บทที่ 166: ตั๊กแตนเงาสามตา

ในห้องลับ ทางระบายน้ำ

ฟางซือซือมองสัตว์อสูรตรงหน้าด้วยสายตาหวาดกลัว กลืนน้ำลายลงคอแล้วเอียงหัวไปกระซิบข้างหูเฉียวซางเบาๆ

"นี่ไม่ใช่ พนักงานประกอบฉากในห้องลับแน่ๆ ดูยังไงก็รู้ว่าไม่ได้มาดีแหงๆ...เธอว่าเราสู้มันไหวไหม?"

เฉียวซางหันมามองฟางซือซือด้วยสายตาเหมือนจะพูดว่า "เธอก็รู้คำตอบอยู่แล้วนี่" ก่อนตอบเสียงเรียบ

"ตุ๊กตาไร้ฝัน สัตว์อสูรประเภทผีระดับสูง เธออยากลองสู้ดูไหมล่ะ?"

ฟางซือซือหัวเราะแห้งๆสองทีแล้วตอบ "อันที่จริงมันอาจจะไม่ได้มาร้ายก็ได้นะ...บางทีอาจเป็นสัตว์อสูรที่คนข้างนอกส่งเข้ามาเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ข้างใน"

เฉียวซางถามกลับ "เธออยู่ที่นี่มาตั้งหลายวัน เคยได้ยินว่าใครทำสัญญากับตุ๊กตาไร้ฝันบ้างไหม?"

ฟางซือซือส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง เห็นแบบนั้นเฉียวซางก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

จากความแปลกประหลาดทั้งหมดที่เกิดขึ้นในห้องลับ ดูเหมือนจะเป็นผลงานของตุ๊กตาไร้ฝันตัวนี้้แน่ๆ

"นิ๊!"

จู่ๆ โคลนดำที่อยู่ข้างเฉียวซางก็พุ่งออกไปข้างหน้าและส่งเสียงร้องใส่ตุ๊กตาไร้ฝัน

เฉียวซางคิดว่ามันอาจจะเริ่มพูดคุยหรือเจรจากันก่อน ไม่คิดว่าทันทีที่โคลนดำพุ่งออกไป ดวงตาสีแดงเลือดของตุ๊กตาไร้ฝันจะเรืองแสงสว่างไสวออกมา

และทันใดนั้น โคลนดำหลับตาแน่นแล้วล้มลงไปทันที

"!!!"

เฉียวซางตกตะลึง ตุ๊กตาไร้ฝันไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ มันลงมือโจมตีทันทีอย่างไร้เหตุผล

นี่มันแตกต่างจากสัตว์อสูรที่เธอเคยเจอมาก่อนอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยขนาดหยาเป่ามันก็ยังตั้งท่า แยกเขี้ยว หรือแสดงอาการข่มขู่ก่อนลงมือ แต่ตุ๊กตาไร้ฝันกลับลงมืออย่างเงียบเชียบและร้ายกาจ

"ผีล่าสมบัติ! อ้อมไปโจมตีจากด้านหลัง! หยาเป่า! บุกเข้าไปตรงๆเลย!" เฉียวซางสั่งการทันทีโดยไม่ลังเล

ฟางซือซือที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับแข็งทื่อ เธอไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่เริ่มต้นแบบกะทันหันขนาดนี้มาก่อน

"มาหลบข้างหลังฉันเร็ว!" เฉียวซางดึงฟางซือซือพร้อมกับหนอนฝ้ายให้หลบอยู่ด้านหลังเธอ

ฟางซือซือมองแผ่นหลังของเฉียวซางพร้อมน้ำตาคลอเบ้า นี่สินะคือความรู้สึกที่นางเอกได้รับตอนถูกพระเอกปกป้อง.....

ผีล่าสมบัติทำตามคำสั่งโดยไม่ลังเล มันเทเลพอร์ตและหายไปจากจุดที่มันเคยยืนอยู่

แต่ตุ๊กตาไร้ฝันใช้ดวงตาสีแดงฉานที่หมุนกวาดมองไปมา จนในที่สุดก็ยกอุ้งมือขวาขึ้นสร้างชาโดว์บอลแล้วปล่อยออกไปทางด้านขวามือของมัน

"ซุน!"

