บทที่ 232: ไม่เกี่ยวกับเธอ

[ชื่อ: ผีล่าสมบัติ]

[ระดับ: ระดับเริ่มต้น (457/1000) +]

[คะแนน: 2620]

2620 แต้ม! นี่มันเพียงพอสำหรับการวิวัฒนาการผีล่าสมบัติแล้ว… เฉียวซางฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

แต่ไม่นานนัก เธอก็สงบอารมณ์ลงได้

ผีล่าสมบัติมีพรสวรรค์ที่สูงมาก และด้วยตัวอย่างของหยาเป่าที่เคยเกินขีดจำกัดพลังงานในระดับเริ่มต้น เธอเองจึงหวังว่าผีล่าสมบัติจะทำได้เหมือนกัน

อีกสิ่งที่สำคัญคือหลังจากผีล่าสมบัติวิวัฒนการเป็นอสูรล่าสมบัติแล้ว ตัวมันจะมีรูปแบบวิวัฒนาการอยู่ด้วยกันสองแบบ

เฉียวซางอยากให้ผีล่าสมบัติวิวัฒนาการไปเป็นผีวงแหวงอาคมซึ่งในตอนนี้ผีล่าสมบัติก็กำลังฝึกฝนเพื่อใช้เพลิงต้องสาปแยกวงแหวนออกเป็นสองส่วนอยู่

ถ้าหากเพิ่มแต้มสะสมตอนนี้โดยไม่ระวังแล้ว ผีล่าสมบัติอาจวิวัฒนาการไปในรูปแบบที่ไม่มีสองวงแหวน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ทรัพยากรที่ต้องใช้เพื่อวิวัฒนาการมันไปสู่ผีวงแหวนอาคมในอนาคตจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

หลังจากตรวจสอบข้อมูลของหยาเป่าและผีล่าสมบัติซ้ำไปซ้ำมา เฉียวซางก็ถอนตัวออกจากตำราและกลับมาสู่ความเป็นจริง

การที่สามารถสะสมคะแนนให้ครบสำหรับหยาเป่าและผีล่าสมบัติภายในเวลาเพียงวันเดียว นี่มันทำให้เธอตื่นเต้นจนแทบจะนอนไม่หลับเลยทีเดียว

เมื่อคนเราตื่นเต้น สมองจะทำงานอย่างกระฉับกระเฉงผิดปกติ ซึ่งมักส่งผลให้เกิดอาการนอนไม่หลับ

และเฉียวซางเองก็ไม่รอดจากอาการนี้…

วันที่ 2 กันยายน ยามเช้าตรู่

เฉียวซางลุกขึ้นมาพร้อมกับขอบตามืดคล้ำ เธอล้างหน้าแปรงฟัน ทานอาหารเช้า แล้วสะพายกระเป๋าที่มีพรายน้ำครามอยู่ภายในเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังโรงเรียน

ในสิ่งที่เธอจินตนาการไว้คือเธอคงจะถูกนักเรียนหลายคนล้อมรอบเพื่อท้าทายเธอระหว่างทาง

แต่ในความเป็นจริง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเดินเข้าสู่ห้องเรียนของห้อง 1 ได้อย่างสบายใจ

โรงเรียนมัธยมเซินซุ่ยมีข้อบังคับให้นักเรียนทีมโรงเรียนพักในหอพักภายในโรงเรียน แต่สำหรับนักเรียนคนอื่นนั้นไม่มีข้อบังคับดังกล่าว ถึงอย่างนั้นนักเรียนส่วนใหญ่ก็มักเลือกพักในหอพักเพราะสะดวกต่อการเรียนมากกว่า

ในฐานะนักเรียนเพียงคนเดียวในห้องที่พักอยู่นอกโรงเรียน เฉียวซางก็มักจะเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงห้องเรียนเสมอ

ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อีกสามปีในระดับมัธยมปลายก็คงจะเป็นแบบนี้ไปตลอดนั่นแหละ

