่าสมบัติ! สู้เขา!"

"ฉันรักแก! อสูรล่าสมบัติ!"

"ห้องหนึ่งสู้ๆ! เฉียวซางสู้ๆ! อสูรล่าสมบัติสู้ๆ!"

"สมบัติน้อยสู้ๆ! ซุนเป่าสู้ตาย!"

"อ๊ากกกก!!"

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ล้นหลามที่มีแต่ชื่อเจ้าอสูรล่าสมบัติ เจ้าลิงกล้าหาญพ่นลมหายใจฟึดฟัด มันมองกองกระเบื้องตรงหน้าด้วยสายตาโกรธแค้นเหมือนเจอศัตรูคู่อาฆาต ก่อนจะฟาดอุ้งมือลงไป

ปัง!

แผ่นกระเบื้องแตกกระจายตามคาด

"หยงงงงงง!!"

เจ้าลิงชูแขนขึ้นตะโกนอย่างฮึกเหิม ทว่าเมื่อมันรอฟังเสียงเชียร์ กลับได้ยินแต่เสียงคนชมเจ้าอสูรล่าสมบัติ

"เจ้าอสูรล่าสมบัติโคตรเจ๋งเลย!"

"ดูสิ มันทำลายไปตั้ง 15 แผ่นแต่ยังดูชิวๆอยู่เลย!"

"สุดยอด อสูรล่าสมบัติทรงพลังที่สุด!"

"หยงงงงงง!!"

เมื่อไม่มีใครสนใจ เจ้าลิงหันไปคำรามใส่เจ้าอสูรล่าสมบัติตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

"ซุน?"

เจ้าอสูรล่าสมบัติเพียงกระพริบตาปริบๆด้วยสีหน้าซื่อๆ

"หยงงงงงงง!!"

เจ้าลิงแสดงความไม่พอใจ ชี้ชัดว่ามันต้องการที่หนึ่ง

"ซุน"

เจ้าอสูรล่าสมบัติลูบไหล่เจ้าลิงเบาๆอย่างปลอบโยน ก่อนตอบด้วยสีหน้าใจเย็นว่า ไม่ต้องห่วง รอบหน้าที่หนึ่งจะยกให้ แต่รอบนี้ฉันขอนะ

"หยงงงงงง!!"

เจ้าลิงที่ได้ยินถึงกับแทบคลั่ง

ในการแข่งขันรอบต่อมาการฟาดกระเบื้องกลายเป็นการแสดงของเจ้าอสูรล่าสมบัติและเจ้าลิงแทบจะสองตัวเท่านั้น

จนมาถึงรอบที่แปดที่ต้องฟาดกระเบื้อง 35 แผ่น

"หยงงงงง!!"

เจ้าลิงที่กำลังฮึกเหิมสูงสุด ฟาดกระเบื้องอย่างบ้าคลั่ง

"ซุน…"

เจ้าอสูรล่าสมบัติกลับลังเล มันมองกองกระเบื้องที่สูงจนเกือบถึงหัวตัวเองด้วยความไม่มั่นใจ

มันไม่เคยฟาดกระเบื้องมากขนาดนี้มาก่อน

"ซุน…"

สุดท้ายเจ้าอสูรล่าสมบัติหันไปมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันอย่างขอความมั่นใจ...

เฉียวซางสังเกตว่าเจ้าอสูรล่าสมบัติกำลังมองมา เธอรีบตะโกนออกไปด้วยเสียงดังว่า

“สู้เขา! เหลืออีกแค่ก้าวเดียวแกก็จะได้ถุงมือทองคำแล้ว!”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะแก้ไขด้วยเสียงที่ยิ่งดังขึ้นไปอีก “ไม่สิ! ถุงมือทองคำเหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้นแกก็จะได้มันแล้ว!”

“ซุน!”

อสูรล่าสมบัติพลันมีแววตามุ่งมั่นอีกครั้ง พร้อมพลังใจที่พลุ่งพล่านขึ้นมาใหม่

หลิวฉีเจี่ย: “….”

เขารู้สึกเหมือนใจถูกบีบจนแน่น เมื่อได้ยินคำพูดปลุกใจของเฉียวซางและเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้าอสูรล่าสมบัติ เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที

ไอ้ถุงมือทองคำนี่มันเอาไว้กระตุ้นเจ้าอสูรล่าสมบัตินี่เอง!

ถ้าเจ้าอสูรล่าสมบัติชนะเพราะถุงมือนี่ เขาคงไม่พ้นกลายเป็นคนซวยที่สุดในวันนี้

“เจ้าหยงอย่างแพ้มันนะ! สู้ให้สุดใจขาดดิ้นไปเลย!” หลิวฉีเจี่ยตะโกนสุดเสียง

“หยงงงงง!!”

ลิงกล้าหาญที่กำลังฮึกเหิมยิ่งได้ยินเสียงผู้ฝึกของมันก็ถึงกับอึ้ง มันน้ำตาคลอเบ้าอย่างซาบซึ้ง

ในที่สุดมันก็ถูกสนใจแล้ว!