ผีล่าสมบัติที่ปรากฏตัวออกมา เมื่อเห็นชาโดว์บอลอยู่ห่างจากตัวมันแค่เพียงไม่กี่เซนติเมตรก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตัวของมันนิ่งงันอยู่กับที่และลืมที่จะหลบตามสัญชาตญาณ

ขณะที่ชาโดว์บอลเกือบจะพุ่งชนผีล่าสมบัติอยู่แล้ว เฉียวซางก็โบกมือเรียกผีล่าสมบัติกลับเข้าตำราอสูรทันที

เฉียวซางลอบถอนหายใจ เธอรู้ว่าสัตว์อสูรประเภทผีสามารถมองเห็นสิ่งที่ล่องหนหรืออสูรจำพวกเดียวกันได้แต่ไม่คิดว่ามันจะลงมือได้แม่นยำขนาดนี้

เกือบซวยไปแล้ว หากเธอช้ากว่านี้ไปอีกนิดเดียว ผีล่าสมบัติคงหมดสภาพในการต่อสู้แน่ๆ

สายตาเธอหันไปที่หยาเป่า มันยืนจ้องตุ๊กตาไร้ฝันพร้อมขนที่ลุกชัน แต่ดูเหมือนว่าหยาเป่าจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วเหมือนปกติ อาจเป็นเพราะแรงหวาดหวั่นที่มัันได้รับจากสัตว์อสูรประเภทผี

เฉียวซางไม่ยอมแพ้ เธอทำสัญลักษณ์เรียกผีล่าสมบัติออกมาอีกครั้ง

"ซุน!"

คราวนี้ ผีล่าสมบัติปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีรอยยิ้มขี้เล่นอีกต่อไป

"วู..."

ทันใดนั้น ดวงตาสีแดงของตุ๊กตาไร้ฝันเปล่งแสงอีกครั้ง และเป้าหมายในครั้งนี้ของมันก็คือ… เฉียวซาง!

"แย่แล้ว! นี่มันสัตว์อสูรประเภทผีแถมยังเป็นสัตว์ป่าเร่ร่อนอีก!" ฟางซือซือร้องลั่นจากด้านหลัง

วิธีสังเกตว่าสัตว์อสูรว่ามีเจ้าของหรือไม่นั้น คือพฤติกรรมของมัน หากสัตว์อสูรโจมตีมนุษย์โดยไม่มีเหตุผล ก็มีโอกาสสูงที่มันจะเป็นสัตว์ป่าเร่ร่อน

สายตาของเฉียวซางถูกดวงตาสีแดงของตุ๊กตาไร้ฝันดึงดูด แต่ทันใดนั้น เงาร่างสีแดงขาวก็พุ่งมาขวางหน้าเธอ

"หยาเป่า! หลับตาลงเดี๋ยวนี้!" เฉียวซางตะโกนลั่น

สามวินาทีผ่านไป หยาเป่าไม่ได้ล้มลง

เฉียวซางถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ย่าห์!"

หยาเป่าที่รอดจากการโจมตี มองสัตว์อสูรประเภทผีตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความเดือดดาล

มันเงยศีรษะเล็กน้อย ก่อนพลังงานสีแดงสดเริ่มก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานที่ปลายปากของมัน

ตุ๊กตาไร้ฝันดูตกใจเล็กน้อย ก่อนดวงตาของมันเปล่งแสงอีกครั้ง คราวนี้แสงหลากสีพุ่งออกมาเป็นลำแสงตรงไปยังหยาเป่าซึ่งกำลังรวบรวมพลังงาน

"หลบเร็ว!" เฉียวซางร้องเตือน

หยาเป่าจำเป็นต้องยกเลิกการรวบรวมพลังงานและรีบกระโดดหลบออกมาที่ด้านข้าง

แสงพลังงานพุ่งผ่านตำแหน่งเดิมของหยาเป่า โดยไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆกับพื้นดินแม้แต่น้อย

เฉียวซางขมวดคิ้วแน่น นี่ลำแสงหลอนประสาทเป็นทักษะคล้ายกับลำแสงมึนงงของตุ๊กตาพลังจิตที่เฉียวซางเคยต่อสู้ด้วยอย่างยากลำบากในการแข่งศึกหน้าใหม่นับร้อย คุณสมบัติของสองลำแสงนั้นเหมือนกันคือทำให้เกิดอาการมึนงง ต่างกันแค่ธาตุของทักษะเท่านั้้น