เมื่อมองไปยังกลุ่มเทพของนักเรียนในห้องที่กำลังฝึกสมาธิกันอยู่ เฉียวซางเดินไปยังที่นั่งของตัวเองเงียบๆแล้วเริ่มฝึกสมาธิเช่นกัน แผนที่จะอ่านหนังสือยามเช้าถูกพับเก็บเอาไว้ก่อน

พูดตามตรงการได้มาอยู่ร่วมกับเหล่านักเรียนระดับเทพแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกกดดันไม่น้อย

โดยเฉพาะในเวลาเรียน พวกเทพนักเรียนเหล่านี้ต่างพากันฟังบทเรียนแบบง่วงเหงาหาวนอน ในขณะที่เธอต้องก้มหน้าจดบันทึกอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในตอนแรกเฉียวซางไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่ในคาบที่สามเธออดไม่ได้ที่จะหันไปถามจินเฟยฟานเพื่อนที่นั่งข้างๆซึ่งก็ดูเหมือนจะง่วงไม่ต่างกันว่า

“เมื่อคืนโรงเรียนมีเรื่องอะไรเหรอ? ทำไมพวกเธอดูเหมือนจะง่วงกันหมดเลย”

จินเฟยฟานหันมามองเธอพลางกระซิบเสียงเบาว่า “ไม่ได้มีเรื่องอะไรหรอก แค่พอดีพวกเราเรียนเรื่องพวกนี้ล่วงหน้าไปตั้งแต่ช่วงปิดเทอมแล้ว เลยรู้สึกว่าที่อาจารย์สอนมันไม่มีอะไรใหม่เลยสักอย่าง”

เฉียวซาง: “???”

ทันใดนั้นอาจารย์ในห้องเรียนก็หันมาพูดขึ้น “นักเรียนที่พูดอยู่ตรงนั้น… จินเฟยฟานใช่ไหม? ลองตอบคำถามนี้หน่อยสิ”

“สารละลายเงินไนเตรตเป็นสารละลายที่มีฤทธิ์กัดกร่อนเล็กน้อยและสามารถฆ่าเชื้อโรคได้ คำถามคือ ตัวเลือกใดต่อไปนี้สามารถใช้แทนสารละลายเงินไนเตรตได้”

จินเฟยฟานตอบทันทีโดยแม้แต่จะคิด “เป็นผงเห็ดดอกร่มค่ะ”

อาจารย์พยักหน้า “ถูกต้อง คำตอบคือข้อ A นั่งลงได้ แต่คราวหลังอย่าพูดคุยในห้องเรียน ถึงเธอจะรู้เรื่องพวกนี้แล้ว แต่เพื่อนที่นั่งข้างๆเธอยังต้องฟังบทเรียนอยู่นะ”

เฉียวซาง: “…”

ในตอนนั้นเอง เฉียวซางก็ได้เข้าใจความจริง

ความแตกต่างที่เกิดขึ้นในช่วงเก้าปีของการศึกษาภาคบังคับ ไม่ได้สามารถถูกชดเชยได้ในระยะเวลาเพียงสามเดือน!

ในเมื่อไม่สามารถแข่งขันกับเพื่อนร่วมชั้นในด้านวิชาการได้ งั้นเธอก็ต้องนำพวกเขาในด้านการฝึกสัตว์อสูร!

หลังจากจดโน้ตทั้งมาเช้า เฉียวซางไม่ได้รีบดิ่งไปโรงอาหารทันทีหลังพักเที่ยง แต่กลับนั่งรออยู่ที่ห้อง เฝ้ารอให้มีใครสักคนเข้ามาท้าทาย

แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีใครผ่านมาแม้แต่เงาเดียว

จนกระทั่งหวังจี้หางที่เพิ่งกินข้าวเสร็จและพึ่งกลับมาที่ห้องเรียน เขามองเฉียวซางที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมก็เลยถามด้วยความสงสัยว่า

“เฉียวซาง ทำไมเธอยังไม่ไปอีกล่ะ? ข้าวในโรงอาหารจะหมดแล้วนะ”