ปรี๊ดดดด!

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง

“ซุน!”

“หยงงงงงง!!”

เจ้าอสูรล่าสมบัติและเจ้าลิงกล้าหาญปลดปล่อยพลังในร่างทั้งหมดลงสู่อุ้งมือของตัวเอง

ครั้งนี้เจ้าอสูรล่าสมบัติเลือกใช้มือข้างซ้าย

ปัง!

แผ่นกระเบื้องแตกกระจายเต็มพื้นไปหมด

กรรมการเดินเข้ามาตรวจสอบกองกระเบื้องที่เหลือ ก่อนจะบันทึกและประกาศด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อสูรล่าสมบัติ 35 แผ่น เจ้าลิงกล้าหาญ 34 แผ่น”

“ซุน?”

เจ้าอสูรล่าสมบัติกระพริบตาปริบ ๆมันยังไม่เข้าใจว่าใครชนะ

เฉียวซางพุ่งมาอุ้มเจ้าอสูรล่าสมบัติเข้าสู่อ้อมกอดด้วยความตื่นเต้น “ซุนเป่า! พวกเราชนะแล้ว!”

สำหรับการแข่งขันกีฬาปกติ เฉียวซางมักไม่ตื่นเต้นอะไรเพราะมันเน้นการมีส่วนร่วมมากกว่า แต่คราวนี้มันต่างออกไป เพราะรางวัลคือถุงมือทองคำ

นี่ไม่ใช่แค่ถุงมือ นี่คือเงินก้อนโตที่มาในรูปถุงมือทองคำชัดๆ!

“ซุน!”

เมื่อได้ยินว่าชนะ เจ้าอสูรล่าสมบัติก็ถูหน้าเจ้าผู้ฝึกของมันด้วยหัวเล็กๆอย่างดีใจ

เพื่อนนักเรียนที่ล้อมรอบส่งเสียงเชียร์ดังลั่น

การแข่งขันฟาดกระเบื้องในหมู่นักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งครั้งนี้ ทั้งคาดไม่ถึงและไม่แปลกใจในเวลาเดียวกัน

แม้ข่าวลือก่อนหน้านี้จะดูน่าเหลือเชื่อ แต่การได้เห็นกับตาว่าสัตว์อสูรประเภทผีใช้ทักษะประเภทต่อสู้ได้ มันให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไปอีกแบบ

โดยเฉพาะเมื่อเจ้าอสูรล่าสมบัติตัวเล็กจิ๋วยืนอยู่ท่ามกลางสัตว์อสูรประเภทต่อสู้ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ถึงจะพูดว่าเจ้าอสูรล่าสมบัติมีโอกาสชนะ แต่ในใจก็ยังอดคิดไม่ได้ว่ามันไม่น่าเป็นไปได้

และเมื่อมันชนะจริงๆ ความรู้สึกทั้งตกใจและประทับใจก็ปะทุขึ้นมา

“หยงงง…”

เจ้าลิงกล้าหาญยืนคอตกด้วยความผิดหวัง

หลิวฉีเจี่ยเดินเข้ามาลูบหัวมันพลางปลอบใจ “แกเก่งมากแล้วนะ ปกติแกทำลายได้แค่ 32 แผ่น รอบนี้เพิ่มได้อีกตั้งสองแผ่น ถือว่าพัฒนามากเลย”

“หยงงง…”

เฉียวซางเดินเข้ามามองหลิวฉีเจี่ยที่กำลังปลอบเจ้าลิง เธอไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องเขาด้วยสายตาเจิดจ้า

หลิวฉีเจี่ยที่รู้สึกถึงสายตานั้น เกาหัวตัวเองก่อนจะถามขึ้น “เธออยากได้ถุงมือทองคำไซส์ไหน?”

เฉียวซางยิ้มพลางยื่นมือของตัวเองออกมา “ขนาดเท่ามือฉันนี่แหละพอ”

“ซุน?!”

เจ้าอสูรล่าสมบัติเบิกตาโต ถุงมือทองคำไม่ใช่ของมันเหรอ?!

เฉียวซางเหลือบมองอุ้งเท้าของเจ้าอสูรล่าสมบัติที่เล็กกว่าฝ่ามือเธอครึ่งหนึ่ง เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ถุงมือทองคำของแก ฉันไม่อยากให้ใครซื้อให้ ฉันอยากซื้อให้แกเอง”

“ซุน~”

เจ้าอสูรล่าสมบัติดีใจจนถูหน้าเจ้าผู้ฝึกของมันด้วยความสุข

หลิวฉีเจี่ย: “….”

หลังจากหลิวฉีเจี่ยเดินจากไป เฉียวซางก็เดินไปทางสนามวิ่งข้ามรั้ว 400 เมตร

ยังไม่ทันก้าวไปสองสามก้าว เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลัง “เฉียวซาง ยินดีด้วยนะ”

เฉียวซางหันกลับไปมอง

เป็นซือเกาฟง…