เมื่อกี้หากหยาเป่าโดนเข้าไปล่ะก็ คงไม่ใช่มันจะบาดเจ็บ แต่ยังติดสภาวะมึนงงอีกด้วย

"ใช้แยกเงาล้อมโจมตี!" เฉียวซางสั่งการ

หยาเป่าปล่อยพลังงานจากตัวทันที แบ่งร่างออกเป็น 16 ร่างแยกล้อมตุ๊กตาไร้ฝันไว้ทุกด้าน

เพียงชั่วพริบตา ร่างแยกทั้งหมดพ่นลูกไฟจากขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลออกมาพร้อมกัน

ลูกไฟจากทักษะเพลิงปะทุที่ฝึกฝนจนถึงขีดสุดของขั้นไร้ที่ติลุกโชนไปด้วยพลังทำลายล้างอันมหาศาล

"วู..."

ตุ๊กตาไร้ฝันมองไปรอบๆ ก่อนจะสังหรณ์ได้ถึงอันตราย มันพยายามจะหนี แต่จู่ๆก็มีพลังจิตมาหยุดการเคลื่อนไหวของมันจังหวะนึง

ตูม!!!

ลูกไฟ 16 ลูก ตรงเข้าหากันโดยมีเป้าหมายเพียงแค่หนึ่งเดียว เสียงดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมคลื่นเพลิงตลบอบอวนไปทั้งพื้นที่

เฉียวซางหรี่ตาเพราะแสงสว่างจ้าและความร้อนจากเปลวไฟ

"สำเร็จหรือเปล่า?" ฟางซือซือถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เฉียวซางไม่ตอบ เธอจ้องมองไปที่ควันไฟซึ่งค่อยๆจางลง

"ซุน..."

พลังจิตของผีล่าสมบัติที่ช่วยยื้อการเคลื่อนไหวของตุ๊กตาไร้ฝันเริ่มจางหายไป แม้จะหยุดมันไว้แค่เสี้ยววินาที แต่สำหรับผีล่าสมบัติที่ระดับวิวัฒนาการต่ำกว่าถึงสองขั้น มันก็ยังรู้สึกอ่อนล้าจนแทบทรงตัวไม่อยู่

เมื่อหมอกควันจางหาย ร่างสีม่วงที่ปะปนด้วยสีดำทมิฬค่อยๆปรากฏขึ้น

ตุ๊กตาไร้ฝันยังคงยืนหยัดเอาไว้ได้อยู่ แม้มันจะหอบหายใจแรงด้วยท่าทีเหนื่อยหอบก็ตาม

โดยไม่ยอมปล่อยให้มันได้พัก หยาเป่าก็ใช้ทักษะเพลิงปะทุและพ่นลูกไฟออกไปอีกรอบ

"ซุน!"

ผีล่าสมบัติจู่ๆก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ด้านหลังของเฉียวซาง ดวงตาของมันเบิกกว้าง มันรีบใช้เทเลพอร์ตพุ่งไปด้านหลังของเจ้านายมัน

ปากของเฉียวซางแห้งเหือดราวกับร่างกายกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง

เธอค่อยๆหันหัวกลับไปมองเบื้องหลังช้าๆด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ

และสิ่งที่เธอเห็นก็คือ...

สัตว์อสูรคล้ายตั๊กแตนที่มีปีกโปร่งแสง ร่างกายเป็นสีเทา และดวงตาเล็ก ๆ สามดวงที่หรี่ลง มันจ้องมองมาที่เธอและผีล่าสมบัติตัวน้อย

"ซุน!!!"

ผีล่าสมบัติร้องลั่น ก่อนจะถูกพลังบางอย่างโจมตีจนร่วงลงมาจากอากาศ

เฉียวซางยื่นมือไปรับตัวมันไว้ได้ทัน แต่กลับพบว่าผีล่าสมบัติได้หมดสภาพการต่อสู้ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เธอเงยหน้ามองสัตว์อสูรตัวนั้น และสังเกตเห็นมันกำลังรวบรวมพลังงานสีดำภายในปาก

ถึงตรงนี้เฉียวซางก็นึกออกว่ามันคือตัวอะไร

ตั๊กแตนเงาสามตาสัตว์อสูรระดับสูง ประเภทผีและพลังจิต มีชื่อเสียงในด้านความชอบในการดูดกลืนพลังชีวิตของเหยื่อ

เธอกัดฟันแน่น ก่อนพึมพำในใจ

งานนี้...คงไม่จบลงง่ายๆแน่