พอได้ยินแบบนั้น เฉียวซางก็ลุกขึ้นนิดหนึ่งตามสัญชาตญาณ แต่ก็อดทนไว้แล้วนั่งลงใหม่

“ฉันรออยู่” เธอตอบ

“รออะไร?” หวังจี้หางถามด้วยความงง

“รอคนมาท้าสู้”

ยังไม่ทันที่หวังจี้หางจะพูดอะไร เฉินตงจวิ้นเจ้าของค้างคาวเสียงสะท้อนที่เคยแพ้เธอเมื่อวานนี้ก็พูดแทรกขึ้นมา

“เก่งขนาดนี้ ใครจะกล้ามาท้าเธอกันล่ะ”

เฉียวซางมองเขาด้วยความประหลาดใจ “เมื่อวานนายไม่เห็นเหรอ? ตอนเลิกเรียน ห้องเราถูกล้อมเต็มไปหมดเลย มีแต่คนมาท้าสู้กันทั้งนั้น”

“เมื่อวานก็คือเมื่อวาน วันนี้มันคนละเรื่องกันแล้ว” เฉินตงจวิ้นพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อวานตอนที่เธอสู้เสร็จสุนัขเพลิงเร้นลับของเธอสู้ต่อไม่ได้ ผีล่าสมบัติเองก็ใช้พลังไปเยอะ หมดแรงกันทั้งคู่ นั่นแหละจังหวะที่ดีที่สุดที่จะเอาชนะเธอ ทุกคนก็เลยแห่กันมา แต่ตอนนี้ผ่านมาคืนนึงไปแล้ว สัตว์อสูรสุดโหดทั้งสองตัวของเธอฟื้นพลังเต็มที่แล้ว ใครจะว่างมาหาเรื่องเจ็บตัวอีกล่ะ”

เฉียวซาง: “???”

อะไรนะ?! คำพูดของเฉินตงจวิ้นทำเอาเฉียวซางงงเป็นไก่ตาแตก

สรุปคือเมื่อวานเป็นโอกาสแจกแต้มครั้งสุดท้าย?! แล้วหลังจากนี้ไม่มีโอกาสแบบนั้นอีกแล้วเหรอ?!

และก็เป็นตามที่เฉินตงจวิ้นพูดไว้ หลังจากนั้นจนกระทั่งเวลาเลิกเรียนก็ไม่มีใครเข้ามาท้าทายเธออีกเลยสักคน

มีเพียงสองคนที่มาหาเธอ คนแรกมาขอถ่ายรูปกับหยาเป่า ส่วนอีกคนมาขอหนังสือเทคนิคเทเลพอร์ตไปใช้ล่วงหน้า

เฉียวซางได้แต่คร่ำครวญในใจด้วยความเสียดาย ทำไมเมื่อวานไม่ให้ผีล่าสมบัติฝืนสู้ต่ออีกหน่อยนะ... หลังจากนี้จะไปหาโอกาสสะสมแต้มง่ายๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะ!

“ซุน...”

ผีล่าสมบัติที่ซ่อนตัวอยู่ลูบจมูกของตัวเองพลางรู้สึกคันอย่างไม่มีสาเหตุ

หลังเลิกเรียน สนามฝึกซ้อมหมายเลข 5

“เธอบอกว่าอยากวัดพลังงานของสัตว์อสูรงั้นเหรอ?” เจิ้งกั๋วผิงถาม

“ใช่ค่ะ” เฉียวซางพยักหน้า

“ได้ รออาจารย์แป๊ปนึงนะ”

เจิ้งกั๋วผิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน ไม่ถึงสิบนาทีก็มีหมูนักกล้ามแบกเครื่องทดสอบพลังงานขนาดใหญ่เดินเข้ามา

“ในเมื่อเครื่องทดสอบพลังงานถูกยกมาแล้ว ทุกคนก็ลองวัดดูด้วยเลยแล้วกัน!” เจิ้งกั๋วผิงปรบมือเรียกคนที่เหลือให้มารวมตัว

หวังเหยาและเพื่อนๆหยุดการฝึกซ้อมแล้วเดินเข้ามา

“เฉียวซาง เธอทำฉันเดือดร้อนอีกแล้ว” ซือเกาฟงมองเฉียวซางด้วยสายตาอาฆาตเล็กๆ

เฉียวซางชะงัก “ฉันไปทำอะไรให้นายเหรอ?”

