บทที่ 160: การอัญเชิญล้มเหลว

"ถ้านายไม่ได้ปล่อย แล้วผีมันปล่อยรึไงห๊ะ!" ชายสวมหมวกตะโกนด้วยเสียงดังลั่น

"ซ่า ซ่า... บอกแล้วไม่ใช่ผม หัวหน้ามีปัญหาอะไรกับผมนักหนาเหรอถามจริง ผมก็แค่สูงกว่าหัวหน้า หล่อกว่านิดหน่อย แล้วก็อายุน้อยกว่าอีกนิด ไม่มีอะไรพิเศษเลย ทำไมหัวหน้าต้องมาคอยจับผิดผมด้วย เมื่อวานก็เหมือนกัน หมอกนั่นผมก็จัดการให้หายไปแล้ว หัวหน้าก็ยังไม่เชื่อ แถมโยนความผิดให้ผมอีก!" เสียงจากวิทยุสื่อสารแสดงความไม่พอใจ พร้อมเสียงสัญญาณที่พร่ามัว

พนักงานที่สวมหมวกมุมปากกระตุกถี่ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆจนปวด เขาเลือกที่ไม่สืบสาวกับปลายสายต่อ แล้วหันไปพูดกับชายหนุ่มข้างๆแทน "ใครเป็นคนรับหมอนี่เข้ามาทำงาน พรุ่งนี้ไล่มันออกไปซะ!"

"ไม่ดีมั้งครับ เขาเป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมผู้ฝึกสัตว์อสูรที่เก้าแถวนี้เอง มาทำงานแค่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนเท่านั้น" ชายหนุ่มอีกคนเสนอความเห็น "ลูกค้าส่วนใหญ่ของเราก็มาจากโรงเรียนนี้ทั้งนั้น ถ้าเขากลับไปพูดใส่สีตีไข่ล่ะก็ เราอาจเสียลูกค้าไปเยอะเลยนะครับ"

ได้ยินแบบนี้พนักงานที่สวมหมวกก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย

การเปิดร้านแบบนี้รายได้หลักมาจากกลุ่มวัยรุ่น เพราะแบบนี้ร้านถึงได้มาเปิดใกล้เขตโรงเรียนพวกนี้โดยเฉพาะ

ยิ่งโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูร ลูกค้าก็ไม่ได้มีแค่เด็กนักเรียน แต่ยังรวมถึงสัตว์อสูรของพวกเขาด้วย

"ช่างเถอะ ปิดเทอมหน้าร้อนก็อีกไม่กี่วัน... หลังเปิดเทอมแล้วค่อยไล่มันออกไป!" พนักงานที่สวมหมวกพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ค่อยพอใจนัก

"เข้าใจแล้วครับ..."

ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ ก็หยุดชะงักเพราะภาพในจอมอนิเตอร์

ภาพในจอมอนิเตอร์แสดงให้เห็นว่าห้องลับที่มีไฟลุกโชนอยู่ เกิดไฟสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ แต่ในวินาทีถัดมาก็ดับสนิทเหมือนเดิม

ไม่เพียงเท่านั้น แสงไฟพื้นหลังที่ใช้สร้างบรรยากาศหลอนก็ปิดสนิท มีเพียงแค่แสงจากเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ที่ยังคงส่องสว่าง ทำให้พอเห็นฉากอย่างคร่าวๆ

"บ้าเอ้ย! ใครมันเป็นคนปิดไฟว่ะ! รีบเปิดเดี๋ยวนี้!" ชายสวมหมวกตะโกนใส่วิทยุ

แต่ในวิทยุกลับมีเพียงเสียงซ่าๆและไม่มีใครตอบกลับมา

ชายสวมหมวกโมโหจนอยากด่าชุดใหญ่ไฟกระพริบ แต่ทันใดนั้น พนักงานหนุ่มที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหนักใจว่า "เอ่อ หัวหน้าครับ ผมว่าหมอกนี่สีผิดปกตินะครับ"

ปกติหมอกที่สร้างขึ้นในร้านจะเป็นสีม่วง แต่เมื่อครู่หลังจากที่ไฟสว่างวาบขึ้้นมาแปปนึง หมอกทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำ

...

ในเวลาเดียวกัน

"ไม่นึกเลยว่าร้านนี้จะใส่ใจในการบริการขนาดนี้" เฉียวซางมองภาพในหน้าจอเสมือนพร้อมเอ่ยชม ลืมเรื่องความสูงของห้องไปชั่วขณะ ในนั้นเปลวไฟลุกท่วม แต่กลับไม่มีการดับไฟในทันที แถมยังสร้างบรรยากาศหลอนต่ออีก ช่างมืออาชีพซะจริงๆ!

เพียงแต่ว่า...หมอกนี้ดูจะหนาไปหน่อยนะ

มันแทบจะปกคลุมฉากทั้งหมดแล้ว

ฟางซือซือที่ได้สติกลับมา เธอมองจอภาพแล้วพูดอย่างไม่แน่ใจ "ฉันจำได้ว่าห้องนี้ไม่ได้ตั้งค่าฉากแบบนี้ไว้นะ"

เธอมักจะเฝ้าอยู่ที่นี่ตอนหนอนไหมรับหน้าที่เป็นพนักงาน วันๆนึงเลยดูหลายรอบจนจำได้หมดว่าช่วงไหนมีเสียงหลอนแบบไหน และช่วงไหนจะมีพนักงานโผล่ออกมา

อุปกรณ์ที่สัตว์อสูรทำลายก็เคยเห็นอยู่ อย่างเมื่อวานก็มีเป็ดไฟปากแบนเผาอุปกรณ์ด่านที่สองไปกว่าครึ่ง แม้จะไม่เลวร้ายเท่าครั้งนี้ก็เถอะนะ...

แต่ตอนนั้นก็รีบดับไฟ แล้วใช้โคลนดำพาเป็ดไฟปากแบนไปด่านถัดไปทันที

เมื่อได้ยินเฉียวซางถึงกับนิ่งไปเล็กน้อย พอมองจอภาพอีกครั้งก็เห็นหมอกปกคลุมทั่วทั้งภาพ ควันไฟที่ลอยรวมกับหมอกจนมองไม่เห็นฉากด้านใน

เฉียวซางขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่สบายใจแผ่ซ่านในใจ เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือทำสัญลักษณ์เพื่ออัญเชิญหยาเป่ากลับมา

สามวินาทีผ่านไป สีหน้าของเธอกลับดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

การอัญเชิญล้มเหลว...

"เธอลองอัญเชิญหนอนฝ้ายกลับมาตอนนี้เลยได้ไหม?" เฉียวซางหันไปถามฟางซือซือ

ฟางซือซือชะงักไปเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจเหตุผล แต่เมื่อเห็นท่าทางประสานมือของเฉียวซางเมื่อครู่ รวมถึงสีหน้าจริงจังของเพื่อนสนิท ฟางซือซือก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

"ได้สิ"

เธอพยักหน้า ก่อนจะเริ่มประสานมือทำสัญลักษณ์อัญเชิญ

"เอ๊ะ! ทำไมฉันอัญเชิญมันกลับมาไม่ได้?!" ฟางซือซือหน้าซีดเผือก รีบอุทานด้วยความตกใจ

คนอื่นๆในห้องสังเกตการณ์ได้ยินเช่นนั้น ก็เริ่มประสานมือเพื่ออัญเชิญสัตว์อสูรของตัวเองกลับมาบ้าง

ไม่นานนัก สีหน้าของทุกคนในห้องก็ดูเหมือนกันทั้งหมด

"เป็นไปได้ยังไง…"

"ทำไมการเรียกกลับล้มเหลวล่ะ!"

"ฉันก็เหมือนกัน!"

เฉียวซางมองสถานการณ์โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เธอรีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องสังเกตการณ์ทันที

ด้วยโดเมนสมองของเธอที่พัฒนาเกิน 10% ตราบใดที่หยาเป่าอยู่ในระยะไม่ไกลจนเกินไป เธอสามารถสัมผัสตำแหน่งของมันได้ในจิตใจ ไม่มีทางที่จะไม่สามารถอัญเชิญมันกลับมาได้

การที่ทุกคนไม่สามารถอัญเชิญสัตว์อสูรของตัวเองกลับมาได้ในตอนนี้ เป็นการยืนยันความคิดของเธอว่า…

มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว…

"ฉันไปด้วย!" ฟางซือซือรีบลุกขึ้นตามหลังเฉียวซางไป

"ฉันก็ไปด้วย!"

"ไปด้วยๆ!"

"รอฉันอีกคน!"

คนอื่นๆในห้องต่างก็รีบตามออกมาเช่นกัน

ในจังหวะที่คนสุดท้ายก้าวออกจากห้องสังเกตการณ์ ภาพบนจอเสมือนกลับแสดงให้เห็นดวงตาสีแดงเพลิงปรากฏขึ้น ดวงตานั้นใหญ่จนครอบคลุมทั้งจอ มันจ้องใกล้เข้ามาที่กล้องก่อนจะเคลื่อนไหวเล็กน้อยไปทางซ้ายและขวา

วินาทีถัดมา ภาพในจอกระพริบอยู่สองครั้งก่อนจะดับลง

…

"พวกคุณลูกค้าเข้าไปไม่ได้นะคะ!" พนักงานพยายามยื้อและกันไม่ให้คนอื่นๆเข้าไป

"ทำไมถึงเข้าไม่ได้? สัตว์อสูรของพวกเราอยู่ข้างในนั้นนะ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?" ชายคนที่เพิ่งโดนผีล่าสมบัติทำให้ตกใจ ตะโกนขึ้นด้วยอารมณ์เดือดดาล

"ใช่แล้วๆ! เมื่อกี้เธอเองก็ลองโทรไปหาพนักงานคนอื่นแล้วก็ไม่มีคนรับสายนี่! แสดงว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ! ให้เราเข้าไปเถอะนะ!" หญิงสาวข้างๆพูดด้วยความเว้าวอน

"ทางร้านของเราได้ส่งคนเข้าไปดูแล้ว อีกไม่นานจะออกมา ขอให้พวกคุณลูกค้าใจเย็นๆกันก่อนนะคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เราจะรีบแจ้งตำรวจให้มาจัดการ” พนักงานสาวพยายามระงับอารมณ์ของฝูงชน

"รอตำรวจมาก็สายไปแล้ว! ข้างในมีสุนัขเพลิงเร้นลับอยู่ด้วย! รู้ไหมว่ามันมีมูลค่ามากขนาดไหน? ผู้ฝึกของมันก็อยู่ตรงนี้นี่แหละ! เธอช่วย…" ชายคนนั้นหันไปทางผู้ฝึกของสุนัขเพลิงเร้นลับ แต่กลับต้องชะงัก

ผู้ฝึกของสุนัขเพลิงเร้นลับหายไปไหน!?

ภายในห้องลับที่มืดมิด เฉียวซางใช้โทรศัพท์มือถือเปิดไฟฉายส่องทางเดินด้านหน้า เมื่อครู่เธอฉวยจังหวะที่พนักงานเผลอ ดึงฟางซือซือเข้ามาด้วยกัน

บางครั้งการใช้ไหวพริบก็สำคัญ ถ้าเกิดยังทำตามมารยาทสังคมต่อไป พูดให้ตายยังไงก็ไม่ได้เข้ามาหรอก

"เลี้ยวซ้าย" ฟางซือซือที่เดินอยู่ข้างๆเธอเป็นคนนำทาง เพราะหนอนฝ้ายทำงานที่นี่ ฟางซือซือจึงคุ้นเคยกับเส้นทางของห้องลับหมู่บ้านลับแล

และนี่เป็นเหตุผลหลักที่เฉียวซางดึงตัวฟางซือซือมาด้วย

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงห้องลับด่านแรกที่เดิมทีหยาเป่าเคยอยู่ตามภาพในจอ

หมอกในห้องนี้จางหายไปหมดแล้ว ไฟที่เคยลุกไหม้ก็ไม่รู้ว่าดับไปตั้งแต่เมื่อไร เหลือเพียงซากอุปกรณ์ที่ถูกเผา และกลิ่นควันไฟฉุนจมูก

เฉียวซางหลับตาเพื่อสัมผัสกับตำแหน่งของหยาเป่า ภาพในจิตใจปรากฏเป็นฉากหลังสีดำมืดจนมองไม่เห็นตำแหน่งชัดเจน รู้เพียงแค่ว่าอยู่ห่างออกไปไม่เกินร้อยเมตร

"มันไม่ได้อยู่ที่นี่ ไปต่อข้างในกันเถอะ" เธอลืมตาขึ้นแล้วพูด

"เดี๋ยวก่อน" ฟางซือซือใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องพื้น ขยับไปข้างหน้าสามก้าว แล้วเลี้ยวซ้ายอีกสองก้าว ก่อนจะย่อตัวลง เคาะแผ่นหินบนพื้นเบาๆ

"นั่นมันอะไร?" เฉียวซางถาม

"ข้างล่างนี้มีห้องอยู่ เธอยังจำพนักงานสาวที่ถูกพาไปอยู่ใต้ดินได้ไหม? นั่นเป็นเพราะโคลนดำใช้ความสามารถของมันดึงเธอลงไป ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเธอน่าจะยังอยู่ในห้องข้างล่างนี้ ลองถามพวกเธอดู อาจจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ฟางซือซืออธิบาย

"เธอหมายถึงโคลนดำนี่ใช่ไหม?" เฉียวซางเดินไปหยิบซากสิ่งมีชีวิตตัวๆดำๆขึ้นมาจากพื้นและถาม

ฟางซือซือชะงักไป ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องไปที่สิ่งในมือของเฉียวซาง

"…อืม ตัวนี้นี่แหละ"