หวังเหยาหัวเราะก่อนอธิบาย “ไม่มีอะไรหรอก หมอนี่ก็แค่โดนด่าทุกครั้งที่มีการวัดค่าพลังงาน”

เฉียวซางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนมองไปที่ซือเกาฟง “นายยังไม่ชินกับการโดนด่าอีกเหรอ?”

ซือเกาฟง: …

เมื่อเฉียวซางเป็นคนเสนอให้วัดพลังงาน เธอจึงเป็นคนแรกที่เริ่มการทดสอบ

ผีล่าสมบัติเคยผ่านการวัดพลังงานมาก่อนแล้ว มันจึงคุ้นเคยกับเครื่องนี้ดีและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ มันสวมหมวกวัดพลังงานโดยไม่อิดออด

ส่วนหยาเป่าที่หัวโตเกินไปสำหรับหมวก ต้องใช้การเชื่อมต่อเซ็นเซอร์พลังงานแทน

และผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว

หยาเป่า: 42239

ผีล่าสมบัติ: 12366

เฉียวซางไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดกับการที่ผีล่าสมบัติมีพลังงานเกินขีดจำกัดของสัตว์อสูรระดับเริ่มต้น

เมื่อก่อนหยาเป่าเองก็เคยทะลุขีดจำกัดพลังงานได้เพราะสองเหตุผลหลัก คือการเรียนรู้ทักษะระดับสูงและการฝึกเพลิงปะทุไปจนถึงขั้นไร้ที่ติ

ในกรณีของผีล่าสมบัติถึงแม้ว่ามันจะไม่มีทักษะไหนที่พัฒนาจนไปถึงขั้นไร้ที่ติ แต่ระดับความชำนาญของทักษะที่มีนั้นสูงเกินมาตรฐานของสัตว์อสูรในระดับเดียวกันไปมาก

ส่วนพลังงานของหยาเป่าในตอนนี้ เฉียวซางก็คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

หลังจากการวัดพลังงานครั้งแรก เธอได้ไปค้นข้อมูลเพิ่มเติม พบว่าขีดจำกัดพลังงานของสัตว์อสูรระดับกลางคือ 50000

นั่นหมายความว่าถ้าเพิ่มแต้มคะแนนทั้งหมดเข้าไป หยาเป่าจะมีพลังงานเกินขีดจำกัดของสัตว์อสูรระดับกลางอย่างแน่นอน

“เฉียวซาง เธอทำให้พวกเราดูแย่ไปหมดแล้ว…” หวังเหยาพึมพำอย่างหมดแรงหลังจากเห็นตัวเลข

“ถ้าฉันบอกว่าปวดท้องตอนนี้ พวกเธอว่าเจิ้งเป่าหลงจะยอมปล่อยฉันไปไหม?” ซือเกาฟงพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ขณะที่สวีหย่าเจี๋ยตัวสั่นด้วยความกังวลขณะช่วยเป็ดจอมพลังสวมหมวกวัดพลังงาน

ทันทีที่ผลลัพธ์ออกมา เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากเจิ้งกั๋วผิง

“สวีหย่าเจี๋ย! แกมัวแต่ทำบ้าอะไรอยู่! ระดับพลังงานได้แค่ 36778 เนี่ยนะ! เพิ่มจากครั้งที่แล้วแค่สามพันกว่า! สัตว์อสูรของเฉียวซางวิวัฒนาการมาแค่เดือนเดียวก็พุ่งไปสูงกว่านายแล้ว!”

เฉียวซางถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆพร้อมคิดในใจเงียบๆว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอเลยนะ